Βόλτα στο κέντρο!

Βόλτα στο κέντρο σήμερα. Σε αυτό το πολύπαθο κέντρο που παρόλα τα θέματά του λατρεύω να πηγαίνω.

Να περπατάω στα δρομάκια, να χάνομαι μες στον κόσμο. Πόσος κόσμος προσπαθεί να χωρέσει σε μια φούσκα τα όνειρά του.

Στην Ομόνοια είχαν ειρηνική πορεία άτομα με ειδικές ανάγκες. Εσύ που υποτίθεται ότι είσαι εκεί να τους προσέχεις ως η νόμιμη αρχή του κράτους πως σηκώνεις το χέρι σου, ειδικά σε αυτούς τους ανθρώπους; ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥς ΤΟΥς ΑΝΘΡΩΠΟΥς.

Ειλικρινά,πιστεύεις πως έκανες το καθήκον σου έτσι; Μάλιστα.

Κατευθύνομαι προς το Μοναστηράκι και γύρω μου περπατάνε, τρέχουν,τρώνε,ψωνίζουν,γελάνε,βρίζουν,βαριούνται,χαλαρώνουν,κοιμούνται σε σκιερές γωνιές,επαιτούν. Όλοι άνθρωποι κι ας το ξεχνάμε, κι ας κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Είναι εκεί.

Κάποια στιγμή βρέθηκα να ψαχουλεύω στην αγορά παλιά βιβλία, παλιές αφίσες, καρτ ποστάλ. Είχα τις στοίβες μπροστά μου και είχαν γεμίσει τα χέρια μου σκόνη κι αναμνήσεις αγνώστων. Την σκόνη την τινάζεις όμως. Καρτ ποστάλ από την Ελλάδα, από Γερμανία, από Γαλλία, Λονδίνο μέχρι και Χονγκ Κονγκ!

Κάποιες ήταν άγραφες, οι περισσότερες. Λίγες ήταν γραμμένες και μετέφεραν ευχές,εντυπώσεις,αναμνήσεις. Αναρωτιέμαι πόσες ήταν πεταμένες στα σκουπίδια πριν βρεθούν σε αυτές τις στοίβες. Κάποιες θα πουλήθηκαν από τους κατόχους τους.

Άρχισα να διαβάζω στα πεταχτά, όσα καταλάβαινα γιατί δεν ήταν όλες γραμμένες στα ελληνικά.

Να προσέχετε, σας σκέφτομαι…

Καλή μου φίλη θα μου λείψεις…

Εύχομαι η υγεία σας να σας εύρη καλά καθότι κι ημείς…

Η αδελφούλα μου μεγάλωσε; Έχω τόσα χρόνια να την δω…

Η πιο παλιά καρτ ποστάλ που διάβασα ήταν του 1928. Οι περισσότερες γύρω στο 1965-1968. Από το μυαλό μου κατευθείαν περνά η στενάχωρη σκέψη μήπως και δεν βρήκαν τον παραλήπτη τους. Χίλιες φορές να πετάχτηκαν ή να πουλήθηκαν παρά κάπου να παράπεσαν αδιάβαστες από τους ενδιαφερόμενους!

Τα χέρια μου διαλέγουν δυο καρτ ποστάλ ασπρόμαυρες:

Ένα ευρώ η μία. Η υλική αξία. Η συναισθηματική αμύθητη.

Ένα κράμα συναισθήματων και εμπειριών. Αυτό ήμαστε. Αυτό προσφέρουμε. Μέσα στη μέρα, κάθε μέρα, εναλλάσονται μέσα σου δεκάδες συναισθήματα. Πως να βάλεις ταμπέλα;Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Με αυτά προσπαθώ να υπάρχω και να συνυπάρχω.

Σας φιλώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s