Πρώτη συνάντηση

Παιδί, ανυπομονούσα να ξημερώσει Κυριακή. Όχι για τα παιχνίδια με τους φίλους στην αυλή. Ούτε για τις συναντήσεις με τους συγγενείς.

Μα ήταν που καμιά φορά τότε ερχόταν η ανηψιά της γειτόνισσας, της κυρά Φωτίκας, Θεός σχωρέστη.

Πρώτη φορά που την είδα περνούσα έξω από την αυλή της κι όταν έκανα να την χαιρετήσω, είδα πιο κει μια κοπέλα με μακριά μαλλιά.

Δεν την είχα ξαναδεί. Καθόταν στη καρέκλα κι έπινε λεμονάδα, χτυπώντας τα πόδια της στο κράσπεδο.

«Ποια είναι αυτή κυρά Φωτίκα», την είχα ρωτήσει. «Δεν την έχω ξαναδεί. Όμορφη που είναι.»

«Σ’αρέσει;», με κοίταξε και μου χάιδεψε το σαγόνι. «Η ανεψιά μου η Σταματία.»

«Θέλω να την δω, να μπω μέσα

«Όχι σήμερα. Την άλλη φορά που θα’ρθει. Έτσι

«Πότε κυρά Φωτίκα

«Θα σου πω όταν έρθει. Μια Κυριακή. Θα δούμε. Άντε στη μάνα σου τώρα μην ανησυχεί.»

Κίνησα να φύγω και καθώς απομακρυνόμουν την χαιρέτισα. Με κοίταξε η Σταματία αλλά δεν αποκρίθηκε.

Δεν ήθελα και πολύ. Που με χάνανε που με βρίσκανε, να΄μαι εγώ. Έξω από της κυρά Φωτίκας. Τις καθημερινές μετά το σχολείο. Τα σαββατοκύριακα το μεσημέρι. Το βράδυ μετά το παιχνίδι στην επιστροφή για το σπίτι.

Πουθενά η Σταματία.

Φώναζε η μάνα μου, «μη σε ξαναπετύχω ρε ξεμυαλισμένο στο ξένο σπίτι θα σου λιανίσω τα παϊδια, άκουσες;» Εμένα δεν μ’ ένοιαζε.

Μετά από καιρό την ξαναείδα. Είχε κόψει τα μαλλιά πολύ κοντά. Μπήκα στην αυλή να της μιλήσω.

«Είσαι η Σταματία, ε

Χτυπούσε με τα πόδια της το τραπέζι.

«Με θυμάσαι εμένα

Δεν με κοιτούσε. Έγλυφε τις παλάμες της και σκούπιζε τα χέρια στο φόρεμά της.

«Να ξανάρθεις πιο γρήγορα την άλλη φορά. Μην ξαναργήσεις τόσο.»

Έπιασε το δεξί της γόνατο αγκαλιά κι άρχισε να τινάζει το κεφάλι της πίσω στην καρέκλα.

«Μη φοβάσαι. Θες να φωνάξω τη θεια σου; Εμένα με λένε…»

«Τι έκανες;Φύγε από δω. Γιατί κλαίει

«Δεν ξέρω κυρά Φωτίκα. Δεν την πείραξα.»

«Φύγε σου λέω.»

Εκείνο το βράδυ αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου.

«Εγώ φταίω μαμά; Εγώ φταίω που έκλαιγε η Σταματία

«Όχι καρδιά μου. Κανείς δεν φταίει που κλαίει η Σταματία.»

Χρόνια μετά έμαθα ότι την έφερνε σπίτι από το Σινούρη κάποιες Κυριακές για βόλτα η κυρά Φωτίκα.

( Η ιστόρια είναι διήγημα, προϊόν μυθοπλασίας)

Advertisements

36 thoughts on “Πρώτη συνάντηση

    • Καλημέρα δελφινάκι μου! Γράφω και στις ετικέτες ότι είναι διήγημα. Μυθοπλασία. Αλλά μου μπλόκαρε κάπου ο wordpress και δεν το έγραψε!! Η κλινική Σινούρη είναι ψυχιατρική κλινική στην Αθήνα. Γι αυτό δεν την ξέρεις. Σε φιλώ γλυκά και θαλασσινά!!!

      • καλημέρα..δε το πρόσεξα στις ετικέτες 🙂
        η τελευταία πρόταση στις παρενθέσεις τωρα την βλέπω , χτες που το διάβαζα δεν ήταν 🙂 μετά θα την έδειξε ο wordpress

  1. Ηθελα να σε ρωτήσω .. Μαριλένα μου..τι είναι το Σινούρι; και μην γελάσεις πλιζζ θα μου πείς απο ολο αυτό που διαβασες αυτο σου εμεινε;; οχι καλέ.. αλλα ειναι η απορία μου αυτή …και επειδή κανω καρό ν απερασω .. διαβαζω και τις προηγούμενες αναρτήσεις σου.. μου άρεσαι και η ιστόρία σου με το παλτό.. τελικα στην ζωή μας παντα οι αναμνήσεις ανεβαινουν στην επιφάνεια.. μολις βρουν την ευκαιρία να το κανουν……….. οσο για τις απαντήσεις σου για τον τελειο ανδρα..εεεε αυτές ήτανε σουπερ..!!!!!τεοιο γελιο που εκανα. δεν λεγεται.. μου αρέσουν οι ανθρωποι με χιούμορ… φιλακια πολλα και σόρρυ που εδωσα τρία σχόλια σε ενα …το εκανα για συντομια…

    • Καλημέρα Σμαραγδένια μου. Γιατί να γελάσω, αλοίμονο!! Είναι ψυχιατρική κλινική κι η ιστορία είναι μυθοπλασία.
      Χαίρομαι που χάρηκες την ανάρτηση με τους άντρες!!! Είχε γέλιο όντως!! Φιλάκια πολλά πολλά!!

    • Αχ πως μου τα κατάφερε ο wordpress και δεν έβγαλε ότι είναι διήγημα!!!! Αν κι αφήνω να εννοηθεί ότι ο ήρωας που διηγείται είναι αρσενικός!!! 😀 Πολλά φιλιά Νικολέτα μου!!

      • αχ βρε marilena μου,το σκέφτηκα οτι είναι άντρας,μα το θεό,αλλά λέω εγώ θα κάνω κάποιο λάθος.μου φάνηκε τόσο αθώο στο τέλος που απλά δεν του έδωσα σημασία.Αλλά δεν πειράζει,ήταν εξαιρετική ιστορία,πολύ δυνατή και πολύ τρυφερή στα δικά μου μάτια.
        φιλάκια και σε εσένα!

      • Καλημέρα Νικολέτα μου!! Όχι,έχεις δίκιο και σε ευχαριστώ που το είδες κι υπό αυτή την οπτική! Εξάλλου, εγώ απλά το υπονοώ ότι είναι άντρας ο αφηγητής, αλλά το κείμενο μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί κα με γυναίκα αφηγήτρια που θυμάται σαν κοριτσάκι το γεγονός!! Ευχαριστώ πολύ! Καλή σου ημέρα!! Φιλάκια!!!!

  2. Καλημέρα Μαριλένα. Η περιγραφή της ιστορίας σου είναι τόσο δυνατή που νομίζεις ότι πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Και μήπως δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και στην πραγματικότητα; Ποιος ξέρει; Πάντως μας άφησες έντονα συναισθήματα με το γράψιμό σου!!!! Καλή συνέχεια στις όμορφες σκέψεις σου!! Πολλά φιλιά.

  3. Με συγκίνησε η ιστορία σου κι ας μην είναι αληθινή.Και όχι λόγω επαγγέλματος, από μικρή είχα μια ιδιαίτερη ευαισθησία γι αυτούς τους ανθρώπους.. Γι’αυτό όταν έγινα κοινωνική λειτουργός δήλωσα σε όλους ότι δεν θα εργαστώ ποτέ σε ψυχιατρική κλινική, δεν θα το άντεχα, δεν θα ήμουν σωστή και δεν θα προσέφερα τίποτα. Μπορεί και χαζομάρα μου που δεν το τόλμησα. Η μοίρα όμως με έφερε να ζω σε γειτονιά που δίπλα μου είναι ψυχιατρική κλινική και κάθε μέρα συνομιλώ με έναν άνθρωπο που η κατάστασή του είναι ελεγχόμενη και για να κοινωνικοποιείται τον έχουν να βοηθάει στην είσοδο..! Όταν όμως τους ακούω κάποιες φορές ή βλέπουμε άλλα σκηνικά όταν τους φέρνει η οικογένεια,πονάει η ψυχή μου. Θαυμάζω πολύ όσους εργάζονται σε τέτοιους χώρους, είναι σωστοί και βοηθούν πραγματικά με ανθρωπιά αλλά και σε όσους τους φροντίζουν στα σπίτια τους. Έχω συγγενή που έχει τραβήξει πάρα πολλά τραγικά γιατί δεν θέλει να εγκαταλείπει τον γιο του σε κλινικές .Με συγχωρείς για το μεγάλο σχόλιο, μου χτύπησες φλέβα! Μπράβο σου και μόνο που σκέφτηκες να γράψεις για ένα τέτοιο λεπτό θέμα..

    • Καλημέρα Κατερίνα μου! Σε ευχαριστώ τόσο πολύ για το σχόλιό σου! Μη ζητάς συγνώμη.. Σε καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθεις. Είσαι ευαισθητοποιήμενος άνθρωπος κι αυτό το φέρνεις και στην εργασία σου και είμαι σίγουρη σε πηγαίνει παραπέρα σαν Κατερίνα. Κι αν έπρεπε να δουλέψεις σε ψυχιατρική κλινική θα έκανες πραγματικό λειτούργημα!! Αξίζουν τεράστια συγχαρητήρια όσοι πραγματικά δίνονται με τη ψυχή τους στη φροντίδα τους.
      Εγώ σπούδασα Κοινωνιολογία, κι έχω κάνει μαθήματα και σεμινάρια σχετικά με άσυλα κι ολοπαγή ιδρύματα. Προσωπικό παράδειγμα δεν έχω και δυστυχώς δεν έχω εξασκήσει το επάγγελμά μου για να έχω προσωπική επαφή αλλά έχω δει σε ενημερωτικά ντοκυμαντέρ για τη ζωή των έγκλειστων, από απόψεις ζωής μέχρι και τον τρόπο που εκφράζονται δημιουργικά μέσω της ζωγραφικής ή της γραφής. Κι είναι πραγματικά ιδιαίτερος και μοναδικός. Δεν έχει τη λογική που αντιλαμβάνονται οι ΄΄απέξω΄΄. Αλλά είναι η ωμή κατάθεση της ψυχής τους!! Χωρίς περιτύλιγμα! Είναι σίγουρα λεπτό θέμα, όπως το λες. Και μπορεί να το χα προσεγγίσει και στην πιο άγρια μορφή του. Όταν γράφεις αφήνεσαι εξάλλου, ανακαλύπτεις προσωπικά σου κολλήματα ή τα υπερπηδάς γράφοντας κάτι εντελώς έξω από εσένα. Αλλά την συγκεκριμένη στιγμή που το έγραφα, πέρσυ, ήθελα να το δω από τα μάτια ενός παιδιού. Που έχει ένα άλλο παιδί μπροστά του και δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει.. Γι αυτόν είναι απλά ένα παιδί. Σε ευχαριστώ πολύ και πάλι κοπέλα μου που σε άγγιξε! Τα φιλιά μου!!

      • Μου άρεσε πάρα πολύ που το παρουσίασες από τα μάτια ενός παιδιού!
        Πολλές φορές δεν λέμε ότι τα παιδιά μας διδάσκουν τόσα πολλά;; (Μας υπενθυμίζουν)
        Ξέρεις γιατί το απέκλεισα, γιατί πρέπει να είσαι φοβερά σκληραγωγημένος για να αντέξεις και εδώ διαπίστωσα ότι δεν θα άντεχα άρα δεν θα ήμουν καλή σας επαγγελματίας, όχι σαν άνθρωπος. Το είπες τόσο ωραία, εκφράζονται χωρίς περιτύλιγμα, μια ωμή κατάθεση ψυχής! Γι’αυτό με «πονάει» η κατάστασή τους.. Γιατί οι περισσότεροι συνήθως που φτάνουν ως εκεί είναι άνθρωποι με φοβερές ικανότητες..με τεράστια ψυχή που δεν άντεξε αυτό το σκληρό κόσμο.
        Κοινωνιολόγος λοιπόν!! 🙂 Δε φαντάζεσαι πόσοι άνθρωποι μπερδεύουν τα επαγγέλματά μας, έχει πολύ πλάκα. Δε ξέρω πόσες φορές έχω πει «Δεν είμαι κοινωνιολόγος, κοινωνική λειτουργός σπούδασα.» Επίσης υπάρχουν και κοντρίτσες που ποτέ δεν τις κατανόησα, τις θεώρησα ανούσιες αλλά τις συνάντησα στην μικρή εργασιακή εμπειρία που είχα στο επάγγελμά μου! Φεύγω γιατί έκανα κατάχρηση χώρου φιλάκιαααα!!

      • Καλησπέρα Κατερίνα μου! Σε καταλαβαίνω… Θέλει να σαι πολύ σκληραγωγημένος και θωρακισμένος ψυχικά για να ασκήσεις επάξια το επάγγελμα σε ψυχιατρική κλινική. Φαντάζομαι τι θα πρέπει να κουβαλάνε μέσα τους όταν σχολάνε και πάνε σπίτια τους, στις οικογένειές τους. Και πόσο δύσκολο θα είναι να αποβάλλεις τις εικόνες και τα συναισθήματα για να μην σε καταβάλλουν…
        Αυτές τις κόντρες που λες κι εγώ τις έχω ακούσει κι ας μην έχω εργαστεί.. 🙂 Κι είναι μια χαζομάρα και μισή. Άλλο το ένα άλλο το άλλο! Πολύ μας μπερδεύουν, το ξέρω! 🙂 Επάγγελματικά έχετε σίγουρα πολύ καλύτερη αποκατάσταση κι αυτό είναι καλό!! Εγώ αν σου πω ότι έχω τελειώσει 10 πριν και δεν δούλεψα ποτέ ως Κοινωνιολόγος, τι θα πεις;; Και καμιά μου φίλη/συμφοιτήτρια που μιλάμε ακόμα.. Είναι δράμα ο κλάδος μας, άσε… Εθελοντικά και με το ζόρι βρίσκεις κάτι.. Αλλά τι να γίνει.. Στην Ελλάδα δεν έχουμε πέραση… Εγώ πάντα το χαίρομαι όταν ο άλλος βρίσκει δουλειά στο αντικείμενό του και την απολαμβάνει κιόλας!! Μπράβο σου!! Φιλάκια πολλά πολλά!!! 🙂 🙂

      • Ήρθα πάλι! Γιατί ο δολοφόνος επιστρέφει ξανά! χεχε :
        Μαριλένα μου η ιστορία ήταν εξαιρετική γιατί έπειθε για αληθινή. Και μου δημιούργησε αληθινά συναισθήματα. Διάβασα πιο πάνω ότι σπούδασες κοινωνιολογία άρα εξηγείται η τόσ καλή προσέγγιση επί του θέματος!
        Η έτερη Κοινωνική Λειτουργός της μπλογκογειτονίας σου στέλνει την εκτίμησή της!
        Φιλάκια!

      • Δολοφονικές αναρτήσεις σήμερα το Αριστάκι μας!! 🙂 🙂 Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Οι κοινωνικές επιστήμες έχουν την τιμητική τους λοιπόν στη blogoγειτονιά!! Πολύ χαίρομαι!! Ισχύς εν τη ενώσει!!! Μάκια Αριστέα μου!!! 🙂

  4. Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου… Λες αρκετά με τις λέξεις, αλλά ταυτόχρονα αφήνεις να εννοηθούν άλλα τόσα… Και ίσως αυτό είναι που μου άρεσε πιο πολύ!
    Μπράβο!
    Φιλάκια πολλά, την καλημέρα μου!

    • Ευχαριστώ Έλλη μου! Συνήθως γράφω κρυπτικά, και πιο πολύ ακόμα. Μου αρέσουν τα υπονοούμενα και θέλω να εξάγει όποιος διαβάζει ότι νιώθει χωρίς να του το χω πει εγώ. Να σαι καλά! Τα φιλιά μου!

  5. Καλημέρα Μαριλένα μου!!!Τό απόλαυσα τό διήγημά σου!!!!Ωραία η πλοκή αλλά καί τό θέμα πού επέλεξες νά γράψης!!!!Τό έχης ταλεντάρα μου!!!Πολλά φιλάκια!!!

  6. Απο τους ‘ανδρες έτοιμοι για όλα,σ ένα πολύ ευαίσθητο θέμα,που τ άγγιξες με τόση λεπτότητα και μαεστρία, Κυρία Μαρία Ελένη Φραγκιαδάκη,θα μας στείλετε σούμπιτο στου Συνούρη(είδες για νάχω τη δόση μου; ήξερα περί Συνούρη.) Τα σέβη μου!!!

  7. Ενδιαφέρον διήγημα – μυθοπλασία Μαριλένα μου.. Πόσο στενοχωριέμαι με αυτού του τύπου τις ασθένειες και πόσο θαυμάζω τις μητέρες και το σθένος τους να αντεπεξέλθουν σε τέτοιες καταστάσεις..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s