Η μικρή χορεύτρια

»Εχθές στο τσίρκο εχόρεψε κάποια μικρή χορεύτρια,
ωραία, μες στην τζεργκέρζικη, πολεμική στολή της,
κι όλοι με λάγνα, λαμπερά την εκοιτούσαν μάτια,
κι όλοι με κρύφια επιθυμιά ποθούσαν το φιλί της.

Χορεύοντας τραγούδαγε κάποιο γλυκό τραγούδι,
σε ξένη γλώσσα, που έλεγε για μακρινές πατρίδες,
για δέντρα, για ψηλά βουνά, για βρύσες κρουσταλλένιες,
και για Αμαζόνων πόλεμους, για θρύλους, για ηρωίδες.

Και χόρευε με ρυθμικές κι ανάλαφρες κινήσεις,
σαν το λουλούδι ετάνιζε τη λυγερή της μέση,
ορθώνοντας τα δάχτυλα, ύψωνε το κορμί της,
κι ύστερα πάλι ελύγιζε, σαν να ’θελε να πέσει.

Και το τραγούδι ετέλειωσε, κι έπαψε τον χορό της,
όμως κανείς δεν τόλμησε τα χέρια να χτυπήσει,
όλοι άφωνοι κοιτάζανε τα κόκκινά της χείλη,
όπου θριάμβου πρόσκαιρου χαμόγελο είχε ανθίσει.

Μα τη στιγμή που αλάλαξαν απ’ τη συγκίνησή τους,
σαν όλους κάποια μυστική φωνή να τους οδηγεί,
η όμορφη χορεύτρια, με τα βαμμένα χείλη,
κάνοντας μιαν απότομη στροφή είχε πια φύγει.»

Το ποίημα του Νίκου Καββαδία, »Η μικρή χορεύτρια», συνόδευσε την πρώτη μου απόπειρα να φτιάξω εξ ολοκλήρου ένα αγαλματάκι από σύρμα και powertex!! Να την λοιπόν κι η δική μου μικρή χορεύτρια , εύπλαστη πολύ λόγω του σύρματος και βαμμένη με χρυσές και χάλκινες πατίνες !! Δυστυχώς χάνει λίγο στις φωτό αλλά την χάρηκα πάρα πολύ!!!

Ελπίζω να σας αρέσει!!! Φιλάκια πολλά και καλή μας βδομάδα!! 🙂 Και κατά επιθυμία της Πετροσυμπεθέρας μου βρήκα και το ποίημα μελωποιημένο!!! 😉

Frankenstein tale(s), Η αρχή…

Καλό μήνα αγαπημένοι μου!!! Καλό Φλεβάρη να χουμε, ηλιόλουστο κι ακούνητο αν γίνεται!!! 🙂

Ήρθε η ώρα για το παιχνίδι μας!! Frankenstein tale(s), που σημαίνει γράφουμε μια κοινή ιστορία που πηγαίνει από blog σε blog, η οποία είναι συρραφή πολλών μικρών ιστοριών. Όπως το »αγαπημένο» τέρας του Βίκτορ Φράνκενστάιν που υπήρξε συρραφή από πολλά και διαφορετικά μέλη πτωμάτων!!!! Μέχρι να καταλήξει στο τέλος της κανείς μας δεν θα ξέρει πιο θα είναι αυτό!! Έλαβαν συμμετοχή 14 bloggers και με την σειρά που άφησαν σχόλιο στη σχετική ανάρτηση/πρόσκληση, θα εξελίσσεται η ιστορία μας μέχρι το τέλος της! Ο καθένας έχει στη διάθεσή του έως 3 μέρες να αναρτά την συνέχεια της ιστορίας  όταν φτάνει η σειρά του, με όριο έως 250 λέξεις!!

Τα blogs που συμμετέχουν είναι τα εξής:

  1. Μαριλένα από https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Κατερίνα από http://apopsitexnis.blogspot.gr/
  3. Μαρία από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  4. Κατερίνα από http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/
  5. Μαρία από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  7. Έλλη από http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
  8. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  9. Κάτια από http://katitimou.blogspot.gr/
  10. Πηνελόπη από http://pineliapin.blogspot.gr/
  11. Φλώρα από http://texnistories.blogspot.gr/
  12. Άννα από http://www.kloanna.blogspot.gr/
  13. Μιράντα από http://m-belladonna.blogspot.gr/
  14. Κική από http://ekfrastite.blogspot.gr/

Το παιχνίδι αρχίζει και παραδίδω την συνέχεια της ιστορίας στην Κατερίνα, http://apopsitexnis.blogspot.gr/ !!!

Φιλιά σε όλους και καλό σ/κ να έχουμε!!! 🙂

 

 

Ψυχή. Ξημερώνει κι εκείνος πρέπει να ξεφορτωθεί το άψυχο σώμα χωρίς να τον αντιληφθούν. Κάτω από το κεφάλι του νεκρού οι  κηλίδες αίματος έχουν ποτίσει το χώμα κι οι υγρές τούφες των μαλλιών του ξεπροβάλλουν σαν βδέλλες έτοιμες να ρουφήξουν το πηχτό αίμα. Σέρνει το πτώμα από τα πόδια. Μπροστά του ο τοίχος στάζει ακόμα λίγες σταγόνες από το κόκκινο υγρό. Σταματά και συνειδητοποιεί ότι  τον παρακολουθεί μια γάτα που ξεπρόβαλε από το σκοτεινό στενό. Οι παλάμες του έχουν ιδρώσει. Αφήνει απότομα τα νεκρά μέλη να χυθούν άχαρα στο χώμα.
Πιέζει  το στόμα του στο εσωτερικό του αριστερού του αγκώνα και σφίγγει τα δόντια, σχεδόν πονάει, αλλά στέκεται αδύνατον να κρατήσει  το κρασί που έπιναν μαζί μέχρι πριν  λίγες ώρες και αναπόφευκτα αδειάζει το περιεχόμενό του στομαχιού του, ένα δύσοσμο μίγμα από κρασί, σάλια και  φιστίκια, στη δεξιά σόλα του παπουτσιού.

Το κεφάλι του βαρύ. Ζαλίζεται. Χάνει την ισορροπία του προσπαθώντας
 να αποφύγει τον εμετό του. Σκουπίζει τα βρώμικα γένια  και απομακρύνει τον ιδρώτα από το μέτωπο και τον σβέρκο. Οι ανάσες του, κοφτές και συνεχόμενες προδίδουν την μακάβρια πράξη του. Κανείς δεν θα πιστέψει ότι επρόκειτο για ατύχημα.  Η γάτα συνεχίζει και τον παρακολουθεί επίμονα. Με μάτια ορθάνοιχτα, καταπράσινα. Είναι βέβαιος ότι εκείνη αποφεύγει  να τα ανοιγοκλείσει μην τυχόν και της ξεφύγει. Κι η γάτα κοιτάζει πότε το ακίνητο σώμα και πότε αυτόν με το ίδιο πάντα βλέμμα που υπνωτίζει.
Αν μπορούσε θα έφτυνε και την γλώσσα του για να ξεφορτωθεί την αηδιαστική πικράδα που πλημμυρίζει τον ουρανίσκο του. (Μαριλένα)