Archive | Ιουνίου 2014

Μεταμορφώσεις

Καλησπέρα φίλοι μου! Εύχομαι να είστε καλά και κάπου να πλατσουρίζετε!! Τις τελευταίες μέρες έχω ψιλοχαθεί καθώς με ταλαιπωρεί ένας ατελείωτος πονοκέφαλος για μέρες.. Χθες ήταν το χειρότερό μου.. Πρώτη φορά ένιωσα έτσι.. Με πήγε σε ημικρανία μέχρι το ξημέρωμα που επιτέλους κατάφερα να κοιμηθώ. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω αλλά ήταν λες και με σφυροκοπούσαν και ταυτόχρονα μου βουτούσαν το κεφάλι στο χιόνι κι αυτό μούδιαζε κι έτσουζε!!! Τσούξιμο ανυπόφορο..Μια αθλιότητα.. Αφού τους ανησύχησα και στο σπίτι, που συνήθως δεν λέω αν πονάω, περιμένω να περάσει στα μουγκά.. Πάντα.. Και χθες δεν πήγαινε άλλο.. Τέλοσπαντων σήμερα είμαι πολύ καλύτερα, μόνο ένα βάρος στα βλέφαρα και στην μύτη..

Ήθελα από καιρό να σας δείξω και λίγες μεταμορφώσεις αλλά μια η αναβλητικότητα μια η αθλιότητα κι έμεναν πίσω. Το ένα λοιπόν είναι μια θήκη για κινητό, όχι από περιοδικά. Αυτή την φορά το έφτιαξα από χαρτί περυτιλίγματος για δώρα , καθώς κι ένα τσαντάκι ολόιδιο, το οποίο και δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω γιατί έφυγε δωράκι!! Για μεγαλύτερη ενίσχυση έβαλα λίγο χοντρό χαρτόνι γιατί αλλιώς θα ταν μια φλοίδα χαρτί.

Το άλλο, είναι το εξώφυλλο από το υπερπολύτιμο σημειωματάριό μου! Αν θυμάστε πέρσυ το είχα μεταμορφώσει με την burned glue technique. Την τεχνική της καμένης κόλλας.

Βαρέθηκα όμως κι ήθελα να το αλλάξω λίγο, έτσι απλά πρόσθεσα κάποιες ανάγλυφες λεπτομέρειες με γυψόγαζα και stencils. Εννοείται σε λίγο καιρό που θα το ξαναβαρεθώ θα το αλλάξω πάλι!!!

Σας φιλώ γλυκά!! Να περάσετε ένα πολύ όμορφο υπόλοιπο Κυριακής κι εύχομαι μια ακόμη ωραιότερη βδομάδα! Μπαίνει κι Ιούλης!! Χρωστάω να απαντήσω και σε αρκετά σχόλια, θα το κάνω πολύ πολύ άμεσα!! Σας ευχαριστώ πάντα κι όλους για την αγάπη σας και την ειλικρίνειά σας!! Είστε υπέροχοι!! ❤

Γαλάζια Κόρινθος, Βασίλης Στεριάδης – Η στιγμή σου σε ένα ποίημα

(nude Emilio Sommariva, 1941)

 

 

Ουρανός

 
ο οποίος ουρανός να πάη να φέξη.

 
Το μεγάλο λαχείο «σιγουριά της ανοίξεως»
εν τω μεταξύ η νύφη η παντοτινή
με τα γαλάζια μυρμήγκια στην τσάντα της.

 
Λευκό-κίτρινο χρήμα του Μαϊου
και του Πανεπιστημίου.
Να ήταν μπύρα ή να ήταν νύχτα.

 
Αχτύπητη μπόρα

 
με τα ψώνια

 
με την κυλότα.

 
Η επαρχία με ψώνια τρουακάρ
και το αρχιψώνιο τη Μαρία για σταρ.
Η επαρχία μασάει τον Ρενέ Σαρ.

 
Θα πρέπει να έχω θαφτή
ή σχεδόν να έχω παντρευτή
μαζί με όλα τα βουτηρωμένα και τα φωτεινά
όπως κατέρχονται από τον ουρανό.

 
Ο Μιχαήλ και οι άγγελοι
η μαστίχα της νύχτας.
Το αμάξι μου ή ένα λουλακί σχολείο
το καπέλο μου ή ένας άγριος πυρετός
μέσα στα ελληνικά χόρτα.

 

 

Σε ποιό οροπέδιο πατάω;
Της Αγίας Παναγίας των αγγέλων;

Τίνος είναι το τραγούδι
ο αδέσποτος σκύλος;

Πληγή ζώσα που πέθανε
κακιά και πονηρή.

Από το ποίημα γαλάζια Κόρινθος
μέχρι το ποίημα Λουλού.

Λουλού, τα μάτια σου τέσσερα.

Λουλού, το γαλάζιο μου κέρατο.
Τα άντερά μας, Λουλού
το παντελόνι σου έγκυος.

Τα όνειρά σου γεμάτα κοτόπουλα.

Τα χαλασμένα σου φώτα στο δρόμο του κερατά.

Λουλού, είμαι νούμερο. Μην τα βάζης μαζί μου
που πήγα στο διάβολο.

Κράτα τα πόδια σου κλειστά, Λουλού.

 

Μουσικό χαλί: Στου πόθου τα σκεπάσματα- Ψαραντώνης/ Χαϊνηδες

 

Ο Βασίλης Στεριάδης (1947-2003), ήταν ποιητής και κριτικός. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιταλικά στο Universita per Stranieri στην Περούτζια της Ιταλίας. Εργάστηκε ως δικηγόρος μέχρι το 2002. Για δύο χρόνια (1974-75) υπήρξε σύμβουλος Γραμμάτων στην ετήσια έκδοση «Χρονικό».

Από το 1969 συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά  και από το 1976 μέχρι το 1984 έγραφε άρθρα και κριτικές βιβλίων στην  Καθημερινή. Επινόησε τον λογοτεχνικό όρο Γενιά του ’70, ιδιαίτερα προς το τέλος της χούντας και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Στη Νέα Ιωνία δημιουργήθηκε το Ίδρυμα «ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΕΡΙΑ∆ΗΣ». Πρόσφατα με την απόφαση 154 της 9ης Μαΐου 2011, μια πλατεία του Δήμου Νέας Ιωνίας κοντά στο σπίτι του ποιητή, πήρε το όνομα του «Πλατεία Βασίλη Στεριάδη». (πηγή)

Υπήρξε πειραματικός ποιητής και στα κείμενά του κυριαρχούσε η αφαίρεση κι η ελλειπτικότητα. Περισσότερες πληροφορίες και ποιήματά του μπορείτε να βρείτε εδώ κι εδώ κι εδώ.

 

 

Η ανάρτηση συμμετέχει στην εβδομαδιαία στήλη η στιγμή σου σε ένα ποίημα, μια ιδέα της Μαρίας!!

 

25η ώρα

(Selfuntitled, by Marcela Bolivar)

 

Σαν χνούδι ελαφρύς, μα
πώς να σε βοηθήσω;
Μπουσουλάω ακόμα
Έντγκαρ.
Οι μνήμες σου διάφανη ίνα
ξεφλουδίζουν πάνω μου.
Πιάστηκες σε ομιλούσες ξόβεργες.
Να χαμογελάς απ’ το καλό προφίλ
τώρα Έντγκαρ,
όχι από κει που μαδάς.

 

 

 

Το ποίημα μου συμμετέχει σήμερα εδώ στο 25th Hour Project, η 25η ώρα- Μια ιστορία κάθε μέρα!! Περισσότερες πληροφορίες για να στείλετε και την δική σας συμμετοχή αλλά και να διαβάσετε τις ήδη υπάρχουσες , μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο Ιατρίδη, εμπνευστή της ιδέας ’’Η 25η ώρα’’ για την ενημέρωση του project και φυσικά για την φιλοξενία του ποιήματός μου! Καλή επιτυχία στο project με όμορφες συμμετοχές!!

Σαν χνούδι ελαφρύς, μα
πώς να σε βοηθήσω;
Μπουσουλάω ακόμα
Έντγκαρ.
Οι μνήμες σου διάφανη ίνα
ξεφλουδίζουν πάνω μου.
Πιάστηκες σε ομιλούσες ξόβεργες.
Να χαμογελάς απ’ το καλό προφίλ
τώρα Έντγκαρ,
όχι από κει που μαδάς. – See more at: http://25thhourproject.tumblr.com/post/89791589881/25#sthash.CyCv5IUe.dpuf
Σαν χνούδι ελαφρύς, μα
πώς να σε βοηθήσω;
Μπουσουλάω ακόμα
Έντγκαρ.
Οι μνήμες σου διάφανη ίνα
ξεφλουδίζουν πάνω μου.
Πιάστηκες σε ομιλούσες ξόβεργες.
Να χαμογελάς απ’ το καλό προφίλ
τώρα Έντγκαρ,
όχι από κει που μαδάς. – See more at: http://25thhourproject.tumblr.com/post/89791589881/25#sthash.CyCv5IUe.dpuf

Οδός θέρους

 

                                                         (photo by Olivier Rondet)

 

 

Κι έτσι όπως αναδύεσαι

ασπρόμαυρο φιλμ, πριν να σε κάψει το ηλιόφως,

κατάλαβα.

Ψέματα ήταν ότι τάχα από χώμα είσαι πλασμένος.

Ζυμάρι είναι ο βράχος κι η αλμύρα σμίλη

κι όπως θα λιώνεις στον αφρό,

με αλείφει χάδια η κοφτερή σου ρώγα.

 

 

Το ποίημα ήταν η συμμετοχή μου στο τέταρτο συμπόσιο ποίησης που οργάνωσε η Αριστέα για ακόμα μια φορά με επιτυχία κι αξιόλογες συμμετοχές!! Υποχρεωτική λέξη ήταν το θέρος ή θερινός!

Συγχαρητήρια στις κοπέλες που διακρίθηκαν και σε όλους τους δημιουργούς! Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και τις ψήφους σας καθώς φυσικά και την Αριστέα για την ζεστή φιλοξενία της!! Φιλάκια σε όλους και καλή μας βδομάδα!! 🙂

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΙΝΩΣ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ

Καλησπέρα φίλοι μου!! Εύχομαι να είστε όλοι καλά και κάπου να ξεκουράζεστε και γιατί όχι να κάνετε τις βουτιές σας!! 🙂

Από βδομάδα ξεκινά ένα ιδιαίτερο 3ήμερο εκδηλώσεων, σχετικά με την γραφή και την ποίηση, που θα γίνει στην Αθήνα.  Συγκεκριμένα στην Βιβλιοθήκη Μίνως Βολανάκης, Στουρνάρα 11 στα Εξάρχεια από τις 26 έως  28 Ιουνίου 2014, 11.30 το πρωί, μέχρι αργά το βράδυ, με Παζάρι Εναλλακτικών Βιβλίων σε ειδικές τιμές και το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ BIBLIOTEQUE. 

Για την εκδήλωση με ενημέρωσε σχετικά η ποιήτρια Μαρία Χρονιάρη, που συμμετέχει σε ομιλία το Σάββατο το βράδυ με εξέχοντες συνομιλητές.

Η Μαρία διατηρεί το ιστολόγιο, εκεί που αλλάζω ζωές, από την ομώνυμη ποιητική της συλλογή, και καταθέτει τις δημιουργίες της ψυχής της!! Προσωπικά την ευχαριστώ πολύ και για την ενημέρωση και για το ποίημά της που μου επέτρεψε να αναδημοσιεύσω εδώ, Σιγαστήρας εγκλήματος, από την υπό έκδοση ποιητική της συλλογή, Η σκιά μου κι εγώ

Καλή επιτυχία στην εκδήλωση Μαρία μου και με το καλό το καινούριο σου βιβλίο!! Σας αφήνω να ανακαλύψετε τα διαμάντια της γραφής της!! Καλό σ/κ φίλοι μου!! ❤

 

 

 

Σιγαστήρας εγκλήματος

 

 

Κάτι βράδια σαν κι αυτό,

όταν παγώνει το φεγγάρι κάτω από το μαξιλάρι μου,

κλέβω λίγο χρώμα από τις σταγόνες της βροχής

και τις κολλάω στον λευκό τοίχο.

 

Τις κολλάω γερά,

έτσι ώστε όταν θα ξημερώσει να έχουν γίνει πέτρα.

Όσα μου έμαθαν δεν ήταν αλήθεια,

όσο μ’ αγάπησαν σιγαστήρας εγκλήματος.

 

Όμως εγώ που είμαι σκόνη κι αέρας και λυγμός λύκου,

λίγο πριν πουν την τελευταία λέξη,

έβγαλα ένα ουρλιαχτό κι έγινα όνειρο.

 

Μαρία Χρονιάρη, από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή , Η σκιά μου κι εγώ.

 

 

 

 

                                                                             

Δελτίο Τύπου:

 

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014

21.00 – 23.00 μμ

 

Τι είναι ποίηση;

 

Ανοιχτή συζήτηση ανάμεσα στον Σταύρο Σταυρόπουλο και την Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ.

 

Μια λέξη άλλοτε ιερή, με καταχρηστική πλέον σημασία, σχεδόν υβριστική σήμερα, με χιλιάδες κατά περίπτωση ορισμούς της – από τους οποίους δεν ισχύει κανείς, αλλά ισχύει και θα συνεχίσει να ισχύει πάντα η ερώτηση, και μάλιστα, σε όλη την τρομακτική αγωνία του αναπάντητου μεγαλείου της.

 

Ακολουθεί διάλογος με το κοινό.

 

 

Παρασκευή 27 Ιουνίου 2014

21.00 – 23.00 μμ

 

Τι είναι γραφή;

 

Ανοιχτή συζήτηση για το παρόν και το μέλλον, τις συνθήκες και τα εργαλεία της γραφής, τα νέα παράθυρα, αλλά, κυρίως, τις κλειστές πόρτες των προθέσεων της ιδιότητας του συγγραφέα μέσα στην σημερινή δυνατότητα του κόσμου.

Συζητούν  οι Σταύρος Σταυρόπουλος και Μαρία Μήτσορα.

 

Θα ακολουθήσει διάλογος με το κοινό.

 

 

Σαββάτο 28 Ιουνίου 2014

21.00 – 23.00 μμ

 

Γιατί η ποίηση;

 

Στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς περί ενός ρητορικού σχήματος άνευ σημασίας που κρίνεται μόνο από τον τρόπο που τίθεται και από το πρόσωπο που το θέτει. Πόση αλήθεια κρύβεται στη ρήση του Ντεριντά, «δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από το κείμενο»;  Πώς μια λέξη χάνει την ιδιωτικότητά της αναβαπτιζόμενη στον ενιαίο κορμό ενός ποιήματος;

 

Αυτά και άλλα πολλά συζητούν Σταύρος Σταυρόπουλος, Γιώργος Χρονάς, Μαρία Χρονιάρη.

 

Θα ακολουθήσει διάλογος με το κοινό.

 

 

Αποσπάσματα από το έργο των συνομιλητών διαβάζει και τις τρεις μέρες η ηθοποιός Δανάη Παπουτσή.

 

 

Τώρα, αν δίδασκες δημιουργική γραφή, με ρώτησε, τι θα τους έλεγες;-Χένρι Τσαρλς Μπουκόβσκι (Η στιγμή σου σε ένα ποίημα)

θα τους έλεγα ζήστε έναν δυστυχισμένο έρωτα,
να’χεται αιμορροίδες, χαλασμένα δόντια
και να πίνετε φτηνό κρασί,
να αποφεύγεται την όπερα το σκάκι και το γκολφ,
να αλλάζετε την θέση του κρεβατιού σας από
τοίχο σε τοίχο, και ύστερα θα τους έλεγα ζήστε
άλλον ένα δυστυχισμένο έρωτα και να μην χρησιμοποιείτε
ποτέ στη γραφομηχανή μεταξωτή κορδέλα,
να αποφεύγετε τα οικογενειακά πικνικ
ή να φωτογραφίζεστε σε κήπους με τριαντάφυλλα`
να διαβάζετε Χέμινγουεη μονάχα μια φορά,
να προσπεράσετε τον Φόκνερ
να αγνοήσετε τον Γκόγκολ
να χαζέψετε φωτογραφίες της Γερτρούδης Στάιν
και να διαβάσετε Σέργουντ Άντερσον στο κρεβάτι
τρώγοντας μπισκότα Ριτζ,
να συνειδητοποιήσετε πως όσοι μιλούν για
σεξουαλική απελευθέρωση είναι πιο φοβισμένοι
απο ‘σας.
να ακούσετε τον Ε.Πάουερ Μπιγκς να παίζει όργανο
στο ραδιόφωνο καθώς θα στρίβει τσιγάρα με καπνό
Μπουλ Ντέρχαμ στο σκοτάδι
σε μια παράξενη πόλη
χωρίς να’χετε λεφτά την επόμενη μέρα για το νοίκι
έχοντας παρατήσει φίλους,
δουλειές και συγγενείς.
ποτέ να μην θεωρήσετε τους εαυτούς σας ανώτερους
ή και δίκαιους και ποτέ
να μην προσπαθήσετε να γίνετε.
να ζήσετε άλλον έναν δυστυχισμένο έρωτα.
να χαζέψετε την μύγα πάνω στην καλοκαιρινή κουρτίνα.
να μην προσπαθήσετε ποτέ να πετύχετε.
να μην παίζετε μπιλιάρδο.
να εξοργίζεστε με το δίκιο σας όταν βρίσκετε
το ένα λάστιχο στο αυτοκινητό σας.
να παίρνετε βιταμίνες μα να μην σηκώνετε βάρη ή
να κάνετε τζόκινγκ.

ύστερα μετά απ’ όλα αυτά
αντιστρέψτε την διαδικασία.
ζήστε έναν ευτυχισμένο έρωτα.
και αυτό που ίσως μάθετε
είναι πως κανείς δεν γνωρίζει τίποτα-
ούτε το Κράτος, ούτε τα ποντίκια
ούτε το λάστιχο για πότισμα
ούτε ο Πολικός Αστέρας.
και αν ποτέ με συλλάβετε
να διδάσκω δημιουργική γραφή
και μου διαβάσετε αυτό σαν απάντηση
θα σας βάλω άριστα
όντας σύμφωνος
και για το βάζο με τα τουρσιά.

(μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς, εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2007)

Μουσικό χαλί: Melodious hard rock backing track in Em

Περισσότερες πληροφορίες για την ζωή του αιρετικού και λατρεμένου πορνόγερου Charles Bukowski, καθώς και ποιήματά του ,μπορείτε να βρείτε εδώ

 

 

Η ανάρτηση συμμετέχει στην εβδομαδιαία στήλη η στιγμή σου σε ένα ποίημα, μια ιδέα της Μαρίας!!

♫ ♩ ♬ ♫ ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ ♫ ♩ ♬ ♫

Εντάξει ότι και να πείτε έχετε δίκιο!! Διότι η συμπεθέρα μας το χε πει από τον Απρίλη!! Έλα που τώρα μπαίνω σίγα σιγά σε mood καλοκαιρινό και βρήκα τις προάλλες και τις φωτό που ήθελα!! Κάλλιο αργά παρά ποτέ συμπεθερούλα μου!!! Μην μου θυμώσεις πολύ!! ❤

Η πρόσκληση της Πέτρας λοιπόν ήταν να γράψουμε για ένα ταξίδι. Οτιδήποτε, οπουδήποτε!! Ταξίδι να ναι κι ότι να ναι!! Ένα ταξίδι λοιπόν που είχα οργανώσει με τρελή χαρά και το περίμενα πως και τι ήταν αυτό που θα πήγαινα με μια φίλη συνάδελφο στην αξεπέραστη Κωνσταντινούπολη!!!

Γενάρης του 2011 κι είχαμε πάρει τις ημερομηνίες από την δουλειά να δηλώσουμε την ανοιξιάτικη άδεια. Με τα πολλά την δήλωσα για τέλη Φλεβάρη. Να σημειώσω ότι δούλευα σε επώνυμο πολυκατάστημα, πωλήτρια και ταμείας. Πάνω στην κουβέντα μια μέρα, μέσα Φλεβάρη μου λέει η Νικολέτα, τι ωραία να πηγαίναμε πουθενά στην άδεια.. Κανά εξωτερικό.. Πότε δήλωσες, της λέω, τέλη Φλεβάρη μου απαντά!! Μιας που δήλωσα κι εγώ είσαι για κάπου κοντά? Ιταλία ή Κωνσταντινούπολη? Κι αν δεν σε πειράζει να πάμε οδικώς γιατί φοβάμαι τα αεροπλάνα!! Κι εγώ το ίδιο, μου λέει!!! Μην τα πολυλογώ, σε μια βδομάδα κλείσαμε για Κωνσταντινούπολη, αεροπορικώς(!!!), 4 μέρες!!

Τσικνοπέμπτη, κι ενώ είχα διπλό ωράριο, 09.00 με 21.00, με καλούν στο γραφείο και μαθαίνω ότι απολύομαι μετά από 6 χρόνια, λόγω περικοπών στο κατάστημα.. Κλάμα η υπεύθυνη.. Μην στεναχωριέσαι μωρέ, της λέω.. Θα σου φέρω και λουκούμια από την Πόλη.. Καλά, θα πας τελικά, μου λέει.. Εννοείται, της απαντώ. Αποχαιρετώ τις συναδέλφους, κλάμματα, πάω στην Νικολέτα και της λέω σου υπόσχομαι δεν υπάρχει περίπτωση να  χαλάσω με μιζέρια το ταξίδι.. Θα πάμε και θα περάσουμε τέλεια!! Σάββατο με παίρνει τηλέφωνο ότι απολύθηκε κι εκείνη!! Για τους ίδιους λόγους… Οκ , βαλίτσες και φύγαμε..

Και πριν με πείτε αναίσθητη απλά δεν υπήρχε περίπτωση να επιτρέψω σε κανένα να μου στερήσει την χαρά να περάσω ωραία που το χα τόση ανάγκη. Εδώ να σημειώσω σαν info ότι μετά από αυτό συνέχισα τις σπουδές μου και ξανάρχισα να γράφω μετά από 10 χρόνια πλήρους κι άκρας σιωπής!!

Σας είπα πόσο φοβάμαι τα αεροπλάνα έτσι?? Καθώς πηγαίναμε να επιβιβαστούμε, σκεφτόμουν ότι είχα καιρό να το επεξεργαστώ, να πάρω ανάσες.. Αμ δε.. Εγώ θυμάμαι κάποτε έβγαινες έξω και μετά έμπαινες στο αεροπλάνο.. Και ξαφνικά εκεί που περπατάμε στον διάδρομο μέσα στους τοίχους, νάτην η είσοδος..Αμάν λέω.. Για πότε φούντωσα, κοκκίνησα, αγχώθηκα, δεν λέγεται.. Μπαίνω με το δεξί, κάνω τον σταυρό και κάθομαι κοντά στο παράθυρο… Είχαμε κατουρηθεί κι οι δυο από φόβο, κατακόκκινες και κοιτάζαμε το ταβάνι.. Ελα κάνε υπομονή, μου λεγε η Νικολέτα. Σε μια ώρα φτάνουμε.. Και πως περνά η ώρα, μου λες???

Να μαστε!!!! Φτάσαμε στην λατρεμένη Πόλη!! Κατά μήκος της διαδρομής παντού πράσινο, θαλασσίτσα και κίνηση φυσικά!! Αλλά τι ωραία!! Σε λίγο ήμασταν πλατεία Ταξίμ. Μπαγκάζια στη θέση τους κι εμείς με τον ξεναγό αλωνίζαμε στους δρόμους. Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε κράτηση από γκρουπ οπότε τον είχαμε κατάδικό μας τον ξεναγό και πηγαίναμε οι τρεις μας όπου θέλαμε κι όσο θέλαμε!!

Ε μα φυσικά και πήγαμε και στην Αγιά Σοφιά και μάλιστα εκείνη την μέρα είχε πολύ κόσμο κι Ελληνες πολλούς!! Μπροστά ήταν ένα γκρουπ από 4 κυρίες κάπως θυμωμένες και κάποια στιγμή ακούμε μια να λέει, εμείς φταίμε που ερχόμαστε στην χώρα τους και καθόμαστε και περιμένουμε πότε θα μπούμε μέσα!! Αν ξαναδώ εγώ Εζέλ θα δούνε!!! Εντάξει είχαμε λιώσει στο γέλιο!!!

Πήγαμε και στο μπλε τζαμί και γενικά επισκεφτήκαμε πολλά αξιόθετα αλλά δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει τις ονομασίες… Είπαμε μυαλό όβερ..

Βόλτα στον Βόσπορο και μετά οι τρεις μας με αλογάκι στην Πρίγκηπο!!! Μια συμβουλή!! Μην το επιχειρήσετε χειμωνιάτικους μήνες!! Το τι κρύο φάγαμε δεν λέγεται.. εχω φάει χιόνια στην Φλώρινα και κρύο να κροταλίζει ο δόντας!! Αλλά τέτοια υγρασία που πριόνιζε τα κόκκαλα πρώτη φορά στην Πόλη την έφαγα…

Ο Εντέρ ευτυχώς μιλούσε κι ελληνικά και μας έλεγε πολλά, για την ζωή στην Κωνσταντινούπολη, για την ανεργία, για την κίνηση.. Του προτείναμε να ναι μαζί μας και να πηγαίνουμε με τα μέσα μεταφοράς σε γειτονιές και του άρεσε πολύ η ιδέα!! Λοιπόν γνωρίζεις διαφορετικά ένα τόπο αν προσπαθείς να αναμειχθείς με τους κατοίκους του!! Την λάτρεψα αυτήν την πόλη.. Δεν φοβήθηκα στιγμή να περπατώ στο δρόμο τη νύχτα, παντού υπήρχε νεαροκόσμος, κίνηση, ζωή.. περπατούσαμε σε σοκάκια και χανόμασταν με την Νικολέτα και δεν μας ένοιαζε.. Την αγάπησε κι εκείνη αμέσως την Πόλη. Τέλειο φαγητό, παραδοσιακά καφενεδάκια, μουσική και χορός μέσα στις καφετέριες!! Εκεί δουλεύαν και τις Κυριακές οι άνθρωποι.. Του Εντέρ του φαινόταν φυσιολογικό. Ετσι πρέπει, μας έλεγε, να κινείται το χρήμα, να χουν δουλειά οι άνθρωποι.. Οχι όπως εσείς που πίνετε ένα καφέ 3 ώρες.. Εδώ ήπιες, έφυγες να κάτσει ο άλλος.. Να πάει αλλού του έλεγα εγώ και μου θύμωνε!! Εντέρ ο κόσμος δεν δουλεύει Κυριακές.. Δεν είναι η ζωή μας το χρήμα, του λεγα εγώ.. Τώρα τι ωραία ε?? Ηρθε κι εδώ η πρόγοδος!! Ναι, γιατί ο κόσμος πρέπει να ψωνίσει Κυριακή, δεν μπορεί τις άλλες μέρες, δουλεύει… Κούνια που σας κούναγε!!!

 

3 πράγματα μου κάνανε τρομερή εντύπωση και της Νικολέτας γιατί μετά το συζητούσαμε.. Καταρχήν οι Τούρκοι πολύ του φλερτ.. Δηλαδή τέτοιο σουξέ!! Ρε μπας να μετακομίσουμε εδώ , μου λεγε χαριτολογώντας η φίλη!! Και όχι ούτε ψωνάρα είμαι ούτε καμιά Ζιζέλ!! Και ντυμένες αρκούδες από το ψοφόκρυο!!! Κάθε μέρα δυο και τρεις φορές όλο έρχονταν να μας λένε τα δικά τους!! Κι ευγενικοί!!

Δεύτερον, τι γατομάνι είναι αυτό!!!! Με την καλή την έννοια!! Παντού γατιά, κοντότριχα με πλακουτσωτή μυτούλα και τούρλα το ουρί!!! Στην Πρίγκηπο δε, τους δώσαμε να πιούνε και ξινόγαλο!!Αλλά παντού γατιά!!

Το τρίτο που μου κανε εντύπωση είναι λίγο μακάβριο.. Κάποια στιγμή μου φάνηκαν πολλά τα νεκροταφεία.. Τώρα θα μου πεις τι βλέπεις κι εσύ?? Ε, μα εγώ φταίω? Από τον δρόμο φαίνονται όλα και κάποια στιγμή ανεβήκαμε με τελεφερίκ σε μια τοποθεσία κι από κάτω όλο ξέρετε τι!!! Βρε Εντέρ γιατί τόσα πολλά, του λέει η Νικολέτα. Ετσι γίνεται εδώ μας λέει, δεν κάνουμε εκταφές.. Ε, λέω εγώ.. Για υτό παντού νεκροταφεία. Ναι μου λέει, γιατί εσείς οι χριστιανοί κάνετε εκταφές? Μου πάτησε το ευαίσθητο σημείο, καθώς οι παλιοί θα έχετε διαβάσει πόσο δεν τις αντέχω και τις θεωρώ άθλιες… Ναι του λέω, εμείς κάνουμε. Βγες εσύ να μπει ο άλλος. Μα καλά, μου λέει , κι εμείς εδώ μεγάλη πόλη αλλά κάτι τέτοιο δεν το κάνουμε.. Τώρα κι εσείς που με διαβάζετε, αν ξέρετε  καμιά πληροφορία παραπάνω είναι ευπρόσδεκτη καθώς δεν κατάφερα σαν πληροφορία να την διασταυρώσω τι γίνεται στην Πόλη ως προς αυτό το θέμα.. Οπότε μεταφέρω τα λόγια του Εντέρ που μου κάναν εντύπωση.. Πειράζει που το θεωρώ αυτό πιο χριστιανικό?? Συγνώμη, αλλά είναι άγριο πράγμα η εκταφή.. Τέλος με αυτό το θέμα..

Στις αγορές εννοείται ότι πήγαμε, με τους πάγκους να στραφταλίζουν από μπιρμπιλόνια.. Κάποια στιγμή κάναν πουλάκια τα μάτια μας, πάμε να φύγουμε βρε Νικολέτα να βρούμε κανά δωράκι ωραίο!! Πήραμε μπαχαρικά, καφέδες, τσαγάκια με γεύση μήλο, λουκούμια για τα σπίτια μας.. Να πάρουμε και κανά αναμνηστικό για γονείς.. Ψάξε εδώ, ψάξε εκεί, είχαμε ψιλονευριάσει που μας είχε δείξει μια αποθήκα τίνγκα στα ψεύτικα ο Εντέρ, τα γνωστά ορίτζιναλ μαϊμού και δεν θέλαμε να μας πιάσουν κότσο!! Ελάτε να δείτε κορίτσια, μπαίνουμε σε μια τεράστια αποθήκη γεμάτη ρούχα και τσάντες κι όλα επώνυμα.. Κάτι λέγαν στα τούρκικα και μετά μας λεει ο Εντέρ, ελάτε κορίτσια να δούμε αν θα καταλάβετε ότι είναι ψεύτικα!! Κι αυτό γιατί του χαμε πει ότι ξέραμε από ρούχα και τσάντες μιας που δουλεύαμε σε κατάστημα και είχαμε κάνει και δειγματισμούς άπειρες φορές!! Εντάξει δεν καταλάβαινες το ψεύτικο.. Ιδια ετικέτα, το δέρμα περιποιημένο,μόνο στο made of μπορούσες να ψιλιαστείς!! Είδαμε κι απόειδαμε και δεν πήραμε τίποτα τέτοια ούτε χρυσαφικά για γονείς.. Δεν πειράζει τινγκάραμε στα μπαχάρια και στους καφέδες!!

Κι άντε που ρθε η ώρα της επιστροφής.. Πως να την αφήσεις πίσω αυτήν την  πόλη όταν νιώθεις ότι είναι τόσο οικεία?? Συν του ότι πάλι έπρεπε να επεξεργαστώ το θέμα αεροπλάνο!! Μπαίνουμε μέσα πάλι, εννοείται δεξί πόδι, σταυρός και φούντωμα!! Αλλά εδώ τα πράγματα δεν ήταν απλά.. Δίπλα μου παράθυρο, μπροστά και πίσω αναίσθητα παιδάκια να τρέχουν και να λυσσάνε!! Τα αγαπώ τα παιδάκια αλλά άμα φοβάμαι κι αυτά χαίρονται, τα νεύρα μου!! Κι οι γονείς αναίσθητοι!! Το χειρότερο, μπροστά μου είχα μια οθονίτσα να βλέπω στα πόσα πόδια ύψος είμαι και πόσα μακρυά είναι η θάλασσα και τι βαθμούς έχουν γύρω γύρω τα φτερά!! Ρε πάτε καλά??? Άι χαβ δις μέταλ, πέταλ την τύχη μου μέσα!!!! Πάντως αν δεν είχα την πετοφοβία, εννοείται θα μουν αεροσυνοδός!!!!

Επιτέλους πατήσαμε γη και πήγαμε να πάρουμε τα χαρτιά από την δουλειά για οαέδ.. Χαρές, φιλιά,κους κους κι υπευθυνούλα τσίμπα και τα λουκούμια σου!!! Τα στενάχωρα τα κρατώ για μένα και μόνο!!!

Εννοείται πετροσυμπεθερούλα όλη αυτή η υπερπλήρης, χορταστική, σχεδόν μπουκώσαμε ανάρτηση είναι κατάδική σου!!! Χαρά,ε???? Χαχαχαχαχα!!!!

Μάκια σε όλους φίλοι μου!!!