Τῷ Ποιητῇ

Ήρθες πριν λίγους μήνες και κατάφερες απλά κι αθόρυβα να κερδίσεις την καρδιά μου. Ήρθες και δεν χρειάστηκε να δώσεις ούτε μια μάχη. Τόσο απλά. Μέσα σε λίγες μέρες με έκανες να διαβάσω όλες σου τις συλλογές, και δεν ήταν και λίγες. Απνευστί. Μα δεν διαβάζεται η ποίηση μονορούφι. Και κάθε μέρα σχεδόν ξαναγυρνώ σε κείνα που μου χαρίστηκαν απλόχερα μα πιο πολύ σε εκείνα που ακόμα δεν κατέχω. Και κάθε μέρα και κάθε νύχτα ποτέ δεν είναι ίδια. Πάντα αλλάζει το νόημα. Πως το κατάφερες αυτό; Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ και σε αγαπώ.. Και δεν είναι ότι δεν αγάπησα τους άλλους ποιητές ή δεν τους αγαπώ αλλά να, είναι που δεν χρειάστηκε να δώσεις ούτε μια μάχη. Ήρθες, προχώρησες και θρονιάστηκες. Κι οι άλλοι απλά παραμέρισαν καθώς ερχόσουν σιωπηλός και ταπεινός και μέγιστος. Σε ευχαριστώ και ναι σε αγαπώ. Συλλαβή-συλλαβή: σε α γα πώ. Ασκαρδαμυκτί: σεαγαπώ. Ακόμα και με λιπόγραμα το ξέρεις: Σε γπώ. Γιατί πριν από μένα το ξερες πως κιόλας με είχες κατακτήσει. Από τις πρώτες σελίδες, από τις πρώτες λέξεις. Άγιες λέξεις. Αμαρτωλές λέξεις. Γιατί η ποίηση είναι Ευαγγέλιο κι εγώ στα γόνατα ασήμαντη και λίγη, αν μπορούσα θα σου φιλούσα τα χέρια. Τις παλάμες  σου θα μούλιαζα αν μπορούσα με δάκρυα και φιλιά. Μα είναι αργά και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ανάψω ένα κερί ή να αφήσω ένα δάκρυ στον τάφο σου. Ίσως και να το κάνω. Πλέον είμαι ήσυχη ότι ένας από τους λόγους που γεννήθηκα ήταν να σε διαβάσω. Γιατί στη ζωή βρίσκεις πάντα τους ποιητές που χρειάζεσαι… Γιατί ο ερχομός σου έμοιαζε επιστροφή…

 

 

 

 

 

 

 

Στον Χ.Μ. ή Σ.Μ.

Advertisements