Στην εκταφή

Καλησπέρα. Θα μου επιτρέψετε στην σημερινή ανάρτηση να μην επιτρέψω σχόλια.

Πέρσι είχα αναφερθεί με υπονοούμενα. Φέτος δεν έχει.

Έλιωσε λοιπόν ο παππούς. Μετά από 3 χρόνια στο μνήμα και 2 χρόνια στα άλιωτα, σήμερα μετά από τον πολύχρονο παιδεμό έλιωσε ο παππούς.

Ήρθε ένα παληκάρι, γκαπ γκουπ στο χώμα, εγώ πέρα πέρα αλλά το μάτι εκεί. Μαγνήτης. Μας έκανε νόημα ότι όλα καλά. Να αναπαυτεί επιτέλους, να ηρεμήσει κι η ψυχή μας. Κι η δική μου.

Πιστεύω, αλλά αυτό μας το έθιμο δεν το αντέχω. Το θεωρώ βάρβαρο. Άγριο. Γκάπα γκούπα στο μνήμα, άντε μετά στα άλιωτα αν χρειαστεί κι ελάτε από χρόνου να δούμε. Και ξανά ελάτε να ξαναδούμε από χρόνου…

Τους αγαπάω τους νεκρούς μου. Τους σέβομαι γι αυτό δεν το αντέχω αυτό το ξεταφείν. Μάλλον ποτέ δεν θα το αντέξω. Στην μαμά μου λέω, καλύτερα η καύση βρε μαμά. Μια κι έξω. Όχι αυτό το βασανίστηριο. Έτσι λέει η θρησκεία μας, λέει η μαμά. Έτσι λέει μα άλλο πράγμα η φωτιά. Ας είναι.

Οκ λοιπόν, οι ψυχές είναι ψηλά, πολύ ψηλά γιατί έτσι είναι. Τα κοκκαλάκια σε κάποιο χωνευτήρι, κι εγώ εννοείται εγωίστρια σκέφτομαι τον εαυτό μου πως θα ήταν η ζωή μου να τους είχα εδώ. Και μετά πάλι σε κλάσματα ξανασκέφτομαι, αφού έτσι έπρεπε να γίνει άντε να δούμε τον κώλο σου  (με την καλά έννοια πάντα!) γιατί δεν είσαι και το κέντρο του κόσμου…

Εντάξει βρε παιδιά κι αφού όλοι ήρθαμε και θα φύγουμε κάποτε, τουλάχιστον ας δίνουμε αξία σε ότι κάνουμε! Κάποιος είχε πει καλύτερα να χεις τύψεις παρά απωθημένα στην ζωή. Εγώ πειράζει που έχω τύψεις που έχω απωθημένα;  🙂

Να στε καλά και να χαμογελάτε!! Σας φιλώ! ♥

Advertisements