Καλησπέρα σε όλη την όμορφη και ταλαντούχα blogoγειτονιά.
Σας ευχαριστώ πολύ για τις επισκέψεις στο blog μου και για τα καλά σας λόγια!
Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε ένα ιδιαίτερα αγαπητό για μένα πρόσωπο που λείπει δυστυχώς από την ζωή μου κι έγινε η αιτία που είμαι ο άνθρωπος που είμαι και ταυτόχρονα ο άνθρωπος που δεν έγινα..
Αύριο κλείνουν 15 χρόνια από τότε που έχασα την λατρεμένη μου γιαγιά, τον έρωτα της ζωής μου♥.
15 χρόνια που έφυγε σωματικά και περίπου 20 που την έχασα πνευματικά λόγω του Alzheimer. Από τότε νιώθω ορφανή.
Είναι περιττό να πω ότι μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα,σαν να ταν χθες..
Έξυπνη,δραστήρια,σπιρτόζα και κοκέττα!!Με πολλά ενδιαφέροντα,καλλιτεχνική φλέβα που αν το επέτρεπαν οι συνθήκες θα είχε και ευρεία αναγνώριση.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας δυο πολύ όμορφους πίνακες που είχε φτιάξει πριν χρόνια, σίγουρα θα ναι καμιά 35αριά χρόνια ή και παραπάνω!Αυτή η μανία τότε με τους πλεχτούς πίνακες ήταν αγαπημένη της συνήθεια!!



Σας φιλώ γλυκά, να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους αγαπημένους σας!
Like this:
Like Φόρτωση...