Archive | Μαρτίου 2014

«ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ Τ’ ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ…»

Ηθικός αυτουργός της επικείμενης καταβαράθρωσής μου μια Πέτρα!! Κι αν και μια φωνούλα μέσα μου, μου φωνάζει: «Στάσου στο ύψος σου Λεονάρδε Δελατσίμπιλα, στο ύψος σου!!», εντούτοις υπερισχύει ο καραγκιόζης μέσα μου κι η πτώση του ίματζ (λέμε τώρα!!) έρχεται κουτρουβαληδόν!!! 🙂

Αν ήμουν στρουμφάκι απο και κλείεται να μουν η Στρουμφίτα! Ο Σκουντούφλης με περικεφαλαία θα μανε έτοιμος για προαγωγή σε Στούκας!! Όταν λέμε Στούκας από το ρήμα στουκάρω όπου λάχει κι όπου βρω!!! 🙂

Από μικρή από όσο θυμούνται κι οι γονείς, πάρτην  κάτω.. Είτε σε ίσιωμα, είτε σε ανήφορο, είτε σε κατήφορο.. Περπάταγα κι έτρεχα με τα χέρια μπροστά τεντωμένα κι όποιον πάρει ο Χάρος!! Τις δε πάμπολλες περιπτώσεις όπου μπροστά μου δεν υπήρχε κανείς φρόντιζα να βρεθώ εγώ μπροστά από ένα τοίχο!! Να την η στούκα φίλοι μου!! Πως την έβγαλα καθαρή χωρίς κάτι σοβαρό ένας Θεός το ξέρει!!

Τα πιο πονεμένα μέλη μου εκτός της χοντροκεφάλας μου είναι ο αγκώνας και το μικρό, το πιο μικρό το δαχτυλάκι του ποδιού μου που μοιάζει με ζουμερό λουκανικάκι!! Αυτό το κακόμοιρο έχει βογγήξει!! Ειδικά σε κόχες. Λες κι έχουν μαγνήτη οι άτιμες και γκντουπ, φάε τη στούκα! Στο σπίτι με κοροϊδεύουν, κλασσικά. «Μαμά αυτό που ακούστηκε ήταν η κόρη σου;;», με δίνει στεγνά ο αδερφός μου ακόμα κι όταν πιστεύω ότι η στούκα μου ήταν αθόρυβη!!

Κι εννοείται οι στούκες ήταν καθημερινό φαινόμενο είτε στο σπίτι είτε εκτός! Στις διακοπές, σε σπίτια που κάναμε επισκέψεις, στο αμάξι και φυσικά στο σχολείο!! Εβγαλα ένα δημοτικό στην Κυψέλη κι είμαι περήφανη που χω αφήσει σε όλους τους τοίχους του και στο προαύλιο κάτι από μένα!! Κυριολεκτικά!! Δεν φταίω εγώ αλήθεια! Η βαρύτητα δεν με συγκρατεί! Κι ακόμα και τις ελάχιστες περιπτώσεις  που όντως άλλοι φταίγανε γιατί με σπρώξανε πάλι εγώ τα άκουγα!! Βεβαρημένο μητρώο βλέπεις!!

Στο σχολείο λοιπόν που λέτε ήμανε αγοροκόριτσο. Τουτέστι παρέα με αγόρια, κλωτσιές, ποδόσφαιρο (ήμουν τέλεια τερματοφύλακας δεν θέλω γέλια!!), στα πάρκα λυσσάγαμε και ψάχναμε δολοφόνους(!) και  κρυμμένους θησαυρούς!! Εχουμε σκάψει λάκκους στο Πεδίο του Αρεως, ουυυυ!! Ούτε τυφλοπόντικες να μαστε!! Ενίοτε γύριζα σπίτι με γρατζουνιές, αναμαλλιασμένη αλλά κυρία! Ούτε ρουθούνι δεν άνοιγε!!

Δύο περιστατικά από στούκες θυμάμαι πολύ έντονα!! Η μία, δεν θυμάμαι σε ποια τάξη του δημοτικού ήμουν, τετάρτη ή πέμπτη  θα σας γελάσω, είχαμε σαν εργασία  να μάθουμε απέξω το ″Πιστεύω″ και να μας εξετάσει έναν έναν ο δάσκαλος στην τάξη. Βέβαια μας το χε πει από την προηγούμενη να κάνουμε ένα διάβασμα στο σπίτι.

Είχα διαβάσει κι εγώ , το χα μάθει αρκετά καλά απέξω (καθότι τότε το μυαλό ήταν σφουγγάρι που πλέον έχει υποβιβαστεί σε δίχτυ!!) και περίμενα με χαρά να πω ότι θυμόμουν. Πριν αρχίσουν τα θρησκευτικά βγήκαμε για διάλλειμμα και φυσικά αρχίσαμε την λύσσα. Παίζαμε, τρέχαμε στο προαύλιο κι εντελώς ξαφνικά γκντόινγκ, να σου μετωπική με τον τοίχο!! Υπάρχει σοβαρή περίπτωση να με είχε σπρώξει κάποιο μεγαλύτερο παιδί της έκτης αλλά δεν θυμάμαι, ειλικρινά.. Εφυγα πάνω από το βάθρο που είχαμε για να ανεβαίνουμε και να λέμε την προσευχή κάθε πρωί και προσγειώθηκα πάνω στον τοίχο με την κεφάλα! Ντριιννν το κουδούνι ώρα για την εξέταση. Οι μισοί συμμαθητές να με κοιτάνε και να γελάνε κι οι άλλοι να τα χουν παίξει. Μπαίνει κι ο δάσκαλος με βλέπει, φουντώνει και με συνοπτικές διαδικασίες με στέλνει σπίτι για να πάω στο γιατρό! Πάω σπίτι με το χέρι στο κεφάλι κι η μαμά μες στο δράμα (ούτε τη μάνα του Ξανθόπουλου να χα!) παίρνει πανικόβλητη τον μπαμπά να με τρέξει καθότι έπρεπε να προσέχει τον αδελφούλι!! Κάναμε τα απαραίτητα στο νοσοκομείο, ευτυχώς τίποτα σοβαρό αλλά ΝΑ μια καρουμπαλάρα για ενθύμιο! Από τότε και κάθε φορά που πάω στην εκκλησία κι ακούω το ″Πιστεύω″ (κι είναι και συχνά τώρα τις Παρασκεύες που ναι  κι οι χαιρετισμοί!) πάντα σκέφτομαι την στούκα που φαγα και το ″Πιστεύω″ που εντέλει δεν έμαθα σωστά απέξω!!! 🙂

Το δεύτερο περιστατικό ήμουν σίγουρα προς έκτη δημοτικού γιατί είχαμε αλλάξει κι είχαμε δασκάλα για τα θρησκευτικά. Πως το θυμάμαι;;; Ολα τα αγόρια της τάξης την φώναζαν , το μανούλι!! Πρέπει να ήταν 25, 26 χρονών, γελαστή, μελαχρινή με μπούκλες και ποτέ δεν φώναζε! Συν του ότι μας έβαζε αυτοκολλητάκια στο τετράδιο! Αλλά τα αγοράκια άλλα εκτιμούσαν και την φώναζαν έτσι!!! Πάντα μεταξύ μας, εννοείται αυτό!! Μια μέρα κλασσικά, αποφάσισα να κάνω μια βλακεία! Τότε ήμουν κόκκαλο, σαμιαμίδι και σκαρφάλωνα στα δέντρα.

Στο σχολείο όταν κόψανε το δέντρο αποφάσισα να σκαρφαλώνω στις κολώνες πατώντας πάνω στον σωλήνα της υδροροής!! Εφτανα σε ένα ορισμένο ύψος και πάλι κάτω με προσοχή. Εκείνη την μέρα, δεν ξέρω πως μου ρθε και προσπάθησα να χωρέσω το πόδι μου, συγκεκριμένα το γόνατο, ανάμεσα στην κολώνα και τον σωλήνα!! Το κενό εντωμεταξύ ήταν ίσα ίσα και με το ζόρι χώραγε το γόνατο!! Πεισματάρα εγώ τσούκου τσούκου το χωσα!! Ελα όμως που το πόδι όσο λεπτούλι και να ταν, σφήνωσε, έγκωσε πως το λένε και δεν έβγαινε με τίποτα!! Κι ήταν ένα τρελό πάνω στην κολώνα με ένα πόδι τεντωμένο κι ένα λυγισμένο που χα σφηνώσει, είχε γίνει κατακόκκινο από την πίεση και δεν έλεγε να βγει!! Είχαν μαζευτεί γύρω μου παιδάκια και σπρώξε από δω, τράβα από κει πιο πολύ γελάγαμε παρά κάναμε δουλειά!! Ντριινννν!! Ωρα για μάθημα. Δυο μείνανε μαζί μου και τα άλλα ανέβηκαν να φωνάξουν κανα δάσκαλο μπας και με ξεσφηνώσει!!

Ευτυχώς νομίζω δεν πόναγα, αλλά και μόνο που πάλι θα τ’άκουγα και μάλιστα από δάσκαλο είχα αγχωθεί κι είχα παραδόξως σταματήσει τις προσπάθειες να απεγκλωβιστώ! Κάποια στιγμή ακούω φωνούλες και γέλια και βλέπω να ρχεται μια αρμαθιά συμμαθητές μου και η δασκάλα των θρησκευτικών! Για την ιστορία ούτε που θυμάμαι αν όντως είχαμε θρησκευτικά ή αν ήταν  η μόνη χωρίς μάθημα εύκαιρη. «Κοίτα, τώρα που ρθε το μανούλι θα σε σώσει», ακούστηκε εκείνη την ώρα από ένα παιδί κι άκρα του τάφου σιώπη!!! Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας, κοκκινήσαμε, κοκκίνησε κι η δασκάλα και δεν είπε τίποτα γι αυτό που άκουσε.. Ούτε φώναξε, ούτε μάλωσε, τίποτα. Προσπάθησε λίγο να με τραβήξει, είδε κι απόειδε κι έφυγε λέγοντας πως θα ξανάρθει. Σενάρια μετά όλα μας!! Πως θα ρθει με την διευθύντρια, πως θα τα ακούσουμε, πως θα το μάθουν οι γονείς, πως πως.. Ηρθε ολομόναχη όπως είχε φύγει, έριξε πάνω στο γόνατό μου το μισό υγρό πιάτων, svelto, και το γονατάκι γλίστρησε προς την λευτεριά!! Τούμπανο το γόνατο δεν το συζητώ αλλά όλα καλά!! Και κάπως έτσι το μανούλι (που ποτέ δεν μας μαρτύρησε!!) με έσωσε!!! 🙂

Αυτή ήταν η δική μου ιστορία για  τα μαθητικά μου χρόνια!! Βέβαια έχω κι άλλα!! Κι άλλες στούκες, ειδικά στο δημοτικό (και μες στο σπίτι που όντως η μαμά είχε δίκιο να τραβά τα μαλλιά της!). Μετά γυμνάσιο, λύκειο δεν είχα τέτοια.. Ευτυχώς!!  Είχαμε διαβάσματα, υπαρξιακά, εφηβεία, μια απώλεια που μου κοστίζει μέχρι τώρα αλλά επέλεξα να γελάσουμε λίγο!! 🙂

Μετά από αυτό λοιπόν που διαβάσατε (κι ελπίζω να μην σας κούρασα) υπάρχει κανείς που απορεί γιατί ακόμα δεν έχω βγάλει δίπλωμα οδήγησης;;;; 🙂  🙂

 

Στο αφιέρωμα με τις αναμνήσεις από τα μαθητικά χρόνια συμμετέχουν:

Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/
Πεταλούδα από το blog http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από το blog της Πέτρας http://pistos-petra.blogspot.gr/
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http://akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog  http://swanocean.blogspot.gr/
Άννα από το blog http://atenizodas.blogspot.gr/
Μαριλένα από το blog https://marilenaspotofart.wordpress.com/
Λαμπρινή από το blog http://xwrisprogramma.blogspot.gr/
Κλαυδία -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από το blog της Πέτρας http://pistos-petra.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://www.syllegw-stigmes.gr/
Δέσποινα από το blog http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Έλλη από το blog http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Rylie από το blog http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/
Marilise από το blog http://katitimou.blogspot.gr/
Αν θέλετε κι εσείς να δηλώσετε συμμετοχή πατήστε εδώ! Συμπεθερούλα μου γουίδ λαβ!!! ♥
Πολλά φιλάκια, καλή μας βδομάδα και καλό μήνα αύριο!! Προσοχή μην σας γελάσουν!!! 😉

 

 

Advertisements

Η Κλεψιά, Αστέρης Ν. Μαυρουδής

 

Ο ξουρισμένος ήταν κιόλας ογδόντα χρονών. Τάκατα, τούκατα, τάκατα, τούκατα, έσερνε τα βήματά του στο ξύλινο πάτωμα. Τάκατα, τούκατα, τάκατα, τούκατα, και κάτι έλεγε, μα δεν ξεχώριζα. Άνοιξα την ξύλινη πόρτα. Είχε αναμμένο το τζάκι. Πήρε με την τσιμπίδα κάρβουνα και τα ‘βαλε στο μαγκάλι. Τα ανακάτευε με την τσιμπίδα. Γυρνούσε γύρω γύρω από το μαγκάλι και μπερδεμένα λόγια ακούγονταν: «Θέλω να παντρευτώ, θέλω να παντρευτώ, θέλω να παντρευτώ, θα παντρευτώ, θα παντρευτώ, θα παντρευτώ, τώρα θα παντρευτώ, τώρα θα παντρευτώ, τώρα θα παντρευτώ». Και όλο γυρνούσε γύρω από το μαγκάλι. «Τώρα στα ογδόντα σκατά θα παντρευτείς», του είπα. Ο ξουρισμένος έπαιρνε τις τελευταίες ανάσες του. Το πρωί τον βρήκαν τεντωμένο και απάντρευτο».

 

 

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του  Αστέρη Μαυρουδή, η Κλεψιά. Είναι το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων. Για όσους γνωρίζουν έστω και λίγο τον συγγραφέα, από το εξώφυλλο κιόλας σου δίνει την αίσθηση Αστέρη Μαυρουδή. Μετά μαθαίνεις ότι στην φωτογραφία είναι ο πατέρας του κι αμέσως ξέρεις πόσο προσωπική υπόθεση ήταν η συγγραφή του.

Ο Αστέρης Μαυρουδής δίνει σχεδόν την  βεβαιότητα ότι για να έχει γράψει αυτά τα διηγήματα τα έχει ζήσει τα περιστατικά από πρώτο χέρι ο ίδιος ή τουλάχιστον κάποιος άμεσα εμπλεκόμενος του τα έχει αφηγηθεί. Καθώς τα διαβάζω δεν θέλω να ξέρω αν όντως ήταν αληθινά. Προσωπικά απολαμβάνω την αλήθεια του συγγραφέα και την αληθοφάνεια των κειμένων του χωρίς να ταυτίζω τον δημιουργό με την δημιουργία του.

Απολαμβάνω τον καταιγισμό από εικόνες μιας παλιάς Ελλάδας, από ήθη κι έθιμα που κάποτε καθόριζαν νομοτελειακά τις ζωές των χωριανών. Αφήνομαι στην δύναμη της γλώσσας που είναι ο κύριος και βασικός μεσάζοντας συναισθημάτων. Στην απόχρωσή της  που μου εντυπώνεται υποσυνείδητα λόγω της επιστροφής του συγγραφέα στις ρίζες της ντοπιολαλιάς, σε αυτό το χαρακτηριστικό γλωσσικό ιδίωμα του χωριού του, ονόματι Αδάμ.

Είναι ένα βιβλίο που ταυτόχρονα δίνει και παίρνει. Συχνά πυκνά θα έχετε διαβάσει πόσο θεωρώ υπέρπολύτιμο  τον αναγνώστη. Τον βάζω στην ίδια τραμπάλα με τον συγγραφέα και το παιχνίδι αρχίζει μέχρι να τελειώσει. Γιατί τάχα ο αναγνώστης δεν γίνεται κι αυτός συνδημιουργός του κειμένου που διαβάζει; Αν για έναν συγγραφέα η διαδικασία γραφής φέρει ηδονή κι οδύνη την ίδια στιγμή, όταν ψάχνει με απελπισία τις κατάλληλες λέξεις κι όταν αγαλλιάζει μέσα του βλέποντας στο χαρτί να παίρνει σάρκα κι οστά η ψυχή του, σαν αναγνώστες πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει έτσι; Οταν χανόμαστε στο κείμενο και ταυτιζόμαστε και συμπονούμε τον ήρωα για τα παθήματά του ή απολαμβάνουμε την γαλήνη του;

Συγκάτοικοι όλοι ήμαστε λοιπόν κι όλοι χωράμε στις σελίδες ενός βιβλίου. Κι η Κλεψιά δίνει και παίρνει αυτό που χρειάζεται ο αναγνώστης. Πονάς με την απώλεια όταν έρχεται εντελώς ξαφνικά μετά από έναν κωμικό διάλογο και λες δεν μπορεί. Μα τώρα να συμβαίνει αυτό; Πριν γέλαγα, πως να το συνειδητοποιήσω; Κι ο συγγραφέας έχει ήδη μετρήσει τις λέξεις και σε περιμένει στο νήμα. Τόσες όσες. Κυριαρχεί απόλυτα η μικρή φόρμα στα διηγήματά του κι εσύ ωστόσο νιώθεις να χεις χορτάσει συναίσθημα.

Ο Αστέρης Μαυρουδής έχει  παρουσιάσει την Κλεψιά στη Φλώρινα, στην Κοζάνη και στην Θεσσαλονίκη. Με το καλό και στην Αθήνα.

Αν η σιωπή είναι πράξη, σύμφωνα με τον αγαπημένο μου Μανόλη Αναγνωστάκη, κάπου εδώ βάζω την τελεία μου κι αφού ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου να ναι καλοτάξιδο και καλοδιάβαστο το βιβλίο του Αστέρη Μαυρουδή, σας αφήνω για να απολαύσετε ένα μικρό δείγμα από το βιβλίο, το διήγημα  Τα μουστλούκια.

 

 

 

 

 

 

 

Μπουκάλι μπούστο και το bazaar στην Ναύπακτο!

Καλησπέρα σε όλους!! Εύχομαι να στε καλά κι όσοι τα καταφέρατε να κάνατε κάποια εξόρμηση λόγω των ημερών. Εχω λίγες μέρες να σας επισκεφτώ αλλά θα το κάνω άμεσα.

Εφτιαξα αυτές τις μέρες ακόμα ένα μπουκάλι-μπούστο για το σπίτι, οι παλιές αγάπες ξέρετε ότι είχα ξαναφτιάξει και το καλοκαίρι. https://marilenaspotofart.wordpress.com/2013/07/15/almost-a-year/

Ναι ναι το ξέρω παραείναι ιδιαίτερη δημιουργία σχεδόν άσχημη (εντάξει χωρίς το σχεδόν) αλλά ξέρετε πόσο μου αρέσει να πειραματίζομαι για να μην βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια! Εννοείται με το που ξαναείδε κάτι τέτοιο η μαμά μου όπου φύγει φύγει αλλά μαμά σιλάνς σιλ βου πλέ!!!!! Λετ μι Χαρίλαε, λετ μι!!

Ντύθηκε με γυψόγαζες το μπουκάλι, βάφτηκε, μπογιατίστηκε, του κοτσάρησα κι ένα φιόγκο κι έτοιμο!! Το μαναράκι μου είναι ασχημούλι αλλά δεν ήθελα να πετάξω το μπουκάλι!! Τώρα στολίζει το σκρίνιο στο σπίτι μας!! Ω μανούλα!!! Σλουρπ, σλουρπ φανταστική μανούλα!!!!

 

Δεν ξεχνάμε φυσικά και το bazaar μας στην Ναύπακτο από 4-6 Απρίλη στο Φετιχιέ τζαμί για την Φλόγα!!

Λίγο πριν κοπεί το νήμα τα πραγματάκια μου ταξιδεύουν, αν δεν έχουν φτάσει ήδη να συναντήσουν, κρατηθείτε 841 δημιουργίες παρακαλώ!!! 841 δημιουργίες από όλη την Ελλάδα!!! Να στε καλά όλοι όσοι προσφέρατε κι είμαι κι εγώ απόλυτα σίγουρη ότι και αυτό το bazaar θα σκίσει!!! Εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις δημιουργίες!! Κι εδώ είναι το θαυμάσιο κι αισιόδοξο μήνυμα της Χαράς μας, της Πεπίτα ντι Τζάντε μου♥!!!!! Μπράβο ακόμα μια φορά σε όλους που συμβάλλαν να υλοποιηθεί η ιδέα σε πράξη και στη γλυκειά μας Ασπα που πρωτοστάτησε!!!

Πολλά γλυκά φιλιά σε όλους και καλή επιτυχία!!!! Είναι ιερός ο σκοπός!!!

 

Δεκαπέντε συν ένας μπλόγκερς …- Μια ιστορία αγάπης!

Η ιστορία αγάπης των 15 συν 1 bloggers θέλει πλέον τρεις ανάσες για το τέλος!! Την αρχή την έκανε ο Πέτρος και 15 γυναίκες χορέψαμε και χορεύουμε στο ρυθμό του ζευγαριού. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε από την αρχή την ιστορία και πως εξελίχθηκε η σχέση σιγά σιγά!

  1. Μια συνάντηση, Πέτρος ο Ακυβέρνητος
  2. Ακολουθώντας το ένστικτο, @ριστέα από το η ζωή είναι ωραία
  3. Ακατανίκητη έλξη butterfly
  4. Η παρεξήγηση Κατερίνα Βαλσαμίδη από το Άποψη Τέχνης
  5. Χάθηκαν όλα; Έλενα Λ. από το Μια καλημέρα
  6. Η συμφιλίωση Κική από το ΕΚΦΡΑΣΟΥ
  7. Πεπρωμένο Χριστίνα από το Dear e-diary
  8. Η λύτρωση Κλαυδία  (φιλοξενήθηκε από την Petra)
  9. Καφενείο «Ο Παράδεισος» Μαρία Κανελλάκη, από το Απάγκιο
  10.  Μια ανάσα ελπίδας Έλλη από το Funkey Monkey
  11. Η απουσία  Μαρία από το mytripsonblog
  12. Η απόφαση Κατερίνα από το Positive Thinking Greece

Στην κόψη του ξυραφιού

                                           

Κάθονταν δίπλα δίπλα στο τραπέζι τους. Ο Στέλιος αφέθηκε να προβάρει στο μυαλό του την εξομολόγηση της αγάπης του.

Πόσο όμορφη είσαι αγάπη μου. Πόσο σε αγαπώ να ήξερες μόνο. Καμιά φορά φοβάμαι. Ναι, φοβάμαι ότι δεν μου αξίζεις. Δεν μου αξίζει η  αγάπη σου. Και μετά σκέφτομαι, όχι. Όχι ρε γαμώτο μου αξίζει. Μου αξίζει γιατί μου πήραν την οικογένειά μου και με άφησαν μισό.  Kουφάρι. Aδειο κέλυφος ήμουν αγάπη μου… Τελειωμένη υπόθεση. Μόνο σκοτάδι γύρω μου. Δώσε μου τα χέρια σου. Τρέμεις… Από την πρώτη στιγμή σε λαχτάρησα. Σε πόθησα. Να σε νιώσω. Να σε μυρίσω. Να γευτώ το γυμνό κορμί σου.  Να ξαναγεννηθώ μέσα σου. Κι εσύ μου δόθηκες.  Ήρθες όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ και δεν ξέρω τι θα κάνω αν σε χάσω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Με έμαθες να με αγαπάς. Τώρα μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένη ακόμα περισσότερο. Σου έχω εκμυστηρευτεί τους πιο φοβερούς μου εφιάλτες. Ήσουν δίπλα μου και με στοργή τους έδιωχνες με ένα σου χαμόγελο. Νόμιζες όλον αυτόν τον καιρό ότι εγώ ήμουν ο δυνατός. Αυτός που άντεξε τις αναποδιές της ζωής σφίγγοντας τα δόντια μέχρι να ματώσει το στόμα. Όχι αγάπη μου. Εσύ είσαι η δυνατή. Εσύ από την αρχή. Μου χρωστούσε η ζωή. Και να σου πω… Ακόμα μου χρωστάει αλλά μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια Μπορώ. Γιατί είσαι δίπλα μου.  Και πριν λίγο καιρό τα έκανα μα δεν το ξέρεις. Και δεν θα το μάθεις. Δεν θα μάθεις πόσα βράδια έβλεπα έξω από το σπίτι σου να σε αφήνει αυτός. Δεν θα μάθεις πόσες αμφιβολίες μου γέννησες. Πως ευχήθηκα να μην σε είχα γνωρίσει ποτέ. Χειρότερο κι από θάνατο. Προδοσία. Κι εσύ να με κοιτάς στα μάτια χωρίς ίχνος ενοχής, σαν παιδί. Και να απομακρύνεσαι. Κι εγώ να καίγομαι από μίσος γι αυτόν. Με το ζόρι προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμος, να μην κάνω ποτέ σκηνή, να μη σε διώξω από την ζωή μου. Να ξερες πόσο δύσκολο ήταν να προσποιούμαι ότι αντέχω. Να μην σου δείξω πόσο με τσάκισες. Πάει ευτυχώς λίγος καιρός που ήμαστε όπως πρώτα. Ζήσαμε τα δύσκολα από την αρχή αγάπη μου αλλά άξιζε ότι περάσαμε για να μαστε μαζί. Θέλω να σου ζητήσω να φύγουμε αγάπη μου. Να πάμε να ζήσουμε στο νησί. Να ανοίξουμε ένα δικό μας καφενεδάκι με θέα την θάλασσα. Αν θες να το πούμε «Στου κυρ Μιχάλη», να τιμήσουμε τον κουμπάρο μας. Ναι αυτό θέλω να σου πω! …Δεν ξέρω πως θα βρω τα κατάλληλα λόγια αλλά θα προσπαθήσω. Ζωή μου!… Ανυπομονώ να σου τα πω…

Ήθελε να αποτυπώσει σε μια άκρη του μυαλού της αυτή τη στιγμή. Κάθονταν στο τραπέζι τους και γύρω  λιγοστοί πελάτες. Η νύχτα φάνταζε μοναδική και προμήνυε ευχάριστα νέα. Ήταν απερίγραπτη η χαρά της. Είχε τον Στέλιο, είχε την δουλειά της, τα δύσκολα ήταν πίσω τους. Δεν τους χαρίστηκε αυτή η αγάπη. Πόσο πάλεψαν να την έχουν.  Ο Στέλιος την κοιτούσε στα μάτια και της μιλούσε συγκινημένος. Για λίγο μόνο, δεν τον άκουγε χαμένη στις σκέψεις της. Έβλεπε τα χείλη του μόνο να ανοιγοκλείνουν κι ένιωθε να τυλίγεται γύρω της η ζεστασιά της φωνής του. Για λίγο μόνο, οι ήχοι είχαν σιγήσει. Τα δάχτυλα του χάιδευαν με στοργή τις παλάμες της που είχαν ιδρώσει από αγωνία κι ενθουσιασμό. Για λίγο μόνο, αφέθηκε να βρεθεί αλλού και ταξίδεψε μακριά  από το καφενείο του κυρ Μιχάλη. Για λίγο μόνο τον άφησε να μιλάει χωρίς να τον ακούει. Σαν να είχε αποχωριστεί το κορμί της. Θυμήθηκε πριν έξι περίπου μήνες την πρώτη τους συνάντηση. Εκείνη να αγωνιά για μια θέση εργασίας κι εκείνος να παλεύει με ένα πενιχρό μεροκάματο. Άγνωστοι κι οι δυο, μόνοι, μέχρις ότου τα βήματά τους διέγραψαν την ίδια πορεία προς το καφενείο του κυρ Μιχάλη. Κι όλα λες και ξεκίνησαν από την αρχή. Λες και το παρελθόν της, όλες οι μικρές και μεγάλες αποτυχίες είχαν ένα και μόνο στόχο. Να την οδηγήσουν στην αγκαλιά του. Σε έξι μήνες έζησαν τόσο έντονα και βαθιά την αγάπη τους. Πόσες δοκιμασίες δεν πέρασαν. Αλλά ήταν μαζί. Και το θελαν κι οι δυο. Αποζητούσαν ο ένας την σάρκα του άλλου με δίψα.

Πως θα μπορούσε να του είχε αντισταθεί; Θυμήθηκε από την πρώτη στιγμή που τον είχε δει πως της ήταν με ένα περίεργο και σχεδόν απόκοσμο τρόπο οικείος. Το πρόσωπό του, τα μάτια του, το περίγραμμα των χειλιών του. Ναι, πλέον ήταν απολύτως σίγουρη. Ήταν μάταιο να υψώνει τείχη. Ήταν μάταιο να φοβάται το μέλλον. Τη φθορά της δέσμευσης. Της καθημερινότητας. Το αβέβαιο της ελληνικής πραγματικότητας. Είχε δικαίωμα να ζήσει με τον άνθρωπό της. Είχε δικαίωμα να είναι ευτυχισμένη και να το φωνάζει. Ευτυχώς δεν επέτρεψε στον εαυτό της να πληγώσει την αγάπη τους με τις επιπόλαιες σκέψεις για τον Αλκη.

Μόλις συγκέντρωνε πάλι την προσοχή της στον Στέλιο θα του απαντούσε θετικά σε ότι και να της έλεγε. Να χτίσουν μια κοινή ζωή, να τον βοηθήσει να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Όποιο κι αν ήταν αυτό. Θα μπορούσε να κάνει τα πάντα γι αυτόν τον άνδρα. Τα πάντα…. Ήταν γραφτό τους να βρεθούν. Ήταν γραφτό τους να ερωτευτούν.

«Έλα  που είσαι Μαρινάκι; Ξέρεις πόση ώρα περιμένουμε..;» Εκείνη την ώρα, λες και την ξύπνησε από λήθαργο, διάλεξαν μαύρες σκέψεις να φωλιάσουν μέσα της στο άκουσμα αυτού του ονόματος. Αυτές οι σκέψεις που τρυπώνουν ύπουλα και διαβρώνουν την εύθραυστη καρδιά. Κοίταξε γύρω κι είδε ένα νεαρό να μιλά στο κινητό. Τράβηξε τα χέρια της απότομα από τα δικά του. Εκείνος την κοιτούσε χαμογελώντας και περίμενε την αντίδρασή της στα λεγόμενά του.

«Λοιπόν αγάπη μου τι λες;»

«Με συγχωρείς», απολογήθηκε νευρική. «Δεν σε άκουσα». Αυτό το όνομα. Κι αν δεν την αγαπούσε τόσο όσο εκείνη; Κι αν ακόμα σκεφτόταν την γυναίκα του; Πως θα μπορούσε να ανταγωνισθεί ένα αντίπαλο που ήδη κατέχει τα πρωτεία της αγάπης του; Μαρίνα. Μαρίνα και Στέλιος για πάντα μαζί. Χαραγμένο στη βέρα. Και στη καρδιά του; Μια φορά της είχε πει με έντονο τρόπο να μην αγγίζει την κορνίζα του. Δηλαδή αν εκείνη ζούσε ακόμα, οι δυο τους… Της χρωστούσε την ευτυχία της…  «Θεέ μου. Θεέ μου συγνώμη.. Συγνώμη», σκέφτηκε η Βάσια, «αλλά αν ζούσε ακόμα εκείνη, εγώ… Εμείς… Εμείς δεν … ».

Δεν έκατσε να ολοκληρώσει τις σκέψεις της. Δεν άντεχε να δεχτεί ότι σκεφτόταν κάτι τέτοιο. Όχι ήταν πολύ σκληρό κάτι τέτοιο. Σιχάθηκε τις σκέψεις της κι έφυγε τρέχοντας με δάκρυα στα μάτια αφήνοντας άναυδο τον Στέλιο.

 

Δεν την ακολούθησε. «Αστην αγόρι μου λίγο μόνη της, να βάλει σε τάξη τις σκέψεις της. Αγαπιέστε, δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε», του είπε με σιγουριά ο κυρ Μιχάλης. Εκατσε μόνος στο καφενείο και παρατηρούσε τους θαμώνες, τους περαστικούς. Σε λίγη ώρα θα πήγαινε σπίτι του. Θα ήταν κι εκείνη εκεί και θα την έπνιγε στα φιλιά. Περπατούσε αργά στην επιστροφή. Εβλεπε γύρω του κόσμο βιαστικό και δεν ένιωθε την ανάγκη για βιασύνες.  Δεν καταλάβαινε την συμπεριφορά της σήμερα. Αλλιώς τα χε σχεδιάσει. Μα εκείνη δεν του απάντησε σε τίποτα κι απλά έφυγε αλαφιασμένη και κλαίγοντας. Στο καφέ του είχε φανεί απούσα. Σκεφτική. Αλλά από την άλλη μπορεί και να ταν η ιδέα του. Έφτασε σπίτι κι όταν την αναζήτησε  αντίκρισε άδειο το δωμάτιο. Χωρίς να χάσει άλλο χρόνο έφυγε πλέον αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει μια και καλή την κατάσταση. Επρεπε να τον αντιμετωπίσει η Βάσια. Αν ακόμα σκεφτόταν τον άλλον έπρεπε να  πάρει τώρα μια απόφαση..

Η Βάσια είχε τυλιχτεί γύρω από το κορμί του με δύναμη.  Τα μαλλιά της , σαν φίδι, γλιστρούσαν  πότε πίσω στην πλάτη της και πότε μέχρι τον αφαλό του όσο ταλαντευόταν πάνω του. Ήταν τόσο ζεστό το σεντόνι.

« Αλκη… Σε χρειάζομαι»…

Το κουδούνι σε λίγα λεπτά χτυπούσε δυνατά.

«Άνοιξε μου Βάσια! Άνοιξε!», σχεδόν θα κατέβαζε την πόρτα  ο Στέλιος με τα νεύρα που είχε.

Πετάχτηκε μούσκεμα στον ιδρώτα από το κρεβάτι. Προσπαθούσε να φτάσει στη πόρτα αλλά παραπατούσε και κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να συνειδητοποιήσει αν έβλεπε όνειρο  ή αν όντως είχε κάνει έρωτα με τον Αλκη.

«Βάσια!»…

Αυτό ήταν από μένα… Ευχαριστώ πολύ πολύ και τον Πέτρο και την Αριστέα για την ευκαιρία να συμμετέχω κι εγώ στην ιστορία αγάπης!! Ελπίζω κι εύχομαι να μην φάω ξύλο… πολύ. Είχα ανάγκη ένα τελευταίο (ίσως) ξεκαθάρισμα στην σχέση τους. Να αναμετρηθούν με  κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς που αυτή τη φορά προέρχονταν όχι από τον περίγυρο ή την κακιά την τύχη αλλά από εσωτερικούς δαίμονες κι αμφιβολίες λόγω ανασφάλειας ή έλλειψης επικοινωνίας.  Δίνω πάσα στην Γεωργία ή αλλιώς Αρμονία για να φέρει στα ίσα το ζευγάρι, αν θέλει φυσικά!!! Εξάλλου τρεις ανάσες έμειναν για το τέλος!! Ηθελα να τους παιδέψω λίγο και να τσιγκλήσω κι εσάς όμως!! Φιλάκια πολλά σε όλους και με το μαλακό η παντόφλα!!

Αν θες να ονειρεύεσαι, ξύπνα

Πέρσυ  στα πλαίσια σεμιναρίου του ΕΚΕΒΙ με τον Χρήστο Χρυσόπουλο, επισκεφτήκαμε την έκθεση της Λίζης Καλλιγά  (που χε σκοπό να συλλέξει  φωτογραφίες που αφορούν στο Ξενοδοχείο Τρίτων του Άρη Κωνσταντινίδη) για το Ξενία της Ανδρου    κι έπειτα την υποδεχτήκαμε στον χώρο μας να συζητήσουμε για την έκθεσή της και να διαβάσουμε όσα ο καθένας μας εμπνεύστηκε από την έκθεση.

Τα πέντε κείμενα που δημιουργήθηκαν φιλοξενούνται στο blog της φωτογράφου.

Οι φωτογραφίες είναι της Λίζης Καλλιγά από το Ξενία στην Ανδρο και από την έκθεση στην Αθήνα.

Ο πρόλογος παρακάτω είναι από τον Χρήστο Χρυσόπουλο:
Πέντε νέοι συγγραφείς επισκέπτονται την έκθεση της Λίζης Καλλιγά: «Στο Ξενία της Άνδρου 2001-2012 [Ένα αρχείο ανοίγει]» (Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, 2013). Όχι, όμως, με αθώα κίνητρα. Επισκέπτονται την έκθεση με σκοπό να την χρησιμοποιήσουν ως αφορμή γραφής. Αποκρίνονται στο εικαστικό έργο με πέντε κείμενα που προσεγγίζουν την έννοια του αρχείου, καθώς και την αφήγηση που κατασκεύασε η Λίζη Καλλιγά μέσα στον εκθεσιακό χώρο. Με αυτό τον τρόπο, οι πέντε γραφές που προέκυψαν από το «Ξενία», συστήνουν μια διττή μετα-αφήγηση: και του εικαστικού έργου αλλά και του ίδιου του Ξενία της Άνδρου, το οποίο μεταλάσσεται. Από ερευνητικό θέμα μετατρέπεται σε μια επικράτεια της μυθοπλασίας. Φυσικά, το ίδιο συμβαίνει και με την ιδιότητα του καλλιτέχνη: η ίδια η Λίζη Καλλιγά καθίσταται πλέον μυθοπλαστικό πρόσωπο μέσα στο έργο κάποιου άλλου καλλιτέχνη. Εκπληρώνεται έτσι, αυτό που επισημαίνει ο Ζακ Ντεριντά στην Έννοια του αρχείου: «Η αρχή ονομάζει την έναρξη και συνάμα την επιταγή»Να, λοιπόν, που κάθε έργο γίνεται δυνητικά η αρχή ενός άλλου. Και ο καλλιτέχνης που έπεπται, επιβάλλει την δική του εκδοχή σε εκείνον που προηγήθηκε. Ιδού ένα μικρό παράδειγμα της γεννεαλογίας της τέχνης. (πηγή)

Χρήστος Χρυσόπουλος
Αύγουστος 2013.

 

Αυτό είναι το δικό μου κείμενο. Ο τίτλος είναι δάνειο από ένα σύνθημα που διάβασα στους τοίχους του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πέρσι τον Φλεβάρη.

 

Πρώτο κάδρο.
Το ζευγάρι στέκεται ακίνητο, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της έκθεσης. Εκείνος της κρατάει το κεφάλι καθώς τα δάχτυλά του μπλέκονται στις μπούκλες της. Φανταζόμαστε τον διάλογο: «Στο ξαναλέω και πάλι», της λέει, «αν θες να ονειρεύεσαι, ξύπνα.»
 
Επόμενο κάδρο. 
Πριν εκείνη προλάβει να απαντήσει, της φιλά το αριστερό ρουθούνι, που μόλις αγγίζει με τα χείλη του, όταν εκείνη γέρνει δεξιά το κεφάλι για να τον αποφύγει. «Είδες μια εξυπνακίστικη βλακεία σε ένα τοίχο και μου την διατυμπανίζεις νύχτα μέρα. Ξεκόλλα. Ήρθαμε να δούμε την έκθεση αλλιώς ας καθόσουν σπίτι ή να έβγαινες με τους άλλους», θα του απαντήσει χαμηλόφωνα και φανερά ενοχλημένη.
 
Επόμενο κάδρο.
Τραβά το χέρι του από πάνω της κι αυτός χαμογελά λες κι επίτηδες τα έλεγε αυτά για να την εκνευρίσει, να την κάνει να αντιδράσει.  «Εντάξει, εντάξει. Ήρθαμε κι εδώ, τι θυμώνεις; Ωραίος χώρος, ωραίες φωτογραφίες. Πάμε να φύγουμε τώρα. Σε μισή ώρα είπαμε να βρεθούμε στο στέκι για καφέ». «Τράβα μόνος σου αφού το κανόνισες. Σου είπα θέλω να δω την έκθεση. Τέλος».
 
Επόμενο κάδρο.
Κοιτά τις φωτογραφίες στον τοίχο και δεν δίνει σημασία σε κανέναν. Ούτε σε εκείνον που προσπαθεί μάταια να της φιλήσει τον ώμο.
 
Επόμενο κάδρο.
Εκείνη έχει χαθεί στις εικόνες που αποτυπώνουν οι φωτογραφίες. Δωμάτια ενός υπό κατάρρευση ξενοδοχείου. Άδεια, βουβά, χωρίς ανθρώπινη παρουσία. Κάποτε θα έσφυζαν από ζωντάνια και φωνές. Τώρα τούβλα και δοκάρια άψυχα. Σχεδόν μυρίζει την μούχλα στις γωνίες. Σε κάποιες φωτογραφίες οι τοίχοι έχουν χρώματα. Θαμπά, κρύα. Σαν χρησιμοποιημένη παλέτα ζωγράφου που αμέλησε να την καθαρίσει κι απλά την ξεφορτώθηκε. Σε άλλες φωτογραφίες κυριαρχεί η θάλασσα. Ζωντανή κι ακίνητη. Λες και έχει ξεράσει το ξενοδοχείο στη στεριά ή είναι έτοιμη να το καταπιεί.
 
Επόμενο κάδρο.
Εκείνη δεν είναι στην αίθουσα. Έχει μπουκώσει το στόμα της από το αλάτι. Τα ρουθούνια της έχουν φράξει από το αλάτι. Στα μάτια της κυλάει αλάτι. Είναι πια μέρος της έκθεσης. Σε λίγο θα γίνει κι εκείνος.
Επόμενο κάδρο.
«Τι το κρατάνε ακόμα όρθιο το ερείπιο;» είπε εκείνος αφού έριξε βιαστικά λίγες ματιές στις φωτογραφίες του ξενοδοχείου στις διάφορες στιγμές της σήψης του. Εκείνη δεν τον κοιτάζει, μπορεί και να μην τον άκουσε  αλλά φαίνεται σκεφτική. «Ποιος ξέρει πάλι τι θα σκαρφιστούν για να τα κονομήσουν. Διατηρητέο και κουραφέξαλα. Όλα συμφέροντα είναι. Θα τα πάρουν από την Ευρώπη, θα τα πάρουν κι από μας. Βλέπω να το πλασάρουν σε μουσειολάγνους τουρίστες με βερμουδίτσα, σαγιοναρίτσα και σουβλάκι ρεμβάζοντας ρομαντικά το ηλιοβασίλεμα στο πέλαο και να αρχίσουν τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.»
 
Επόμενο κάδρο.
Τον διακόπτει. «Από εσένα δεν περίμενα κάτι άλλο. Η επίπλαστη πρωτοπορία σου και ο κυνισμός σου δεν θα σε οδηγήσουν πουθενά». Σχεδόν γρύλισε. «Εμείς φταίμε για την κατάντια μας. Εμείς και κανένας άλλος. Εμείς επιτρέψαμε να συμβεί αυτό. Καταστρέφουμε τα πάντα γύρω μας.»
Επόμενο κάδρο.
Είναι σειρά του να την διακόψει. «Και τώρα δηλαδή τι θες να κάνουμε; Να κλαίμε πάνω από τα ερείπια; Πάει ο νεκρός και τον θάψαμε. Εγώ αυτό ξέρω, αυτό μου έμαθαν. Περασμένα ξεχασμένα, τι είχαμε τι χάσαμε. Τι δεν καταλαβαίνεις; Ή μάλλον που διαφωνείς; Ο χρόνος …». «…Ο χρόνος! Διαφωνώ στο ότι στα δύσκολα όλοι παραιτούνται και αποποιούνται τις ευθύνες τους. Στο ότι θέλουν να εξαφανίσουν το ίδιο κουφάρι που οι ίδιοι με τις πράξεις τους ή την απραξία τους δημιούργησαν. Και σιχαίνομαι πια τους δήθεν μοντέρνους που λες και φύτρωσαν. Δεν έχουν παρελθόν, δεν έχουν μνήμη, δεν έχουν ευθύνες μόνο εξυπνάδες και ο χρόνος, ο χρόνος». «Αν κάτι αξίζει να σωθεί θα τα καταφέρει και μόνο του χωρίς πολλά πολλά φτιασίδια», της ψέλλισε. «Αν για κάτι, το οτιδήποτε, δεν φροντίζεις και δεν μεριμνείς, πάει. Και φτάνει ο καιρός που κοιτάς πίσω κι απλά μένεις παρατηρητής γιατί τελικά αμφιβάλλεις αν αξίζει το κόπο ακόμα κι η προσπάθεια.»
 
Επόμενο κάδρο.
 Όλα αυτά τα λέει χωρίς να τον κοιτάει.  «Γιατί όσο κι αν θες να κρατήσεις ζωντανή τη μνήμη πλέον ξέρεις ότι αυτό που υπήρχε στην αρχή τώρα έχει αντικατασταθεί από το φάντασμά του». «Να κρατήσουμε το φάντασμα ζωντανό τότε» λέει και κάνει να την πιάσει από το χέρι. «Οι αναμνήσεις μένουν πάντα ζωντανές. Έτσι κι αυτές οι φωτογραφίες θα υπάρχουν για πάντα». «…και θα έχουν σημασία μόνο όση τους δίνουμε εμείς», τον διακόπτει. «Όχι, κάνεις λάθος, πλέον έχουν δική τους ζωή και θα μας θυμίζουν να μην κάνουμε τα ίδια λάθη», της αποκρίνεται κι εκείνη γυρνώντας του την πλάτη του ψιθυρίζει: «…αν θες να ονειρεύεσαι, ξύπνα».
Τελευταίο κάδρο.
Άδεια αίθουσα.    

Έκκληση για βοήθεια

xeri-vohtheia

Διαβάζοντας σήμερα δυο φιλικά μου ιστολόγια έπεσα σε δυσάρεστες ειδήσεις που αφορούν δυο νεαρά άτομα που χρειάζονται άμεσα οικονομική βοήθεια.

Οι καιροί είναι σίγουρα δύσκολοι αλλά οποιαδήποτε συνεισφορά είναι απαραίτητη και φυσικά υπολογίσιμη!

Τα περιστατικά είναι ΑΛΗΘΙΝΑ όπως και τα νεαρά άτομα που μας χρειάζονται άμεσα: 

 

ΧΟΝΙΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
IBAN: 
GR9201714420006442122811977
swift-bic ΠΕΙΡΑΩΣ: PIRBGRAA
Η αναδημοσίευση έγινε από το blog  της Πέτρας. Εδώ μπορείτε να δείτε την ανάρτηση που έκανε η Πέτρα για το φίλο του γιου της , τον 19χρονο Στέφανο, που πάσχει από καρκίνο και χρειάζεται άμεσα να εγχειριστεί, εντός μιας βδομάδας.

Μαρία Νεφέλη Δημητρίου

1] Paypal Account εδώ: maria.nefelid@hotmail.com
2] Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N (Για Ελλάδα, για Κύπρο και για εξωτερικό)

Η αναδημοσίευση έγινε από το blog της Αριστέας. Εδώ μπορείτε να δείτε την ανάρτηση όπου μας παραθέτει κι η Αριστέα ένα γράμμα που έγραψε η Μαρία Νεφέλη που

πάσχει από τη Νόσο Behcet

καθώς και το blog της και το fb της.

 

Παρακαλώ κι εγώ με τη σειρά μου όποιος μπορεί να βοηθήσει και να συνεισφέρει οικονομικά όσο μπορεί.
Αν θέλετε μπορείτε να προωθήσετε μέσω blog ή facebook.
Ελπίζω το ανίκανο κράτος να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να παλέψουν με αξιοπρέπεια τα παιδιά και να μην φέρει εμπόδια στον αγώνα τους.
Ευχομαι ολόψυχα περαστικά και καλή δύναμη στις οικογένειες. Είναι τόσο φτωχά τα λόγια κάποιες φορές… Με συγχωρείτε για το θυμό μου..

San Michele

Καλό μήνα σε όλους!!! 🙂 Τι κάνετε; Εύχομαι να ξεκουραστήκατε και να περάσατε ένα πολύ ευχάριστο τριήμερο! Δεν λέει να μπει και να κατσικωθεί κι αυτή η άνοιξη!!! Εκεί που βγαίνει ο ηλιάκος νάτα τα βρωμοσύννεφα κι η βρόχα!!! Που θα πάει, Μάρτης γδάρτης δεν λένε; Υπομονή κανα μήνα το πολύ για φουλ λιακάδες!! 😉 Τώρα ακόμα κι ο ήλιος με δόσεις!!

Προχθές μου έστειλε η καλή μου φίλη η Πένυ να ακούσω ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου κι ομολογώ δεν το ήξερα! «Αυτό θα μπει όπως και δήποτε στο blog», της είπα. Παραείναι επίκαιρο, δεν είναι;

                             San Michele

Δε μ’ αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό,
τα δάκρυά μου δε σας λένε κάτι.
Λοιπόν, διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ
να βρω ξανά του νήματος την άκρη.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας,
που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν,
στα όρια των χωραφιών κι εν μέσω άπνοιας
τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.
Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Φωτογραφίες δείξτε μου αυτών που Κυριακή
γεννήθηκαν κι εκείνων που έχουν πέσει,
από τη βάρκα λίγο πριν φτάσει στην ακτή,
γιατί η ζωή τους πια δεν τους αρέσει.

Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή,
σαν σβήνουνε τα φώτα στην πλατεία.
Καθώς και τ’ απογεύματα μετά την προσευχή
και πριν να ξεκινήσει η αλητεία.
Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή.

Αν συνεχίζουν πείτε μου κοιτώντας τη φωτιά,
οι άνθρωποι να κάθονται στις φτέρνες,
και αν οι ομορφότερες γυναίκες στα κρυφά,
κάτω από τη γλώσσα εκτρέφουν σμέρνες.

Πείτε μου, ακόμα, αν έρχεται στην άκρη του χωριού
ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες,
που σαν κουνούσε την ουρά το γάλα έπηζε
στα τρομαγμένα στήθη απ’ τις λεχώνες.
Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού.

Πείτε μου, μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,
λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι
ή τα μαλλιά που φύλαξε απ’ την πρώτη μου κούρα
η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει.

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,
σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,
να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο.

Ακούγοντάς το μου έκανε εντύπωση κι ο τίτλος. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα πληροφορίες ότι είναι δάνειο/έμπνευση από την ταινία των αδερφών Ταβιάνι Ο Σαν Μικέλε είχε ένα κόκορα ( San Michele aveva un gallo).

Πρόκειται για  πολιτική ταινία, με θέμα τον εγκλεισμό και την εσωτερική αντίσταση. Η γενική ιδέα της ταινίας γεννήθηκε από τη φυλακή: ένας φυλακισμένος, μέσα στο σκοτάδι, που τραγουδά για να πάρει κουράγιο. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σ’ ένα παιδικό τραγούδι που έλεγε ο ήρωας όταν ήταν παιδί και τον τιμωρούσαν. Το τραγούδι είναι η πρώτη πράξη που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει την απελπισία του και να ξεφύγει νοερά από τον εγκλεισμό της φυλακής.

Στα τέλη του περασμένου αιώνα, ομάδα αναρχικών καταλαμβάνει ένα ιταλικό χωριό και προσπαθεί να πείσει τους χωρικούς να κολλεκτιβοποιήσουν την παραγωγή. Αποτυγχάνουν όμως και συλλαμβάνονται. Ο Τζούλιο, ο αρχηγός τους, καταδικάζεται σε θάνατο. Την τελευταία στιγμή η ποινή του μετατρέπεται σε ισόβια. Κλείνεται σε απομόνωση για δέκα χρόνια με στέρηση οποιασδήποτε επαφής με τον έξω κόσμο. Για να επιβιώσει χωρίς να τρελαθεί, θέτει στον εαυτό του διάφορα φανταστικά καθήκοντα που τηρεί με πειθαρχία. Συνομιλεί με τον εαυτό του και περιμένει την πραγματοποίηση των επαναστατικών του οραμάτων. Κατά τη μεταφορά του σε άλλη φυλακή, μετά τα δέκα χρόνια, μιλά για πρώτη φορά με νεότερους πολιτικούς κρατουμένους. Η σύντομη συνομιλία τον πείθει για την ματαιότητα των πεποιθήσεών του. Κανείς δεν μιλά πλέον για αγροτική επανάσταση, αλλά για προλεταριακή. (Πηγή)

Οι αδερφοί Ταβιάνι δημιούργησαν την ταινία βασισμένοι στο έργο του Τολστόι Το θείο και το ανθρώπινο. Διακειμενικότητα και “διάλογος” μεταξύ δημιουργών στο φουλ έτσι;;;; 😉

Εδώ μπορείτε να ακούσετε και το τραγούδι που το έχουν οπτικοποιήσει με σκηνές από την ταινία. Τροφή για σκέψη αμοράκια μου!! Σας φιλώ γλυκά και καλή Σαρακοστή να χουμε!!!