Καλό Πάσχα!!

 

Σας εύχομαι ολόψυχα να περάσετε όσο το δυνατόν πιο ευλαβικά και κατανυκτικά την Μεγάλη Βδομάδα που διανύουμε και με το καλό να γιορτάσετε με αγαπημένους και φίλους το Πάσχα!! <3

Ο καιρός δεν μου επιτρέπει να σας δείξω τα ντεκουπαζάκια  που λέγαμε , καθώς το σύννεφο πάει σύννεφο (!!) , οπότε αναμένοντας τον ήλιο!!

Λόγω των ημερών έφτιαξα λίγα σταυρουδάκια από κανέλλα!

Σας φιλώ γλυκά και τρυφερά στα μαγουλάκια κι εύχομαι τι άλλο… ανάταση κι ανάσταση ψυχική για όλους μας!! <3

 

 

Κατερίνα Θεοφίλη, “Σκύλος Ψυχοπαθής”:

Καλαμένιες βάρκες της Βενεζουέλας ταξιδέψτε-με.

Μπανανόδενδρα της Τζαμάϊκα κρεμάστε-με.

Έτσι, για να λέω πως ταξίδευσα

                σε μια θάλασσα που εφίδρωσε στην Ελλάδα…

Έτσι, για να λέω πως πέθανα

                σε ένα πεύκο που κάηκε στην Ελλάδα…

Έτσι, για να χάσουν οι ληξίαρχοι την καταγωγή του πόνου μου.

 

Λυσσάει η κάπα στον βουκόλο-

κι η πέτσα της φλογέρας λυσσάει στην στάνη.

Αβένα ή αγριόβρωμη· το ίδιο κάνει.

Χειμώνες Θερινοί και Φθινοπώρων Άνοιξες·

στο ίδιο καύκαλο Χελώνες ράθυμες… το ίδιο κάνει.

 

Μυρίζει ακόμα ασβέστη και ντομάτα ο περίπατος.

Μυρίζει ακόμα παπαρούνα το σεντούκι.

Μυρίζει ακόμα ο Θάνατος στάρι και ρόδι.

 

Σκίμπους στον ήσκιο της συκιάς να αναδιπλώνει θρήνους.

Πένθη παλιά σε φυτικές κορδέλλες βίκου

κι οι γάτες να προτιμούν τις στέγες

                για το καλό μνημόσυνο της πρόωρης ακτίνας.

 

Πτώμα ψωμιού που μοιρολόγησε η βάβω·

βάβω καμπούρα ψυχοπάθεια που ζύμωσε το χώμα

και Βόιχ κι Αϊγκίίί το ’ντυσε με ζυμάρι

και Ώχ και Βόιχ κι Αϊγκίίί το φούρνισε στην στάχτη.

 

Πέστετο ψυχοπάθεια ή νηστικό καντηλανάφτη

                που απ’ το κουφέτο μάσησε το αμύγδαλο

                για πληρωμή μιας λάμψης τόσης δα…

Πέστετο πασχαλιά Επιταφείου ή παραβίαση του φράχτη.

Ποιητικές συνθέσεις της Κατερίνας Θεοφίλη, από την συλλογή Σκύλος Ψυχοπαθής

 

Αράχνη

                                                                              Painting by Tomasz Alen Kopera

 

 

Σιωπηλά
υφαίνει νήμα της απουσίας.
Aιώνιο χρόνο,
δίχτυ σαθρό
το αθόρυβο χνάρι
παγιδεύει.
Μέλλον, παρόν και παρελθόν
έντομα βαλσαμωμένα
πάνω στην αόρατη κλωστή.
Φευ!
Με της πρώτης πνοής
το τίναγμα
ορμά η αφθαρσία.

 

 

(α’ δημοσίευση poiein)

Μνήσθητι

 

Φόρο τιμής
ένα λεπτό σιγής
ο θάνατος απαιτεί.

Μα εσύ Περσεφόνη σ’ εξάμηνη σιωπή
το δήμιό σου έχεις για εραστή.
Δανεικές οι λέξεις σαν όλα έχουν ειπωθεί,
δεν γυρεύεις στ’ αλήθεια απ’τον Άδη διαφυγή.

Αθόρυβα σαν πέσει μαύρο το φόρεμα απ το κορμί
η μήτρα σου μουτζούρα θα στάξει πηχτή
και πάνω στο χώμα ζωή θα γεννηθεί.

(Άνοιξη θα την πουν).

Μήνες τρεις η πλάση ολόκληρη θα σε προσκυνά σκυφτή
μα στο δικό σου στόμα, ψωμί
το δέσμιο φιλί.
Η θύμησή του αναγέννηση, στο νου σου ακροβατεί
αντίστροφη η μέτρηση της πτώσης σου. Ποθητή.

Θα φύγεις για να ξανάρθεις Περσεφόνη, κοιμήσου ύπνο βαθύ
και μη ξεχνάς πως ήσουν τρία πρόσωπα την ίδια στιγμή
γυναίκα και μάνα και παιδί.

                                   Photo by Tim Walker, Dreaming of another world

 

Αυτό ήταν το δικό μου ποίημα για το τρίτο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα!

Το θέμα μας οι δυο κόκκινες λέξεις, Άνοιξη κι Αναγέννηση!! Όπως είπα και στην χόστες μας αν δεν ήταν εκείνη δεν θα το είχα γράψει οπότε δικαιωματικά της το αφιερώνω! Είναι πράγματι τόσο όμορφες και ποιητικές αυτές οι λέξεις αλλά ποτέ δεν είχα νιώσει την ανάγκη να της χρησιμοποιήσω! Ε, να που ήρθε η ώρα τους με την δική μου εκδοχή μιας gothic Περσεφόνης!

Αξίζουν πολλά μπράβο σε όλους που μπήκαν στην διαδικασία να γράψουν και να στείλουν ένα ποίημα και φυσικά σε όλους που διάβασαν και γέμισε Άνοιξη η οθόνη τους! Εδώ μπορείτε και να διαβάσετε και το ποίημα που διακρίθηκε και συγχαρητήρια στην Μαρία μας!!

Ευχαριστώ πολύ πολύ για την ανάγνωση και την ψήφους, 9 στο σύνολο, και δεν θα πάψω να φωνάζω πόσο μα πόσο έχουμε ανάγκη να δημιουργούμε σε πείσμα όλων ακόμα και του ίδιου μας του εαυτού!!

Αριστέα μπουκλάκι μου χίλια ευχαριστώ για την φιλοξενία σου και την άψογη διοργάνωση!! Κομαντόπουλο λέμε!! Και μην μασάς!! ;) <3

Φιλάκια πολλά και καλό σ/κ να έχουμε!!

 

Ιστορίες του καφενέ: Στη βροχή

 

Την κοιτούσε με απορία να φορά το παλτό της με αργές κινήσεις.

‹‹Θα βγούμε έξω μαμά;››, την ρώτησε.
‹‹Γι αυτό δεν ντυθήκαμε; Σήμερα που έχει ωραία μέρα θα πάμε μια βόλτα να περπατήσουμε. Να πάμε και στην κυρία Ιωάννα που μας κάλεσε για φαγητό››
‹‹Εγώ μαμά δεν θέλω να βγούμε έξω. Να κάτσουμε να φάμε στο σπίτι. Ποια είναι η κυρία Ιωάννα; Φίλη σου; Γειτόνισσα;››

Πήρε την τσάντα της αποφασιστικά κι έσπρωξε μια τούφα από τα μαλλιά της πίσω από το αυτί.

‹‹Έλα να φύγουμε γιατί περνά η ώρα κι η μαμά μετά έχει πολλές δουλειές να κάνει.››.

Της άπλωσε το χέρι και την περίμενε να κλειδώσει δυο φορές την πόρτα.

‹‹Να πάμε από τα σκαλιά μαμά γιατί φοβάμαι εκεί μέσα.››

Της χαμογέλασε με κατανόηση και κατεβήκανε τα σκαλοπάτια με προσοχή κι αργές κινήσεις, από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας μέχρι την έξοδο. Έξω λίγα σύννεφα είχαν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους στον ουρανό.

‹‹Κάτσε μια στιγμή να ανέβω να πάρω την ομπρέλα μην πάει για βροχή ο καιρός.››
‹‹Θα ρθω κι εγώ μαμά.››.
‹‹Εσύ θα περιμένεις εδώ στα σκαλιά ένα λεπτό μέχρι να ανέβει η μαμά με το ασανσέρ, εντάξει;››

Δεν περίμενε να πάρει απάντηση. Την έβαλε να κάτσει στο σκαλί κι έφυγε τρέχοντας να πάρει την ομπρέλα από το διαμέρισμα. Μέχρι να κατέβει κάτω στα αυτιά της αντηχούσε η λέξη μαμά. Μαμά.

‹‹Μαμά, μαμά, μαμά…››.
‹‹Εδώ είμαι, να μαι. Σώπα τώρα.››.

Βγήκανε στο δρόμο πιασμένες από το χέρι. Το πάρκο δεν απείχε πολύ από το σπίτι τους. Το καλοκαίρι η διαδρομή ήταν πιο ευχάριστη. Έκαναν μια μικρή στάση πάντα στο φούρνο της γειτονιάς, έπαιρναν δυο κουλούρια και μια πορτοκαλάδα και μετά κατηφόριζαν τον στενό πεζόδρομο πότε χαζεύοντας αριστερά και πότε δεξιά τα ανθισμένα λουλούδια ή τις αδέσποτες γάτες που τέντωναν νωχελικά τα ευλύγιστα άκρα τους.

‹‹Κρυώνω λίγο μαμά. Πάμε πίσω;››, της είπε και της έσφιξε το χέρι.
‹‹Δεν είπαμε να κάνουμε μια βόλτα, να ξεσκάσουμε και λίγο; Όλο μέσα στο σπίτι δεν ήμαστε; Και νομίζω δεν κάνει τόσο κρύο.. κοίτα σαν να φύγαν και τα γκρίζα σύννεφα››, είπε και κοιτάξανε ταυτόχρονα κι οι δυο ψηλά.
‹‹Καλά μαμά, μετά να πάρουμε κι ένα παστέλι;››
‹‹Μετά το φαγητό, εντάξει; Έλα τώρα πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί τρέχουν σαν τρελοί στον δρόμο.››

Την τράβηξε απαλά από τον ώμο και συνέχισαν να περπατάνε δίπλα δίπλα. Δεν υπήρχαν πολλοί πεζοί γύρω. Στα αυτοκίνητα οι περισσότεροι που περνούσαν είχαν κλειστά τα παράθυρα. Όταν έφτασαν στην στάση του λεωφορείου ήταν μαζεμένα γύρω στα δέκα άτομα. Πάλι είχε αργήσει να έρθει στην ώρα του.

‹‹Μήπως κουράστηκες από το περπάτημα; Θέλεις να πάρουμε το λεωφορείο;››
‹‹Όχι μαμά, να περπατήσουμε θέλω.››

Κάποιοι περαστικοί στέκονταν και τις κοιτούσαν. Κάποιοι γέλασαν ειρωνικά κι άλλοι την κοίταξαν με οίκτο. Την πήρε από το χέρι και τους προσπέρασαν με αδιαφορία.

‹‹Να πάμε κι από δω μαμά, έχει ωραίες βιτρίνες. Να στρίψουμε εδώ;››, της τράβηξε το μανίκι.

Στρίψανε στο στενό σοκάκι και μετά άρχισε να σκοτεινιάζει.

‹‹Θα βρέξει μαμά. Καλά που πήρες την ομπρέλα.››

Οι ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν κι οι περαστικοί σκορπίσανε βιαστικοί. Δυο φιγούρες περπατούσαν αγκαλιά, αργά, κάτω από μια μωβ ομπρέλα. Η βροχή όλο και δυνάμωνε.

‹‹Φτάσαμε μαμά; Θα βραχούμε. Πεινάω.››
‹‹Όχι ακόμα καλή μου, ησύχασε. Φτάνουμε. Να κοίτα που βγήκαμε. Στο καφενείο του κυρ Μιχάλη. Να πούμε και μια καλησπέρα.››

Την κοιτούσε με απορία.

‹‹Ο κυρ Μιχάλης… Που σε κερνά την βυσσινάδα που σου αρέσει…››
‹‹Καλώς τες , καλώς τες, ελάτε μέσα πριν βραχείτε. Πλημμύρισαν πάλι οι δρόμοι››, ακούστηκε καλοσυνάτα η φωνή του καφετζή.
‹‹Έλα μάνα, πάμε μέσα››,είπε και την κράτησε προστατευτικά από την μέση.‹‹Κάτσε στην καρέκλα εκεί μέχρι να κλείσω εγώ την ομπρέλα μας.››

Ο κυρ Μιχάλης έπιασε από το χέρι την ηλικιωμένη γυναίκα και την έβαλε να κάτσει στο γωνιακό τραπεζάκι.
‹‹Να κεράσω βυσσινάδα να σε γλυκάνω μάτια μου;››

Η ηλικιωμένη γυναίκα κοιτούσε πότε τον καφετζή πότε την γυναίκα με την μωβ ομπρέλα.
‹‹Τι είναι εδώ μαμά;››, ρώτησε κάποια στιγμή.
‹‹Δεν είπαμε καλή μου ότι θα πάμε στην κυρία Ιωάννα που μας κάλεσε για φαγητό; Μέχρι να κοπάσει λίγο η βροχή θα κάτσουμε να πιεις την βυσσινάδα σου στο καφενεδάκι του κυρ Μιχάλη. Σε λίγο θα φύγουμε, ναι;››
‹‹Α…››, έκανε η ηλικιωμένη γυναίκα και κοίταξε με περιέργεια το χώρο γύρω της.

Ο κυρ Μιχάλης πήρε την μωβ ομπρέλα από την γυναίκα που στέκονταν όρθια και την κοίταξε με στοργή.

‹‹Τι τα θες κυρ Μιχάλη… Όταν γερνά ο άνθρωπος καλό είναι να μην γίνεται βάρος… Φέρε μου κι εμένα μια πορτοκαλάδα σε παρακαλώ››, του είπε.

Στα αυτιά της αντηχούσε η φωνή της μάνας της που την περίμενε στο τραπέζι.

‹‹Μαμά έλα .››.
‹‹Έρχομαι μάνα. Έρχομαι.››.

 

 

 

 

Αυτή ήταν η δική μου ιστορία του καφενέ. Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ότι περιέχει ψήγματα αλήθειας καθώς υπήρξα αυτήκοος μάρτυρας κι αυτόπτης. Σε διάδρομο νοσοκομείου είχε διαδραματιστεί μπροστά μου  μια ηλικιωμένη γυναίκα να μιλά με την μεσήλικη κόρη της και να την αποκαλεί μαμά… κι η κουβέντα τους εξελισσόταν έτσι. Η μια φώναζε την άλλη μαμά. Θυμάμαι σαν τώρα την κουβέντα τους ακριβώς κι ήξερα ότι κάποτε αυτή η εμπειρία που με συγκλόνισε θα ταν τροφή για την γραφή. Τι άκουσα στα αλήθεια και τι είναι δικό μου αποκύημα δεν έχει σημασία… εξάλλου νομίζω αυτό που υπονοείται είναι πιο δυνατό από το να ειπωθεί.

 

 

Οι αυτοτελείς ιστορίες του καφενέ ήταν μια ιδέα της Μαρίας Κανελλάκη κι η  Αριστέα έχει αναλάβει τον συντονισμό των ιστοριών!! Συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

Δημήτρης Ασλάνογλου, θα φιλοξενηθεί από την Αριστέα
Αγριμιώ, http://agrimio.wordpress.com/
Έλενα, http://miakalimera.blogspot.gr/ 
Xris Kat, http://neraidodimiourgies37.blogspot.gr/
Κική, http://ekfrastite.blogspot.gr/
Sofia Sofaki, http://happiness-bonheur.blogspot.gr
Μαρία Νι, http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/
Γεωργία, http://armoniaart.blogspot.gr/
Κάτια, http://katitimou.blogspot.gr/
Lysippe, http://on-the-up-and-up.blogspot.gr/
Γλαύκη, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Κατερίνα Βερίγκα, http://positive-thinking-greece.blogspot.gr
Λεβίνα, http://levina-imagination.blogspot.gr
Δέσποινα, http://www.mamadesekrisi.blogspot.gr/
Katerina Koko, http://followkoko.blogspot.gr
Κλαυδία, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Έλλη, http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Κατερίνα Βαλσαμίδη, http://apopsitexnis.blogspot.gr
Μαριλένα, http://marilenaspotofart.wordpress.com/
Μαρία(me maria),  http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Μαρία Κανελλάκη, http://toapagio.blogspot.gr/
Μαρία Έλενα, http://maria-elena-jewellery.blogspot.gr/
Φλώρα, http://texnistories.blogspot.gr/
Πέτρος (Ακυβέρνητος) http://akivernitos.blogspot.gr/
@ριστέα, http://princess-airis.blogspot.gr/

 

 

“ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ Τ’ ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ…”

Ηθικός αυτουργός της επικείμενης καταβαράθρωσής μου μια Πέτρα!! Κι αν και μια φωνούλα μέσα μου, μου φωνάζει: «Στάσου στο ύψος σου Λεονάρδε Δελατσίμπιλα, στο ύψος σου!!», εντούτοις υπερισχύει ο καραγκιόζης μέσα μου κι η πτώση του ίματζ (λέμε τώρα!!) έρχεται κουτρουβαληδόν!!! :)

Αν ήμουν στρουμφάκι απο και κλείεται να μουν η Στρουμφίτα! Ο Σκουντούφλης με περικεφαλαία θα μανε έτοιμος για προαγωγή σε Στούκας!! Όταν λέμε Στούκας από το ρήμα στουκάρω όπου λάχει κι όπου βρω!!! :)

Από μικρή από όσο θυμούνται κι οι γονείς, πάρτην  κάτω.. Είτε σε ίσιωμα, είτε σε ανήφορο, είτε σε κατήφορο.. Περπάταγα κι έτρεχα με τα χέρια μπροστά τεντωμένα κι όποιον πάρει ο Χάρος!! Τις δε πάμπολλες περιπτώσεις όπου μπροστά μου δεν υπήρχε κανείς φρόντιζα να βρεθώ εγώ μπροστά από ένα τοίχο!! Να την η στούκα φίλοι μου!! Πως την έβγαλα καθαρή χωρίς κάτι σοβαρό ένας Θεός το ξέρει!!

Τα πιο πονεμένα μέλη μου εκτός της χοντροκεφάλας μου είναι ο αγκώνας και το μικρό, το πιο μικρό το δαχτυλάκι του ποδιού μου που μοιάζει με ζουμερό λουκανικάκι!! Αυτό το κακόμοιρο έχει βογγήξει!! Ειδικά σε κόχες. Λες κι έχουν μαγνήτη οι άτιμες και γκντουπ, φάε τη στούκα! Στο σπίτι με κοροϊδεύουν, κλασσικά. «Μαμά αυτό που ακούστηκε ήταν η κόρη σου;;», με δίνει στεγνά ο αδερφός μου ακόμα κι όταν πιστεύω ότι η στούκα μου ήταν αθόρυβη!!

Κι εννοείται οι στούκες ήταν καθημερινό φαινόμενο είτε στο σπίτι είτε εκτός! Στις διακοπές, σε σπίτια που κάναμε επισκέψεις, στο αμάξι και φυσικά στο σχολείο!! Εβγαλα ένα δημοτικό στην Κυψέλη κι είμαι περήφανη που χω αφήσει σε όλους τους τοίχους του και στο προαύλιο κάτι από μένα!! Κυριολεκτικά!! Δεν φταίω εγώ αλήθεια! Η βαρύτητα δεν με συγκρατεί! Κι ακόμα και τις ελάχιστες περιπτώσεις  που όντως άλλοι φταίγανε γιατί με σπρώξανε πάλι εγώ τα άκουγα!! Βεβαρημένο μητρώο βλέπεις!!

Στο σχολείο λοιπόν που λέτε ήμανε αγοροκόριτσο. Τουτέστι παρέα με αγόρια, κλωτσιές, ποδόσφαιρο (ήμουν τέλεια τερματοφύλακας δεν θέλω γέλια!!), στα πάρκα λυσσάγαμε και ψάχναμε δολοφόνους(!) και  κρυμμένους θησαυρούς!! Εχουμε σκάψει λάκκους στο Πεδίο του Αρεως, ουυυυ!! Ούτε τυφλοπόντικες να μαστε!! Ενίοτε γύριζα σπίτι με γρατζουνιές, αναμαλλιασμένη αλλά κυρία! Ούτε ρουθούνι δεν άνοιγε!!

Δύο περιστατικά από στούκες θυμάμαι πολύ έντονα!! Η μία, δεν θυμάμαι σε ποια τάξη του δημοτικού ήμουν, τετάρτη ή πέμπτη  θα σας γελάσω, είχαμε σαν εργασία  να μάθουμε απέξω το ″Πιστεύω″ και να μας εξετάσει έναν έναν ο δάσκαλος στην τάξη. Βέβαια μας το χε πει από την προηγούμενη να κάνουμε ένα διάβασμα στο σπίτι.

Είχα διαβάσει κι εγώ , το χα μάθει αρκετά καλά απέξω (καθότι τότε το μυαλό ήταν σφουγγάρι που πλέον έχει υποβιβαστεί σε δίχτυ!!) και περίμενα με χαρά να πω ότι θυμόμουν. Πριν αρχίσουν τα θρησκευτικά βγήκαμε για διάλλειμμα και φυσικά αρχίσαμε την λύσσα. Παίζαμε, τρέχαμε στο προαύλιο κι εντελώς ξαφνικά γκντόινγκ, να σου μετωπική με τον τοίχο!! Υπάρχει σοβαρή περίπτωση να με είχε σπρώξει κάποιο μεγαλύτερο παιδί της έκτης αλλά δεν θυμάμαι, ειλικρινά.. Εφυγα πάνω από το βάθρο που είχαμε για να ανεβαίνουμε και να λέμε την προσευχή κάθε πρωί και προσγειώθηκα πάνω στον τοίχο με την κεφάλα! Ντριιννν το κουδούνι ώρα για την εξέταση. Οι μισοί συμμαθητές να με κοιτάνε και να γελάνε κι οι άλλοι να τα χουν παίξει. Μπαίνει κι ο δάσκαλος με βλέπει, φουντώνει και με συνοπτικές διαδικασίες με στέλνει σπίτι για να πάω στο γιατρό! Πάω σπίτι με το χέρι στο κεφάλι κι η μαμά μες στο δράμα (ούτε τη μάνα του Ξανθόπουλου να χα!) παίρνει πανικόβλητη τον μπαμπά να με τρέξει καθότι έπρεπε να προσέχει τον αδελφούλι!! Κάναμε τα απαραίτητα στο νοσοκομείο, ευτυχώς τίποτα σοβαρό αλλά ΝΑ μια καρουμπαλάρα για ενθύμιο! Από τότε και κάθε φορά που πάω στην εκκλησία κι ακούω το ″Πιστεύω″ (κι είναι και συχνά τώρα τις Παρασκεύες που ναι  κι οι χαιρετισμοί!) πάντα σκέφτομαι την στούκα που φαγα και το ″Πιστεύω″ που εντέλει δεν έμαθα σωστά απέξω!!! :)

Το δεύτερο περιστατικό ήμουν σίγουρα προς έκτη δημοτικού γιατί είχαμε αλλάξει κι είχαμε δασκάλα για τα θρησκευτικά. Πως το θυμάμαι;;; Ολα τα αγόρια της τάξης την φώναζαν , το μανούλι!! Πρέπει να ήταν 25, 26 χρονών, γελαστή, μελαχρινή με μπούκλες και ποτέ δεν φώναζε! Συν του ότι μας έβαζε αυτοκολλητάκια στο τετράδιο! Αλλά τα αγοράκια άλλα εκτιμούσαν και την φώναζαν έτσι!!! Πάντα μεταξύ μας, εννοείται αυτό!! Μια μέρα κλασσικά, αποφάσισα να κάνω μια βλακεία! Τότε ήμουν κόκκαλο, σαμιαμίδι και σκαρφάλωνα στα δέντρα.

Στο σχολείο όταν κόψανε το δέντρο αποφάσισα να σκαρφαλώνω στις κολώνες πατώντας πάνω στον σωλήνα της υδροροής!! Εφτανα σε ένα ορισμένο ύψος και πάλι κάτω με προσοχή. Εκείνη την μέρα, δεν ξέρω πως μου ρθε και προσπάθησα να χωρέσω το πόδι μου, συγκεκριμένα το γόνατο, ανάμεσα στην κολώνα και τον σωλήνα!! Το κενό εντωμεταξύ ήταν ίσα ίσα και με το ζόρι χώραγε το γόνατο!! Πεισματάρα εγώ τσούκου τσούκου το χωσα!! Ελα όμως που το πόδι όσο λεπτούλι και να ταν, σφήνωσε, έγκωσε πως το λένε και δεν έβγαινε με τίποτα!! Κι ήταν ένα τρελό πάνω στην κολώνα με ένα πόδι τεντωμένο κι ένα λυγισμένο που χα σφηνώσει, είχε γίνει κατακόκκινο από την πίεση και δεν έλεγε να βγει!! Είχαν μαζευτεί γύρω μου παιδάκια και σπρώξε από δω, τράβα από κει πιο πολύ γελάγαμε παρά κάναμε δουλειά!! Ντριινννν!! Ωρα για μάθημα. Δυο μείνανε μαζί μου και τα άλλα ανέβηκαν να φωνάξουν κανα δάσκαλο μπας και με ξεσφηνώσει!!

Ευτυχώς νομίζω δεν πόναγα, αλλά και μόνο που πάλι θα τ’άκουγα και μάλιστα από δάσκαλο είχα αγχωθεί κι είχα παραδόξως σταματήσει τις προσπάθειες να απεγκλωβιστώ! Κάποια στιγμή ακούω φωνούλες και γέλια και βλέπω να ρχεται μια αρμαθιά συμμαθητές μου και η δασκάλα των θρησκευτικών! Για την ιστορία ούτε που θυμάμαι αν όντως είχαμε θρησκευτικά ή αν ήταν  η μόνη χωρίς μάθημα εύκαιρη. «Κοίτα, τώρα που ρθε το μανούλι θα σε σώσει», ακούστηκε εκείνη την ώρα από ένα παιδί κι άκρα του τάφου σιώπη!!! Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας, κοκκινήσαμε, κοκκίνησε κι η δασκάλα και δεν είπε τίποτα γι αυτό που άκουσε.. Ούτε φώναξε, ούτε μάλωσε, τίποτα. Προσπάθησε λίγο να με τραβήξει, είδε κι απόειδε κι έφυγε λέγοντας πως θα ξανάρθει. Σενάρια μετά όλα μας!! Πως θα ρθει με την διευθύντρια, πως θα τα ακούσουμε, πως θα το μάθουν οι γονείς, πως πως.. Ηρθε ολομόναχη όπως είχε φύγει, έριξε πάνω στο γόνατό μου το μισό υγρό πιάτων, svelto, και το γονατάκι γλίστρησε προς την λευτεριά!! Τούμπανο το γόνατο δεν το συζητώ αλλά όλα καλά!! Και κάπως έτσι το μανούλι (που ποτέ δεν μας μαρτύρησε!!) με έσωσε!!! :)

Αυτή ήταν η δική μου ιστορία για  τα μαθητικά μου χρόνια!! Βέβαια έχω κι άλλα!! Κι άλλες στούκες, ειδικά στο δημοτικό (και μες στο σπίτι που όντως η μαμά είχε δίκιο να τραβά τα μαλλιά της!). Μετά γυμνάσιο, λύκειο δεν είχα τέτοια.. Ευτυχώς!!  Είχαμε διαβάσματα, υπαρξιακά, εφηβεία, μια απώλεια που μου κοστίζει μέχρι τώρα αλλά επέλεξα να γελάσουμε λίγο!! :)

Μετά από αυτό λοιπόν που διαβάσατε (κι ελπίζω να μην σας κούρασα) υπάρχει κανείς που απορεί γιατί ακόμα δεν έχω βγάλει δίπλωμα οδήγησης;;;; :)  :)

 

Στο αφιέρωμα με τις αναμνήσεις από τα μαθητικά χρόνια συμμετέχουν:

Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/
Πεταλούδα από το blog http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από το blog της Πέτρας http://pistos-petra.blogspot.gr/
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http://akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog  http://swanocean.blogspot.gr/
Άννα από το blog http://atenizodas.blogspot.gr/
Μαριλένα από το blog http://marilenaspotofart.wordpress.com/
Λαμπρινή από το blog http://xwrisprogramma.blogspot.gr/
Κλαυδία -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από το blog της Πέτρας http://pistos-petra.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://www.syllegw-stigmes.gr/
Δέσποινα από το blog http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Έλλη από το blog http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Rylie από το blog http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/
Marilise από το blog http://katitimou.blogspot.gr/
Αν θέλετε κι εσείς να δηλώσετε συμμετοχή πατήστε εδώ! Συμπεθερούλα μου γουίδ λαβ!!! ♥
Πολλά φιλάκια, καλή μας βδομάδα και καλό μήνα αύριο!! Προσοχή μην σας γελάσουν!!! ;)

 

 

Η Κλεψιά, Αστέρης Ν. Μαυρουδής

 

Ο ξουρισμένος ήταν κιόλας ογδόντα χρονών. Τάκατα, τούκατα, τάκατα, τούκατα, έσερνε τα βήματά του στο ξύλινο πάτωμα. Τάκατα, τούκατα, τάκατα, τούκατα, και κάτι έλεγε, μα δεν ξεχώριζα. Άνοιξα την ξύλινη πόρτα. Είχε αναμμένο το τζάκι. Πήρε με την τσιμπίδα κάρβουνα και τα ‘βαλε στο μαγκάλι. Τα ανακάτευε με την τσιμπίδα. Γυρνούσε γύρω γύρω από το μαγκάλι και μπερδεμένα λόγια ακούγονταν: «Θέλω να παντρευτώ, θέλω να παντρευτώ, θέλω να παντρευτώ, θα παντρευτώ, θα παντρευτώ, θα παντρευτώ, τώρα θα παντρευτώ, τώρα θα παντρευτώ, τώρα θα παντρευτώ». Και όλο γυρνούσε γύρω από το μαγκάλι. «Τώρα στα ογδόντα σκατά θα παντρευτείς», του είπα. Ο ξουρισμένος έπαιρνε τις τελευταίες ανάσες του. Το πρωί τον βρήκαν τεντωμένο και απάντρευτο».

 

 

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του φίλου και συμφοιτητή μου Αστέρη Μαυρουδή, η Κλεψιά. Είναι το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων. Το βιβλίο για όσους γνωρίζουν έστω και λίγο τον συγγραφέα, από το εξώφυλλο κιόλας σου δίνει την αίσθηση Αστέρη. Μετά μαθαίνεις ότι στην φωτογραφία είναι ο πατέρας του κι αμέσως ξέρεις πόσο προσωπική υπόθεση ήταν η συγγραφή αυτού του βιβλίου.

Ο Αστέρης  δίνει σχεδόν την  βεβαιότητα ότι για να έχει γράψει αυτά τα διηγήματα τα έχει ζήσει τα περιστατικά από πρώτο χέρι ο ίδιος ή τουλάχιστον κάποιος άμεσα εμπλεκόμενος του τα έχει αφηγηθεί. Προσωπικά καθώς τα διαβάζω δεν θέλω να ξέρω αν όντως ήταν αληθινά. Προσωπικά απολαμβάνω την αλήθεια του συγγραφέα και την αληθοφάνεια των κειμένων του χωρίς να ταυτίζω τον δημιουργό με την δημιουργία του.

Απολαμβάνω τον καταιγισμό από εικόνες μιας παλιάς Ελλάδας, από ήθη κι έθιμα που κάποτε καθόριζαν νομοτελειακά τις ζωές των χωριανών. Αφήνομαι στην δύναμη της γλώσσας που είναι ο κύριος και βασικός μεσάζοντας συναισθημάτων. Στην απόχρωσή της  που μου εντυπώνεται υποσυνείδητα λόγω της επιστροφής του Αστέρη στις ρίζες της ντοπιολαλιάς, σε αυτό το χαρακτηριστικό γλωσσικό ιδίωμα του χωριού του, ονόματι Αδάμ.

Είναι ένα βιβλίο που ταυτόχρονα δίνει και παίρνει. Συχνά πυκνά θα έχετε διαβάσει πόσο θεωρώ υπέρπολύτιμο  τον αναγνώστη. Τον βάζω στην ίδια τραμπάλα με τον συγγραφέα και το παιχνίδι αρχίζει μέχρι να τελειώσει. Γιατί τάχα ο αναγνώστης δεν γίνεται κι αυτός συνδημιουργός του κειμένου που διαβάζει? Αν για έναν συγγραφέα η διαδικασία γραφής φέρει ηδονή κι οδύνη την ίδια στιγμή, όταν ψάχνει με απελπισία τις κατάλληλες λέξεις κι όταν αγαλλιάζει μέσα του βλέποντας στο χαρτί να παίρνει σάρκα κι οστά η ψυχή του, σαν αναγνώστες πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει έτσι? Οταν χανόμαστε στο κείμενο και ταυτιζόμαστε και συμπονούμε τον ήρωα για τα παθήματά του ή απολαμβάνουμε την γαλήνη του?

Συγκάτοικοι όλοι ήμαστε λοιπόν κι όλοι χωράμε στις σελίδες ενός βιβλίου. Κι η Κλεψιά δίνει και παίρνει αυτό που χρειάζεται ο αναγνώστης. Πονάς με την απώλεια όταν έρχεται εντελώς ξαφνικά μετά από έναν κωμικό διάλογο και λες δεν μπορεί. Μα τώρα να συμβαίνει αυτό? Πριν γέλαγα, πως να το συνειδητοποιήσω? Κι ο συγγραφέας έχει ήδη μετρήσει τις λέξεις και σε περιμένει στο νήμα. Τόσες όσες. Κυριαρχεί απόλυτα η μικρή φόρμα στα διηγήματά του κι εσύ ωστόσο νιώθεις να χεις χορτάσει συναίσθημα.

Ο Αστέρης έχει κάνει ήδη μια παρουσίαση στη Φλώρινα και στην Κοζάνη και την Δευτέρα ετοιμάζεται να παρουσιάσει στην Θεσσαλονίκη! Με το καλό και στην Αθήνα αστέρι μου!!!

 

Αν η σιωπή είναι πράξη, σύμφωνα με τον αγαπημένο μου Μανόλη Αναγνωστάκη, κάπου εδώ βάζω την τελεία μου κι αφού ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου να ναι καλοτάξιδο και καλοδιάβαστο το βιβλίο του Αστέρη, σας αφήνω για να απολαύσετε ένα μικρό δείγμα από το βιβλίο, το διήγημα  Τα μουστλούκια.

Πολλά φιλιά!!♥

 

 

 

 

 

 

Μπουκάλι μπούστο και το bazaar στην Ναύπακτο!

Καλησπέρα σε όλους!! Εύχομαι να στε καλά κι όσοι τα καταφέρατε να κάνατε κάποια εξόρμηση λόγω των ημερών. Εχω λίγες μέρες να σας επισκεφτώ αλλά θα το κάνω άμεσα.

Εφτιαξα αυτές τις μέρες ακόμα ένα μπουκάλι-μπούστο για το σπίτι, οι παλιές αγάπες ξέρετε ότι είχα ξαναφτιάξει και το καλοκαίρι. http://marilenaspotofart.wordpress.com/2013/07/15/almost-a-year/

Ναι ναι το ξέρω παραείναι ιδιαίτερη δημιουργία σχεδόν άσχημη (εντάξει χωρίς το σχεδόν) αλλά ξέρετε πόσο μου αρέσει να πειραματίζομαι για να μην βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια! Εννοείται με το που ξαναείδε κάτι τέτοιο η μαμά μου όπου φύγει φύγει αλλά μαμά σιλάνς σιλ βου πλέ!!!!! Λετ μι Χαρίλαε, λετ μι!!

Ντύθηκε με γυψόγαζες το μπουκάλι, βάφτηκε, μπογιατίστηκε, του κοτσάρησα κι ένα φιόγκο κι έτοιμο!! Το μαναράκι μου είναι ασχημούλι αλλά δεν ήθελα να πετάξω το μπουκάλι!! Τώρα στολίζει το σκρίνιο στο σπίτι μας!! Ω μανούλα!!! Σλουρπ, σλουρπ φανταστική μανούλα!!!!

 

Δεν ξεχνάμε φυσικά και το bazaar μας στην Ναύπακτο από 4-6 Απρίλη στο Φετιχιέ τζαμί για την Φλόγα!!

Λίγο πριν κοπεί το νήμα τα πραγματάκια μου ταξιδεύουν, αν δεν έχουν φτάσει ήδη να συναντήσουν, κρατηθείτε 841 δημιουργίες παρακαλώ!!! 841 δημιουργίες από όλη την Ελλάδα!!! Να στε καλά όλοι όσοι προσφέρατε κι είμαι κι εγώ απόλυτα σίγουρη ότι και αυτό το bazaar θα σκίσει!!! Εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις δημιουργίες!! Κι εδώ είναι το θαυμάσιο κι αισιόδοξο μήνυμα της Χαράς μας, της Πεπίτα ντι Τζάντε μου♥!!!!! Μπράβο ακόμα μια φορά σε όλους που συμβάλλαν να υλοποιηθεί η ιδέα σε πράξη και στη γλυκειά μας Ασπα που πρωτοστάτησε!!!

Πολλά γλυκά φιλιά σε όλους και καλή επιτυχία!!!! Είναι ιερός ο σκοπός!!!