Archive | Νοέμβριος 2013

Έτοιμοι για μυστική ανταλλαγή;;;;

Καλημέρα σε όλη την όμορφη γειτονιά μου!!! Για πότε μπαίνει αύριο ο Δεκέμβρης ούτε που το κατάλαβα!!!

Στην εκπνοή του Νοέμβρη λοιπόν, σήμερα, σας είχα πει ότι λήγει η διορία για την συμμετοχή στη μυστική Χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή μας! Λέω να αφήσω διορία μια μέρα ακόμα αφού πέφτει σαββατοκύριακο!

Οπότε όσοι δεν έχετε ακόμα αποφασίσει ή δεν το γνωρίζατε μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή αφήνοντας σχόλιο εδώ μέχρι κι αύριο 1 Δεκεμβρίου!! 🙂

Ήδη οι συμμετοχές είναι πολλές μην σας πω και περισσότερες από πέρσυ! 🙂 Σας ευχαριστώ πολύ πολύ όλους για την συμμετοχή σας και την όμορφη διάθεση να ανταλλάξουμε μεταξύ μας μυστικά τα δωράκια μας!! Η στήριξή σας ήταν πολύ σημαντική!!

Εγώ από βδομάδα θα κάνω την μυστική κλήρωση και θα αρχίσω σιγά σιγά να ανακοινώνω στον καθένα ξεχωριστά πιο είναι το μυστικό του ταίρι που θα του στείλει το πακέτο του!!

Από εσάς θα χρειαστώ να μου στέλνετε στο mail μου, marilenartspot@gmail.com      τα στοιχεία σας, ονοματεπώνυμο και διεύθυνση έτσι ώστε να τα χω συγκεντρωμένα και να αποστέλνω στον καθένα το ταίρι που του κληρώθηκε!!

Μην ανησυχείτε!!! Υπόσχομαι να μην σας παραγγείλω εν αγνοία σας μεταμεσονύχτιες πίτσες και σουβλάκια!! Και γενικά καμιά … μεταμεσονύχτια δική μου παραγγελιά δεν σας χτυπήσει τη πόρτα!! 😉

Δεν ξεχνάμε το κυριότερο : δεν αποκαλύπτουμε στο blog μας ούτε τι δώρο φτιάχνουμε ούτε σε ποιον κληρωθήκαμε  να στείλουμε το δώρο μας!!! Εσείς στον παραλήπτη στέλνετε το πακέτο κανονικά με τα στοιχεία σας πάνω, για να ξέρει ο άνθρωπος από ποιον το έλαβε και ποιον θα ευχαριστήσει και ο κάθε παραλήπτης θα αποκαλύψει στο blog του τι δώρο έλαβε κι από ποιον!!!!

Για όποια απορία έχουμε πει ότι διανυκτερεύω!! 🙂 🙂 Μην διστάσετε!! Κι επειδή ήδη αρκετοί με ρωτάτε πότε μπορείτε να στείλετε τα δώρα εγώ απλά προτείνω να γίνει πριν τις 20 Δεκέμβρη γιατί πέρσυ τα ταχυδρομεία μας είχαν καθυστερήσει κάποιες αποστολές λόγω εορτών.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά καρδουλάκια για την στήριξη και τη συμμετοχή κι ελπίζω κι εύχομαι να περάσουμε όμορφα και να ήμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!!! 🙂 🙂 ♥♥

Καλό σ/κ σε όλους κι όσοι μπορείτε σήμερα κι αύριο είναι το bazaar στο Σύνταγμα!!! Φιλάκια πολλά πολλά!!!

      

Morendo

Πρώτη φορά – και τελευταία

που κρέμομαι

από τον ομφάλιό μου λώρο

            αράχνη

πάνω στο προσκέφαλό σου

κι ο ατροφικός μου ιστός

υφαίνει κόκκαλα, ιστούς, νευρώνες

Τότε λούζω με στάχτη

τα μαύρα σου μαλλιά

κι απ’ τον μαστό μου

στάζω στο στόμα σου σπονδή

Μα οι ηδονικές μας γλώσσες

         ναυάγια

σκοντάφτουν στον οβολό

κι ακόμα να εξοφλήσω

το άσβεστο το χρέος

 

Τι κρίμα στ’ αλήθεια

να κοιμάσαι μπρούμυτα

 

(a’ δημοσίευση στο poeticanet)

Bazaar του Ιδρύματος Χατζηκώνστα

Καλησπέρα στην όμορφη γειτονιά μου! 🙂

Πρόσφατα ήρθε ένα mail από μέλος των αγαπημένων μας Ζωγράφων σε δράση για τα παιδιά όπου με πληροφορούσε για Χριστουγεννιάτικο bazaar στο Ίδρυμα Χατζηκώνστα για τις 23 και 24 Δεκεμβρίου!!

Πέρσυ τέτοια εποχή οι ζωγράφοι μας παρέα με πολλούς φίλους bloggers βοήθησαν με τις χειροποίητες δημιουργίες το περσινό bazaar για το ίδρυμα Χατζηκώνστα που φιλοξενεί επιπλέον και παιδάκια από το Ζάννειο που δυστυχώς έκλεισε.

Αντιγράφω από το blog των Ζωγράφων σε δράση για τα παιδιά :

η κρίση έχει χτυπήσει εδώ και καιρό την πόρτα και των ιδρυμάτων της χώρας μας. Ένα ιστορικό ίδρυμα, το »Ζάννειο», που λειτουργούσε από το 1874, έβαλε λουκέτο.  Είναι εντυπωσιακό πως  δουλειά και αξίες αιώνων, διαλύονται σε μερικά δευτερόλεπτα! 

 Τα παιδιά που φιλοξενούσε μεταφέρθηκαν στο ίδρυμα Χατζηκώνστα αλλά κι εκεί τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Με ανακοίνωση τους οι άνθρωποι του ιδρύματος ζητούν από τους απλούς ανθρώπους στήριξη, με ό,τι ο καθένας μπορεί να προσφέρει. Δείτε τι χρειάζονται από υλικά αγαθά κι όποιος έχει τη δυνατότητα να προσφέρει κάτι να επικοινωνήσει με το ίδιο το ίδρυμα:
Εμείς σαν ομάδα θα είμαστε δίπλα τους σ’ ό,τι μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι. Και ξεκινάμε με το φετινό Χριστουγεννιάτικο bazaar το οποίο διοργανώνουν στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 160 χρόνια λειτουργίας τους. Ο χώρος κι ο χρόνος διεξαγωγής θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες. Από τώρα όμως μπορούμε να στέλνουμε τα έργα μας, είτε είναι πίνακες ζωγραφικής, είτε χειροτεχνίες, στη διεύθυνση του ιδρύματος. Καλό είναι στη συσκευασία να υπάρχει η επισήμανση »ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά», ώστε να γνωρίζουμε τι φτάνει μέσω της ομάδας μας: 
 Ίδρυμα Γ. & Αικ. Χατζηκώνστα 
ΛΕΩΦ. ΚΗΦΙΣΙΑΣ 374 – 15233 ΧΑΛΑΝΔΡΙ 
«ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ BAZAAR»
ΤΗΛ.: 210.6818.890 – 210.6810.524 – 210.6827.973
 Στο περσινό μας κάλεσμα η ανταπόκριση ήταν μεγάλη και σας ευχαριστούμε όλους από την καρδιά μας. Εφέτος η διοργάνωση δεν ανήκει σε μας, διότι οι συγκυρίες δεν το επέτρεψαν, αλλά η στήριξή μας θα είναι η ίδια. Ξέρουμε πως κι αυτή τη φορά θα είστε δίπλα μας. Θα χαρούμε να δούμε και πάλι τις υπέροχες δημιουργίες σας να γεμίζουν τους πάγκους και τους τοίχους άλλης μιας διοργάνωσης για τα παιδιά.  Η προθεσμία αποστολής θα είναι έως τέλος Νοεμβρίου. 
Ένα παιδικό χαμόγελο είναι όλα τα πλούτη της γης… 

Προσωπικά έχω υπάρξει για μικρό χρονικό διάστημα, περίπου για ένα χρόνο, εθελοντικό μέλος της μεγάλης αγκαλιάς του Ιδρύματος Χατζηκώνστα και μου έχει μείνει αξέχαστη η επαφή κι η επίδραση που χε πάνω μου η επικοινωνία με τα παιδιά.. Δυστυχώς προσωπικοί λόγοι με ανάγκασαν να διακόψω τη συχνή μου επαφή όμως μέχρι σήμερα είμαι σε θέση να ξέρω ότι πραγματικά προσφέρεται βοήθεια στα παιδιά κι οι κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι βρίσκονται σε επαφή και με τους γονείς και τους κηδεμόνες καθώς τα περισσότερα παιδιά που βρίσκονται στο ίδρυμα είναι θύματα της οικονομικής κρίσης..

Περισσότερες πληροφορίες για το Ίδρυμα Χατζηκώνστα και το έργο του μπορείτε να δείτε στο σύνδεσμο καθώς κι ότι πληροφορίες χρειάζεστε για το bazaar μπορείτε να δείτε εδώ.
Να σας υπενθυμίσω κι ότι αυτό το Σάββατο 30/11 και την Κυριακή 01/12 θα λάβει χώρα το bazaar που οργανώνει το blog http://xeblogarisma.blogspot.gr/  στο Σύνταγμα , Ξενοφώντος 4, στον πολυχώρο Άρδην, για την ενίσχυση των άπορων κρατουμένων και των παιδιών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θήβας.
Πολλά πολλά φιλάκια σε όλους!!!

Να σας ζήσει

Πρώτα να με ράψετε γιατρέ. Να έχει γίνει το πράμα μου. Δεν αντέχω τους πόνους. Μετά να το βάλετε στην αγκαλιά μου.
Ή μήπως να με αφήσετε να κοιμηθώ λίγο πρώτα; Μόνο για λίγο να κλείσω τα μάτια. Είναι κι ώρα κοινής ησυχίας.
Αλλά όχι. Μετά σε βαλαν στην αγκαλιά μου. Να σε ταϊσω. Να σε ταϊσω πρέπει. Σώπα το μωρό μου, σώπα. Σου έδωσα το βυζί κι εσύ άρχισες να ρουφάς το γάλα με μανία. Εγώ δεν πεινάω. Κάτι μου φράζει το λαιμό, λες και κατάπια χώμα. Πριν λίγο έκλαιγες, το ξέχασες; Κάθε δυο ώρες να το ταΐζεις, μην ξεχνάς. Οι δείκτες του ρολογιού συνωμοτούν εναντίον σου.
Μια στιγμή γιατρέ και δεν μου είπατε τι είναι. Αλλά εντάξει δεν έχει σημασία. Τι αγόρι, τι κορίτσι. Εμένα ποτέ δεν με ενδιέφερε. Ήσουν γερό και ρούφαγες. Αυτό είχε σημασία. Κάτσε να σε δω καλύτερα. Νομίζω μοιάζεις με Πέτρο ή με Γιάννη. Εντάξει, μπορεί και με Μαρία. Θα δείξει. Τώρα είσαι μια λευκή σελίδα.
Ακόμα μωρέ; Ακόμα πεινάς; Πάρε και το άλλο βυζί. Νυστάζω. Νυστάζω σου λέω. Αλλά μη σε νοιάζει. Τρώγε εσύ. Τρώγε. Οι πέτσες σου είναι κομμάτι από τις σάρκες μου. Και ξέρεις. Όταν μεγαλώσεις μη ξεχάσεις να κάνεις ότι κάνουν όλα τα παιδιά. Μη ξεχάσεις να κατηγορήσεις τους γονείς σου για όλα σου τα προβλήματα.
Πως ήσουν Πέτρος ή Γιάννης και σου περίσσευε το νάζι στη βλεφαρίδα. Πως ήσουν Μαρία στραβοκάνα, αλλεργική στο καρύδι και στο καυλί. Δεν πειράζει. Για όλα φταίνε οι γονείς. Έτσι λένε. Κι εγώ το ίδιο έκανα. Είναι αδύνατον το κοράκι να γίνει χελιδόνι.
Δεν τέλειωσε το άρμεγμα ακόμα; Στράγγιξα. Φτάνει. Έλα τώρα να ρευτείς θησαυρέ μου. Έλα, δυο χτυπήματα στη πλατούλα και βγήκε ο περιττός αέρας. Για φαντάσου κι από τον πατέρα σου δυο ωθήσεις χρειάστηκαν για να σε βάλει μέσα μου. Η μαμά πιο πρακτική. Για να βγεις χρειάστηκε μια σπρωξιά. Να ξεφύγει μια ώρα αρχύτερα από την κινούμενη άμμο. Αλλά που να ξερε. Ελάτε να το πάρετε, νύσταξε. Το καμάρι μου νυστάζει. Καλά μου τα λεγε η πεθερά. Ο γιος μου που τον έβγαλα κι ο γιος μου που τον έβγαλα. Θα γίνεις μάνα και θα δεις. Δε μας παρατάς κυρά μου. Έχεις ιδέα σε μένα πόσες φορές μπαινοβγαίνει ο γιος σου; Δεν κάνω έτσι. Ντροπή. Δεν είχα το δικαίωμα να μιλήσω έτσι. Δεν ήμουν μάνα. Δεν ήξερα. Θάλασσα τα έκανα. Μάλλον πληγώθηκε ή θίχτηκε. Τώρα είναι αλλιώς. Πεθύμησα γλυκό τριαντάφυλλο. Εκείνη το πετυχαίνει.
Πρέπει να βάλουμε ένα κουτί πρώτων βοηθειών και στο αμάξι τώρα που το σκέφτομαι. Χασμουριέσαι. Περίμενε έρχονται όπου να ναι. Θα σε πάρουν κι εγώ μετά θα κλείσω τα μάτια να κοιμηθώ, θα ανυπομονώ να με ξυπνήσουν για να σε ξαναταϊσω και πριν τελειώσω αυτή τη φράση θα έχω πει ένα ψέμα.
Ήρθαν. Καλή σου νύχτα Γαργαντούα.

                    (α’ δημοσίευση στο περιοδικό Λεξηtanil)

Ποιητικό αίτιο

Καταδύω το εγώ μου σε αγαλήνευτους βυθούς

εκεί που δεν επιπλέουν τα ναυάγια

μόνο το διάφανο τραγούδι κάποιου κύκνου.

Σαν παλμική ταλάντωση ρολογιού λίγο πριν ενδώσει στα κρύα νερά

η σάρκα μου λαχταρά επανεκκίνηση.

Δίχως θόρυβο οι οφθαλμοί μου καταπίνουν το αλάτι του κόσμου.

Θυμάμαι σε κάποια γενέθλια

μου χάρισαν την κλίνη του Προκρούστη.

Βαθμιαία ενέδωσα να συλλέγω λείψανα και γόπες.

Να παραγράψετε τα εγκλήματά μου και να προσθέσετε άλλα τόσα.

Κι όταν αναδυθώ ατροφικό οίδημα να ρουφήξετε από την φάλαγγα του δαχτύλου μου την στρογγυλάδα του βυθού

κι εγώ υπόσχομαι να ξεράσω από τα σπλάχνα μου όλες σας τις αδυναμίες.

Είναι παλιά η συνταγή. Από τα χρόνια της Εύας. Ακόμα φτύνω τα κουκούτσια του μήλου.

 

 

Με το ποίημα συμμετείχα στο  Παίζοντας με τις λέξεις, που διοργανώνει η Φλώρα!

Ευχαριστώ πολύ πολύ για την ανάγνωση και τις ψήφους και για την φιλοξενία!  Πολλά συγχαρητήρια στους 3  νικητές αλλά φυσικά και σε όλες τις συμμετοχές!

 

 

Χριστουγεννιάτικο κλαδί φοίνικα!!

Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων γιατί ακόμα δεν ξέρω πως να πω αυτό που μάδησα από τον φοίνικα!!! Οι μισοί μου λένε κλαδί, οι άλλοι μισοί φλοιός, δυο -τρεις μου το πανε κορμός οπότε λέω αφήστε γιατί στο τέλος θα ξεχάσω κι αυτά που ξέρω!! 🙂 🙂

Ξημέρωμα Τετάρτης σηκώθηκα ωραία ωραία από το κρεβατάκι καθότι μου ρθε!! Κι άμα μου ρχεται πρέπει!! Όχι καμιά νυχτερινή βολτούλα εις το μέρος (!!!)!! 🙂 Άλλο μου ρθε!! Έμπνευσις!!! Και χαίρομαι κι είμαι πολύ συγκινημένη που όλη μου την ενήλικη ζωή, η έμπνευση με πιάνει βαθύ σκοτάδι πρός χάραμα!!!! 🙂 Τρελό κέφι!! Πλέον την υπακούω τυφλά, κουφά, ξυπόλυτα αλλιώς δεν με αφήνει να κλείσω μάτι!! Κι επειδή είναι δύσκολη τύπισσα βαράω προσοχή εις  στάση κλαρινέτου κι ευπειθώς αναφέρω παρούσα και περιμένω διαταγάς κι εντολάς!! 🙂

Βγαίνω λοιπόν η τρελή στο μπαλκόνι 03.00 η ώρα, παίρνω το κλαδί/φλοιό/κορμό του φοίνικα από κει που τα χω στοιβαγμένα όλα, ναι εννοείται και βούτηξα καμπόσα!! Ή την κάνεις την βούτα ή δεν την κάνεις!! 🙂 Λευκό αστάρι. Στέγνωμα. Λευκή μπογιά. Στέγνωμα. Κόλλα για decoupage. Όχι στέγνωμα!! Βρήκα μια χαρτοπετσέτα με Χριστουγεννιάτικο μοτίβο από τα πέρσυ, την σκίζω προσεχτικά με το χέρι και την τοποθετώ προσεχτικά πάνω στην κόλλα! Με προσοχή μην κάνει ζάρες και τσακίσεις! Στέγνωμα. Μετά περνάω από πάνω από το μοτίβο μια γερή δόσης κόλλας. Στέγνωμα. Ωραία τώρα θέλω χιόνι, σκέφτομαι!! Υλικά καπούτ. Ευτυχώς έχει περισσέψει πάστα διαμόρφωσης, την περνάω γύρω – γύρω από το μοτίβο, σε όλη την επιφάνεια του κλαδιού/φλοιού/κορμού. Στέγνωμα. Πάνω στο μοτίβο περνάω λίγες δόσεις πάστας ίσα να κάνω εφέ χιονιού. Στέγνωμα. Παίρνω χρυσή πατίνα και λευκό perle pen και τονιζώ εναλλάξ το εφέ χιονιού όπου έχω περάσει την πάστα διαμόρφωσης. Στέγνωμα. Βερνίκι. Ακόμα και τώρα που σας τα γράφω στεγνώνει!! Γκρρρρρ!! 🙂 🙂 🙂 

Πρωί Τετάρτης για φωτό αβέκ πλεζίρ!! Που πήγε ο ήλιος καλέ;; Αναμονή μέχρι να σκάσει μύτη!! Εννοείται ακόμα στέγνωμα το βερνίκι!!! 🙂 Προορίζεται για δώρο σε φίλη και με την ευκαιρία για συμμετοχή στο Χριστουγεννιάτικο πανηγύρι της Κάτιας μας!!

Σας φιλώ γλυκά και μην ξεχνάτε: Δεν γυρνάμε ποτέ την πλάτη στην δύσκολη κυρία!!! Ούτε πλευρό, εννοείται!! Είναι αδίστακτη τιμωρός!!! Kisses!!!!

 

Bazaar, Bazaar!

Καλησπέρα σε όλους!!! Μην μου πείτε ότι δεν καταλάβατε χθες την βρόχα στην Αθήνα;; Εδώ πάντως πλημμυρίσαμε όπως συμβαίνει κάθε φορά φυσικά!! 🙂

Θέλω πάρα πολύ να σας υπενθυμίσω δυο πολύ σημαντικά bazaar που είναι στο κατώφλι!! Αναδημοσιεύω την πληροφορία για Χριστουγεννιάτικο bazaar από το blog της Μαρίας Κανελλάκη, http://toapagio.blogspot.gr/ , διοργανωτής του οποίου είναι το blog http://xeblogarisma.blogspot.gr/ για την ενίσχυση των άπορων κρατουμένων και των παιδιών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θήβας.

Το bazaar θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, Ξενοφώντος 4, στον πολυχώρο Άρδην, το Σάββατο 30/11 και Κυριακή 01/12, με έργα φυλακισμένων γυναικών, χειροποίητα σαπούνια, διακοσμητικά, γλυκά, σπιτικές μαρμελάδες, λικέρ. Επίσης στο bazaar θα συλλέγονται είδη πρώτης ανάγκης για τις φυλακισμένες και τα παιδάκια. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στο site  http://xeblogarisma.blogspot.gr/2013/11/blog-post_20.html ή να στείλετε mail στο xeblogarisma@gmail.com

Δεν ξεχνώ φυσικά να αναφέρω το bazzar / έκθεση χειροποίητων ρολογιών, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν στο Χριστοδούλειο ίδρυμα παιδικής προστασίας. Το bazaar θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Χαϊδαρίου. Το δημαρχείο Χαϊδαρίου βρίσκεται επί των οδών Στρ. Καραϊσκάκη 138 & Επαύλεως στο Χαϊδάρι κι έχει οπτική επαφή με την εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου (Λεωφ. Αθηνών 181-183).

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στο site http://drasigreekblogger.blogspot.gr/. Όλη την συλλογή με τα ρολόγια που δημιούργησαν οι bloggers με κέφι, μεράκι κι αγάπη μπορείτε να την δείτε εδώ http://drasigreekblogger.blogspot.gr/2013/01/blog-post_9.html

Σε αυτές τις άθλιες εποχές που η κρίση μόνο οικονομική δεν είναι, θεωρώ ότι είναι σημαντικό με όποιον τρόπο μπορούμε να ήμαστε δίπλα στον συνάνθρωπό μας! Ειδικά αν πρόκειται να βοηθήσουμε να ανακουφιστούν μικρά παιδιά. Μπράβο ανεξαιρέτως σε όλους όσους έχουν συμβάλλει, από τους διοργανωτές των bazaar, μέχρι τους ευφάνταστους δημιουργούς και τους αγοραστές που θα συνδράμουν!! 🙂 🙂

Σας φιλώ κι εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία στα bazaar!!!!!!

 

Πρώτη συνάντηση

Παιδί, ανυπομονούσα να ξημερώσει Κυριακή. Όχι για τα παιχνίδια με τους φίλους στην αυλή. Ούτε για τις συναντήσεις με τους συγγενείς.

Μα ήταν που καμιά φορά τότε ερχόταν η ανηψιά της γειτόνισσας, της κυρά Φωτίκας, Θεός σχωρέστη.

Πρώτη φορά που την είδα περνούσα έξω από την αυλή της κι όταν έκανα να την χαιρετήσω, είδα πιο κει μια κοπέλα με μακριά μαλλιά.

Δεν την είχα ξαναδεί. Καθόταν στη καρέκλα κι έπινε λεμονάδα, χτυπώντας τα πόδια της στο κράσπεδο.

«Ποια είναι αυτή κυρά Φωτίκα», την είχα ρωτήσει. «Δεν την έχω ξαναδεί. Όμορφη που είναι.»

«Σ’αρέσει;», με κοίταξε και μου χάιδεψε το σαγόνι. «Η ανεψιά μου η Σταματία.»

«Θέλω να την δω, να μπω μέσα

«Όχι σήμερα. Την άλλη φορά που θα’ρθει. Έτσι

«Πότε κυρά Φωτίκα

«Θα σου πω όταν έρθει. Μια Κυριακή. Θα δούμε. Άντε στη μάνα σου τώρα μην ανησυχεί.»

Κίνησα να φύγω και καθώς απομακρυνόμουν την χαιρέτισα. Με κοίταξε η Σταματία αλλά δεν αποκρίθηκε.

Δεν ήθελα και πολύ. Που με χάνανε που με βρίσκανε, να΄μαι εγώ. Έξω από της κυρά Φωτίκας. Τις καθημερινές μετά το σχολείο. Τα σαββατοκύριακα το μεσημέρι. Το βράδυ μετά το παιχνίδι στην επιστροφή για το σπίτι.

Πουθενά η Σταματία.

Φώναζε η μάνα μου, «μη σε ξαναπετύχω ρε ξεμυαλισμένο στο ξένο σπίτι θα σου λιανίσω τα παϊδια, άκουσες;» Εμένα δεν μ’ ένοιαζε.

Μετά από καιρό την ξαναείδα. Είχε κόψει τα μαλλιά πολύ κοντά. Μπήκα στην αυλή να της μιλήσω.

«Είσαι η Σταματία, ε

Χτυπούσε με τα πόδια της το τραπέζι.

«Με θυμάσαι εμένα

Δεν με κοιτούσε. Έγλυφε τις παλάμες της και σκούπιζε τα χέρια στο φόρεμά της.

«Να ξανάρθεις πιο γρήγορα την άλλη φορά. Μην ξαναργήσεις τόσο.»

Έπιασε το δεξί της γόνατο αγκαλιά κι άρχισε να τινάζει το κεφάλι της πίσω στην καρέκλα.

«Μη φοβάσαι. Θες να φωνάξω τη θεια σου; Εμένα με λένε…»

«Τι έκανες;Φύγε από δω. Γιατί κλαίει

«Δεν ξέρω κυρά Φωτίκα. Δεν την πείραξα.»

«Φύγε σου λέω.»

Εκείνο το βράδυ αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου.

«Εγώ φταίω μαμά; Εγώ φταίω που έκλαιγε η Σταματία

«Όχι καρδιά μου. Κανείς δεν φταίει που κλαίει η Σταματία.»

Χρόνια μετά έμαθα ότι την έφερνε σπίτι από το Σινούρη κάποιες Κυριακές για βόλτα η κυρά Φωτίκα.

( Η ιστόρια είναι διήγημα, προϊόν μυθοπλασίας)

Το παλτό

                                                                             Bodypainting, by Johannes Stötter

Μετά από ένα μήνα αποφάσισε ότι ήρθε ο καιρός να μαζέψει τα ρούχα του από την ντουλάπα. Ήταν πλέον σε θέση να την αδειάσει. Το είχε σκεφτεί. Δεν ήθελε να κρατήσει κάτι αλλά δεν θα πετούσε τα ρούχα του παππού της.

Το καλύτερο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν να τα δωρίσει. Όλο και σε κάποιους θα χρησίμευαν.

Σε μια τσάντα τα πουκάμισα κι οι μπλούζες, σε άλλη τα παντελόνια και τα σακάκια. Και κάπου εκεί θαμμένο και το παλτό του. Είχε περάσει κι από κει ο χρόνος κι είχε αφήσει τα σημάδια του. Φθαρμένο, σχεδόν για πέταμα. Το έβγαλε προσεχτικά από την κρεμάστρα και το έφερε στη μύτη της. Θυμήθηκε πόσο πολύ το αγαπούσε ο παππούς της. 

Έφηβη ήταν όταν τον είχε προτρέψει να το πετάξει και να αγοράσει άλλο. Κι αυτός μόνο της χαμογέλασε και της εξήγησε γιατί ήταν τόσο σημαντικό απόκτημα.

«Ήταν καλοκαίρι», της είχε πει. «Το καλοκαίρι που σημάδεψε όχι μόνο την επαγγελματική μου σταδιοδρομία αλλά και ολόκληρη την ύπαρξή μου. Δεν μου έλειψε η θάλασσα, δεν επιθυμούσα τις παιδικές μου παρέες με τις σκανταλιές μας. 

Το μόνο που ήθελα ήταν να βρίσκομαι κοντά στον αρχαιολογικό χώρο των ανασκαφών. Κάθε μέρα που περνούσε έφερνε στην επιφάνεια του κόσμου που μέχρι πρότινος γνώριζα, ένα κόσμο άγνωστο ως προς εμένα όμως τόσο οικείο. Ένα κόσμο μυστηριακό, σπασμένο σε κομμάτια από πέτρα, από πηλό, από μέταλλο, από μια ζωή αλλοτινή που διψούσε να βγει στην επιφάνεια και να μοιραστεί τα μυστικά που κρατούσε τόσους αιώνες καλά φυλαγμένα. 

Ρουφούσα με όλες μου τις αισθήσεις το θαύμα που διαδραματιζόταν μπροστά μου. Την αποπνικτική ζέστη που ταλαιπωρούσε ευχάριστα τους ανασκαφείς. Τα επιφωνήματα χαράς και δικαίωσης του κάματου κάθε φορά που κάποιο εύρημα ερχόταν στην επιφάνεια. Την μυρωδιά που ανέδυε το ζωντανό χώμα σαν να ήθελε να ξεγλιστρήσει η άμμος από την κλεψύδρα του χρόνου και να σκορπίσει την αρχαία αλήθεια στα πέρατα του κόσμου.

Όταν βράδιαζε κι ήξερα ότι ήταν η ώρα που σταματούσαν οι ανασκαφές για να ξεκινήσουν με τον ίδιο κι ακόμα μεγαλύτερο ζήλο την επόμενη μέρα, ήταν η χειρότερη στιγμή για την παιδική μου ύπαρξη. Ήταν η στιγμή που έπρεπε να γυρίσω σπίτι. Και τότε πώς να με πάρει ο ύπνος το βράδυ; Έτσι είναι τα παιδιά πάντα κοριτσάκι μου, ανυπόμονα. Δεν γνωρίζουν από όρια, όρους και χρόνους. Όλα τώρα. Πώς να χωρέσει ύπνος σε ένα παιδί που ο λογισμός του έτρεχε πέρα από την εποχή του. Και μετά αν κάτι πήγαινε στραβά; Αν κάποιος ήθελε να καπηλευτεί τα ευρήματα; Το παιδικό μου μυαλό δεν μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Έτσι ξεκίνησα τα βράδια να το σκάω από το σπίτι και κατέληξε αυτό το κομμάτι από ύφασμα να συντροφεύει έκτοτε όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων μου.

Το καλοκαίρι έφτανε στο τέλος του και όταν πια ήρθε ο καιρός να επιστρέψουμε στη Θεσσαλονίκη, τα σχολεία θα άνοιγαν, όλα πάλι θα γύριζαν στους μονότονους ρυθμούς, ήμουν συντετριμμένος. Παρακαλούσα την μητέρα μου να μη φύγουμε ακόμα από το χωριό, να κάτσουμε λίγο ακόμα. Ανένδοτη. Μέχρι και να πάω στο σχολείο του χωριού της πρότεινα. Μάταια. Δεν κατάφερα να την πείσω. Έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο πίσω. Αποχαιρέτησα με δάκρυα στα μάτια τα ευλογημένα χώματα και έβαλα τους φύλακες να μου ορκιστούν ότι θα φυλάνε τα ευρήματα με τη ζωή τους.

Πέρασε ο Σεπτέμβρης, πέρασε κι ο Οκτώβρης κι είχε πια έρθει ο Νοέμβρης. Δεν άργησα να πάρω τότε τη πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου. Έπρεπε να σιγουρευτώ για την ασφάλειά των ευρημάτων. Με το σχόλασμα έτρεξα να προλάβω το λεωφορείο για το χωριό. Δεν το είπα σε κανένα. 

Όταν έφτασα στον αρχαιολογικό χώρο μου φάνηκαν περισσότεροι οι ανασκαφείς κι ήταν όλοι τους τόσο ευτυχισμένοι, τόσο υπερήφανοι. Είχαν ήδη μεταφέρει προσεχτικά μεγάλο όγκο ευρημάτων κι ήταν η ώρα που θα σταματούσαν για να ξεκινήσουν πάλι ξεκούραστοι την επομένη. Στάθηκα δίπλα στους γνώριμους φύλακες και περίμενα να αδειάσει ο χώρος. Ίσως μου επέτρεπαν να περιπλανηθώ λίγο. Να μείνω μόνος μου με το παρελθόν, να το αφουγκραστώ σιωπηλά. Το κρύο βράδυ με βρήκε να περιφέρομαι προσεχτικά αγκαλιά με το παλτό του φύλακα. Δεν κατάλαβα πότε αποκοιμήθηκα, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι είχα ξαπλώσει απάνω στο παλτό και χάιδευα το ταλαιπωρημένο χώμα.

Τον γαλήνιο ύπνο μου διέκοψαν δυνατές φωνές που όμως δεν ήμουν ακόμα σε θέση να αναγνωρίσω. Προς το μέρος μου τρέξανε δύο φύλακες κι από πίσω ξεπρόβαλλε εμφανώς ανήσυχη η μητέρα μου. Έσκυψε πάνω στο χώμα, πάνω στην απέραντη μήτρα, η μάνα, και με φίλαγε με δύναμη κλαίγοντας από ανακούφιση. Πόσο πρέπει να της είχε στοιχίσει αυτή η φυγή μου. Θυμάμαι ακόμα τα λόγια της: «τουλάχιστον έπρεπε να ‘χεις σκεπαστεί με το παλτό», μου είπε με αναφιλητά κι εγώ, παιδί, της απάντησα: «Έπρεπε να σκεπάσω το χώμα μαμά. Να μην κρυώνει».

Σε αυτό το άκουσμα με έσφιξε πιο δυνατά πάνω της κι έσκυψε πάνω μας ο φύλακας, τίναξε το παλτό και το τύλιξε προσεχτικά γύρω μου αφού πρώτα μου ψιθύρισε, «κράτησέ το μικρέ», στο αυτί». 

Έφερε στο μυαλό της τη φιγούρα του παππού. Χάιδεψε με στοργή πρώτα τα μανίκια και μετά την φόδρα λες και ήτανε κάτι εύθραυστο που στην παραμικρή απότομη κίνηση θα θρυμματιζόταν. Τώρα τα δάχτυλά της τελετουργικά άγγιζαν ένα ένα τα κουμπιά.

Έβαλε το παλτό σε μια τσάντα, πήρε και τα υπόλοιπα ρούχα κι έφυγε αθόρυβα από το σπίτι. Στο δρόμο για το αμάξι, άφησε τη τσάντα με το παλτό στον πιο κοντινό κάδο.

 

(α΄δημοσίευση στο onestory)

Ο άντρας που θα παντρευτώ…

…θα με κοιτά στα μάτια!! Για κάθετι που θα ζητώ θα γίνεται κομμάτια!!! Μάλιστα!! Σαν άλλη Μάρθα Καραγιάννη κι εγώ, με το τηγάνι στο ένα χέρι και τα κιοφτεδάκια στο άλλο, κάνοντας με περισσή χάρη τριπλό φλιπ και πενταπλό τόλουπ στην ταβέρνα κογιονάροντας τα παληκάρια του νησιού, η σεμνή νησιωτοπούλα, τραγουδώ, όχι τον πόνο μου καλέ, τις χάρες που πρέπει να χει ο μέλλοντας αν δεν θέλει να γίνει αόριστος!!! Ναι για άντρες  θα μιλήσω τώρα!!

Ένοχος της καταβαράθρωσής μου η γνωστή μα καθόλου άγνωστη Αριστέα μας , με μότο η ζωή είναι ωραία, λα βίτα ε μπέλλα κι εκείνη κούνια μπέλλα!!!! Δεν εξηγείται διαφορετικά πως με πρότεινε γι αυτήν την καταμέτρηση!! Άκουσον άκουσον :

Μen’s Top 10 Down

Του τέστι, που λέγε κι ο αδερφός της σεμνής νησιωτοπούλας, όχι άντρας να ναι κι ότι να ναι. Σύμφωνα με το παιχνίδι που δημιούργησε η Λιακάδα, πρέπει:

  • Να γράψουμε τα 10 πράγματα που αν έκανε κάποιος άντρας δεν θα θέλαμε να τον δούμε στα μάτια μας.
  • Να καλέσουμε 10 φίλες να φτιάξουν το δικό τους Top 10 Down
  • Να μεταφέρουμε το παιχνίδι με την εικόνα του ( δεν ακούω παράπονα άρα καλά το πάει… το σίδερο ντε!)
  • Να αναφέρουμε ποιος μας έδωσε πάσα

Ούσα εξαιρετική μπαλαδόρισσα η Αριστέα κι ουχί χασογκόλης, να σου ήρθε η μπάλα στα ποδαράκια μου!! Κάντε κράττει γιατί έρχεται παρακάτω σε 10 από εσάς!! Όχι τι;; Θα γλιτώσετε νομίζετε!!!

Μάλιστα… Και ξεκινώ την καταμέτρηση των λάθος κινήσεων. Αυτών που όποιος κάνει δεν θα σκοράρει στη καρδιά μου!! Φαντάζομαι θα χει τρελή σκασίλα!! Ντάξει δεν μας παρατάς κοπελιά με τα ποδόσφαιρα και αμόλα καλούμπα:

  1. Γλυκέ μου θησαυρέ αν είσαι από αυτούς όπως προανέφερα και στο blog της ακατανόμαστης πια, ούλτρα τριχωτός αρσενικός που περιφέρεις μετά θρησκευτικής ευλάβειας το χορτιαριασμένο θώρακα, στολισμένο μετά χοντρής και χρυσής αλυσίδας πολύ απλά ξέχνα με!! Κι όχι η χαλάουα δεν αποδίδει καθότι εσύ έχεις ήδη εντρυφήσει στην ψυχολογία του τα μάλα σερνικού γλυκέ μου γκρικ λόβερ με τρούχα για πουλόβερ!
  2. Αν είσαι βάζελος ή χρυσαυγίτης δεν το συζητώ καν. Ο δε συνδυασμός τους, την τσάντα μου, τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω!!!
  3. Άντρες με στολή όπως μπάτσοι, εχμ, εχμ, αστυνομικοί ήθελα να πω, στρατιωτικοί παντός σώματος, καθώς και δικηγόροι, ξεχάστε με. Δεν φταίτε εσείς!!! Τη δουλειά σας κάνετε. Εγώ έχω θέματα και ναι μακριά!! Πολύ μακριά.. Ε, κοίτα τώρα αν είσαι και πιλότος το ξανασκέφτομαι. Αλλιώς μιλάμε για τρικούβερτους καβγάδες!!! Ναι η στολή με απωθεί… Είπαμε δεν φταις εσύ!!!
  4. Παντού εκεί έξω καραδοκούν Μάνθοι!! Κάνε μου μια χάρη! Πάρε τη μοναδική σου αγάπη Λίλα, Κίτσα, Πίτσα, Φιόνα, Μαρία, Κούλα, Κική, Βούλα, Νάνσυ και λοιπές κι άμε στο καλό πασά μου!! Σου μοιάζω για μπέλυ ντάνσερ στο χαρέμι σου;;;
  5. Ναι έχω την απαίτηση να πληρώνω μόνη μου το ποτό μου , το φαϊ μου, τις εξόδους μου γενικά γιατί όπως ανέφερα και παραπάνω έχω τα θέματά μου!! Ναι θα το δεχτείς αλλιώς μωρό μου bye, αλλά που σαι έτσι και σε πιάσω να σε βολεύει υπέρ του δέοντος θα ξηλωθείς και δεν θα το πάρεις και χαμπάρι!! Και τότε και πάλι bye bye!!!!
  6. Εκφράσεις όπως, σαν να πάχυνες, εδώ έχεις κυτταρίτιδα, άσπρισαν κι άλλο τα μαλλιά σου απαγορεύονται δια ροπάλου. Δεν το βλέπω αν πάχυνα, αν άσπρισα, αν τιγκάρισα στην κυτταρίτιδα; Εσένα είχα ανάγκη; Κι εν πάση περιπτώση χρυσέ μου άλλο ειλικρίνεια άλλο αγένεια. Γιατί μην ξεχνάς ότι ναι πάντα μπορείς να μου πεις ότι κρεμάσαν τα βυζ..@ μου αλλά κι εγώ μπορώ να σου απαντήσω ότι κι εσύ απέκτησες δικά σου!!! Όχι;;; 😉
  7. Απαγορεύεται ρητώς και κατηγορηματικώς το νιαούρισμα στα αυτιά μου, είτε σε νάζια ( ναι υπάρχουν και τέτοιοι!) είτε σε κλάψα (εννοείται και τέτοιοι υπάρχουν)!! Μαλαγανιές, φανφαρολογίες, μίρλα και μιζέρια ξου! Χίλιες φορές θέλω την περίπτωση 6 από πάνω παρά εσένα!! Είμαι άνθρωπος με συμπλέγματα και κόμπλεξ, τι θες τώρα;;;
  8. Μην σε πιάσω λουλουδάκι μου να ψαχουλεύεις πράγματά μου!! Τσάντα θα ναι, κινητό θα ναι ουέ!!! Επίσης το ψάρεμα, ξέρεις που ρίχνεις άδεια σε γνωστές και φίλες για να πιάσεις γεμάτα. Τσούκου!!! Νο Νο!! Μην το κάνεις αυτό!! Πέφτεις τόσο πολύ στα μάτια μου! Ότι θες ρώτα εμένα! Τι δεν με πιστεύεις;;;; Ντροπή!!!
  9. Έχω ανάγκη όταν σε χρειάζομαι να σαι εκεί!! Όχι για ψύλλου πήδημα, σαφώς!! Για σοβαρές και ψυχοφθόρες καταστάσεις!! Δικαιολογίες όπως, έχει μπάλα, θα βγω με την παλιοπαρέα, έχω δουλειά, κάνε υπομονή μωράκι στο λέω από τώρα πας ντουγρού για κόκκινη κάρτα!!
  10. Τέλος, αν πια με αντέξεις μετά από όλα αυτά και σε αντέξω κι εγώ και πάει το πράγμα πιο σοβαρά , δηλαδή πιο σοβαρά δεν πάει άλλο, θα ήθελα δυο πράγματα κι από αυτά θα εξαρτηθεί το μέλλον της σχέσης. α) Μια πεθερά σαν την Θεοπούλα ή την Νινέττα ή την Μπουμπού ( ναι οι δυο τελευταίες είναι από τους δυο ξένους!!) ή την Πασταφλώρα Μαίρη Αρώνη!! Αυτές είναι πεθερές για μένα!! Αλλιώς β) καθόλου πεθερά!!! Τι πάει να πει κι εσύ τι φταις;;;; Δεν φταις αλλά με την τύχη που χω εγώ α)ή θα μου μαζευτούν στο πρόσωπο της μιας κι οι 7 θανάσιμες πεθερές, β)ή η Τασώ Καββαδία α λα Ξ. Παπαμήτρου στην καλύτερη περίπτωση γ)ή η Τασώ Καββαδία πάλι στο »Η αμαρτία της ομορφιάς» που όλοι θυμόμαστε τι μπουμπούκι ήταν ή δ) και σε αυτή την περίπτωση κλάψτε με από τώρα, η Τζέσικα Λανγκ στο »Ένοχη σιωπή» όπου η καημένη Γκουίνεθ τα βλέπει όλα!!! Άρα πολυλατρεμένη μου αγάπη  προσέχω, για να έχω!!!! Αν η μανούλα είναι η Κρουέλλα ντε Βιλ άναψε πράσινο να φύγω!!!! Ναι;;;;

Εντάξει;; 🙂 Χαρήκατε με το δικό μου Top 10 Down;; Τρελό κέφι!! Μην ξεχνάτε την χιουμοριστική και κυνική διάθεση της blogger!! Έχουμε ανάγκη να γελάμε!!!

Κι ιδού ποιες θα συνεχίσουν το παίγνιο κι αν θέλουν να το δεχτούν. Εγώ δεν σμπρώχνω καμιά στο βούρκο:

Αχ!!! Μετά από αυτήν την ανάρτηση!! Το μοναστήρι να ν καλά!! Αν με διαβάζει ο Άντυ Γκαρσία, When a man loves a woman, Άντυ δέχομαι!!!!!

Και κλείνω ποιοτικά: τον έρωτα ρωτάω και μόνη μου απαντάω!!! Μα δεν σε λένε Γιάννη!!!!!!! Φιλούμπες ντάρλινγκς!!! 🙂