Archive | Αύγουστος 2013

Ένα δωράκι και καμβάς mixed media

Χθες το πρωί χτύπησε το κουδούνι μου και με περίμενε μια πολύ όμορφη έκπληξη! Ένα δέμα από τον ταχυδρόμο! Ήταν ένα δώρο από την γλυκειά μου Τέτα με το blog http://thalassoksila.blogspot.gr/.

Ένα υπέροχο, θαλασσινό mobile με κοχύλια, αστερία και φυσικά το σήμα κατατεθέν , ένα χειροποίητο καραβάκι από θαλασσόξυλα!! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Τέτα μου! Το δώρο σου ήδη από χθες κοσμεί το μπαλκονάκι μου!

Από τις αρχές της βδομάδας είχα αρχίσει (επιτέλους) να φτιάχνω έναν καμβά με decoupage και mixed media, τις λεγόμενες μεικτές τεχνικές. Πειραματίστηκα με powertex, γυψόγαζες, στόκο, stensils, πατίνες κι έτοιμο το καμβαδάκι. Το χάρισα σε μια παιδική μου φίλη που είχε γενέθλια και ενθουσιάστηκε. Να τονίσω ότι το decoupage έγινε με χαρτί δικής μου εκτύπωσης που απεικονίζει δυο αγάλματα. Σας αρέσει; Πολλά φιλάκια!!

 

 

Ωραία η κοινωνία μας

Να την χαιρόμαστε και να μας χαίρεται κι αυτή! Και δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω.Τα συχγαρητήριά μου στα κανάλια και στους δημοσιογράφους που κατά καιρούς , κάνοντας φυσικά την δουλειά τους, εξασφαλίζουν πρώτοι φωτογραφίες από νεκρούς συνανθρώπους μας, οι οποίοι υπήρξαν θύματα  άλλων είτε των ιδίων τους των εαυτών. Θέλουμε πάρα πολύ να τις δούμε αυτές τις φωτό. Μας τρέφουν τον εθισμό μας στη σαρκοβόρα κοινωνία που ζούμε. Γινόμαστε για λίγο κοράκια και ξεχνάμε ότι κάποτε υπήρξαμε σκουλήκια. Σας ευχαριστώ θερμά. Μα είναι όλα τόσο ειδυλιακά πλασμένα. Ζήτω η δημοκρατία μας. Ζήτω που παίζει να έχουμε υποψήφιους στις ζεστές κι αναπαυτικές δημαρχικές καρέκλες χρυσαυγίτες. Είμαι πολύ συγκινημένη που στα 30 μου χρόνια, ούσα άνεργη κοινωνιολόγος με μεταπτυχιακό (οσονούπω) στην δημιουργική γραφή πήγα την κοινωνιολογική μου φαντασία με την βοήθεια κι αρωγή των συνανθρώπων μου ένα βήμα παραπέρα! Ανυπομονώ πάντα να ξημερώσει επόμενη  μέρα να αντικρύσω τα καινούρια θαύματα που μου επιφυλάσσει αυτή η ζωή!! Τι είναι αυτά που λέτε; Ποια κρίση; Οικονομική; Πολιτική; Κοινωνική; Αξιών; Μήπως ψυχολογική; Μάλλον θα στερούμαι φαντασίας. Να με συγχωρείτε. Τα ξεράσματά μου, ε , τα συγχαρητήριά μου ήθελα να πω!! Φιλάκια πολλά!!!!

Χειροποίητη πεταλούδα!

Στην εκπνοή του Αυγούστου και κάλλιο αργά παρά ποτέ μόλις ετελείωσα μια ωραία πεταλούδα που λέει και το παιδικό τραγουδάκι!

Η ιδέα πολύ απλή ,κυκλοφορεί βιντεάκι στο διαδίκτυο, αλλά η εκτέλεση ήθελε ακρίβεια!!

Αν θέλετε κι εσείς να πειραματιστείτε θα χρειαστείτε περίγραμμα από λουλούδια, ζώα ή ότι άλλο από το διαδίκτυο ή αν ήστε πολυτάλαντοι (!!) φτιάξτε δικά σας! Εγώ βρήκα ένα περίγραμμα μιας μεγάλης πεταλούδας. Μετά βρήκα λίγο ύφασμα από μπομπονιέρα και ξεπατίκωσα πάνω το σχέδιο αρχικά με ατλακόλ αλλά επειδή δεν μου πολυάρεσε το αποτέλεσμα, συνέχισα με πιστολάκι σιλικόνης.

Ταυτόχρονα πριν κρυώσει, πασπάλιζα επάνω στο σχέδιο ότι είδους glitter μπορείτε να φανταστείτε!! Έγινε χαμός. Τρεις μέρες τώρα λαμπυρίζω!!! Το άφησα μια ολόκληρη μέρα να στεγνώσει και μετά έκοψα περιμετρικά το ύφασμα της μπομπονιέρας. Πέταξα λίγη ατλακόλ προσεκτικά πάνω στην πεταλούδα και λίγη ανάμεσα στο ύφασμα (πρέπει να ναι διάφανο) και ξαναπασπάλισα με glitter.

Για να είναι σταθερά τα φτερά μπορείτε στη πίσω μεριά να κολλήσετε με τη σιλικόνη σας σύρμα. Κολλήστε κι ένα κορδονάκι διακριτικά και βουαλά!! Έτοιμη η επιτοίχια πεταλούδα!! Μόνο που δεν ξέρω πως να την γλιτώσω από την μητέρα μου που με το που την είδε την φαντάστηκε σεμεδάκι!!!

Φιλώ σας!!!

Δεκαπενταύγουστος

Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες. Μαρία, Μάριε, Παναγιώτη, Παναγιώτα, Δέσποινα.

Εύχομαι υγεία, αγάπη, ψυχική ανάταση που την έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Όσο μπορούμε ας μην το βάζουμε κάτω και να μην απελπιζόμαστε.

Σας φιλώ και σας κερνάω με όλη μου την αγάπη♥♥

Λογοτεχνικοί διαγωνισμοί κι ένα διήγημα

Καλησπέρα σε όλη την όμορφη και καλοκαιρινή γειτονιά!! 🙂

Ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σας λόγια και την κατανόηση, ξέρετε εσείς!!!

Με μια βόλτα στο διαδίκτυο είδα ότι υπάρχουν πολλοί λογοτεχνικοί διαγωνισμοί που αξίζει τον κόπο να τους ψάξετε γιατί στην μπλογκογειτονιά μου έχω διαπιστώσει ότι κυκλοφορούν πολυάριθμα διαμαντάκια!!

Ας πάρουν λοιπόν φωτιά τα μολύβια, τα πληκτρολόγια, ακονήστε την φαντασία και βουρ για δημιουργία!!

Μια ιστοσελίδα με διαγωνισμούς είναι αυτή http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=category&id=31:general&Itemid=34&layout=default, αλλά μια βόλτα να κάνετε μπορείτε να ανακαλύψετε αμέτρητες.

Φέτος προκηρύσσεται για τέταρτη φορά ο διαγωνισμός διηγήματος Λόγω Τέχνης όπου οι συμμετέχοντες θα πρέπει να συμπεριλάβουν στην πλοκή του διηγήματός τους τις ακόλουθες επτά συγκεκριμένες λέξεις (σε οποιαδήποτε πτώση ή αριθμό):

Δρόμος, Ηδονή, Λιμάνι, Κεχριμπάρι, Ταξίδι, Γέρος, Καλοκαίρι(Οι λέξεις περιέχονται στο ποίημα «Ιθάκη» του Κ.Π. Καβάφη).

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ http://logotexnis.artspot.gr/contest-2013/contest-2013

Πέρσυ συμμετείχα στον τρίτο διαγωνισμό που έπρεπε να συμπεριλάβεις έντεκα λέξεις και τα σαράντα καλύτερα διηγήματα πλέον κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Καλέντης.

Η δικιά μου ιστορία δεν ήταν από αυτές που διακρίθηκαν αλλά τίποτα δεν μας σταματά από την χαρά της δημιουργίας!

Με χαρά μοιράζομαι την ιστορία μου μαζί σας! Λίγο εσωτερικός μονόλογος, λίγο εξομολογητικό ύφος, λίγο παραληρηματικός τόνος και βουαλά.

Να στε καλά, καλά να περνάτε, καλό σ/κ και εννοείται καλές βουτιές!!♥

 

 Να σας ζήσει

Πρώτα να με ράψετε γιατρέ. Να έχει γίνει το πράμα μου. Δεν αντέχω τους πόνους. Μετά να το βάλετε στην αγκαλιά μου.Ή μήπως να με αφήσετε να κοιμηθώ λίγο πρώτα; Μόνο για λίγο να κλείσω τα μάτια. Είναι κι ώρα κοινής ησυχίας.Αλλά όχι. Μετά σε βαλαν στην αγκαλιά μου. Να σε ταϊσω. Να σε ταϊσω πρέπει. Σώπα το μωρό μου, σώπα. Σου έδωσα το βυζί κι εσύ άρχισες να ρουφάς το γάλα με μανία. Εγώ δεν πεινάω. Κάτι μου φράζει το λαιμό, λες και κατάπια χώμα. Πριν λίγο έκλαιγες, το ξέχασες; Κάθε δυο ώρες να το ταΐζεις, μην ξεχνάς. Οι δείκτες του ρολογιού συνωμοτούν εναντίον σου.Μια στιγμή γιατρέ και δεν μου είπατε τι είναι. Αλλά εντάξει δεν έχει σημασία. Τι αγόρι, τι κορίτσι. Εμένα ποτέ δεν με ενδιέφερε. Ήσουν γερό και ρούφαγες. Αυτό είχε σημασία. Κάτσε να σε δω καλύτερα. Νομίζω μοιάζεις με Πέτρο ή με Γιάννη. Εντάξει, μπορεί και με Μαρία. Θα δείξει. Τώρα είσαι μια λευκή σελίδα.Ακόμα μωρέ; Ακόμα πεινάς; Πάρε και το άλλο βυζί. Νυστάζω. Νυστάζω σου λέω. Αλλά μη σε νοιάζει. Τρώγε εσύ. Τρώγε. Οι πέτσες σου είναι κομμάτι από τις σάρκες μου. Και ξέρεις. Όταν μεγαλώσεις μη ξεχάσεις να κάνεις ότι κάνουν όλα τα παιδιά. Μη ξεχάσεις να κατηγορήσεις τους γονείς σου για όλα σου τα προβλήματα. Πως ήσουν Πέτρος ή Γιάννης και σου περίσσευε το νάζι στη βλεφαρίδα. Πως ήσουν Μαρία στραβοκάνα, αλλεργική στο καρύδι και στο καυλί. Δεν πειράζει. Για όλα φταίνε οι γονείς. Έτσι λένε. Κι εγώ το ίδιο έκανα. Είναι αδύνατον το κοράκι να γίνει χελιδόνι.Δεν τέλειωσε το άρμεγμα ακόμα; Στράγγιξα. Φτάνει. Έλα τώρα να ρευτείς θησαυρέ μου. Έλα, δυο χτυπήματα στη πλατούλα και βγήκε ο περιττός αέρας. Για φαντάσου κι από τον πατέρα σου δυο ωθήσεις χρειάστηκαν για να σε βάλει μέσα μου. Η μαμά πιο πρακτική. Για να βγεις χρειάστηκε μια σπρωξιά. Να ξεφύγει μια ώρα αρχύτερα από την κινούμενη άμμο. Αλλά που να ξερε. Ελάτε να το πάρετε, νύσταξε. Το καμάρι μου νυστάζει. Καλά μου τα λεγε η πεθερά. Ο γιος μου που τον έβγαλα κι ο γιος μου που τον έβγαλα. Θα γίνεις μάνα και θα δεις. Δε μας παρατάς κυρά μου. Έχεις ιδέα σε μένα πόσες φορές μπαινοβγαίνει ο γιος σου; Δεν κάνω έτσι. Ντροπή. Δεν είχα το δικαίωμα να μιλήσω έτσι. Δεν ήμουν μάνα. Δεν ήξερα. Θάλασσα τα έκανα. Μάλλον πληγώθηκε ή θίχτηκε. Τώρα είναι αλλιώς. Πεθύμησα γλυκό τριαντάφυλλο. Εκείνη το πετυχαίνει.Πρέπει να βάλουμε ένα κουτί πρώτων βοηθειών και στο αμάξι τώρα που το σκέφτομαι. Χασμουριέσαι. Περίμενε έρχονται όπου να ναι. Θα σε πάρουν κι εγώ μετά θα κλείσω τα μάτια να κοιμηθώ, θα ανυπομονώ να με ξυπνήσουν για να σε ξαναταϊσω και πριν τελειώσω αυτή τη φράση θα έχω πει ένα ψέμα.Ήρθαν. Καλή σου νύχτα Γαργαντούα.

 

Στην εκταφή

Καλησπέρα. Θα μου επιτρέψετε στην σημερινή ανάρτηση να μην επιτρέψω σχόλια.

Πέρσι είχα αναφερθεί με υπονοούμενα. Φέτος δεν έχει.

Έλιωσε λοιπόν ο παππούς. Μετά από 3 χρόνια στο μνήμα και 2 χρόνια στα άλιωτα, σήμερα μετά από τον πολύχρονο παιδεμό έλιωσε ο παππούς.

Ήρθε ένα παληκάρι, γκαπ γκουπ στο χώμα, εγώ πέρα πέρα αλλά το μάτι εκεί. Μαγνήτης. Μας έκανε νόημα ότι όλα καλά. Να αναπαυτεί επιτέλους, να ηρεμήσει κι η ψυχή μας. Κι η δική μου.

Πιστεύω, αλλά αυτό μας το έθιμο δεν το αντέχω. Το θεωρώ βάρβαρο. Άγριο. Γκάπα γκούπα στο μνήμα, άντε μετά στα άλιωτα αν χρειαστεί κι ελάτε από χρόνου να δούμε. Και ξανά ελάτε να ξαναδούμε από χρόνου…

Τους αγαπάω τους νεκρούς μου. Τους σέβομαι γι αυτό δεν το αντέχω αυτό το ξεταφείν. Μάλλον ποτέ δεν θα το αντέξω. Στην μαμά μου λέω, καλύτερα η καύση βρε μαμά. Μια κι έξω. Όχι αυτό το βασανίστηριο. Έτσι λέει η θρησκεία μας, λέει η μαμά. Έτσι λέει μα άλλο πράγμα η φωτιά. Ας είναι.

Οκ λοιπόν, οι ψυχές είναι ψηλά, πολύ ψηλά γιατί έτσι είναι. Τα κοκκαλάκια σε κάποιο χωνευτήρι, κι εγώ εννοείται εγωίστρια σκέφτομαι τον εαυτό μου πως θα ήταν η ζωή μου να τους είχα εδώ. Και μετά πάλι σε κλάσματα ξανασκέφτομαι, αφού έτσι έπρεπε να γίνει άντε να δούμε τον κώλο σου  (με την καλά έννοια πάντα!) γιατί δεν είσαι και το κέντρο του κόσμου…

Εντάξει βρε παιδιά κι αφού όλοι ήρθαμε και θα φύγουμε κάποτε, τουλάχιστον ας δίνουμε αξία σε ότι κάνουμε! Κάποιος είχε πει καλύτερα να χεις τύψεις παρά απωθημένα στην ζωή. Εγώ πειράζει που έχω τύψεις που έχω απωθημένα;  🙂

Να στε καλά και να χαμογελάτε!! Σας φιλώ! ♥