«ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ Τ’ ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ…»

Ηθικός αυτουργός της επικείμενης καταβαράθρωσής μου μια Πέτρα!! Κι αν και μια φωνούλα μέσα μου, μου φωνάζει: «Στάσου στο ύψος σου Λεονάρδε Δελατσίμπιλα, στο ύψος σου!!», εντούτοις υπερισχύει ο καραγκιόζης μέσα μου κι η πτώση του ίματζ (λέμε τώρα!!) έρχεται κουτρουβαληδόν!!! 🙂

Αν ήμουν στρουμφάκι απο και κλείεται να μουν η Στρουμφίτα! Ο Σκουντούφλης με περικεφαλαία θα μανε έτοιμος για προαγωγή σε Στούκας!! Όταν λέμε Στούκας από το ρήμα στουκάρω όπου λάχει κι όπου βρω!!! 🙂

Από μικρή από όσο θυμούνται κι οι γονείς, πάρτην  κάτω.. Είτε σε ίσιωμα, είτε σε ανήφορο, είτε σε κατήφορο.. Περπάταγα κι έτρεχα με τα χέρια μπροστά τεντωμένα κι όποιον πάρει ο Χάρος!! Τις δε πάμπολλες περιπτώσεις όπου μπροστά μου δεν υπήρχε κανείς φρόντιζα να βρεθώ εγώ μπροστά από ένα τοίχο!! Να την η στούκα φίλοι μου!! Πως την έβγαλα καθαρή χωρίς κάτι σοβαρό ένας Θεός το ξέρει!!

Τα πιο πονεμένα μέλη μου εκτός της χοντροκεφάλας μου είναι ο αγκώνας και το μικρό, το πιο μικρό το δαχτυλάκι του ποδιού μου που μοιάζει με ζουμερό λουκανικάκι!! Αυτό το κακόμοιρο έχει βογγήξει!! Ειδικά σε κόχες. Λες κι έχουν μαγνήτη οι άτιμες και γκντουπ, φάε τη στούκα! Στο σπίτι με κοροϊδεύουν, κλασσικά. «Μαμά αυτό που ακούστηκε ήταν η κόρη σου;;», με δίνει στεγνά ο αδερφός μου ακόμα κι όταν πιστεύω ότι η στούκα μου ήταν αθόρυβη!!

Κι εννοείται οι στούκες ήταν καθημερινό φαινόμενο είτε στο σπίτι είτε εκτός! Στις διακοπές, σε σπίτια που κάναμε επισκέψεις, στο αμάξι και φυσικά στο σχολείο!! Εβγαλα ένα δημοτικό στην Κυψέλη κι είμαι περήφανη που χω αφήσει σε όλους τους τοίχους του και στο προαύλιο κάτι από μένα!! Κυριολεκτικά!! Δεν φταίω εγώ αλήθεια! Η βαρύτητα δεν με συγκρατεί! Κι ακόμα και τις ελάχιστες περιπτώσεις  που όντως άλλοι φταίγανε γιατί με σπρώξανε πάλι εγώ τα άκουγα!! Βεβαρημένο μητρώο βλέπεις!!

Στο σχολείο λοιπόν που λέτε ήμανε αγοροκόριτσο. Τουτέστι παρέα με αγόρια, κλωτσιές, ποδόσφαιρο (ήμουν τέλεια τερματοφύλακας δεν θέλω γέλια!!), στα πάρκα λυσσάγαμε και ψάχναμε δολοφόνους(!) και  κρυμμένους θησαυρούς!! Εχουμε σκάψει λάκκους στο Πεδίο του Αρεως, ουυυυ!! Ούτε τυφλοπόντικες να μαστε!! Ενίοτε γύριζα σπίτι με γρατζουνιές, αναμαλλιασμένη αλλά κυρία! Ούτε ρουθούνι δεν άνοιγε!!

Δύο περιστατικά από στούκες θυμάμαι πολύ έντονα!! Η μία, δεν θυμάμαι σε ποια τάξη του δημοτικού ήμουν, τετάρτη ή πέμπτη  θα σας γελάσω, είχαμε σαν εργασία  να μάθουμε απέξω το ″Πιστεύω″ και να μας εξετάσει έναν έναν ο δάσκαλος στην τάξη. Βέβαια μας το χε πει από την προηγούμενη να κάνουμε ένα διάβασμα στο σπίτι.

Είχα διαβάσει κι εγώ , το χα μάθει αρκετά καλά απέξω (καθότι τότε το μυαλό ήταν σφουγγάρι που πλέον έχει υποβιβαστεί σε δίχτυ!!) και περίμενα με χαρά να πω ότι θυμόμουν. Πριν αρχίσουν τα θρησκευτικά βγήκαμε για διάλλειμμα και φυσικά αρχίσαμε την λύσσα. Παίζαμε, τρέχαμε στο προαύλιο κι εντελώς ξαφνικά γκντόινγκ, να σου μετωπική με τον τοίχο!! Υπάρχει σοβαρή περίπτωση να με είχε σπρώξει κάποιο μεγαλύτερο παιδί της έκτης αλλά δεν θυμάμαι, ειλικρινά.. Εφυγα πάνω από το βάθρο που είχαμε για να ανεβαίνουμε και να λέμε την προσευχή κάθε πρωί και προσγειώθηκα πάνω στον τοίχο με την κεφάλα! Ντριιννν το κουδούνι ώρα για την εξέταση. Οι μισοί συμμαθητές να με κοιτάνε και να γελάνε κι οι άλλοι να τα χουν παίξει. Μπαίνει κι ο δάσκαλος με βλέπει, φουντώνει και με συνοπτικές διαδικασίες με στέλνει σπίτι για να πάω στο γιατρό! Πάω σπίτι με το χέρι στο κεφάλι κι η μαμά μες στο δράμα (ούτε τη μάνα του Ξανθόπουλου να χα!) παίρνει πανικόβλητη τον μπαμπά να με τρέξει καθότι έπρεπε να προσέχει τον αδελφούλι!! Κάναμε τα απαραίτητα στο νοσοκομείο, ευτυχώς τίποτα σοβαρό αλλά ΝΑ μια καρουμπαλάρα για ενθύμιο! Από τότε και κάθε φορά που πάω στην εκκλησία κι ακούω το ″Πιστεύω″ (κι είναι και συχνά τώρα τις Παρασκεύες που ναι  κι οι χαιρετισμοί!) πάντα σκέφτομαι την στούκα που φαγα και το ″Πιστεύω″ που εντέλει δεν έμαθα σωστά απέξω!!! 🙂

Το δεύτερο περιστατικό ήμουν σίγουρα προς έκτη δημοτικού γιατί είχαμε αλλάξει κι είχαμε δασκάλα για τα θρησκευτικά. Πως το θυμάμαι;;; Ολα τα αγόρια της τάξης την φώναζαν , το μανούλι!! Πρέπει να ήταν 25, 26 χρονών, γελαστή, μελαχρινή με μπούκλες και ποτέ δεν φώναζε! Συν του ότι μας έβαζε αυτοκολλητάκια στο τετράδιο! Αλλά τα αγοράκια άλλα εκτιμούσαν και την φώναζαν έτσι!!! Πάντα μεταξύ μας, εννοείται αυτό!! Μια μέρα κλασσικά, αποφάσισα να κάνω μια βλακεία! Τότε ήμουν κόκκαλο, σαμιαμίδι και σκαρφάλωνα στα δέντρα.

Στο σχολείο όταν κόψανε το δέντρο αποφάσισα να σκαρφαλώνω στις κολώνες πατώντας πάνω στον σωλήνα της υδροροής!! Εφτανα σε ένα ορισμένο ύψος και πάλι κάτω με προσοχή. Εκείνη την μέρα, δεν ξέρω πως μου ρθε και προσπάθησα να χωρέσω το πόδι μου, συγκεκριμένα το γόνατο, ανάμεσα στην κολώνα και τον σωλήνα!! Το κενό εντωμεταξύ ήταν ίσα ίσα και με το ζόρι χώραγε το γόνατο!! Πεισματάρα εγώ τσούκου τσούκου το χωσα!! Ελα όμως που το πόδι όσο λεπτούλι και να ταν, σφήνωσε, έγκωσε πως το λένε και δεν έβγαινε με τίποτα!! Κι ήταν ένα τρελό πάνω στην κολώνα με ένα πόδι τεντωμένο κι ένα λυγισμένο που χα σφηνώσει, είχε γίνει κατακόκκινο από την πίεση και δεν έλεγε να βγει!! Είχαν μαζευτεί γύρω μου παιδάκια και σπρώξε από δω, τράβα από κει πιο πολύ γελάγαμε παρά κάναμε δουλειά!! Ντριινννν!! Ωρα για μάθημα. Δυο μείνανε μαζί μου και τα άλλα ανέβηκαν να φωνάξουν κανα δάσκαλο μπας και με ξεσφηνώσει!!

Ευτυχώς νομίζω δεν πόναγα, αλλά και μόνο που πάλι θα τ’άκουγα και μάλιστα από δάσκαλο είχα αγχωθεί κι είχα παραδόξως σταματήσει τις προσπάθειες να απεγκλωβιστώ! Κάποια στιγμή ακούω φωνούλες και γέλια και βλέπω να ρχεται μια αρμαθιά συμμαθητές μου και η δασκάλα των θρησκευτικών! Για την ιστορία ούτε που θυμάμαι αν όντως είχαμε θρησκευτικά ή αν ήταν  η μόνη χωρίς μάθημα εύκαιρη. «Κοίτα, τώρα που ρθε το μανούλι θα σε σώσει», ακούστηκε εκείνη την ώρα από ένα παιδί κι άκρα του τάφου σιώπη!!! Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας, κοκκινήσαμε, κοκκίνησε κι η δασκάλα και δεν είπε τίποτα γι αυτό που άκουσε.. Ούτε φώναξε, ούτε μάλωσε, τίποτα. Προσπάθησε λίγο να με τραβήξει, είδε κι απόειδε κι έφυγε λέγοντας πως θα ξανάρθει. Σενάρια μετά όλα μας!! Πως θα ρθει με την διευθύντρια, πως θα τα ακούσουμε, πως θα το μάθουν οι γονείς, πως πως.. Ηρθε ολομόναχη όπως είχε φύγει, έριξε πάνω στο γόνατό μου το μισό υγρό πιάτων, svelto, και το γονατάκι γλίστρησε προς την λευτεριά!! Τούμπανο το γόνατο δεν το συζητώ αλλά όλα καλά!! Και κάπως έτσι το μανούλι (που ποτέ δεν μας μαρτύρησε!!) με έσωσε!!! 🙂

Αυτή ήταν η δική μου ιστορία για  τα μαθητικά μου χρόνια!! Βέβαια έχω κι άλλα!! Κι άλλες στούκες, ειδικά στο δημοτικό (και μες στο σπίτι που όντως η μαμά είχε δίκιο να τραβά τα μαλλιά της!). Μετά γυμνάσιο, λύκειο δεν είχα τέτοια.. Ευτυχώς!!  Είχαμε διαβάσματα, υπαρξιακά, εφηβεία, μια απώλεια που μου κοστίζει μέχρι τώρα αλλά επέλεξα να γελάσουμε λίγο!! 🙂

Μετά από αυτό λοιπόν που διαβάσατε (κι ελπίζω να μην σας κούρασα) υπάρχει κανείς που απορεί γιατί ακόμα δεν έχω βγάλει δίπλωμα οδήγησης;;;; 🙂  🙂

 

Στο αφιέρωμα με τις αναμνήσεις από τα μαθητικά χρόνια συμμετέχουν:

Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/
Πεταλούδα από το blog http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από το blog της Πέτρας http://pistos-petra.blogspot.gr/
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http://akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog  http://swanocean.blogspot.gr/
Άννα από το blog http://atenizodas.blogspot.gr/
Μαριλένα από το blog https://marilenaspotofart.wordpress.com/
Λαμπρινή από το blog http://xwrisprogramma.blogspot.gr/
Κλαυδία -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από το blog της Πέτρας http://pistos-petra.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://www.syllegw-stigmes.gr/
Δέσποινα από το blog http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Έλλη από το blog http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Rylie από το blog http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/
Marilise από το blog http://katitimou.blogspot.gr/
Αν θέλετε κι εσείς να δηλώσετε συμμετοχή πατήστε εδώ! Συμπεθερούλα μου γουίδ λαβ!!! ♥
Πολλά φιλάκια, καλή μας βδομάδα και καλό μήνα αύριο!! Προσοχή μην σας γελάσουν!!! 😉

 

 

Advertisements

34 thoughts on “«ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ Τ’ ΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ…»

  1. Ένα θα σου πω: με συναγωνίζεσαι ( ή και το αντίστροφο) επάξια στις στούκες!
    Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα βρω αδερφή ψυχή στις στούκες ! αχχαα! Κι έχω κάνει και μια χοντρή στην ά γυμνασίου που δεν την διηγήθηκα…μόνο η αδερφή μου την ξέρει! Μιλάμε για την απόλυτη ξεφτίλα! Ευτυχώς που δεν με πήρε κανείς είδηση!
    Να’σαι καλά σαμιαμίδι μας!
    Φιλάκια πολλά και καλή εβδομάδα! :))

    • Μην μου πεις στούκας κι εσύ κοριτσάκι μου!!!! Αυτά είναι!! ! 🙂 χαχαχαχα!! Ωρε τι έχει τραβήξει το έρμο το κεφαλάκι μας!! Σε καταλαβαίνω απόλυτα Αριστέα μου!! Δεν φταίμε εμείς! Οχι!! Η βαρύτητα δεν μπορεί να μας ελέγξει!! Ασε που καμιά φορά φυτρώνουν τοίχοι από το πουθενά μπροστά μας! Εμένα θα μου πεις??? 🙂
      Πάντως θα χε πλάκα να μας διηγηθείς κι εσύ μια περιπέτεια!! Ευτυχώς, το ξαναλέω, που δεν είχε γίνει κάτι πολύ χοντρό!!!
      Μάκια καλό μου και καλή βδομάδα και καλό μήνα να χουμε!!!

    • Μπουμπουκάκι όντως Κατερίνα μου!! Κατά βάθος αλήθεια ήμουν πολύ ήσυχο αλλά σκουντούφλικο παιδάκι και κινούμενη καταστροφή!! Αξιάγαπητο!! Χαχαχαχα!! Φιλάκια πολλά πολλά γλυκειά μου καλή βδομάδα και καλό μας μήνα!!! 🙂

  2. Να είσαι καλά βρε συμπεθερόνι μου τρελό, με έκανες και γέλασα!!! Έλεγα κι εγώ, εκεί στο σχολείο που έβλεπα κάτι τοίχους «χαλασμένους» τι να είναι, τι να είναι και ήταν από το κεφάλι σου το «κλούβιο»;; Αχαχαχα! Να είσαι καλά καμάρι μου. Όπως ήσουν θετικό παιδάκι από μικρή, έτσι είσαι και τώρα που μεγάλωσες (λιγάκι!)

    Υ.Γ Δε μου λες, στο σχολείο αντέγραφες…τυφλό σύστημα;;; Όχι;;;;;
    Και τότε τι εννοείς όταν λες (μέσα στη λίστα με τα ονόματα) πως…
    …»θα φιλοξενηθεί από μένα»;;;;;;;; Αχαχαχα! Δεν υπάρχεις συμπεθερόνι μου τρελό!
    Μάκια πολλά και καλή εβδομάδα και καλό βράδυ και καλό μήνα και όνειρα γλυκά! Ουφ! 🙂 🙂

    • Κάθε ντουβάρι και καημός κάθε στούκα και δάκρυ συμπεθερούλα μου!!! Χαχαχα!!! Λες από τις πολλές τις στούκες, τώρα έχει αρχίσει και φυραίνει πλάκα πλάκα το μυαλό?? Πάλι καλί που μου το πες!! Το διόρθωσα ευτυχώς!! Τσίμπησα τη λίστα από σένα με κλειστά τα μάτια!!! Χαχαχα!!
      Να γελάσει κι ο χείλης μας Πέτρα μου!! Χαίρομαι που σου άρεσε και το διασκέδασες κι εσύ!!
      Φιλούδια πολλά καλή βδομάδα να χεις κα καλό μήνα!! 🙂

  3. Χεχεχεεεεε!!!!
    Να΄σαι καλά, μ΄έκανες και γέλασα έτσι που τα γράφεις!!! Πολύ!!
    Ασύχαστο πλάσμα, ε; Μα ήταν δυνατόν να σφηνωθείς στην υδρορροή; Τι ζιζάνιο…
    Σκουντουφλίτσα μου, σου εύχομαι καλή εβδομάδα και καλό μήνα από αύριο! 🙂
    Φιλάκια πολλά!

    • Ελλη μου που να το πω ότι πραγματικά ήμουν αθώο προβατάκι!! Μπεεε!!! Το ποδάρι σφήνωσε αλλιώς ούτε γάτα ούτε ζημιά!!! 🙂
      Χαίρομαι που φχαριστήθηκες την ανάρτηση!! Χεχεχε!! Φιλάκια πολλά , καλή βδομάδα και καλό μας μήνα κοπέλα μου!!!

  4. Εντάξει, δεν παίζεσαι…
    Αυτό δεν ήταν παιδική ηλικία, θρίλερ στις υδρορροές ήταν. Αγχώθηκα μέχρι να ξεσφηνωθείς ρε Μαριλένα. Ας είναι καλά το μανούλι που σ’ έσωσε! Φαντάζομαι τους έρμους τους γονείς σου, τι αγωνίες τραβήξανε!…
    Ομολογουμένως, τη χάρηκα την αφήγησή σου. Όταν μιλάς για τον εαυτό σου, έχεις ένα αυτοσαρκαστικό ύφος που σπάει κόκαλα. Να’σαι καλά Μαριλενάκι μου γλυκό!
    Καλό μήνα να έχεις!

    • Μαράκι μου με χρονοκαθυστέρηση 🙂 σε ευχαριστώ πολύ!! Χαίρομαι που απόλαυσες την ιστορία!! Καλά μην νομίζεις ότι τα ξέραν όλα κι οι γονείς!! Ήμουν πολύ ήσυχο κι εσωστρεφές παιδάκι κι όταν πάθαινα διάφορα όλοι αναρωτιόντουσαν πως γινόταν αυτό;;
      Κι εγώ το ίδιο!! Αλλά όντως ήμουν μαγνήτης ατυχημάτων!! Χαχαχα!!
      Φιλάκια πολλά πολλά!!

  5. Και ότι ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αν οδηγείς για να κρυφτώ!!!!!!
    Πολύ γέλασα βρε άτιμο παιδί!!!
    Σε φανταζόμουν κρεμασμένη και σφηνωμένη και λύθηκα στα γέλια!!!!!
    Νομίζω δεν έχεις ακόμη παιδάκια, που θα πάει όλα θα τα πληρώσεις!!!!!!
    χαχχαχαχαχχαχα!!!!!
    Πάω να διαβάσω και τα άλλα και αν θυμηθώ κάτι άξιο λόγου θα σας το ομολογήσω!!!!!
    Φιλάκια !!!!!!!!!

    • Ρένα μου όχι δεν οδηγώ!! Θα μουν και δημόσιος κίνδυνος κι αλοίμονό μου!! 🙂 Όχι δεν έχω παιδιά κι έτσι και μου μοιάσουν σε αυτό το κομμάτι πάει, χάθηκα!! Γιατί όντως ήμουν ατσούμπαλη στις κινήσεις, δεν πήγαινα γυρεύοντας!! Φιλάκια πολλά καλή μου και χαίρομαι που απόλαυσες την ανάρτηση!!

  6. Σαν να βλέπω ένα μικρό ζιζάνιο να πέφτει στις δικές του τις παγίδες.,
    Εσύ σίγουρα δεν γύρναγες στο σπίτι να πεις μαμά με χτύπησαν…
    Χτύπαγες μόνη σου και είχες την αξιοπρέπειά σου.
    Άσε που θα είχες αγχώσει και τα παιδιά να σε προσέχουν….
    Φιλάκια

    • Όχι Φλώρα μου ευτυχώς δεν είχαμε τέτοια με τις παρέες!! Τρέχαμε, παίζαμε, γελάγαμε, λυσσάγαμε αλλά πάντα πολιτισμένα χωρίς υπερβολές, παιδικά!!
      Τώρα πως τύχαινε κι εγώ άνοιγα το κεφάλι μου, αυτό είπαμε!! Ατσούμπαλη γαρ!! 🙂 Χαχαχα!!
      Νομίζω επειδή παραήμουν ήσυχο και ντροπαλό παιδάκι πιο πολύ χαίρονταν που συμμετείχα στα παιχνίδια μας παρά αγχώνονταν αν θα χτυπήσω!! Τα παιδάκια πιστεύω δεν έχουν τον φόβο ή το άγχος αν χτυπήσουν!! Ίσως γι αυτό κι εγώ ήμουν γιουρούσι!!
      Να σαι καλά Φλώρα μου!! Φιλάκια πολλά!!

  7. Χαχαχαχαχα!!
    Συγνώμη που γελάω με τις τούμπες σου αλλά δεν φταίω εγώ έτσι που τι περιγράφεις!
    Την έχεις και εσύ την τρέλα σου!
    Χαχα!
    Πάλι καλά που δεν σακατεύτηκες με τόσες τούμπες!
    Πολλά φιλιά και καλό μήνα!

  8. Καλημερούδια Μαριλένα μου και καλό μήνα!!
    Ήσουν και είσαι ένα καταπληκτικό παιδί!
    Ευχαριστήθηκα πολύ την ανάγνωση της ανάρτησής σου,
    αλλά σκέφτομαι και τους γονείς σου.. θα πρέπει να ανησυχούσαν πολύ κατά καιρούς..
    Αυτό με την υδρορροή, απλά δεν υπάρχει! 😀
    Φιλάκια πολλά!

    • Αυτό με την υδρορροή δεν το ξέραν κιόλας!!! 🙂 😉
      Το ξέραν ότι είμαι ατσούμπαλο από μπεμπάκι οπότε απλά το υπόμεναν!! Χαχαχα!! Σε φιλώ περιστεράκι μου!!

  9. Aχ Παναγία μου να ήμουν από μια μεριά……Εδώ με έπιασαν τα γέλια που απλά σε φανταζόμουν!Φαντάσου να σε είχα δει! Ωραία περνούσαμε τότε δε λέω, αλλά όπως έχω ξαναπεί, ως φοιτήτρια, έχω τις καλύτερές μου αναμνήσεις!!!Μαριλένα μου, προσπαθώ πολλές φορές να σου στείλω μήνυμα, αλλά μου λέει βάλε password, βάζω, δεν είναι λέει σωστό κλπ κλπ…. Πάντως όσο αφορά την προηγούμενη ανάρτηση, μπράβο σου που στηρίζεις δικούς σου ανθρώπους! Φιλάκιαααα!

    • Σε ευχαριστώ Πηνελόπη μου γλυκειά!! Αυτές τις παιδικές τρέλες τις θυμαάμι πάντα με αγάπη ακόμα κι αν είχαν σαν αποτέλεσμα πολύ πόνο!!
      Σαν φοιτήτρια κι εγώ πέρασα όμορφα στο Ρέθυμνο!! 🙂
      Αχ δεν ξέρω γιατί σου κάνει τέτοια το σύστημα πάντως να ξέρεις σε ευχαριστώ πολύ πολύ για τις επισκέψεις και τα σχόλιά σου πινελίτσα μου!!
      Φιλάκια πολλά!!

  10. Χαχαχαχα βρε Μαριλένα μιλάμε για πολύ στούκα!!! Τουλάχιστον δεν ήταν σοβαρά να μένεις στο νοσοκομείο (οι επισκέψεις δεν πιάνονται)!!!
    Καλό μήνα κούκλα!!!

  11. Να σαι καλά βρε κοριτσάκι μου με έκανες και γέλασα!!! Καλά εσύ είσαι άπαιχτη! Και νόμιζα πως εγώ είναι ο αρχιστούκας…! Θα τρέξω να πω παντού τις ιστορίες σου για να τους δείξω πως υπάρχουν και χειρότερα…χαχχαχα!!!
    Πολλά φιλιά και μη νοιάζεσαι…Ας προσέχουν οι τοίχοι! 🙂

  12. χαχα…αυτή ήταν μια πραγματικά πονεμένη ανάρτηση!!!
    Μου θύμισες μια σιδερένια πόρτα στην Α γυμνασίου που ήρθε να συναντηθεί με το κεφάλι μου και έχασα τον κόσμο…μια πέτρα, όχι η γνωστή άλλη, που είχε μια συνάντηση κορυφής πάλι με το κεφάλι μου…και όχι δεν ήμουν στόχος, απλά βρέθηκα στο δρόμο της, γιατί αυτό το ταλέντο το να είμαι σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή το έχω….
    Τώρα που το σκέφτομαι σαν πολλά χτυπήματα στο κεφάλι έχω…από αυτά θα μου έμεινε το κουσούρι…χαχα!
    Είσαι απολαυστική!!
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα!!

    • Μαράκι μου είχες κι εσύ βλέπω τις στενές επαφές τρίτου τύπου με λογιών γνωστά κι άγνωστα αντικείμενα!!! Χαχαχα!! 🙂
      Έτσι κι εγώ, φουλ επιρρεπής και μαγνήτης ατυχημάτων!!
      Να σαι καλά κοπέλα μου!! Τα φιλιά μου σου στέλνω!!

  13. χαχαχαχα
    Μαριλενακι μου γλυκο καλημερα.
    Πολυ μου αρεσαν οι αναμνησεις σου!
    Αγαπω απο παντα το σκουντουφλη!!! ❤
    Και τον γκρινιαρη επισης. χιχιχι

    Α ησουν ζωηρουλα και τσαχπινουλα θα πω!!!
    Μα και εσυ πανω στο δεντρο; χαχαχα
    Γατονι μικρο! ❤

    Φιλακια πολλα!

    • Κική μου είναι λατρεμένα αυτά τα στρούμφ!! Τι φταίγαν κι αυτά!!! 🙂 🙂
      Ζωηρούλι δεν ήμουν, πιο πολύ συνεσταλμένο κι ήσυχο αλλά ας όψεται το κεφαλάκι το κλούβιο που κατέβαζε ιδέες!! Χαχαχα!!
      Φιλάκια πολλά πολλά μάτια μου!! ❤

  14. Απίστευτη;;; Μα απίστευτη;;; Δεν παίζεσαι λέμε. Ξεράθηκα!!!!

    Έχω φάει κι εγώ πολλές τούμπες σαν παιδί θυμάμαι, αφού μονίμως έτρεχα αντί να περπατάω. Μέχρι σήμερα έχει να το λέει η μαμά μου.

    Θυμάμαι κι ένα χαρακτηριστικότατο συμβάν. Να με κυνηγάει η αδερφή μου μέσα στο σπίτι (δεν θυμάμαι για ποιον λόγο) και να πέφτω πάνω στη τζαμαρία. Νόμιζα ότι ήταν ανοιχτή, το στραβάδι. Πώς σώθηκα ένας Θεός ξέρει. Αστράκια είδα, όμως, απ’ την δύναμη του πεσίματος πάνω της.

    Άσε που μέχρι και σήμερα κοπανιέμαι από εδώ κι από εκεί, καθότι είμαι και πολύ βιαστικιά, πανάθεμά με. Μια φορά κατευθυνόμουν απ’ την κουζίνα στο καθιστικό πίνοντας νερό. Παρόλο που πήγαινα σιγά και τσούκου τσούκου, βρήκε το χέρι μου και να σου να γίνομαι μούσκεμα. Πρόσωπο και ρούχα. LoL

    Και κόλλα πέντε γιατί κι εγώ ήμουν και γαμώ (τς τς λεξιλόγιο!!!) τους τερματοφύλακες. Έβαζα κάτω και το καλύτερο αγόρι τερματοφύλακα. Είχαν να λένε τα αγόρια. χαχαχα

    Φιλιά πολλά, μάτια μου. Και καλό μήνα!!!!!!!

    • 🙂 Κι εμένα αυτά μου λένε Λυσιππάκι μου!! Ότι έτρεχα με τα χέρια ίσια μπροστά, τεντωμένα και έτρωγα σαβούρδες μετά!! Χαχαχα!! Και φτου κι από την αρχή!
      Α!! Έχω φάει κι εγώ μετωπική με τζάμι και βγήκα στο μπαλκόνι!!! Ευτυχώς που ήταν χειμώνας κι είχε βάλει η μαμά τις χοντρές κουρτίνες γιατί θα με είχε κόψει άσχημα κανά γυαλί!! Και να υπερτονίσω το γεγονός ότι με έσπρωξε το αδερφάκι μου καταλάθος στο παιχνίδι!!
      Κι εγώ μια από τα ίδια με το κοπάνημα μάτια μου!! Το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού κι ο αγκώνας έχουν βογκήξει στις κόχες!! 🙂
      Να μας ζήσουν τα τέρματα!!! 🙂 ❤ Φιλάκια κουκλί μου!!

  15. Γελασα πολυ κοριτσακι μου αν και εσυ πονεσες!!! Σορυυυυυ! Και μπραβο σου για την αποφαση να μην βγαλεις διπλωμα! Μια χαρα ειναι το πεζο το 2! Μια χαρα!Καλο μηνα!

    • Αχ στο παρατσάκ ήμουν πριν δυο χρόνια να πάω να δοκιμάσω για τουτού αλλά προέκυψαν άλλα!! Χαίρομαι που απόλαυσες την ανάμνησή μου πεταλουδίτσα μου γλυκειά!!
      Φιλάκια ολόγλυκα σου στέλνω!!! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s