Archive | Μαΐου 2014

Ο σωτήρας, Μίλτος Σαχτούρης – Η στιγμή σου σε ένα ποίημα

 

 

 

 

                                                                (φωτό από το διαδίκτυο)

 

 

                                                   Ὁ σωτήρας

Μετρῶ στὰ δάχτυλα τῶν κομμένων χεριῶν μου
τὶς ὦρες ποὺ πλανιέμαι στὰ δώματα αὐτὰ τ᾿ ἀνέμου
δὲν ἔχω ἄλλα χέρια ἀγάπη μου κι οἱ πόρτες
δὲ θέλουνε νὰ κλείσουν κι οἱ σκύλοι εἶναι ἀνένδοτοι

Μὲ τὰ γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στὰ βρώμια αὐτὰ νερὰ
μὲ τὴ γυμνὴ καρδιά μου ἀναζητῶ (ὄχι γιὰ μένα)
ἕνα γαλανὸ παράθυρο
πῶς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικὰ
δίχως μιὰ χαραμάδα φῶς
δίχως μιὰ ἀναπνοὴ ὀξυγόνου
γιὰ τὸν ἄρρωστο ἀναγνώστη

Ἀφοῦ κάθε δωμάτιο εἶναι καὶ μιὰ ἀνοιχτὴ πληγὴ
πῶς νὰ κατέβω πάλι σκάλες ποὺ θρυμματίζονται
ἀνάμεσα ἀπ᾿ τὸ βοῦρκο πάλι καὶ τ᾿ ἄγρια σκυλιὰ
νὰ φέρω φάρμακα καὶ ρόδινες γάζες
κι ἂν βρῶ τὸ φαρμακεῖο κλειστὸ
κι ἂν βρῶ πεθαμένο τὸ φαρμακοποιὸ
κι ἂν βρῶ τῇ γυμνὴ καρδιά μου στὴ βιτρίνα τοῦ φαρμακείου

Ὄχι ὄχι τέλειωσε δὲν ὑπάρχει σωτηρία

Θὰ μείνουν τὰ δωμάτια ὅπως εἶναι
μὲ τὸν ἄνεμο καὶ τὰ καλάμια του
μὲ τὰ συντρίμια τῶν γυάλινων προσώπων ποὺ βογγᾶνε
μὲ τὴν ἄχρωμη αἱμορραγία τους
μὲ χέρια πορσελάνης ποὺ ἁπλώνονται σὲ μένα
μὲ τὴν ἀσυχώρετη λησμονιὰ

Ξέχασαν τὰ δικά μου σάρκινα χέρια ποὺ κόπηκαν
τὴν ὥρα ποὺ μετροῦσα τὴν ἀγωνία τους

Μίλτος Σαχτούρης, συλλογή Η λησμονημένη, 1945

 

 

Μουσικό χαλί : Her /Ost , Night Talking

 

 

Δεν θα μπορούσα να μην συμμετέχω σε αυτήν την εκπληκτική ιδέα της Μαρίας που δανείστηκε την έμπνευση από τον Μελωδία fm!!! Η στιγμή σου σε ένα ποίημα!! Επισκεφτείτε την Μαρία να διαβάσετε και τις συμμετοχές των φίλων bloggers!! Η στήλη θα είναι εβδομαδιαία!!! Να σαι καλά Μαράκι!!!

 

Το ποίημα αυτό είναι μαζί με αρκετά ακόμα του ποιητή από τα πιο αγαπημένα μου !! Λατρεμένος Σαχτούρης μου!! Της ζωής μου ο ποιητής!! ❤

 


Advertisements

Ραμόνας η άφιξη

 

 

Ραμόνα travel / η γη της καλοσύνης 

Mια κοπέλα από το Διδυμότειχο είναι η Ραμόνα. Φορέας της ιστορίας της που δεν είναι άλλη από την ιστορία αυτού του τόπου. Είναι και Μήδεια και Αντιγόνη και αφίσα σε σκυλάδικο και συνθηκολογημένη του εμφυλίου. Η Ραμόνα ταξιδεύει αιώνες αυτή τη διαδρομή από τη γέννα μέχρι το θάνατο και πάλι απ’ την αρχή. Η γλώσσα της έχει το γρατσούνισμα του έρωτα, της ξενιτειάς, της ορφάνιας. Είναι μια βαθιά ελληνική γλώσσα που ταξιδεύει κι αυτή αιώνες,αλλάζοντας συνεπιβάτες. Η bijoux de kant παραδίδει τη δραματουργική της προσέγγιση σ’ένα έργο σκληρού ρομαντισμού. Σκηνοθετεί ένα ταξίδι στη χώρα της καλοσύνης ,του θαύματος,του ορατού και του πανταχού απόντος. Η Ραμόνα ,για μένα, είναι ένα συγκινητικό ταξίδι πίστης, ένα ταξίδι όπου το θαύμα είναι το τελικό ζητούμενο και η πίστη σ’ αυτό η μόνη αποσκευή. Γιάννης Σκουρλέτης

 

Συντελεστές

Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνογραφία: Γιάννης Σκουρλέτης, Δήμητρα Λιάκουρα, Περικλής Πραβήτας
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λένα Δροσάκη, Δημήτρης Μοθωναίος, Κρις Ραντάνοφ

Πειραιώς 260 Ταύρος, +30 2103272000,

Κυριακή 1 Ιουνίου έως Πέμπτη 5 Ιουνίου 2014

Ώρα έναρξης: 21.00

Είσοδος 5 – 15 ευρώ

Εισιτήρια

Κανονικό: 15 ευρώ
Φοιτητικό: 10 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ
Ανέργων: 5 ευρώ
ΑμεΑ: 5 ευρώ

Τρόποι αγοράς εισιτηρίων και σημεία πώλησης

Εισιτήρια για τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ μπορείτε να εξασφαλίσετε:
-Online με χρέωση πιστωτικής κάρτας στην ιστοσελίδα http://www.greekfestival.gr.
– Τηλεφωνικά με χρέωση πιστωτικής κάρτας στο 210.3272000 καθημερινά (και Κυριακές) 9:00 – 21:00.
– Από τα εκδοτήρια του Φεστιβάλ
– Από τα Βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου, τα Καταστήματα Public και τα Βιβλιοπωλεία Ιανός. (πηγή)

Καλοτάξιδη γλυκιά Ραμόνα!! Δεν θα σαι μόνη στο ταξίδι!!! 😉

 

 

Μην παραλείψετε να διαβάσετε  την συμμετοχή της Χριστίνας με εμπνεύσεις από τον πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου, Η δημιουργία του Αδάμ!!!

Η συμμετοχή της Λεβίνας με δυο κείμενα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Πικάσο, Guernica!!!

Η συμμετοχή της Παλόμα με δυο ποιήματα, έμπνευση από τον πίνακα του Νταλί, Η εμμονή της μνήμης!!!

Mια κοπέλα από το Διδυμότειχο είναι η Ραμόνα. Φορέας της ιστορίας της που δεν είναι άλλη από την ιστορία αυτού του τόπου. Είναι και Μήδεια και Αντιγόνη και αφίσα σε σκυλάδικο και συνθηκολογημένη του εμφυλίου. Η Ραμόνα ταξιδεύει αιώνες αυτή τη διαδρομή από τη γέννα μέχρι το θάνατο και πάλι απ’ την αρχή. Η γλώσσα της έχει το γρατσούνισμα του έρωτα, της ξενιτειάς, της ορφάνιας. Είναι μια βαθιά ελληνική γλώσσα που ταξιδεύει κι αυτή αιώνες,αλλάζοντας συνεπιβάτες. Η bijoux de kant παραδίδει τη δραματουργική της προσέγγιση σ’ένα έργο σκληρού ρομαντισμού. Σκηνοθετεί ένα ταξίδι στη χώρα της καλοσύνης ,του θαύματος,του ορατού και του πανταχού απόντος. Η Ραμόνα ,για μένα, είναι ένα συγκινητικό ταξίδι πίστης, ένα ταξίδι όπου το θαύμα είναι το τελικό ζητούμενο και η πίστη σ’ αυτό η μόνη αποσκευή. Γιάννης Σκουρλέτης – See more at: http://www.elculture.gr/theater/ramona_bijouxdekant-855800#tabs-2
Mια κοπέλα από το Διδυμότειχο είναι η Ραμόνα. Φορέας της ιστορίας της που δεν είναι άλλη από την ιστορία αυτού του τόπου. Είναι και Μήδεια και Αντιγόνη και αφίσα σε σκυλάδικο και συνθηκολογημένη του εμφυλίου. Η Ραμόνα ταξιδεύει αιώνες αυτή τη διαδρομή από τη γέννα μέχρι το θάνατο και πάλι απ’ την αρχή. Η γλώσσα της έχει το γρατσούνισμα του έρωτα, της ξενιτειάς, της ορφάνιας. Είναι μια βαθιά ελληνική γλώσσα που ταξιδεύει κι αυτή αιώνες,αλλάζοντας συνεπιβάτες. Η bijoux de kant παραδίδει τη δραματουργική της προσέγγιση σ’ένα έργο σκληρού ρομαντισμού. Σκηνοθετεί ένα ταξίδι στη χώρα της καλοσύνης ,του θαύματος,του ορατού και του πανταχού απόντος. Η Ραμόνα ,για μένα, είναι ένα συγκινητικό ταξίδι πίστης, ένα ταξίδι όπου το θαύμα είναι το τελικό ζητούμενο και η πίστη σ’ αυτό η μόνη αποσκευή. Γιάννης Σκουρλέτης – See more at: http://www.elculture.gr/theater/ramona_bijouxdekant-855800#tabs-2
Mια κοπέλα από το Διδυμότειχο είναι η Ραμόνα. Φορέας της ιστορίας της που δεν είναι άλλη από την ιστορία αυτού του τόπου. Είναι και Μήδεια και Αντιγόνη και αφίσα σε σκυλάδικο και συνθηκολογημένη του εμφυλίου. Η Ραμόνα ταξιδεύει αιώνες αυτή τη διαδρομή από τη γέννα μέχρι το θάνατο και πάλι απ’ την αρχή. Η γλώσσα της έχει το γρατσούνισμα του έρωτα, της ξενιτειάς, της ορφάνιας. Είναι μια βαθιά ελληνική γλώσσα που ταξιδεύει κι αυτή αιώνες,αλλάζοντας συνεπιβάτες. Η bijoux de kant παραδίδει τη δραματουργική της προσέγγιση σ’ένα έργο σκληρού ρομαντισμού. Σκηνοθετεί ένα ταξίδι στη χώρα της καλοσύνης ,του θαύματος,του ορατού και του πανταχού απόντος. Η Ραμόνα ,για μένα, είναι ένα συγκινητικό ταξίδι πίστης, ένα ταξίδι όπου το θαύμα είναι το τελικό ζητούμενο και η πίστη σ’ αυτό η μόνη αποσκευή. Γιάννης Σκουρλέτης – See more at: http://www.elculture.gr/theater/ramona_bijouxdekant-855800#tabs-2

1 πίνακας-2 ιστορίες (ενημέρωση)!!

Καλημέρα φίλοι μου!!! Αν δεν έχετε διαβάσει, περάστε να απολαύσετε τα πονήματα και τις εμπνεύσεις των φίλων bloggers!! ❤ Η λίστα ανανεώνεται σχεδόν καθημερινά για αυτό αναρτώ κι αυτήν την ενημέρωση!!!

(Δυστυχώς τελευταία δεν ενημέρωνεται ο blogger την στιγμή που κάνω την ανάρτηση εδώ στον wordpress, δεν ξέρω τον λόγο γιατί καθυστερεί τόσες ώρες να φανεί η ανάρτηση…).

 

Αριστέα: Δυο ποιήματα εμπνευσμένα από την Κραυγή του Μουνκ.

Δημήτρης Ασλάνογλου στο φιλόξενο blog της Αριστέας, με δύο ποιήματα. Έμπνευσή του,  ο πίνακας του Πικάσο, Γκουέρνικα.

Συμμετοχή bonus κι από την Αριστέα κι από τον Δημήτρη Ασλάνογλου με αφορμή τον πίνακα της Αριστέας, η Σπηλιά. Διαβάστε εδώ.

Η Κική  ένα ποίημα αντανάκλαση, εμπνευσμένο από τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Τα Ηλιοτρόπια κι εδώ το ποίημα παραμορφωτικός καθρέφτης!

Η Πέτρα εμπνεύστηκε από τον πίνακα του Γιοχάνες Βερμέερ, Το κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι!

Η Αλεξάνδρα δύο κείμενα  με αφορμή τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Μεσημεριάτικη ξεκούραση (the siesta)!

Η Μαρία εμπνευσμένη από τον πίνακα του Χρήστου Μποκόρου, Κεράκι στην έναστρη νύχτα!

Η Βερόνικα με δυο ποιήματα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Zhao Mengjian, Τρεις φίλοι του Χειμώνα!

Η Ελένη εμπνέεται για την μέρα της μητέρας δυο ποιήματα, από τον πίνακα του Γεωργίου Ιακωβίδη, Μητρική Στοργή!!

Η Μαρία Νι εμπνέεται δυο ποιήματα από δυο πίνακες , δώρο ενός πολύ αγαπημένου της προσώπου, Ο Χωρισμός κι Η Ένωση!!

 Η Μαρία Κανελλάκη, με δυο κείμενα εμπνευσμένα από  φωτογραφία του καλού φίλου της Μαρίας, Θάνου Τσάκαλου!!

Η Αγριμιώ μας, με  δυο κείμενα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Jake Dale , Barro Yarda Totem Djunba!!!!

Η Άννα , εμπνέεται δυο κείμενα από τον πίνακα του Ρενέ Μαγκρίτ, Η αυτοκρατορία του φωτός                   ( L’Empire des Lumieres, 1954)!!!

Η Χριστίνα με εμπνεύσεις από τον πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου, Η δημιουργία του Αδάμ!!

Η  Λεβίνα με δυο κείμενα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Πικάσο, Guernica!!!

Η  Παλόμα με δυο ποιήματα, έμπνευση από τον πίνακα του Νταλί, Η εμμονή της μνήμης!!!

 

 

Σας ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ για τις καταθέσεις σας και τονίζω και πάλι ότι  δεν υπάρχει διορία γι αυτό μην αγχώνεστε!! Φιλάκια πολλά πολλά!! ❤

Να σας υπενθυμίσω ότι συμμετέχουν και τα εξής ιστολόγια:

Ασκήσεις ύφους

Πόσο δύσκολο ή πόσο εύκολο είναι τελικά να περιγράψεις ένα απλό πράγμα; Ένα περιστατικό ασήμαντο ή περίπλοκο που τυχαία ήσουν αυτόπτης μάρτυρας; Ποια είναι η οπτική γωνία , το λεγόμενο point of view, από τo οποίo θα επιλέξεις να το αφηγηθείς;

Το 1947, ο Ραιημόν Κενώ απάντησε με 99 παρακαλώ διαφορετικούς τρόπους σε ένα περιστατικό που συνέβη σε κάποιο Παρισινό λεωφορείο, μιαν ώρα αιχμής, όπου ένας αντιπαθητικός νεαρός, ξεκινά καυγά με τον διπλανό του για ασήμαντο λόγο!! (πηγή).

Ο Κενώ, στο βιβλίο του, Ασκήσεις ύφους, χρησιμοποίησε 99 διαφορετικές παραλλαγές για να περιγράψει αυτό το κατά τα άλλα ασήμαντο περιστατικό.

Το βιβλίο θεωρήθηκε και θεωρείται ακόμα ένα από τα πιο ευφυή , πνευματώδη και πρωτοποριακά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Αξίζει να σας παραθέσω το περιστατικό και μετά λίγες παραλλαγές του  (με τα κόκκινα γράμματα) για να διαπιστώσετε και σαν αναγνώστες και σαν εν δυνάμει γραφειάδες την δύναμη της οπτικής γωνίας!!

 

Σημειώσεις 

 

Σ’ ένα λεωφορείο της γραμμής S. Συνωστισμός. Ένας τύπος γύρω στα είκοσι έξι, καπέλο μαλακό με μια πλεξούδα στη θέση της κορδέλας, πολύ μακρύς λαιμός σα να του τον είχανε τραβήξει. Κόσμος κατεβαίνει. Ο περί ου ο λόγος αρπάζεται μ’ ένα διπλανό του. Τον κατηγορεί πως τον σπρώχνει κάθε φορά που κάποιος θέλει να περάσει. Τόνος κλαψιάρικος με κακές διαθέσεις. Καθώς βλέπει να ελευθερώνεται ένα κάθισμα, τρέχει και κάθεται.

Δυο ώρες αργότερα, τον ξαναβλέπω στην Κουρ ντε Ρομ, μπροστά στο σταθμό Σαιν Λαζάρ. Είναι μαζί μ’ ένα φίλο του που του λέει: «Πρέπει να ράψεις άλλο ένα κουμπί στο παλτό σου». Του δείχνει πού (στο πέτο) και γιατί.

Η υποκειμενική άποψη

 

Δεν ήμουν διόλου δυσαρεστημένος με το ντύσιμό μου εκείνη τη μέρα. Πρωτοφορούσα ένα παρδαλούτσικο καπέλο κι ένα παλτό, για το οποίο πολύ καμάρωνα. Μπροστά στο σταθμό Σαιν Λαζάρ συνάντησα τον Χ που προσπάθησε να μου χαλάσει το κέφι, θέλοντας να μου αποδείξει πως το παλτό μου ήταν πολύ ανοιχτό στο πέτο και πως θα ’πρεπε να προσθέσω εκεί ένα κουμπί. Πάλι καλά που δεν τόλμησε να θίξει το καπέλο μου.

Λίγο νωρίτερα, έβαλα όπως έπρεπε στη θέση του ένα παλιοτόμαρο, που το ’κανε επίτηδες να με ξενυχιάζει κάθε φορά που περνούσε κόσμος, ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας. Αυτό συνέβη σ’ ένα από κείνα τα βρωμερά λεωφορεία που πήζουν στη λαϊκούρα ακριβώς εκείνες τις ώρες που είμαι υποχρεωμένος να τα χρησιμοποιώ.

Κι άλλη υποκειμενική άποψη

 

Ήταν σήμερα δίπλα μου στο λεωφορείο ένα από κείνα τα μυξιάρικα που, ευτυχώς, εκλείπουν σιγά σιγά, γιατί καμιά μέρα θα σκότωνα κανένα από δαύτα. Ο λεγόμενος, ένα τσογλάνι γύρω στα είκοσι έξι, τριάντα, μου την έδινε πολύ, όχι μόνο για το μακρύ λαιμό του σαν ξεπουπουλιασμένης γαλοπούλας, αλλά και γιατί είχε στο καπέλο του αντί για κορδέλα ένα λεπτό μελιτζανί κορδόνι. Α το κάθαρμα! Πόση αηδία μου προκαλούσε! Όπως λοιπόν είχε πολύ κόσμο στο λεωφορείο εκείνη την ώρα, έβρισκα την ευκαιρία, κάθε φορά που στριμωχνόμασταν για να κατέβει ή να ανέβει ο κόσμος, να του χώνω τον αγκώνα μου στα παΐδια του. Στο τέλος μου την κοπάνησε, πάνω που ήμουν έτοιμος να του τραβήξω ένα ξεγυρισμένο ξενύχιασμα. Θα του ’λεγα ακόμα, μόνο και μόνο για να τον φτιάξω, πως το παλτό του ήταν πολύ ανοιχτό στο πέτο.

Διευκρινιστικό

 

Σ’ ένα λεωφορείο (και να μη γίνει σύγχυση με το: Εσένα λέω, φορείο!), παρατήρησα (και όχι παρατύρισα) έναν τύπο μ’ ένα (και όχι τυπωμένα) καπέλο στολισμένο με (και όχι καπέλο στολής μένομε) ένα πλεγμένο κορδόνι (και όχι κορδωμένο πλεχτό). Είχε ένα λαιμό παρατεταμένο (και όχι ένα μελό παραπεταμένο). Οι άνθρωποι ήταν συνωστισμένοι (και όχι συν όστις μένει). Με κάθε απότομη κίνηση του οχήματος (και όχι οχύρωση του κινήματος), ο παραπλήσιος τον πατούσε (και όχι ο παραπατήσας τον πλησίαζε). Ο νεαρός έγινε άνω ποταμών (και όχι ο ποταμός έγινε άνω νεαρών), μόλις όμως άδειασε μετά μια θέση (και όχι μια άδεια σε μετάθεση), πηδώντας πήγε προς τα κει (και όχι ο πηδών ας πει μια προσταγή).

Αργότερα τον πήρε το μάτι μου που λες (και όχι αργό τεράτων πυρετό, μα τι μου λες), να μιλά με το φίλο του (και όχι να μήλα με το φύλλο του) για ένα κουμπί στο πανωφόρι του (και όχι για ένα αποκούμπι στο ανηφόρι του).

Ομοιοτέλευτο

 

Ένα μεσημέρι, μέσ’ στο καλοκαίρι, μπήκα στο S για να με μεταφέρει στου Σαμπερέ τα μέρη. Δεν φυσούσε αγέρι κι όπως είχε μαζευτεί εκεί μέσα ένα ασκέρι, κινδύνευα να κολλήσω μπέρι μπέρι. Ακούω ένα μακρυχέρη, λιγνό σαν αγιοκέρι, να βρίζει κάποιον: «μαουνιέρη», για τα πλήγματα που του επιφέρει και που τον κάνουν να υποφέρει. Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει, καταλαβαίνοντας πως είναι χαμένος από χέρι, παρατά το νταραβέρι και, ενώ όλος ο κόσμος επιχαίρει, την κοπανά σαν περιστέρι.

Τον ξαναείδα πιο πέρι, έξω απ’ το σταθμό του Σαιν Λαζέρι, που ’χε ανοίξει κουβεντέρι για το πέτο στο παλτέρι.

Σονέτο

 

Ένας φτωχοταλαίπωρος, που θύμιζεν απάχη,
μ’ ένα καπέλο παρδαλό και με λαιμό μακρύ,
περίμενε — τι βάσανο! — στη στάση ένα πρωί,
να ’ρθει το λεωφορείο του για να ριχτεί στη μάχη.

 

Σα στάθη ομπρός του τ’ όχημα, μέσα του είπε «όρμα!»,
τι η απαντοχή τον έλιωσ’ ώσπου νά ’ρθει εκείνο το S,
και νιώθοντας πρωτόγνωρες και άγριες ηδονές,
έδωσε μια και βρέθηκε στου κήτους την πλατφόρμα.

 

Αλίμονο όμως του ’λαχε μπροστά του ένα γομάρι,
που μια, δυο, τρεις δεν άντεξε, τον έβρισε αφού
σε κάθε απότομη στροφή του πάταε το ποδάρι,

 

μα πήε και κάθισε μακριά, να διαλυθούν τα νέφη.
Αργότερα, ένας φίλος του, στην πόρτα ενός σταθμού,
για ένα μικρό σκατόκουμπο του χάλασε το κέφι.

Ιταλισμοί

 

Κοντά στο μετσοτζόρνο ήρθε το λεωφορέττο. Αβάντι! είπα μέσα μου και μ’ ένα σάλτο ήμουνα τροβάτος στο γκρίζο μαρσεπιέτο του. Εκεί είδα ένα τζόβενο σαν αρλεκίνο: λούνγκος σαν κατσαβίδι και πάνω στην τέστα του φορούσε ένα καπέλο με γαρνιτούρα μία τρέσα. Ξαφνικαμέντε, τα ’βαλε με τον βιτσίνο του (ένα σινιόρε ντελικάτο, όλο φινέτσα), γιατί — λέει — του πατούσε τα ποδαρίνια του. Καπάτσος όμως καθώς ήτανε, μόλις είδε ένα καθισματίνο λίμπερο, πήγε πρέστο να ριποζάρει τον καβάλο του.

Ντόπο δυο ωρίνες, τον ξαναείδα τον κανάγια. Ήταν στην πιάτσα Σάντο Λάζαρο, κομπανία μ’ ένα αμίκο του τάλε κουάλε, που του ’δινε κονσίλιες για ένα μποτόνι στο παλτό του.

Φινάλε.

Αμερικανισμοί

 

Ένα ντέι, γύρω στο νούνι, πάνω στο μπούσι που μας πήγαινε στο Σαμπερέι, λουκάρω ένα τζούνιορ σαν κλόουν: το νέκι του ήταν δέκα ίντσες και στο χάτι του είχε αντί για ριμπόνι ένα στρίνγκο. Στα ξαφνικέισιον, ο τζούνιορ έγινε φουντούκια κι ακιουζάρισε ένα τζέντλεμαν πως του πάταγε τα φούτια. Πριν όμως ο άλλος του δώσει κάνα σουτ και τον βγάλει μπι-ελ-αρ, διάλεξε ένα άδειο τσέρι σ’ ένα κόρνερ και βγήκε άουτ.

Δυο ώρες αργότερα, πήρα ένα νέο σοκ: είδα ξανά τον σταρ του σκετς έξω απ’ το μπαρ της Κουρ ντε Ρόουμ. Ήταν μ’ ένα φρέντι του του ίδιου σεξ, που του ’δινε οπίνιες για το κολάρο της ρεντιγκότας του.

 

Χωριάτικο

 

Ελόου μας, ματάκια μ’, διν ίχαμ’ αυτούνα τα χαρτάκια με τσ’ αριθιμοί απού παν’, αλλά στου καρ’ ανιβίκαμ’ που να μην έσωνε. Μουόλις πατήσαμ’ του πόδι μας (τι πατήσαμ’ δηλαδή, που λέει ο λόγος — πιτάμεν’ ήμασταν), τι ζούληγμα ήταν δαύτου γιόκα μ’, τι στριμουξίδ’! Δουόσαμ’ τα χριέματ’ δόξα να ’χει ου Κύριους μη μας πουν και τιέπουτ’, κάναμ’ μια γυρουβουλιά μι τ’ ματ’ και τι βλέπουμ’ μαθές: ίνα ντ’ρεκ’ ίσαμ’ κει παν’ μι κατ’ λαιμά κι ίνα καπέλου Βαγγελίστρα μ’! Του καπέλ’ εί­χε τριγύρ’ μια πλιεξούδ’! Και τι τούνα τσίμπησε κει που καθόντανε, γυρνάει μαθές κι λέει κατ’ λόγια στουν κύριου που ’ταν σμα ’τ κι μια κι δυο ιπίγ’ κι καθ’σ.

Τι βλέπουν τα ματάκια μας στην πολ’! Αμ δι σ’ είπ’! Που τουν ματάδαμ’ το ντ’ρεκ! Μπρουστά σ’ ίνα μεγάααλου σπιτ’ που κι ιγώ διν ξέρου τι ’ντουνα, να τους πάλ’ πάαινε κι ιρχούντανε μ’ ιν’ άλλου ντ’ρεκ ίδιου μπόι κι αμ τι θαρρείς που του ’κρέεν τ’ άλλου ντ’ρεκ ίδιου μπόι; Του ’κρεν «αυτούν’ τ’ κουμπί πριέπ’ να τ’ ράψ’ λίγου πιου παν’ να σ’ χαρώ». Σ’ αρσ’; Αυτά του ’κρεν’ του ντ’ρεκ τ’ άλλου ντ’ρεκ ίδιου μπόι.

Μάγκικο

 

Νταν μεσημέρι καβαλάω το ες. Σκάω τα λεφτά ως είναι φυσικόν και προχωράω στα παραμέσα. Να σου που λες κι ο δικός σου, ένας φιόγκος μ’ ένα σβέρκο σα τηλεσκόπιο κι ένα σπάγκο στην καπελαδούρα. Εγώ το κόβω το παιδί να πούμε γιατί έχει χάζι, όταν όλως αιφνιδίως γυρνά στον παραδίπλα και του τη βγαίνει ούτω πως: Λίγη προσοχή δε βλάφτει, πάτα και λίγο λεωφορείο, πώς μου ξηγιέσαι έτσι, κοντεύεις να μου δώσεις τα νύχια μου στο χέρι, και ούτω καθεξής. Πάνω που αδειάζει όμως μια θέση, γίνεται μπουχός και μην τον είδατε.

Διελθών αργότερα της Κουρ ντε Ρομ, τον ξαναπαίρνει ο οφθαλμός μου να ’χει πιάσει λακριντί μ’ έναν άλλο φιόγκο, σουλούπι τάλε κουάλε. Και τι γυρνάει ο δικός του και του λέει! Να ράψει κι άλλο ένα κουμπί άμα λάχει στο μπαρντεσού του!    (πηγή)

Τα υπόλοιπα φίλοι μου στο βιβλίο που νομίζω θα σας ενθουσιάσει!!! Φιλάκια πολλά! 🙂

Και μην ξεχάσετε να διαβάσετε την συμμετοχή της Μαρίας Κανελλάκη, με δυο κείμενα εμπνευσμένα από  φωτογραφία του καλού φίλου της Μαρίας, Θάνου Τσάκαλου!!

Δύο κείμενα από την Αγριμιώ μας, εμπνευσμένα από τον πίνακα του Jake Dale , Barro Yarda Totem Djunba!!!!

Δυο κείμενα από την Άννα , εμπνευσμένα από τον πίνακα του Ρενέ Μαγκρίτ, Η αυτοκρατορία του φωτός ( L’Empire des Lumieres, 1954)!!!

 

 

2 διακοσμητικά και 1 βραβείο!

Καλημέρα φίλοι μου!! Εύχομαι να είστε καλά και να έχετε μια ευχάριστη και ξεκούραστη Κυριακή! Σήμερα σας έχω 2 επιτοίχια διακοσμητικά από πηλό , έναν άγγελο και μια γάτα τσαχπίνα!! 🙂

        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πριν λίγες μέρες μου χάρισε το Παλομάκι μας το μουσικό βραβείο που γυρίζει και σφυρίζει νότες στην γειτονιά μας!! Σε ευχαριστώ πολύ γλυκό μου περιστεράκι!!

1. Επιλέγεις 5 αγαπημένα σου τραγούδια.
2.Δίνεις το βραβείο σε 10 διαφορετικά blog. 
Επειδή ήδη αρκετοί το έχετε παραλάβει όποιος θέλει μπορεί να το πάρει και να απαντήσει στον χώρο του ή σε σχόλιο εδώ!!! 🙂
Πέντε τραγούδια λοιπόν που μου αρέσει να ακούω συνέχεια τον τελευταίο καιρό είναι:

Έλα και καλό βόλι σήμερα!!!! Μάκια a tutti!!!!

 

Διαβάστε σήμερα Δευτέρα και την συμμετοχή της Μαρίας Κανελλάκη, με δυο κείμενα εμπνευσμένα από  φωτογραφία του καλού φίλου της Μαρίας, Θάνου Τσάκαλου!!

 

Ενημέρωση για την πρό(σ)κληση: ένας πίνακας/δυο ιστορίες

Καλημέρα αμοράκια μου!!! Αχ είχα και καιρό να το πω, όντως!!! ❤

Μέσα σε όλα που έχουμε, τα καθημερινά μας του καθενός, τις εκλογές, το κάλεσμα από το Αγριμιώ για αντίδραση στην ταφή των χημικών στην Κρήτη , σας ευχαριστώ που βρίσκετε χρόνο και για την πρό(σ)κληση!!! 🙂

Αν δεν έχετε διαβάσει, περάστε να απολαύσετε τα πονήματα και τις εμπνεύσεις των φίλων bloggers!!

 

Αριστέα: Δυο ποιήματα εμπνευσμένα από την Κραυγή του Μουνκ.

Δημήτρης Ασλάνογλου στο φιλόξενο blog της Αριστέας, με δύο ποιήματα. Έμπνευσή του,  ο πίνακας του Πικάσο, Γκουέρνικα.

Συμμετοχή bonus κι από την Αριστέα κι από τον Δημήτρη Ασλάνογλου με αφορμή τον πίνακα της Αριστέας, η Σπηλιά. Διαβάστε εδώ.

Η Κική  ένα ποίημα αντανάκλαση, εμπνευσμένο από τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Τα Ηλιοτρόπια κι εδώ το ποίημα παραμορφωτικός καθρέφτης!

Η Πέτρα εμπνεύστηκε από τον πίνακα του Γιοχάνες Βερμέερ, Το κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι!

Η Αλεξάνδρα δύο κείμενα  με αφορμή τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Μεσημεριάτικη ξεκούραση (the siesta)!

Η Μαρία εμπνευσμένη από τον πίνακα του Χρήστου Μποκόρου, Κεράκι στην έναστρη νύχτα!

Η Βερόνικα με δυο ποιήματα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Zhao Mengjian, Τρεις φίλοι του Χειμώνα!

Η Ελένη εμπνέεται για την μέρα της μητέρας δυο ποιήματα, από τον πίνακα του Γεωργίου Ιακωβίδη, Μητρική Στοργή!!

Η Μαρία Νι εμπνέεται δυο ποιήματα από δυο πίνακες , δώρο ενός πολύ αγαπημένου της προσώπου, Ο Χωρισμός κι Η Ένωση!!

 Η Μαρία Κανελλάκη, με δυο κείμενα εμπνευσμένα από  φωτογραφία του καλού φίλου της Μαρίας, Θάνου Τσάκαλου!!

Η Αγριμιώ μας, με  δυο κείμενα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Jake Dale , Barro Yarda Totem Djunba!!!!

Η Άννα , εμπνέεται δυο κείμενα από τον πίνακα του Ρενέ Μαγκρίτ, Η αυτοκρατορία του φωτός ( L’Empire des Lumieres, 1954)!!!

 

 

Σας ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ και μην σας αγχώνει ο χρόνος!! Δεν υπάρχει διορία!! Φιλάκια πολλά πολλά!! ❤

Να σας υπενθυμίσω ότι συμμετέχουν και τα εξής ιστολόγια:

25η ώρα / 25th Hour ή αλλιώς ένα καινούριο λογοτεχνικό project μόλις άρχισε!

Καλησπέρα γειτονιά μου! Πρόσφατα έφτασε το παρακάτω λογοτεχνικό project στο mail μου από τον Γιώργο Ιατρίδη (http://updot.gr/) που το εμπνεύστηκε και με μεγάλη χαρά το μοιράζομαι καθώς ξέρω από πρώτο χέρι τι διαμάντια κυκλοφορούν στην γειτονιά!! Διαβάστε, εμπνευστείτε κι αν θέλετε διαδώστε!!!

Ηδη εχουν αναρτηθεί τα πρώτα κείμενα εδώ στο http://25thhourproject.tumblr.com/!! Για περισσότερες πληροφορίες περάστε κι από τον χώρο του Γιώργου!!

Ένα καινούριο λογοτεχνικό project μόλις άρχισε!

Τίτλος: 25η ώρα / 25th Hour

 
Θεματική: το θέμα είναι τελείως ελεύθερο, αλλά χρειάζεται να έχει κάποια σχέση με τον τίτλο.


Έκταση: από 140 χαρακτήρες (όσο δηλαδή είναι ένα tweet) μέχρι ένα διήγημα (1500 λέξεις).

 
Είδος: Κανένας περιορισμός. Μονόλογος, στίχος, ποίημα, πεζό, διήγημα, tweet, άρθρο, οτιδήποτε!

 
Σημείωση: Για πιο ωραία απεικόνιση στο blog, καλό θα ήταν τα κείμενά σας να συνοδεύονται κι από μια φωτογραφία, ανάλογη της ιστορίας που έχετε γράψει. Επίσης, θα βοηθούσε το αναγνωστικό κοινό, αν στο τέλος γράφατε δυο λόγια για εσάς και κάποιο σύνδεσμο από τυχόν blog ή το facebook προφίλ ή απλά το e-mail. Και τα δύο αυτά, κι η φωτογραφία, αλλά και τα στοιχεία είναι προαιρετικά.

Συνοψίζοντας, η θεματική των ιστοριών είναι ελεύθερη, όμως υπάρχει ένα δεδομένο για όλους, ο τίτλος! Όλες οι ιστορίες πρέπει να έχουν τον εξής τίτλο: “25η ώρα”. Η ολοκλήρωση αυτού του πρωτότυπου έργου θα διαρκέσει ανάλογα με τις συμμετοχές σας. Ονειρικός σκοπός είναι να ανεβαίνει κάθε μέρα κι από ένα κείμενο, από διαφορετικό συγγραφέα, για έναν ολόκληρο χρόνο!

Το παρόν εγχείρημα σκοπό έχει την ανάδειξη της ανοιχτής λογοτεχνίας και τη συλλογή κειμένων από ανθρώπους που αρέσκονται να εκφράζονται μέσα από τη γραφή. Το project είναι ανοιχτό προς όλους, είτε είστε καταξιωμένος συγγραφέας, είτε θέλετε να κάνετε την πρώτη σας ανάρτηση στο διαδίκτυο. Νιώστε ελεύθεροι να διαδώσετε το εν λόγω project σε φίλους και γνωστούς!

Όλα τα κείμενα θα αναρτηθούν εδώ:
http://25thHourProject.tumblr.com

αλλά κι εδώ:
www.facebook.com/updot.gr

Τις συμμετοχές σας μπορείτε να τις στέλνετε εδώ:
giorgos.iatridis@gmail.com

hashtags:
#25thHourProject #25thΗourGR #25thHourBook #updot – See more at: http://25thhourproject.tumblr.com/info#sthash.2p0XERUa.dpuf