Δεκαπέντε συν ένας μπλόγκερς …- Μια ιστορία αγάπης!

Η ιστορία αγάπης των 15 συν 1 bloggers θέλει πλέον τρεις ανάσες για το τέλος!! Την αρχή την έκανε ο Πέτρος και 15 γυναίκες χορέψαμε και χορεύουμε στο ρυθμό του ζευγαριού. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε από την αρχή την ιστορία και πως εξελίχθηκε η σχέση σιγά σιγά!

  1. Μια συνάντηση, Πέτρος ο Ακυβέρνητος
  2. Ακολουθώντας το ένστικτο, @ριστέα από το η ζωή είναι ωραία
  3. Ακατανίκητη έλξη butterfly
  4. Η παρεξήγηση Κατερίνα Βαλσαμίδη από το Άποψη Τέχνης
  5. Χάθηκαν όλα; Έλενα Λ. από το Μια καλημέρα
  6. Η συμφιλίωση Κική από το ΕΚΦΡΑΣΟΥ
  7. Πεπρωμένο Χριστίνα από το Dear e-diary
  8. Η λύτρωση Κλαυδία  (φιλοξενήθηκε από την Petra)
  9. Καφενείο «Ο Παράδεισος» Μαρία Κανελλάκη, από το Απάγκιο
  10.  Μια ανάσα ελπίδας Έλλη από το Funkey Monkey
  11. Η απουσία  Μαρία από το mytripsonblog
  12. Η απόφαση Κατερίνα από το Positive Thinking Greece

Στην κόψη του ξυραφιού

                                           

Κάθονταν δίπλα δίπλα στο τραπέζι τους. Ο Στέλιος αφέθηκε να προβάρει στο μυαλό του την εξομολόγηση της αγάπης του.

Πόσο όμορφη είσαι αγάπη μου. Πόσο σε αγαπώ να ήξερες μόνο. Καμιά φορά φοβάμαι. Ναι, φοβάμαι ότι δεν μου αξίζεις. Δεν μου αξίζει η  αγάπη σου. Και μετά σκέφτομαι, όχι. Όχι ρε γαμώτο μου αξίζει. Μου αξίζει γιατί μου πήραν την οικογένειά μου και με άφησαν μισό.  Kουφάρι. Aδειο κέλυφος ήμουν αγάπη μου… Τελειωμένη υπόθεση. Μόνο σκοτάδι γύρω μου. Δώσε μου τα χέρια σου. Τρέμεις… Από την πρώτη στιγμή σε λαχτάρησα. Σε πόθησα. Να σε νιώσω. Να σε μυρίσω. Να γευτώ το γυμνό κορμί σου.  Να ξαναγεννηθώ μέσα σου. Κι εσύ μου δόθηκες.  Ήρθες όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ και δεν ξέρω τι θα κάνω αν σε χάσω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Με έμαθες να με αγαπάς. Τώρα μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένη ακόμα περισσότερο. Σου έχω εκμυστηρευτεί τους πιο φοβερούς μου εφιάλτες. Ήσουν δίπλα μου και με στοργή τους έδιωχνες με ένα σου χαμόγελο. Νόμιζες όλον αυτόν τον καιρό ότι εγώ ήμουν ο δυνατός. Αυτός που άντεξε τις αναποδιές της ζωής σφίγγοντας τα δόντια μέχρι να ματώσει το στόμα. Όχι αγάπη μου. Εσύ είσαι η δυνατή. Εσύ από την αρχή. Μου χρωστούσε η ζωή. Και να σου πω… Ακόμα μου χρωστάει αλλά μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια Μπορώ. Γιατί είσαι δίπλα μου.  Και πριν λίγο καιρό τα έκανα μα δεν το ξέρεις. Και δεν θα το μάθεις. Δεν θα μάθεις πόσα βράδια έβλεπα έξω από το σπίτι σου να σε αφήνει αυτός. Δεν θα μάθεις πόσες αμφιβολίες μου γέννησες. Πως ευχήθηκα να μην σε είχα γνωρίσει ποτέ. Χειρότερο κι από θάνατο. Προδοσία. Κι εσύ να με κοιτάς στα μάτια χωρίς ίχνος ενοχής, σαν παιδί. Και να απομακρύνεσαι. Κι εγώ να καίγομαι από μίσος γι αυτόν. Με το ζόρι προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμος, να μην κάνω ποτέ σκηνή, να μη σε διώξω από την ζωή μου. Να ξερες πόσο δύσκολο ήταν να προσποιούμαι ότι αντέχω. Να μην σου δείξω πόσο με τσάκισες. Πάει ευτυχώς λίγος καιρός που ήμαστε όπως πρώτα. Ζήσαμε τα δύσκολα από την αρχή αγάπη μου αλλά άξιζε ότι περάσαμε για να μαστε μαζί. Θέλω να σου ζητήσω να φύγουμε αγάπη μου. Να πάμε να ζήσουμε στο νησί. Να ανοίξουμε ένα δικό μας καφενεδάκι με θέα την θάλασσα. Αν θες να το πούμε «Στου κυρ Μιχάλη», να τιμήσουμε τον κουμπάρο μας. Ναι αυτό θέλω να σου πω! …Δεν ξέρω πως θα βρω τα κατάλληλα λόγια αλλά θα προσπαθήσω. Ζωή μου!… Ανυπομονώ να σου τα πω…

Ήθελε να αποτυπώσει σε μια άκρη του μυαλού της αυτή τη στιγμή. Κάθονταν στο τραπέζι τους και γύρω  λιγοστοί πελάτες. Η νύχτα φάνταζε μοναδική και προμήνυε ευχάριστα νέα. Ήταν απερίγραπτη η χαρά της. Είχε τον Στέλιο, είχε την δουλειά της, τα δύσκολα ήταν πίσω τους. Δεν τους χαρίστηκε αυτή η αγάπη. Πόσο πάλεψαν να την έχουν.  Ο Στέλιος την κοιτούσε στα μάτια και της μιλούσε συγκινημένος. Για λίγο μόνο, δεν τον άκουγε χαμένη στις σκέψεις της. Έβλεπε τα χείλη του μόνο να ανοιγοκλείνουν κι ένιωθε να τυλίγεται γύρω της η ζεστασιά της φωνής του. Για λίγο μόνο, οι ήχοι είχαν σιγήσει. Τα δάχτυλα του χάιδευαν με στοργή τις παλάμες της που είχαν ιδρώσει από αγωνία κι ενθουσιασμό. Για λίγο μόνο, αφέθηκε να βρεθεί αλλού και ταξίδεψε μακριά  από το καφενείο του κυρ Μιχάλη. Για λίγο μόνο τον άφησε να μιλάει χωρίς να τον ακούει. Σαν να είχε αποχωριστεί το κορμί της. Θυμήθηκε πριν έξι περίπου μήνες την πρώτη τους συνάντηση. Εκείνη να αγωνιά για μια θέση εργασίας κι εκείνος να παλεύει με ένα πενιχρό μεροκάματο. Άγνωστοι κι οι δυο, μόνοι, μέχρις ότου τα βήματά τους διέγραψαν την ίδια πορεία προς το καφενείο του κυρ Μιχάλη. Κι όλα λες και ξεκίνησαν από την αρχή. Λες και το παρελθόν της, όλες οι μικρές και μεγάλες αποτυχίες είχαν ένα και μόνο στόχο. Να την οδηγήσουν στην αγκαλιά του. Σε έξι μήνες έζησαν τόσο έντονα και βαθιά την αγάπη τους. Πόσες δοκιμασίες δεν πέρασαν. Αλλά ήταν μαζί. Και το θελαν κι οι δυο. Αποζητούσαν ο ένας την σάρκα του άλλου με δίψα.

Πως θα μπορούσε να του είχε αντισταθεί; Θυμήθηκε από την πρώτη στιγμή που τον είχε δει πως της ήταν με ένα περίεργο και σχεδόν απόκοσμο τρόπο οικείος. Το πρόσωπό του, τα μάτια του, το περίγραμμα των χειλιών του. Ναι, πλέον ήταν απολύτως σίγουρη. Ήταν μάταιο να υψώνει τείχη. Ήταν μάταιο να φοβάται το μέλλον. Τη φθορά της δέσμευσης. Της καθημερινότητας. Το αβέβαιο της ελληνικής πραγματικότητας. Είχε δικαίωμα να ζήσει με τον άνθρωπό της. Είχε δικαίωμα να είναι ευτυχισμένη και να το φωνάζει. Ευτυχώς δεν επέτρεψε στον εαυτό της να πληγώσει την αγάπη τους με τις επιπόλαιες σκέψεις για τον Αλκη.

Μόλις συγκέντρωνε πάλι την προσοχή της στον Στέλιο θα του απαντούσε θετικά σε ότι και να της έλεγε. Να χτίσουν μια κοινή ζωή, να τον βοηθήσει να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Όποιο κι αν ήταν αυτό. Θα μπορούσε να κάνει τα πάντα γι αυτόν τον άνδρα. Τα πάντα…. Ήταν γραφτό τους να βρεθούν. Ήταν γραφτό τους να ερωτευτούν.

«Έλα  που είσαι Μαρινάκι; Ξέρεις πόση ώρα περιμένουμε..;» Εκείνη την ώρα, λες και την ξύπνησε από λήθαργο, διάλεξαν μαύρες σκέψεις να φωλιάσουν μέσα της στο άκουσμα αυτού του ονόματος. Αυτές οι σκέψεις που τρυπώνουν ύπουλα και διαβρώνουν την εύθραυστη καρδιά. Κοίταξε γύρω κι είδε ένα νεαρό να μιλά στο κινητό. Τράβηξε τα χέρια της απότομα από τα δικά του. Εκείνος την κοιτούσε χαμογελώντας και περίμενε την αντίδρασή της στα λεγόμενά του.

«Λοιπόν αγάπη μου τι λες;»

«Με συγχωρείς», απολογήθηκε νευρική. «Δεν σε άκουσα». Αυτό το όνομα. Κι αν δεν την αγαπούσε τόσο όσο εκείνη; Κι αν ακόμα σκεφτόταν την γυναίκα του; Πως θα μπορούσε να ανταγωνισθεί ένα αντίπαλο που ήδη κατέχει τα πρωτεία της αγάπης του; Μαρίνα. Μαρίνα και Στέλιος για πάντα μαζί. Χαραγμένο στη βέρα. Και στη καρδιά του; Μια φορά της είχε πει με έντονο τρόπο να μην αγγίζει την κορνίζα του. Δηλαδή αν εκείνη ζούσε ακόμα, οι δυο τους… Της χρωστούσε την ευτυχία της…  «Θεέ μου. Θεέ μου συγνώμη.. Συγνώμη», σκέφτηκε η Βάσια, «αλλά αν ζούσε ακόμα εκείνη, εγώ… Εμείς… Εμείς δεν … ».

Δεν έκατσε να ολοκληρώσει τις σκέψεις της. Δεν άντεχε να δεχτεί ότι σκεφτόταν κάτι τέτοιο. Όχι ήταν πολύ σκληρό κάτι τέτοιο. Σιχάθηκε τις σκέψεις της κι έφυγε τρέχοντας με δάκρυα στα μάτια αφήνοντας άναυδο τον Στέλιο.

 

Δεν την ακολούθησε. «Αστην αγόρι μου λίγο μόνη της, να βάλει σε τάξη τις σκέψεις της. Αγαπιέστε, δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε», του είπε με σιγουριά ο κυρ Μιχάλης. Εκατσε μόνος στο καφενείο και παρατηρούσε τους θαμώνες, τους περαστικούς. Σε λίγη ώρα θα πήγαινε σπίτι του. Θα ήταν κι εκείνη εκεί και θα την έπνιγε στα φιλιά. Περπατούσε αργά στην επιστροφή. Εβλεπε γύρω του κόσμο βιαστικό και δεν ένιωθε την ανάγκη για βιασύνες.  Δεν καταλάβαινε την συμπεριφορά της σήμερα. Αλλιώς τα χε σχεδιάσει. Μα εκείνη δεν του απάντησε σε τίποτα κι απλά έφυγε αλαφιασμένη και κλαίγοντας. Στο καφέ του είχε φανεί απούσα. Σκεφτική. Αλλά από την άλλη μπορεί και να ταν η ιδέα του. Έφτασε σπίτι κι όταν την αναζήτησε  αντίκρισε άδειο το δωμάτιο. Χωρίς να χάσει άλλο χρόνο έφυγε πλέον αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει μια και καλή την κατάσταση. Επρεπε να τον αντιμετωπίσει η Βάσια. Αν ακόμα σκεφτόταν τον άλλον έπρεπε να  πάρει τώρα μια απόφαση..

Η Βάσια είχε τυλιχτεί γύρω από το κορμί του με δύναμη.  Τα μαλλιά της , σαν φίδι, γλιστρούσαν  πότε πίσω στην πλάτη της και πότε μέχρι τον αφαλό του όσο ταλαντευόταν πάνω του. Ήταν τόσο ζεστό το σεντόνι.

« Αλκη… Σε χρειάζομαι»…

Το κουδούνι σε λίγα λεπτά χτυπούσε δυνατά.

«Άνοιξε μου Βάσια! Άνοιξε!», σχεδόν θα κατέβαζε την πόρτα  ο Στέλιος με τα νεύρα που είχε.

Πετάχτηκε μούσκεμα στον ιδρώτα από το κρεβάτι. Προσπαθούσε να φτάσει στη πόρτα αλλά παραπατούσε και κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να συνειδητοποιήσει αν έβλεπε όνειρο  ή αν όντως είχε κάνει έρωτα με τον Αλκη.

«Βάσια!»…

Αυτό ήταν από μένα… Ευχαριστώ πολύ πολύ και τον Πέτρο και την Αριστέα για την ευκαιρία να συμμετέχω κι εγώ στην ιστορία αγάπης!! Ελπίζω κι εύχομαι να μην φάω ξύλο… πολύ. Είχα ανάγκη ένα τελευταίο (ίσως) ξεκαθάρισμα στην σχέση τους. Να αναμετρηθούν με  κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς που αυτή τη φορά προέρχονταν όχι από τον περίγυρο ή την κακιά την τύχη αλλά από εσωτερικούς δαίμονες κι αμφιβολίες λόγω ανασφάλειας ή έλλειψης επικοινωνίας.  Δίνω πάσα στην Γεωργία ή αλλιώς Αρμονία για να φέρει στα ίσα το ζευγάρι, αν θέλει φυσικά!!! Εξάλλου τρεις ανάσες έμειναν για το τέλος!! Ηθελα να τους παιδέψω λίγο και να τσιγκλήσω κι εσάς όμως!! Φιλάκια πολλά σε όλους και με το μαλακό η παντόφλα!!

Advertisements

50 thoughts on “Δεκαπέντε συν ένας μπλόγκερς …- Μια ιστορία αγάπης!

  1. Παντόφλα;!! Τι παντόφλα, καλέ;;;
    Μαριλενάκι, χάθηκα στο κείμενό σου, δεν έχω λόγια να σου πω πόσο μου άρεσε. Γράφοντας γι΄αυτούς τους δυο, αυτή την «εικόνα» τους είχα στο νου μου: εκείνη δυνατή, εκείνον πονεμένο (και ξαφνικά, ανακουφισμένο από την παρουσία της)… και τους δυο μαζί, αγαπημένους και με ανασφάλειες στο πίσω μέρος του μυαλού.
    Λάτρεψα τον τρόπο που το έγραψες το κείμενο. Το καλό που της θέλω τώρα, να μην έκανε την κουτσουκέλα και τα χαλάσει όλα. Να φύγουν, να πάνε στο νησί, να πάνε στο χωριό, όπου θέλουν ας πάνε, αλλά να μην το χαλάσουν!!
    Sorry για το σεντόνι…
    Φιλάκια πολλά και πολλά μπράβο! 🙂

    • Ελλη μου ευχαριστώ πολύ πολύ κι εσένα για τα καλά σου λόγια!! Κι εγώ είχα την ίδια εντύπωση για την Βάσια αλλά να που κατά βάθος όλοι τελικά κάποια στιγμή, έρχεται ο καιρός να αναμετρηθούμε με ανασφάλειες και σκέψεις που καταπιέζουμε!! 🙂 Αρα σιγά μην μου γλίτωνε!!
      Μεταξύ μας κι εγώ θα την ήθελα κιουρία αλλά η πάσα έφυγε από μένα και περιμένω πως και πως την συνέχεια!! Χαχαχα!! Ας πάνε όπου θέλουν ε;; Αυτά είναι!! Για πάντα μαζί σε αυτό το ανηφόρι που λέμε ζωή!! Φιλάκια πολλά!! 🙂

  2. Τελικά έχουμε πολύ γέλιο! Κάποιες προσπαθούμε να κρατήσουμε το ζευγάρι ενωμένο και άλλες έχετε λυσσάξει πια να βάλετε το τρίτο πρόσωπο!! Λες και δεν μπορεί ένα ζευγάρι να κρατήσει τον έρωτά του και να ασχοληθεί με δημιουργικά θέματα!! Πάνω που χάρηκε ο Πέτρος με την συνέχεια που έδωσα τώρα πάλι ανατροπούλες! :))
    Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που το ξεκίνησες, που δεν το συνέχισες εκεί που το άφησα και το έκανες έτσι!
    Φιλάκια Μαριλενάκι μου!!

    • Χαχαχα!! Κατερινακι μου κι εγώ το αγαπώ το ζευγαράκι μας αλλά ήθελα κι αγωνία να έχουμε λίγο πριν το τέλος και να χουν και τρεις κοπέλες χώρο για δράση!! Αλλιώς να σαι σίγουρη θα τους έστηνα σε ξωκλήσι και θα τους πάντρευα με δόξα και τιμή!! 🙂 Ο Πέτρος φοβάμαι θα με κυνηγά με την παντόφλα πιο πολύ από όλους!!!
      Πάντως ελπίζω κι εγώ σε happy end και λατρεύω τέτοια ζευγάρια!!! Αλλά να μην το τσιγκλίσω λιγουλάκι;;; Χεχεχε!! Φιλάκια πολλά κοπέλα μου και σε ευχαριστώ για την όμορφη πάσα κι ας βγήκα οφ σάιντ!!!

      • 🙂 δεν είναι μόνο ο γάμος happy end.. Υπάρχουν πολλά για να κρατήσουν ένα ζευγάρι ενωμένο και δημιουργικό! Αν πρόσεξες δεν ανέφερα καν κάτι τέτοιο ούτε άφησα να εννοηθεί πως πάει προς τα εκεί η δική μου εκδοχή στην ιστορία! Γι’αυτό έβαλα την κληρονομιά και τα όνειρά του, την αλλαγή στην ζωή τους, πως θα διαχειριστούν ξαφνικά τα εύκολα χρήματα, αν θα μείνουν ίδιοι, αν θα τα αξιοποιήσουν και πως θα εξελιχθεί η σχέση τους.. Έδωσα αρκετές πάσες αλλά δεν φάνηκαν μάλλον! 😛

      • Καλημέρα Κατερίνα μου! Το κατάλαβα ότι δεν είχες στο νου σου ντε και καλά τον γάμο, αν και φυσικά είναι μια ευτυχής κατάληξη για το ζευγάρι που έχει περάσει τα πάνδεινα με εμάς!!! Λίγο στην αρχή ανέφερα και την προοπτική του ίσως να φύγουν από την Αθήνα, να πάνε σε κάποιο νησί και να ανοίξουν ένα καφενείο με αυτά τα λεφτά!! Τώρα θα μου πεις με μια κληρονομιά μπορείς να κάνεις παππάδες, αλλά είχα από την αρχή την αίσθηση ότι δεν το πολυνοιάζει το ζευγαράκι μας το θέμα χρήματα. Ηταν δηλαδή πάντα αφοσιωμένο στο μεταξύ τους. Λίγο κρασί , λίγο θάλασσα κι η αγάπη τους δηλαδή!! Κι εγώ πάντως περιμένω την εξέλιξη πως και πως!! Φιλάκια!! 🙂

  3. Ποσο δικιο εχεις! Δεν το ειχ σκεφτει, αλλα ναι…πως να αναμετρηθεις με ενα φαντασμα;;; Ελπιζω να μην την εκανε την κουτουραδα η Βασια, γιατι αυτο κατι θα σημαινει για τα αισθηματα της κι ο ερμος ο Στελλιος ποσα πια να αντεξει! Αλλα θα μεινω με την αγωνια για τη συνεχεια!
    Μου αρεσε πολυ ο τροπος που παραθεσες τις σκεψεις και τα συναισθηματα τους, οπως και το οτι εβαλες στο παιχνιδι το παρελθον…Πολυ ωραιο!

    • Καλώς ήρθες πεταλουδίτσα!! Σε ευχαριστώ για το σχόλιο! Ηθελα να χει μια μικρή ανασφάλεια η Βάσια για να υπερτονίσω και τα αισθήματα του Στέλιου κιόλας!! 🙂 Κι εγώ ελπίζω να έζησε ένα πονηρό ονειράκι αλλά θα δούμε στην συνέχεια!! Φιλάκια πολλά!!

  4. Τι ανατροπή ήταν αυτή βε κορίτσι!!!
    Εχω μείνει άφωνη!
    Θα με τρελάνετε!
    Να την είχα μπροστά μου θα της έδινα ένα χέρι ξύλο της Βάσιας!
    Είναι δυνατόν να βάζει τα χέρια της και να βγάζει τα μάτια της;
    Την ρούφηξα την ιστορία σου αφου επηρεάστηκα παιδί μου και αν την είχα μπροστά μου σου λέω θα την έδερνα!
    Χαχα!
    Πολλά φιλιά άντε να δούμε πως θα συνεχίσει!

    • Χαχαχα!! Καλώς την κοπελιά!! Αχ η αλήθεια είναι ήθελα λίγο έτσι να εντείνω την αγωνία σας αλλά δεν ήμαστε και 100% σίγουροι ότι η Βάσια την έκανε την ζημιά!!! Για να δούμε!!!
      Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο καλό μου! Φιλιά!! 🙂

  5. Το διάβασα στα γρήγορα στη δουλειά και το χάρηκα . Φαντάσου να το διαβάσω και προσεκτικά!
    Χάρηκα απίστευτα Μαριλένα μου για το προσεγμένο κείμενο που μας έδωσες! Φρόντισες για πολλά και κυρίως τη συνέχιση της ιστορίας. Αν όλα συνέχιζαν άψογα εδώ πώς θα υπήρχε το παρακάτω! Ε αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο! Δούλεψες ομαδικά! Έδωσες και τις εσωτερικές διεργασίες και στους δύο ήρωες…τρυπώσαμε στις πιο μύχιες σκέψεις τους! Όχι δεν ήταν καθόλου εύκολο!
    Αλλά τελικά είσαι…μαέστρος καρδιά μου!
    Πάω κι έρχομαι και για τη δεύτερη ανάγνωση αργότερα! ♥
    Τα φιλιά μου !!!

    • Αριστέα μου σε ευχαριστώ πολύ πολύ και για τα ωραία σου λόγια και για την ευκαιρία να συμμετέχω στην ιστορία!!! Το σκεφτόμουν πολύ ώρα αν δώσω κάτι ευχάριστο τι θα γίνει στη συνέχεια!! Ευτυχώς έχουμε τρεις τσούπρες να στρώσουν με ροδοπέταλα τον κοινό τους βίο, αν το επιλέξουν!! Τελικά θεωρώ το ζευγάρι μας θα έχει το πολυπόθητο τέλος!! Αλλά μέχρι τότε.. μια παιδεψιά ακόμα!!! 🙂
      Φιλάκια γλυκά μπουκλί μου και σε ευχαριστώ!! ♥

  6. Πολυ καλογραμμενο κειμενο, απλο και λιτο.
    Συγκινηθηκα πολυ στην αρχη..
    Αντε θα να ζησουν ηρεμοι επιτελους και τσουυυυυπππ παλι σε περιπετειες μπαινει το ζευγαρι μας .Φουρτουνα ειναι, ελπιζω πως θα περασει.. 🙂

    • Καλώς την!! Ελπίζω να ναι τα τελευταία κύματα τα δικά μου!! Μετά να ρθει η ηρεμία στη ζωή τους!! Θα δούμε θα δούμε!! Σε ευχαριστώ πολύ πολύ!! Φιλιά!! 🙂

  7. Aπόλαυσα το κείμενό σου Μαριλένα, περιέγραψες καταπληκτικά τις μύχιες σκέψεις των ηρώων μας, τις εσωτερικές συγκρούσεις τους, τους φόβους και τα οράματά τους για το παρελθόν και το παρόν…….άγγιξες πτυχές πολύ ευαίσθητες και κορύφωσες την αγωνία μας……Μπράβο σου για την υπέροχη γραφή….

    • Να σαι καλά Κλαύδιά μου!! Πόσο σε ευχαριστώ!! Είχα λίγο άγχος να μην απογοητεύσω με τη συνέχεια αλλά χρειαζόμουν λίγο να τους φέρω αντιμέτωπους με τους δικούς τους δαίμονες!! Δεν τους φοβάμαι φυσικά, πιστεύω θα αντέξουν το ξεκαθάρισμα αλλά για να δούμε!! Φιλάκια πολλά πολλά!! 🙂

  8. Μαριλένα μου λάτρεψα τους μονολόγους σου. Κυρίως του Στέλιου. Καταπληκτική βουτιά μας έκανες στα εσώψυχα των ηρώων. Νομίζω πως άνοιξες τον δρόμο για την τελική ευθεία. Η ενδοσκόπηση ήταν απαραίτητη, για να μπουν τα πράγματα στη σωστή τους σειρά και διάσταση.
    Ίσως τελικά, η σειρά που τυχαία ορίστηκε απ’ την Αριστέα μας, ήταν και καθοριστική για την ιστορία.
    Τα φιλιά μου και τον θαυμασμό μου!
    Καλή συνέχεια στην Γεωργία 🙂

    • Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου για τα καλά σου λόγια! Ηθελα λίγο να βουτήξω στις σκέψεις τους, να φέρω στην επιφάνεια κάποιες ενοχές, κάποιες αμφιβολίες. Παιχνίδι να γίνεται κιόλας για να χουμε λίγο ακόμα σασπένς πριν το τέλος!!
      Το αγαπώ το ζευγαράκι μας γι αυτό το παιδεύω λίγο!! Σε φιλώ κοπέλα μου!! 🙂

  9. …και τώρα βοήθεια μου!Εσύ μια χαρά τα κατάφερες με το τελευταίο (ίσως ) ξεκαθάρισμα στη σχέση των ηρώων!Μπράβο σου!…για να δούμε παρακάτω, τι θα μου πουν εμένα οι ήρωες μας. Πολλά φιλιά!

    • Καλώς την!! Χεχε!! Μη μου αγχώνεσαι!! Είμαι σίγουρη τελικά το ζευγαράκι μας θα θριαμβεύσει!!
      Ανυπομονώ για την συνέχεια που θα δώσεις!! Φιλάκια και σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και την επίσκεψη!! 🙂

  10. Μαριλένα μου συγχαρητήρια! Έθιξες και την ανασφάλεια που προκαλεί στη Βάσια η προηγούμενη γυναίκα του Στέλιου, είναι κάτι που πρέπει να ξεκαθαριστεί για να μην υπάρχουν φαντάσματα στη σχέση τους. Δίνεις ωραία πάσα στην επόμενη.
    Φιλάκια!

    • Ευχαριστώ πολύ Ελένη μου!! Ενα άγχος το χα φυσικά για τη συνέχεια αλλά νομίζω υπάρχουν ακόμα περιθώρια για εξηγήσεις και για ευτυχή κατάληξη!!
      Φιλάκια πολλά!! 🙂

  11. Να μη φας ξύλο πολύ;;; Τώρα θα σου πω εγώ. :))))

    Όλον αυτόν τον καιρό που η ιστορία πηγαίνει από χέρι σε χέρι, προσπαθώ να καταλάβω πως σκέφτονται οι γυναίκες. Ομολογώ πως αυτού του είδους τα μονοπάτια που ακολουθείτε η μία μετά την άλλη, ούτε καν τα είχα φανταστεί!
    Είναι ανάγκη να περνάει η σχέση τους τόσα δεινά; Αυτό το κρύο-ζέστη το εφαρμόζετε συνειδητά οι γυναίκες ή απλά έτσι τυχαίνει;
    Γιατί να είναι τα πράγματα τόσο σύνθετα; Από μια απλή αμοιβαία έλξη έχει καταντήσει κβαντική φυσική!!!
    Πάνω που γαληνεύουμε στη νηνεμία, σεισμός και τσουνάμι στο δευτερόλεπτο. Ψάχνουμε να πιαστούμε από κάπου και όλα γλιστράνε.
    Αν το γλιτώσω μέχρι το τέλος το έμφραγμα, θα κάνω τάμα…

    ΥΓ: Ιδανικός ο τίτλος.

    • Ωχ ωχ!! Νάτος!! Καλώς τον!! Καταρχήν άσε μου 2,3 ώρες περιθώριο να αρχίσω το τρέξιμο!!! Αυτό είναι σωστό 🙂
      Καλά ακόμα δεν έμαθες ότι λατρεύουμε τα δράματα;;; Εξάλλου μέχρι κι ο Φώσκολος πέρασε την Βίρνα από σαράντα κύματα!! Τόσες συνέχειες, τόσες παύσεις κι επαναλήψεις!! Οιμέ!! Γενιές και γενιές!! Και τώρα 15 γυναίκες και θες τάξις κι ηθική αμέσως;;; Θα το κάνουμε αμέρικαν μπαρ πρώτα!!! Χαχαχα!! 🙂
      Πέρα από την πλάκα σε ευχαριστώ πολύ πολύ που ήμουν κι εγώ μέρος της υπέροχης ιστορίας σου κι είμαι σίγουρη (ελπίζω δηλαδή!!) θα φάμε κουφέτα στο τέλος!! Σε φιλώ Πέτρο μου!!!

  12. Α μου άρεσε η ανατροπή σου Μαριλένα μου , έτσι αβασάνιστα θα συνεχίζεται ένας έρωτας χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις , χωρίς ανασφάλειες.
    Λάτρεψα τους εσωτερικούς σου διαλόγους , υπέροχο είναι
    Φιλάκια πολλά μα πολλά

    • Καλημέρα Νικόλ μου! Σε ευχαριστώ πολύ μάτια μου!! Κι εγώ δεν ήξερα ακριβώς για την συνέχεια αλλά τελικά είπα να δοκιμάσω μια τελευταία (;) ανατροπή πριν το τέλος!! Παίρνω τα φιλιά μου κι ανταποδίδω!! 🙂

  13. Γελάω με τον Πέτρο…μα είναι δυνατόν σε 15 συνέχειες να κρατιούνται από το χέρι?
    Η ιστορία χρειάζεται και λίγο παίδεμα, λίγο όμως..όχι να τους τινάξουμε και στον αέρα!!
    Το όνειρο που είδε η Βάσια και τίποτα να μην έγινε καθόλου δε μου αρέσει…
    Περιττό να πω όμως πως λάτρεψα τη δική σου συνέχεια και τη γραφή σου…τι ανασφάλειες μας βγάζει η Βάσια πίσω πίσω?…για να δούμε τι θα γίνει παρακάτω!!
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    • Καλημέρα Μαρία μου γλυκιά!! Χαχαχα!! Τον έχουμε τρελάνει τον Πέτρο και νομίζω εγώ τον αποτελείωσα!!! Σίγουρα θέλει και τα πάνω και τα κάτω της μια σχέση αλλά το θέμα είναι και να κρατήσουμε και μια αγωνία για τη χαρά της συνέχειας!! Κι εγώ ανυπομονώ για το μετά!! Για να δούμε!! Σε φιλώ γλυκά!! 🙂

  14. Βγαλμένο από τη ζωή! Αυτό θα πω εγώ… Πες μου μια που δεν φρίκαρε μπροστά σε μία βέρα (όχι εγώ) , πες μου μια που δε θα σκεφτόταν αν θα την αγαπήσει ποτέ περισσότερο από την άλλη (όχι εγώ), πες μια που στα δύσκολα δεν σκέφτεται έρωτες και λουλούδια με κάποιον άλλον (όχι εγώ)!

    Υπέροχο κείμενο, υπέροχη συνέχεια…Καλά έκανες και άφησες την προοπτική του ονείρου… Δύσκολα θα ξεπλενόταν μια απιστία και φοβάμαι ότι μετά δε θα είχαμε το πολυπόθητο «ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»

    • Χαχαχα!! Καλημέρα και καλώς όρισες κοπελιά!! Τα όχι εγώ σου νομίζω τα είπαν όλα!! Ειδικά το πρώτο!!!
      Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο κι εγώ δεν θα θελα να κάνει κουτσουκέλα η Βάσια αλλά θα δούμε στο επόμενο τι ψάρια ψαρέψαμε!! Φιλιά!! 🙂

  15. Καλημέρα Μαριλένα μου…
    Κι άλλη ανατροπή στην εξέλιξη της ιστορίας με την αγωνία να κρατά γερά το σκήπτρο…
    Μπράβο σε όλες σας…΄Αξιες!!
    Περιμένουμε τη συνέχεια…για να δούμε…
    Πολλά φιλιά ανοιξιάτικα, σου στέλνω
    **Αννιώ**
    υγ. Καλά, ο Πέτρος τα έχει δει όλα! Θα τον στείλετε για ψυχοθεραπεία…

    • Καλημέρα Αννιώ μου!! Σε ευχαριστώ καλό μου! Πιο πολύ για την αγωνία τα ταλαιπώρησα τα παιδιά μας αλλιώς θέλω κι εγώ εννοείται happy ending!! Ο Πέτρος όπου φύγει φύγει με εμάς αλλά ας όψεται!! 🙂
      Αχ κι αυτές τις μέρες εδώ Αθήνα είναι τέλεια με τον ηλιάκο!! Φιλάκια πολλά πολλά!!!

  16. Το νου σας ρεμάλια! Αν έχετε βαλθεί να το πηγαίνετε εναλλάξ, και γράφει μονός αριθμός αυτή την ιστορία, κοιτάξτε μην κλείσει η τελευταία με θλίψη,….πίσω και σας έφαγα! Έχω πάθει ίλιγγο με σας που έμπλεξα!! Συμπεθερόνι, επειδή το ξέρεις ότι κεντάς, πήρες βελόνα και μας έδωσες και καταλάβαμε! Κοντοζυγώνει το σκοινί όμως και τα νεύρα μου δεν είναι καθόλου καλά!! Γλυκό φιλάκι κι αναμονή αναμμένου κάρβουνου!

    • Χαχαχαχα!! Καλημέρα συμπεθέρα!! Πίσω και σας έφαγα!! Είπα να εντείνω την αγωνία!!
      Μην φοβού κι ελπίζω έσονται οι δυο εις σάρκαν μία εντέλει!!! 🙂 Για να διούμε!!
      Επρεπε να βαζα από μια μεριά και τον Αλεξ να γινόταν χαμός!! Να σκαγε και μύτη η Μιράντα η θεά και να ψάχναμε ποιανού κεφάλι λείπει!!! 🙂 Φιλάρες και πάρε βαθιές ανάσες μέχρι το τέλος!!

  17. τι λες τωρα!!!
    χαχαχα
    δεν το περιμενα με τιποτα!
    η ανατροπη!
    δε θελω ομως να απατησε το Στελιο… οχι….
    ανυπομονω να μαθω τη συνεχεια!
    με μεγαλη μαλιστα αγωνια!
    συγχαρητηρια για τη συνεχεια!!!
    πολυ πολυ καλη!
    φιλακια πολλα!!!

    • Καλησπέρα Κική μου!! Για τη χαρά της ανατροπής και μόνο!! 🙂 Κι εγώ ανυπομονώ για το μετά τι θα γίνει!! Για να δούμε!! Φιλάκια πολλά και σε ευχαριστώ!!

  18. Βρε το κατακαημένο το ζευγαράκι. Τόλμη και γοητεία. Χα χα χα
    Έρχομαι να διαβάσω τη συνέχεια της Κατερίνας που είχε βάλει τη Βάσια και το Στέλιο σε ενα ίσιο δρόμο και βλέπω πάλι ανατροπές. Όμως έτσι είναι το μυθιστόρημα που σε κρατάει σε εγρήγορση. Με πολύ μαεστρία το γύρισες Μαριλένα και μας άφησες να σιγοβραζόμαστε τους αναγνώστες. Μα αν ήταν ευτυχιςμένοι σε όλες τις συνέχειες δεν θα είχε ενδιαφέρον:)
    Αντε να δούμε. Πλησιάζει το τελος.

    • Καλώς την!! Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο καλή μου!! Η αλήθεια είναι ήθελα λίγο να σας τσιτσιρίσω αλλά είμαι σίγουρη θα χει όμορφη έκβαση η ιστορία μας!! Φιλάκια πολλά!!

  19. Μας πέθανες καλέ…! Πω, πω παιδιά κάτι πρέπει να γίνει, έτσι; Ας κανονίσει η Γεωργία να τους ενώσει σας παρακαλώ και να μείνουν έτσι ως το τέλος…Δεν μπορώ άλλο έχω πάθει νευρικό κλονισμό! 🙂
    Μαριλένα μου απόλαυσα τον τρόπο που έμπαιναν οι κρυφές σκέψεις τους μέσα στην ιστορία και διαβάζαμε ταυτόχρονα τον πραγματικό και τον φανταστικό χρόνο. Λάτρεψα τη νοητή εξομολόγηση του Στέλιου και τις όμορφες λεπτομέρειες που σκέφτονταν ο ένας για τον άλλο!
    Πολλά φιλιά!

  20. πολύ ωραία συνέχεια έδωσες!!!! από ανατροπή σε ανατροπή την πάτε την ιστορία και μας κρατάει όλους στην τσίτα!!!! χαχαχαχα… όμορφο, προσεγμένο το κείμενό σου!! ανυπομονώ για τη συνέχεια όπως πάντα!! 🙂

  21. Ααααααα καλά εδώ έπεσε η ανατροπή….!!! δηλαδή Μαριλένα μου πάει και ό έρωτα ς πανε όλα;;; αααααα μη μου το χαλάς!!! αλλά να μου πείς τα καλήτερα σεναρια τα γραφει η ζωή και εσείς. κορίτσια ..!!!!!! μπρ’αβο σας.. περιμενα να τελειώει η ιστορία και να την διαβασω όλοκληρη. αλλα έχει ακομα πολύ σααπέν φαινεται.. τρέχω να διαβασω και τα υπολοιπα για να μου φύγει η περιέργεια και η αγωνία τι να έγινε με το ζευγαρι μας.!!!! τελικα τους ήρωες σας τους κάναμε δικούς μας. Μαριλάνα μου….φιλακιαααααααααααααα!!!!

    • Καλημέρα σμαραγδένια μου!! Ναι είπα να κάνω μια ανατροπούλα για τη χαρά της γραφής και την αγωνία των αναγνωστών!!! Χαχαχα!! Επεσε όμως γενικά πολύ αγωνία και λύτρωση εν τέλει στην ιστορία μας!! Θα την λατρέψεις και την συνέχεια Ρουλίτσα μου!!
      Φιλάκια πολλά πολλά!!

  22. Παντόφλα, Μαριλένα μου, χαχαχα!!
    Έφυγα από την Κατερίνα μας με τα πιο όμορφα συναισθήματα και εδώ πέφτω σε δαίμονες και εσωτερικούς προβληματισμούς… οχού!! 😀
    Ενδιαφέρουσα η συνέχεια που έδωσες, θέλω να δω πως θα τελειώσει όλο αυτό και είμαι τρία κείμενα πριν το τέλος! Όσο για την γραφή σου, εξαιρετική όπως πάντα!!!
    Φιλάκια γλυκιά μου! Καλό απόγευμα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s