Archive | Οκτώβριος 2013

Οκτώβρης

Μπήκε κι ο Οκτώβρης για τα καλά. Λίγο τα πρώτα κρύα, η υγρασία, η βροχή. Και κάθε όταν πλησιάζει η αρχή ή το τέλος μιας κατάστασης μετρώ. Νίκες και ήττες. Και κάθε βράδυ, όσο με θυμάμαι, κάνω τον μερικό απολογισμό μου. Σαν προσευχή ένα πράγμα. Οι νίκες μου κι οι ήττες μου. Οι συμβιβασμοί μου. Το νερό στο κρασί μου.

Οι άνθρωποί μου(;) όλοι καλοί κι άγιοι(;) μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Και τελευταία η διάθεσή μου, σαν το συκώτι του Προμηθέα. Το πρωί ροκανισμένο από το όρνεο και το βράδυ αναγεννάται. Και πάλι από την αρχή. Για μέρες. Κι η καθημερινότητα το κερασάκι στην τούρτα.

Συνήθως λέω λίγα κι εννοώ πολλά. Και καταλαβαίνω ακόμα περισσότερα. Γνωρίζω ποιοι είναι δίπλα μου πραγματικά για μένα. ΦΙΛΟΙ. Οι υπόλοιποι απλά τους κάνουν πιο ξεχωριστούς κι ιδιαίτερους. Τους ευχαριστώ όλους και γνωρίζω τι ρόλο παίζει ο καθένας στη ζωή μου. Αλλά να που φτάσαμε στο χειροκρότημα.

Κι όπως λέει κι ο ποιητής: Αδέλφια μου συγχωρήστε με, μα η αγάπη που πιο βαθιά γυρεύω, πρέπει να μου δοθεί μονάχη

Τα φιλιά μου

Advertisements

Ευρυδίκη

                                                                   Time Past, Margarita Georgiadis

Παλίρροια απόψε

στάζει αίμα

η σάρκα απ’τα χείλια

μες στην σπηλιά αναστεναγμοί

βρυχάται η αϋπνία

Άηχες νότες

σαν όρμησαν

σκόνης κύμα

την πένθιμη σκιά

ν’αντικρύσουν

Γοά η καλλιβλέφαρος

στο αδάμαστο φανέρωμα

ψυχή στο γύψο

ακίνητη

αιώνια να κρύβεται

στην αγκαλιά

της όρφνης

 

(α’ δημοσίευση στο poiein)