Ίσως ακόμα ένας άγγελος…

 

Ναγκασάκι

 

Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.
Σήμερα, έπεσε η Ατομική…
Σήμερα, στα λιμάνια,
οι σωματέμποροι κι οι πορτοφολάδες
μπορούν να περηφανεύονται
που δεν έγιναν εφευρέτες…
Σήμερα, θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,
μια πόρνη:
«Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ,
που δεν γέννησα…».

Φώτης Αγγουλές, Από τη συλλογή Φουτσιγιάμα, Χίος 1962.

 

Διαβάστε και τον παραμορφωτικό καθρέφτη της Κικής, έμπνευση από τον πίνακα του Βαν Γκόγκ, Τα Ηλιοτρόπια!

Επίσης, δυο ποιήματα της Ελένης εμπνευσμένα από τον πίνακα του Γεωργίου Ιακωβίδη, Μητρική Στοργή!!

Ένας πίνακας, δυο ιστορίες!!

Καλημέρα γειτονιά μου!!! 🙂 Η ανταπόκρισή σας στην πρό(σ)κληση με έχει ξετρελάνει!!! Σας ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ για τα υπέροχα κείμενα που έχετε δημιουργήσει!!

Να σας υπενθυμίσω ότι συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

 

Μέχρις στιγμής έχουν γράψει οι εξής αν δεν τους έχετε ήδη διαβάσει:

Αριστέα: Δυο ποιήματα εμπνευσμένα από την Κραυγή του Μουνκ.

 Δημήτρης Ασλάνογλου στο φιλόξενο blog της Αριστέας, με δύο ποιήματα. Έμπνευσή του,  ο πίνακας του Πικάσο, Γκουέρνικα.

Συμμετοχή bonus κι από την Αριστέα κι από τον Δημήτρη Ασλάνογλου με αφορμή τον πίνακα της Αριστέας, η Σπηλιά. Διαβάστε εδώ.

Η Κική  ένα ποίημα αντανάκλαση, εμπνευσμένο από τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Τα Ηλιοτρόπια κι εδώ το ποίημα παραμορφωτικός καθρέφτης!

Η Πέτρα εμπνεύστηκε από τον πίνακα του Γιοχάνες Βερμέερ, Το κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι!

Η Αλεξάνδρα δύο κείμενα  με αφορμή τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Μεσημεριάτικη ξεκούραση (the siesta)!

Η Μαρία εμπνευσμένη από τον πίνακα του Χρήστου Μποκόρου, Κεράκι στην έναστρη νύχτα!

Η Βερόνικα με δυο ποιήματα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Zhao Mengjian, Τρεις φίλοι του Χειμώνα!

Η Ελένη εμπνέεται για την μέρα της μητέρας δυο ποιήματα, από τον πίνακα του Γεωργίου Ιακωβίδη, Μητρική Στοργή!!

 

Πληροφορίες για συμμετοχή εδώ!

 

Εγώ πετάω στα σύννεφα!!!!!!! ❤ ❤

Άτροπος

Kandice Dickinson,A Veiled Tale                                             Kandice Dickinson, A Veiled Tale

Ακόμα μια μαθουσάλεια μορφή περιπλανιέται. Τις νύχτες βγαίνουν από τις κρυψώνες τους οι γέροι. Τις νύχτες καταπίνουν τα δόντια του καρχαρία. Δίπλα της είναι κι άλλοι. Σιωπηλοί συνοδοί σωρού. Εναλλάξ γεννάνε τα παιδιά του καρχαρία. Απόψε είναι η σειρά της. Απόψε θα κρυφτεί κάτω από τα δόντια του. Θα κολλήσει την γλώσσα της στα ούλα του και θα καταπιεί αθόρυβα το καυτερό του σάλιο.

 
Η Ε. ανοίγει τα μάτια. Σκοτάδι. Είναι πάνω στο κρεβάτι. Αν κάποιος την ρωτούσε ποιο ήταν το χειρότερο όργανο βασανισμού θα του έλεγε, το κρεβάτι. Τριγύρω απουσία. Απουσία χρώματος. Μαύρο. Απουσία γεύσης. Πυρετός. Απουσία του. Ασφυξία. Η Ε. είναι διακοσμητικό μπιμπελό στο κρεβάτι. Τώρα θα ήθελε να ξύσει με το χέρι την μύτη της. Οι φακίδες της, μικρές σταγόνες κεχριμπάρι στόλιζαν την μύτη της. Έτσι της έλεγε αυτός. Κοιτάει το ταβάνι. Σκέφτεται ότι λογικά επάνω της είναι το ταβάνι. Θα πρέπει να είναι λευκό. Προσπαθεί να το φανταστεί. Ένα λευκό χρώμα, ένας λευκός τοίχος. Κάποιος της είχε πει το λευκό δεν είναι χρώμα. Τώρα θα ήθελε να ξύσει με το χέρι την μύτη της. Την Ε. έρχονται πότε πότε και την χαϊδεύουν. Στο κεφάλι. Αλλά η Ε. δεν είναι αδέσποτο. Ούτε κατοικίδιο όμως είναι. Αλλά και πάλι μπορεί να το φαντάζεται. Η Ε. είναι διακοσμητικό μπιμπελό στο κρεβάτι.

 
Απόψε είναι η σειρά της. Απόψε θα κρυφτεί κάτω από τα δόντια του. Θα κολλήσει την γλώσσα της στα ούλα του και θα καταπιεί αθόρυβα το καυτερό του σάλιο. Αυτό ήταν. Αύριο θα έχει άλλος σειρά. Εκείνη θα βγει στον δρόμο. Πέλμα γυμνό χωρίς ηχώ στο κράσπεδο.

 
Η Ε. καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μάλλον την έχουν βαλσαμώσει και την έχουν κρατήσει όμορφα τοποθετημένη στο κρεβάτι για γούρι. Κάποτε είχε κρατήσει κι εκείνη για γούρι το τελευταίο δοντάκι που έβγαλε. Τότε ήταν απερίγραπτη η χαρά της. Είχε ακούσει ότι αν το κρατούσε και το έκρυβε για χρόνια χωρίς να το δει ποτέ κανείς, θα μπορούσε να της πραγματοποιήσει μια ευχή. Και το φύλαξε κρυφό από όλους η Ε. Από όλους και σε κανέναν δεν το έδειξε. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Και κάθε βράδυ έβλεπε στον ύπνο της ότι την κυνηγούσαν να της το κλέψουν κι εκείνη έτρεχε. Έτρεχε. Και το πρωί ξυπνούσε μούσκεμα στον ιδρώτα κι έκανε με τρόμο ταξίδι την γλώσσα της σε όλο το στόμα πολλές φορές, πολλές φορές, γύρω-γύρω, γύρω-γύρω, να σιγουρευτεί ότι και τα υπόλοιπα δόντια είναι στη θέση τους.Μπροστά στον καθρέφτη ένα-ένα μέτραγε και ξαναμέτραγε. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα να σιγουρευτεί ότι τα δόντια είναι στη θέση τους.

 
Αύριο θα έχει άλλος σειρά. Εκείνη θα βγει στον δρόμο. Πέλμα γυμνό χωρίς ηχώ στο κράσπεδο. Θα προσπεράσει πεζούς και ρόδες να προλάβει να γεννήσει στο αλμυρό νερό.

 
Μόνο σε αυτόν το είχε πει αλλά αυτός την κορόιδευε. Της έλεγε τάχα πως κανένα δόντι ή δοντάκι δεν θα της πραγματοποιούσε καμία ευχή. Διαφορετικοί κι οι δυο. Σαν να έσμιξε η πεταλούδα με τον σκορπιό και φτιάξανε καινούριο είδος. Ζεύγος γελοίων. Όχι έρωτας. Ούτε συνήθεια. Προσκόλληση. Και σύγκρουση. Γεννήθηκαν έτσι. Διαφορετικοί κι οι δυο. Κυανοί αποκομμένοι. Εσώκλειστοι στο τραγικό τους δέρμα. Καμιά φορά η Ε. τον θυμάται να παίζει με τα μαλλιά της, να σβήνει το φως και να της λέει ότι από προφίλ, η γάτα της του θύμιζε τον παππού του. Κι η Ε. γελούσε και του έλεγε θα θυσίαζε για κείνον το δοντάκι.

 
Η Ε. τώρα έχει γείρει το κεφάλι στο ζεστό μαξιλάρι και πολύ θα ήθελε να χαϊδέψει λίγες τούφες από τα μαλλιά της. Η Ε. δεν νιώθει. Μίσος, αγάπη. Φθόνο. Πολύ απλά η Ε. δεν νιώθει. Χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Μια μέρα πήρε στα χέρια της το δοντάκι, το έγλυψε λίγο και μετά το έσφιξε με δύναμη στη χούφτα κι ευχήθηκε πολύ. Πολύ πολύ όμως. Τώρα δεν μπορούσε να θυμηθεί, αλλά θυμάται ότι ευχήθηκε πολύ. Και μετά άνοιξε την χούφτα και δεν υπήρχε πουθενά το δοντάκι και φαντάστηκε ότι η ευχή της πραγματοποιήθηκε, αλλά τελικά δεν είχε πραγματοποιηθεί. Κι από τότε η Ε. δεν νιώθει. Μίσος, αγάπη. Φθόνο. Απλά η Ε. δεν νιώθει. Αυτός γέλαγε τότε και της έλεγε ότι το κατάπιε άθελά της το δοντάκι όταν το έγλυψε αλλά η Ε. το αρνήθηκε και προσδοκούσε με υπομονή την δίκαιη ανταμοιβή της.

 
Θα προσπεράσει πεζούς και ρόδες να προλάβει να γεννήσει στο αλμυρό νερό. Όπου να ναι γεννάει. Όπου να ναι θα γεννήσει το δοντάκι. Κι αυτό θα επιπλέει μπροστά της, στην άκρη της θάλασσας. Και δεν θα πηδήξει ποτέ να το πιάσει. Φτάνει να ναι εκεί και να επιπλέει.

 
Τώρα η Ε. καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μάλλον την έχουν βαλσαμώσει και την έχουν κρατήσει όμορφα τοποθετημένη στο κρεβάτι για γούρι. Καμιά φορά έρχονται πότε πότε και την χαϊδεύουν. Στο κεφάλι. Αλλά η Ε. δεν είναι αδέσποτο. Ούτε κατοικίδιο όμως είναι. Αλλά και πάλι μπορεί να το φαντάζεται. Η Ε. είναι διακοσμητικό μπιμπελό στο κρεβάτι. Αν κάποιος την ρωτούσε ποιο ήταν το χειρότερο όργανο βασανισμού θα του έλεγε, το κρεβάτι. Κι απ’ όλους, αυτός πιο δικός της. Απ’ όλους, αυτός πιο δικός της. Που να ναι τώρα; Έτσι έλεγε η Ε. Δεν θα τον άλλαζε με τίποτα και με κανέναν. Αλλά καμιά φορά έτσι ακίνητη, αν την ρωτούσαν, εκεί που κλείνει τα μάτια, εκεί που την χαϊδεύουν στο κεφάλι, και δεν μπορεί να ξύσει την μύτη, ευχαρίστως θα αντάλλαζε το δοντάκι, με μια πιπίλα.

 
Και δεν θα πηδήξει ποτέ να το πιάσει. Φτάνει να ναι εκεί και να επιπλέει.

kristamas klousch, chapel veil                                      Kristamas Klousch, Chapel veil

 

Ευχαριστώ πολύ το διαδικτυακό περιοδικό Σοδειά για την φιλοξενία του διηγήματός μου στον χώρο του!

 

 

 

 

 

 

 

Η γούργουλα

                                              (Σπασμένος σωλήνας, φωτογραφία  από το διαδίκτυο με δική μου επεξεργασία)

 

Το μέτωπό μου ακόμα ζεματάει… Θα ανέβασα πυρετό… Κοίταξέ τους… Με λυπούνται. Με λυπούνται. Εμένα , την Βενετιά την γούργουλα. Οίκτος στο βλέμμα. Άλλοι αδιάφοροι… Σκατόψυχοι..
Δεν τον χρειάζομαι τον οίκτο, ούτε την λύπησή σας… Εγώ είμαι η Βενετιά η γούργουλα.
«Να ζήσεις να τον θυμάσαι γούργουλα», έτσι μου λένε όλοι.. Να ζήσεις να τον θυμάσαι. Όλοι τους έτσι με φωνάζουν. Γούργουλα. Το όνομά μου δεν το θυμούνται εδώ και καιρό, κι ας με βάφτισε ο παππάς Βενετιά. Από μικρή, λεπτός και στενός ο λαιμός μου. Φόραγα τα ψεύτικα τα κρεμαστά κι όλες σιχτιρίζανε στη γειτονιά τη μάνα μου.
«Πάλι στολίστηκε η γούργουλά σου μωρή; Στη γύρα για γαμπρό παγαίνει;»
Εμένα τώρα που με βλέπετε είμαι η σκιά του εαυτού μου.
«Να μεγαλώσεις γρήγορα», βόγκαγε η μάνα. «Να μεγαλώσεις να δεις κι εσύ την γλύκα..». Μα εγώ δεν είχα μεγάλα όνειρα, μόνο να παντρευτώ τον Τρύφωνα. Εγώ περίμενα. Να μεγαλώσω να μην θυμώνει η μάνα, να γευτώ την γλύκα.. Εγώ περίμενα. Να μεγαλώσω να με πάρει γυναίκα του ο Τρύφωνας.
«Έτσι είναι η ζωή γούργουλά μου να σε χαρώ. Ζωή σε λόγου σου», κράζαν αρπακτικά γύρω μου.. Και δώστου ψιθύριζαν στο αυτί και με έδειχναν με οίκτο. Παιδιά δεν απόκαμα. Ο Τρύφωνας έλεγε εγώ είμαι η φταίχτρα. Εγώ είμαι η στέρφα. Χήρα τώρα η Βενετιά. Και μαζευτήκαν και πολλοί. Παράπονο δεν έχω. Τον αγαπούσανε τον Τρύφωνα. Φίλοι, συγγενείς, οι κοκότες.. Έχω να το λέω… Κύριος ο Τρύφωνας. Μπροστά μου τίποτα δεν είδα. Κάποτε ήρθε σπίτι με σημάδια. Τι είναι αυτά Τρύφωνα; Χτυπήθηκα με το βουβόσκυλο τον γαμπρό μου.. Χτυπάει την Μελανία. Έπιανα μετά την κουνιάδα μου, σηκώνει χέρι μωρή δύστυχη ο άντρας σου; Θα τον καθαρίσει ο Τρύφωνάς μου. Δεν με λυπάσαι να χάσω το στεφάνι μου για τα καμώματά σας; Έσκυβε το κεφάλι η Μελανία μην προδοθεί. Τελικά έμαθα την αλήθεια… Παντρεμένη κανόνιζε ο προκομμένος και σαν φτάσαν τα χαμπέρια στου κερατά τα αυτιά, που τον πονεί και που τον σφάζει τον Τρύφωνά μου… Να αγιάσει το χέρι του.. «Κάνε υπομονή γούργουλά μου, και τούτος ο ανήφορος, κατήφορο θα φέρει», μερόνυχτα με παρηγορούσε η Μελανία.
Παράπονο δεν έχω, εκτός σπιτιού έκανε τις βρωμοδουλειές του. Μην παραγνωριστούμε με καμιά… Ένα δεν του συγχώρεσα ποτέ.. που έλεγε εμένα στέρφα κι άκληρη μ’ άφησε. Μόνο μια νύχτα που έκλαιγα και σταματημό δεν είχα, με αγκάλιασε ο Τρύφωνάς μου, έβαλε το άδικο στόμα του στο μέτωπο και μου δωσε φιλί. «Μπορεί να φταίω κι εγώ Βενετιά μου. Ποιος ξέρει; Ήταν γραπτό μας βλάστημα να μην δούμε…».
Λόγια, καφέδες και λιβάνι. Λόγια. «Θεός σχωρέστον γούργουλά μου». «Να ζήσεις να τον θυμάσαι»… Και το φιλί στο μέτωπο εδώ κι ώρα ζεματάει. Στο διπλανό τραπέζι ένα γεννοβόλι, ίδιο ο Τρύφωνάς μου.

 

 

Το κείμενο ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι λέξεων που οργανώνει η Φλώρα, ″Παίζοντας με τις λέξεις″!

 

Έπρεπε να γράψουμε μια ιστορία με την φράση και τούτος ο ανήφορος, κατήφορο θα φέρει.

Συγχαρητήρια στις κοπέλες  που  με τις ιστορίες τους διακρίθηκαν αλλά φυσικά και σε όλες τις συμμετοχές που κόσμησαν το παιχνίδι!

Ευχαριστώ πολύ την Φλώρα που φιλοξένησε την ιστορία μου και σας ευχαριστώ όλους για την ανάγνωση και τις ψήφους!

Γούργουλας ή γούργουρας ονομάζεται ο στενός λαιμός της υδρίας. Εγώ προσάρμοσα την λέξη στην ιστορία μου.

Φιλάκια και καλό σ/κ να έχετε όλοι!! ❤

Ευχαριστώ πολύ το διαδικτυακό περιοδικό Σοδειά που φιλοξενεί το διήγημά μου!

 

 

Καλό μήνα με πρό(σ)κληση!!

                                                                                        (φωτό από το διαδίκτυο)

Καλό μήνα αγαπημένη μου γειτονιά!!!! Μπήκε κι ο Μάης!! 🙂 Με τα λουλούδια του,  τις μυρωδιές του, τις λιακάδες του!!! Καλοκαιράκι προ των πυλών δηλαδή!!!

Εύχομαι καλή Πρωτομαγιά!! Ας μην ξεχνάμε σήμερα δεν είναι αργία αλλά απεργία!!!

Ξεκινώ τον Μάη με μια ανάρτηση που κάποιους σας είχα προϊδεάσει! Την είχα έτοιμη καιρό αλλά νιώθω ότι είναι τώρα ο χρόνος που της αρμόζει και  θα ήθελα πολύ την συμμετοχή σας και τις παρατηρήσεις σας φυσικά!!

Πολλές φορές όταν γράφω, και φαντάζομαι κι εσείς, εμπνέομαι από την καθημερινότητα αλλά κι από τις τέχνες, το θέατρο, την μουσική, την ζωγραφική.. Πάνω στο τελευταίο βασίζω την πρό(σ)κλησή μου για εσάς.

Την ονόμασα: «Ένας πίνακας… δυο ιστορίες».  Θέλω να εμπνευστείτε από έναν πίνακα που σε εσάς κάτι λέει, να μας τον συστήσετε με λίγα λόγια για να τον μάθουμε κι εμείς  και να γράψετε δυο ιστορίες (πεζό ή ποίημα) διαφορετικές .

α) Αντανάκλαση: Η ιστορία-αντανάκλαση θα είναι μια ιστορία που είτε απεικονίζει το θέμα του πίνακα είτε αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που νιώθετε εσείς για τον πίνακα.

β) Παραμορφωτικός καθρέφτης: Η ιστορία-παραμορφωτικός καθρέφτης θα είναι το αντίθετο.. Μια ιστορία που είτε θα παραμορφώνει το θέμα του πίνακα είτε θα περιγράφει το εντελώς αντίθετο από αυτό που νιώθετε για τον πίνακα.

Εύχομαι να σας αρέσει σαν ιδέα και να δημιουργήσετε με όρεξη!! Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο εδώ αν θα συμμετέχετε! Εμένα με ιντριγκάρει πολύ, περιττό να σας πω, το δεύτερο σκέλος!! Κατά πόσο θα θελήσετε να γράψετε κόντρα σε εσάς!! 🙂

Δεν υπάρχει χρονικό περιθώριο για την πρό(σ)κληση!! Όποτε νιώθετε ότι το θέλετε κι είστε έτοιμοι!! Επίσης αν κάποιος επιθυμεί να βασιστεί σε φωτογραφία κι όχι σε πίνακα και πάλι είναι δεκτό!!!

Καλό μήνα να χουμε γειτονιά μου!! Όμορφο, αισιόδοξο και δημιουργικό!! Α! Και μην νομίζετε ότι ζω (μόνο) στον κόσμο μου!! Απλά από κάπου πρέπει να αντλούμε κουράγιο για να προχωράμε!!! Φιλάκια ολόγλυκα σε όλους!!! ❤

 

Ιστολόγια που συμμετέχουν:

Σας ευχαριστώ πολύ πολύ που αγκαλιάσατε τόσο θερμά την πρό(σ)κληση!! 🙂 Είμαι σίγουρη θα διαβάσουμε πολύ ξεχωριστά κείμενα και πραγματικά ανυπομονώ γι αυτό!! Αν το επιθυμεί κι άλλος φυσικά και μπορεί να δηλώσει συμμετοχή κι ελπίζω να μην έχω αφήσει κάποιον εκτός!! Να μου το πει!! 🙂

Ήδη η αρχή έγινε από το μπουκλί μου, την Αριστέα! Μπορείτε να διαβάσετε στο blog της τα ποιήματα που έγραψε εδώ! Η έμπνευσή της ήταν ο πίνακας του Μουνκ, Η Κραυγή.

Συνεχίζει ο ποιητής Δημήτρης Ασλάνογλου, που φιλοξενείται στο blog της Αριστέας, με δυο ποιήματα εμπνευσμένα από την Γκουέρνικα του Πικασό.

Extra bonus συμμετοχή από την Αριστέα και τον Δημήτρη Ασλάνογλου, με ποιήματα εμπνευσμένα από έναν πίνακα της Αριστέας, η Σπηλιά.

Η Κική μας κεντά με ένα ποίημα αντανάκλαση. Έμπνευσή της ο πίνακας του Βαν Γκογκ, Τα Ηλιοτρόπια. Εδώ το ποίημα παραμορφωτικός καθρέφτης!!

Πέτρας η ανατροπή!!! Έμπνευσή της ο πίνακας του Γιοχάνες Βερμέερ, Το κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι.                       Ε, ρε θρασύτης!!! 🙂

Η Αλεξάνδρα δύο κείμενα  εξαίσια με αφορμή τον πίνακα του Βαν Γκογκ, Μεσημεριάτικη ξεκούραση (the siesta)!

Η Μαρία εμπνευσμένη από τον πίνακα του Χρήστου Μποκόρου, Κεράκι στην έναστρη νύχτα, έπλασε δυο ποιήματα ονειρικά!

Η Βερόνικα με δυο ξεχωριστά και θα λεγα κι ερωτικά ποιήματα εμπνευσμένα από τον πίνακα του Zhao Mengjian, Τρεις φίλοι του Χειμώνα!

Η Ελένη εμπνέεται για την μέρα της μητέρας δυο υπέροχα ποιήματα, από τον πίνακα του Γεωργίου Ιακωβίδη, Μητρική Στοργή!!

Η Μαρία Νι δημιουργεί δυο εξαιρετικά ποιήματα από δυο πίνακες, Ο Χωρισμός κι Η Ένωση, δώρο ενός πολύ καλού της φίλου!!!

Η Μαρία Κανελλάκη, με δυο εκπληκτικά κείμενα εμπνευσμένα από  φωτογραφία του καλού φίλου της Μαρίας, Θάνου Τσάκαλου!!

Η Αγριμιώ μας, με δυο δυνατά κείμενα που ξεχειλίζουν ζωή, εμπνευσμένα από τον πίνακα του Jake Dale , Barro Yarda Totem Djunba!!!!

Η Άννα , εμπνέεται  από τον πίνακα του Ρενέ Μαγκρίτ, Η αυτοκρατορία του φωτός ( L’Empire des Lumieres, 1954), δυο θαυμάσια κείμενα!!!

Η Χριστίνα με εκπληκτικές εμπνεύσεις από τον πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου, Η δημιουργία του Αδάμ!!

Η Λεβίνα με δυο κείμενα εξαιρετικής δυναμικής εμπνέεται από την Guernica του Πικάσο!!!

Η Παλόμα με δυο μοναδικά ποιήματα εμπνέεται από τον πίνακα του Νταλί, Η εμμονή της μνήμης!!!

Η Μαριάννα με δυο κείμενα γεμάτα αγάπη εμπνευσμένα από τον πίνακα του Gustav Klimt, The Kiss (το φιλί)!!