Το διήγημα, χρηστική εισαγωγή του Αστέρη Μαυρουδή

 

[…] το μυθιστόρημα μπορεί να είναι με το αιματάκι του, αλλά το διήγημα πρέπει να είναι καλοψημένο. Το μυθιστόρημα πάντα παχαίνει, αλλά το διήγημα έχει ακριβώς τις θερμίδες που χρειάζονται. Το μυθιστόρημα, αφού το ανοίξεις, διατηρείται μια χαρά στο ψυγείο, το διήγημα όμως πρέπει να καταναλωθεί αμέσως. Το μυθιστόρημα έχει συντηρητικά, το διήγημα είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες. Το μυθιστόρημα δεν παθαίνει τίποτα αν το ξαναζεστάνεις, αντίθετα το διήγημα –παραφράζοντας την ταινία– «Το τηγανίζεις μονάχα μια φορά». Το μυθιστόρημα είναι βαρύ φαγητό που φέρνει καούρες, το διήγημα κρύο πιάτο ζαρζαβατικής πολυπραγμοσύνης. Το μυθιστόρημα σε χορταίνει, το διήγημα σου ανοίγει την όρεξη». Φερνάντο Ιγουασάκι

 

 

 

Με αυτές τις λιτές κι υπέροχες λέξεις του Περουβιανού συγγραφέα στο οπισθόφυλλο, κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του Αστέρη Μαυρουδή, το διήγημα μια χρηστική εισαγωγή. Με το καινούριο του βιβλίο, που αποτελεί ουσιαστικά την παρουσίαση της μεταπτυχιακής του εργασίας, ο συγγραφέας μας δίνει χρηστικές οδηγίες πλεύσης στον κόσμο του διηγήματος καθώς και παραδείγματα.

Στην Αθήνα το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στα βιβλιοπωλεία: Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18 και Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28, καθώς κι ηλεκτρονικά από τις εκδόσεις endymionpublic@gmail.com

Στην Θεσσαλονίκη στο βιβλιοπωλείο Κωσταντινίδη, δίπλα στην καμάρα.

Εδώ μπορείτε να δείτε πληροφορίες για το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα, η Κλεψιά.

Να ναι καλοτάξιδο κι αυτό το βιβλίο. Συγχαρητήρια και με το καλό να ρθουν και τα επόμενα που είναι στον δρόμο.

Μια εικόνα… Χίλιες λέξεις

 

Χιλιοειπωμένη αυτή η φράση μα και τόσο ακριβής. Μια εικόνα μπορεί να κρύβει μέσα της χίλιες -ίσως κι ακόμα- περισσότερες λέξεις! Υπάρχουν εικόνες που ο θεατής μπορεί να τις κοιτάξει αδιάφορα, να τις προσπεράσει χωρίς κανένα ενδιαφέρον, είναι όμως και κάποιες που μέσα τους κρύβουν μεγάλη δυναμική, κρατούν φυλακισμένα εντός τους αισθήματα δυνατά. Τούτα ακριβώς είναι που ζητάμε να βγουν προς τα έξω, να περάσουν μέσα από τη ματιά του θεατή στο μυαλό του κι από εκεί στο χαρτί, να γίνουν ιστορία, να γίνουν χίλιες λέξεις.

Ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net προσκαλεί αλλά και προκαλεί συνάμα, όποιον το επιθυμεί να γράψει μια ή περισσότερες ιστορίες ή ποιήματα βασισμένα στις εικόνες που φαίνονται παρακάτω. Η έκταση των ιστοριών θα πρέπει να είναι περίπου χίλιες λέξεις, αυτό όμως δε σημαίνει πως δε θα γίνονται δεκτές αξιόλογες συμμετοχές με περισσότερες λέξεις, αλλά σε λογικό πάντα πλαίσιο! Τα ποιήματα δε θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση δυο σελίδες Α4 (με γραμματοσειρά μεγέθους 12 στιγμών).

Χωρίς λοιπόν κανέναν άλλο περιορισμό, ξεκινάμε και όταν συγκεντρωθεί ικανός αριθμός συμμετοχών, πρόθεσή μας είναι να συμπεριληφθούν σε ένα e-book το οποίο θα κυκλοφορήσει ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Οι εικόνες περιοδικά θα αλλάζουν προκειμένου να έχουν οι συμμετέχοντες περισσότερες ευκαιρίες και έμπνευσης και συμμετοχής. Οι πρώτες φωτογραφίες με τις οποίες ξεκινάμε είναι οι παρακάτω, διαλέξτε μια ή περισσότερες κι αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να γράψει…

                                                                                                Φωτογραφίες

Στείλτε μας λοιπόν τις ιστορίες σας στο email tovivlio@outlook.com, συνοδευόμενες από το όνομα της εικόνας που θα το δείτε κάνοντας κλικ πάνω της (Α1, Α2 κλπ.), μαζί με ένα σύντομο βιογραφικό σας κι αν θέλετε βάλτε μαζί και μια φωτογραφία σας!

Δείτε εδώ τις ιστορίες που έχουν δημοσιευτεί μέχρι τώρα!!

(αντιγράφοντας από την πηγή τοβιβλίο.net)

 

Κι ο κλήρος έπεσε…

Καλημέρα φίλοι μου!! Σας ευχαριστώ όλους τόσο πολύ για τα γεμάτα αγάπη λόγια σας στην προηγούμενη ανάρτηση!! Να ήμαστε καλά να δημιουργούμε πείσμα στους καιρούς !! ❤ Mην σας κρατάω σε αγωνία, τα χαρτάκια μπήκαν όλα στο γνωστό αγγείον, ανακατεύτηκαν καλά και

 

ο καμβάς με το μπούστο θα πάει στην Δήμητρα, με το blog  www.decdimisaussi.blogspot.gr

       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

και το καδράκι από χοντρό χαρτόνι θα πάει στην Κατερίνα, με το blog  www.positive-thinking-greece.blogspot.gr

    

 

 

 

 

 

 

 

Να στε πάντα τυχερές φίλες μου!! Όπoτε μπορείτε να μου στείλετε εδώ, marilenartspot@gmail.com τα στοιχεία σας για τα δωράκια!! Εύχομαι να σας αρέσουν κι από κοντά!!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις όμορφες στιγμές που περνάμε, τις πληροφορίες που ανταλλάζουμε, τις δημιουργίες που μοιραζόμαστε και μας αγγίζουν!! Καλή βδομάδα να έχουμε!! Σας φιλώ αγαπησιάρικα!!

2 χρόνια μαζί…

Καλησπέρα φίλοι μου! Ελπίζω να είστε καλά και να ξεκουράζεστε!! Σήμερα κλείσαμε μαζί 2 χρόνια, καλά διαβάσατε!! 🙂

 

Δεν θέλω να πω πολλά, μόνο πόσο πολύ σας ευχαριστώ για την συντροφιά και την επικοινωνία που έχουμε, όσο την έχουμε!! ❤ Ελπίζω κι εύχομαι κάτι να έχω καταφέρει να προσφέρω σε εσάς μέσω του blog, για την αγάπη μου για δημιουργία κι έστω και λίγο να έχετε νιώσει όμορφα και ζεστά κοντά μου!!

Ο λόγος που χάθηκα αυτές τις μέρες ήταν τα δωράκια που θέλω να σας χαρίσω!! Λίγο άκομψος ο τρόπος  αλλά δεν υπάρχει άλλος… Μακάρι να μπορούσα να δώσω σε όλους κάτι χειροπιαστό!! Αφήστε λοιπόν σχολιάκι εδώ μετά από τον χαρακτηριστικό ήχο και σε λίγες μέρες 2 τυχεροί θα με έχετε κατοίκον επίσκεψη για μασάζ!!! Αχαχαχα!!  🙂 Ούτε καν όμως!!!  Εντάξει, 2 τυχεροί θα κερδίσετε αυτά τα καδράκια!! Εύχομαι να σας αρέσουν!!

Μεγάλος καμβάς με μεικτές τεχνικές, πατίνες χρυσές και χάλκινες, στένσιλ, powertex και πηλό για τον πρώτο τυχερό

 

Κι ένα καδράκι από χοντρό χαρτόνι επεξεργασμένο για να δίνει αίσθηση παπύρου, με decoupage χαρτί δικής μου εκτύπωσης, τεχνική παλαίωσης, καμμένης κόλλας, στένσιλ και κρακελέ για τον δεύτερο τυχερό

 

Από κοντά είναι πιο φωτεινά τα χρώματα, να στε σίγουροι!! Σας φιλώ με αγάπη κι ευγνωμοσύνη για την παρέα μας!! Αγάπη και φιλιά ολούθε αμοράκια!!! ❤ ❤ Μπιιιιιιιιππππ!!!! 😛  😛

 

 

I am an artist and my fear is…

Δεν ήταν τόσο τρομακτικό τελικά… Το video με την συμμετοχή μου στο διαδικτυακό project, I AM AN ARTIST.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ αν σας ενδιαφέρει. 

 

I am an artist. I live in Athens, Greece, and sometimes my greatest fear is that i am not an artist enough. Especially those times when i am lacking of inspiration and i just repeat my self, over and over again… Will these shady doubts ever fade away?

 

 

Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες – φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες! (Νίκος Καζαντάκης).

 

 

 

 

I am an artist: ένα διαδικτυακό video project

Εσένα ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος αυτή τη στιγμή;

 

Το I AM AN ARTIST είναι ένα εγχείρημα της Ρεγγίνας Βορριά, η οποία τα τελευταία 6 χρόνια ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη ως θεατρική παραγωγός και καλλιτέχνης. Πρόκειται για ένα διαδικτυακό πρότζεκτ, το οποίο προσκαλεί καλλιτέχνες να τραβήξουν ένα βίντεο του εαυτού τους, ενώ απαντούν στην εξής ερώτηση: ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος/αγωνία σου αυτή τη στιγμή;

Πώς; Προϋπόθεση πρώτη είναι να είσαι καλλιτέχνης-δεν έχει σημασία η ειδικότητα, ούτε η γεωγραφική τοποθεσία. Προϋπόθεση δεύτερη να έχεις πρόσβαση σε μια κάμερα είτε κινητού, είτε ταμπλέτας, υπολογιστή κτλ. Προϋπόθεση τρίτη, να έχεις ανασφάλειες, φόβους, αγωνίες και πάνω από όλα, όρεξη να τα μοιραστείς με τον αχανή κόσμο του ίντερνετ.

Σκοπός του I AM AN ARTIST είναι να εξετάσει την έννοια του φόβου-πώς αυτή ερμηνεύεται και αντιμετωπίζεται από το κάθε άτομο ξεχωριστά-και να διερευνήσει κατά πόσο οι καλλιτεχνικές ανησυχίες παρεκκλίνουν-ή μη-από τις ευρύτερες ανησυχίες που απασχολούν την ανθρώπινη ύπαρξη. Η ιδέα προέκυψε όταν η Ρεγγίνα Βορριά μαζί με τη σκηνοθέτη Νάντια Φώσκολου ξεκίνησαν τη συνεργασία τους για την επικείμενη παράσταση Hôtel Méditerranée, η οποία θα παρουσιαστεί αυτό τον Ιούλιο σε παγκόσμια πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ Between the Seas.

Σε μια εποχή που τα κοινωνικά δίκτυα (facebook, twitter, instagram, blogs κτλ.) χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για να προωθούμε μια επιφανειακά τέλεια και χαρούμενη πλεύρα της ζωής μας, το I AM AN ARTIST επιθυμεί να δημιουργήσει μια διαδικτυακή πλατφόρμα στην οποία επιτρέπονται οι «ατέλειες» χωρίς κρίση και να θέσει τα εξής ερωτήματα: Μπορεί τελικά το διαδίκτυο να λειτουργήσει ως μέσο για τη δημιουργία ειλικρινών σχέσεων μεταξύ μας; Κατά πόσο είμαστε πρόθυμοι να εκθέσουμε τον αληθινό μας εαυτό και να μοιραστούμε, για αλλαγή, αντί για τις επιτυχίες και τα κατορθώματά μας, τις ανασφάλειες και τις αγωνίες, που αποτελούν εξίσου σημαντικό μέρος της ανθρώπινης υπόστασης; Γιατί αγνοούμε τη δύναμη της ενσυναίσθησης και την αποσυμφόρηση που μπορούμε να αισθανθούμε, ή και να προσφέρουμε, όταν ο άλλος σκέφτεται ή περνάει μια παρόμοια κατάσταση με εμάς;

Μέχρι στιγμής το I AM AN ARTIST έχει λάβει μια ενδιαφέρουσα και ποικίλη γκάμα συμμετοχών από Νέα Υόρκη, Νέα Ορλεάνη, Σέιντ Λούις, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παρίσι, Ιταλία, Αγγλία και Σκωτία και θα συνεχίσει να δέχεται υποβολές βίντεο επ’αόριστον. Η προσδοκία είναι να λειτουργήσει το Ι AM AN ARTIST στο μέλλον και ως ανεξάρτητο πρότζεκτ, πέρα από τα πλαίσια της θεατρικής παράστασης, και να ανοίξει τις συμμετοχές και σε μη-καλλιτέχνες.

Αν θέλετε κι εσείς να υποβάλλετε το δικό σας I AM AN ARTIST βίντεο, μπορείτε να βρείτε τις οδηγίες συμμετοχής εδώ. (αντιγραφή από το site elculture.gr)

Εδώ είναι το αρχείο με τις μέχρι στιγμής συμμετοχές.

 

Ο λόγος που επέλεξα να κοινοποιήσω το project είναι προφανής… Αμέτρητα ερωτήματα που βασανίζουν, που θέτουν υπό αμφισβήτηση την όποια καλλιτεχνική(;)υπόσταση του καθενός… Μου αρέσουν οι κοινοί φόβοι, είναι πιο εύκολο να τους αντιμετωπίσεις όταν αφορούν κι άλλους… Ή έστω να τους παραδεχτείς. Είμαι; Δεν είμαι; Τι είμαι;
Σας φιλώ με αγάπη και γιατί όχι, έχετε και μια καμερούλα πρόχειρη… ❤

 

Σε μια εποχή που τα κοινωνικά δίκτυα (facebook, twitter, instagram, blogs κτλ.) χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για να προωθούμε μια επιφανειακά τέλεια και χαρούμενη πλεύρα της ζωής μας, το I AM AN ARTIST επιθυμεί να δημιουργήσει μια διαδικτυακή πλατφόρμα στην οποία επιτρέπονται οι «ατέλειες» χωρίς κρίση και να θέσει τα εξής ερωτήματα: Μπορεί τελικά το διαδίκτυο να λειτουργήσει ως μέσο για τη δημιουργία ειλικρινών σχέσεων μεταξύ μας; Κατά πόσο είμαστε πρόθυμοι να εκθέσουμε τον αληθινό μας εαυτό και να μοιραστούμε, για αλλαγή, αντί για τις επιτυχίες και τα κατορθώματά μας, τις ανασφάλειες και τις αγωνίες, που αποτελούν εξίσου σημαντικό μέρος της ανθρώπινης υπόστασης; Γιατί αγνοούμε τη δύναμη της ενσυναίσθησης και την αποσυμφόρηση που μπορούμε να αισθανθούμε, ή και να προσφέρουμε, όταν ο άλλος σκέφτεται ή περνάει μια παρόμοια κατάσταση με εμάς; – See more at: http://www.elculture.gr/elcblog/article/i-am-an-artist-888542#sthash.uCbzV2Ez.dpuf
Εσένα ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος αυτή τη στιγμή; – See more at: http://www.elculture.gr/elcblog/article/i-am-an-artist-888542#sthash.uCbzV2Ez.dpuf

 

Summer memories…

Καλησπέρα φίλοι μου! Πριν λίγο καιρό η Κατερίνα μας, το αισιόδοξο κορίτσι με το blog http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/, μας κάλεσε να αναπολήσουμε και να αναρτήσουμε αξέχαστες καλοκαιρινές αναμνήσεις!! Καιρός για summertime memories λοιπόν!! 

Θα σας πάω μια δεκαετία πίσω και βάλε, στα φοιτητικά μου χρόνια, στο γραφικό μου Ρεθυμνάκι. Αν και κατάγομαι από Κρήτη, κι όμως  ντροπή, πρώτη φορά πήγα στα 15 μου και μετά  πέρασα Ρέθυμνο στα 18 κι έφυγα από Αθήνα. Για λίγα μόρια!! Ευτυχώς!!! Αχαχαχα!!

Μικρό, ζεστό και σε κλίμα και σε φιλοξενία!! Φυσικά το χειμώνα κάτι ξεγυρισμένες υγρασίες κι όμως δεν το αλλάζω κι ας έχω να πάω στην Κρήτη από το 2006.Έζησα 4 πανέμορφα χρόνια εκεί!! Κι όχι επειδή είμαι Κρητικιά βλογάω τα γένια μου!! Το χω ξαναπεί πολλές φορές κι ας με κράζουν όσοι θέλουν!! Κρητικό άνθρωπο θα βρεις ή που θα βγάζει να σου δίνει και το βρακί του ή που θα σου βουτά και το δικό σου!! Χαχαχα!! Ευτυχώς γνώρισα περισσότερους από τους πρώτους!!!

Ήταν λοιπόν καλοκαιράκι του δεν θυμάμαι ακριβώς!!! Αχαχα!! 2002 ή 2003 κι είχαμε αποφασίσει με την παρέα να πάμε στην Φορτέτζα, το ενετικό φρούριο, ένα απόγευμα και θα βλέπαμε την παράσταση οι Τρωάδες, στο θέατρο που βρίσκεται μέσα στο φρούριο!! Μαγεία!! Γενικά να ξέρετε στην Φορτέτζα τα καλοκαίρια ανέβαιναν παραστάσεις στο θεατράκι που διατηρεί, ονόματι Ερωφίλη, καθώς και πολλές εκθέσεις κι εκδηλώσεις!!

Απογευματινή ώρα, και σιγά σιγά έπιανε βράδυ. Γύρω γύρω θάλασσα, ζέστη στα μέτωπά μας, λίγη σκόνη, κόσμος γνωστός κι άγνωστος στα καθίσματα, ο ήλιος να σβήνει μπροστά σου και δεν θέλει και πολύ ρε φίλε να ταξιδέψεις με τον χώρο, με την τραγωδία του Ευριπίδη, πίσω στις ρίζες σου. 

Δεν μπορώ να σας περιγράψω με λόγια την στιγμή. Ήταν μια αίσθηση που άλλαζε μορφή συνέχεια. Νοσταλγία, πόνος, θλίψη, γαλήνη, ηρεμία όλα ανακατεμένα μέσα σου σαν τενεκεδάκι με πορτοκαλάδα. Χρόνια έχουν περάσει από τότε κι όμως αν και το μυαλό ξεχνά, μένει αυτή η ανάμνηση κι ας μην μπορώ να προσδιορίσω από που πηγάζει.

Όλες οι φωτό είναι από το διαδίκτυο, δυστυχώς δεν έχω ούτε είχα καλή σχέση με την φωτογραφία αν και μου αρέσει πολύ!! Σας φιλώ με αγάπη, καλό σ-κ να έχετε και σας αφήνω να απολαύσετε λίγες φωτό από το Ρέθυμνο κι από το πανεπιστήμιο του Γάλλου να δείτε τι θέα είχαμε!!

Δείτε κι αυτό να ξεσηκωθούμε λίγο για χορό!!! Ωπα ρε πατρίδα!!! Ωπα!!! ❤

Α και μακρυά από τον Σήφακα ωρέ!!!! Αχαχαχα!!!

 

 

 

 

 

 

 

Γλυπτά από Powertex, δυο βιβλία κι ένα καπέλο

Αυτές οι μέρες κυλήσαν με δημιουργίες από το αγαπημένο μου σκληρυντικό υγρό, το powertex. Μικρές δημιουργίες, τύπου γλυπτάκια! Αν θυμάστε και πιο παλιά, δεν έχω καλύτερο από το να φτιάχνω μπούστα με αυτό το υλικό!! Τώρα άφησα λίγο τα μπούστα στην άκρη και πειραματίστηκα με άλλα υλικά. Βιβλία κι ένα καπελάκι για να διακοσμεί τον τοίχο, όλα επεξεργασμένα με το powertex, με πατίνες, παλαίωση,στένσιλ και κρακελέ.

Το ωραίο με το powertex είναι ότι έχει την ιδιότητα να σκληραίνει υφάσματα,χαρτιά, καμβάδες, φελιζόλ, ξύλα.. Σχεδόν όλες τις επιφάνειες εκτός από το πλαστικό. Βγαίνει και σε αρκετά χρώματα. Καφέ, που το προτιμώ, γκρι, πράσινο, ιβουάρ και διάφανο. Στο διαδίκτυο τελευταία έχω ανακαλύψει κι ένα υλικό με τις ίδιες ιδιότητες, το paverpol. Δεν έχει τύχει όμως να το χρησιμοποιήσω για να σας πω την διαφορά. Η χρήση του powertex είναι πανεύκολη όπως μπορείτε να δείτε και στο βιντεάκι!!

Βίντεο με την τεχνική του Powertex

Φιλάκια πολλά και καλές δημιουργίες!!

 

Χέρι ζοφερό, Dhalia Ravikovitch ( A wicked hand)

Καπνού υψωμός στο φως το γερτό
Και με χτυπούσε ο μπαμπάκας.
Όλοι τους γελούσαν με αυτό.
Λέω την αλήθεια, και μόνο.
 
Καπνού υψωμός στο φως το γερτό.
Μου ράπισε ο μπαμπάκας την παλάμη.
Έλεγε, Ανήκει σε χέρι ζοφερό η παλάμη.
Λέω την αλήθεια, και μόνο.
 
 
Καπνού υψωμός στο φως το γερτό
Κι έπαψε να με χτυπά ο μπαμπάκας.
Ξεφύτρωσαν δάχτυλα απ΄το χέρι το ζοφερό,
Τα έργα του αντέχουν, δεν έχουν τελειωμό.
 
Καπνού υψωμός στο φως το γερτό.
Καψαλίζει ο φόβος ένα χέρι ζοφερό.
Έπαψε να με χτυπά ο μπαμπάκας
Κι όμως ο φόβος αντέχει, δεν έχει τελειωμό.
                                                   
Μετάφραση : Μαρία-Ελένη Φραγκιαδάκη
α΄ δημοσίευση bibliotheque
 
 
 
Η Ντάλια Ραβίκοβιτς (1936- 2005) γεννήθηκε στο Ισραήλ κι υπήρξε βραβευμένη ποιήτρια, μεταφράστρια κι ακτιβίστρια υπέρ της ειρήνης. Με το πέρας των στρατιωτικών της καθηκόντων στις δυνάμεις άμυνας του Ισραηλινού στρατού, σπούδασε στο εβραϊκό πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και καθηγήτρια. Έχει μεταφράσει στα εβραϊκά, έργα των Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Τ.Σ. Έλιοτ, Έντγκαρ Άλαν Πόε καθώς και την Μαίρη Πόπινς. Αγωνίστηκε για την ειρήνη, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Τα ποιήματά της χαρακτηρίζονται ως μεταφυσικά, σαρκαστικά, σπαραχτικά καθώς και πολιτικά. Υιοθέτησε πολλές φορές την πρόζα στο έργο της χωρίς να χάσει ποτέ την ιδιαίτερη φωνή της. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της υπήρχαν περίοδοι που έπασχε από κατάθλιψη. Το 2005 βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της κι ενώ υπήρξαν υπαινιγμοί για αυτοκτονία, η νεκροψία έδειξε ξαφνική καρδιακή αρρυθμία (πηγή).
 
 
 
 

Η Υπόσχεση

                                                                                (Kme shoes 2 by Nigel Short)

 

«Σε αγαπάω αγάπη μου, σε αγαπάω σου λέω».
Ο Παύλος γέλασε.
«Μη γελάς, μη γελάς».
Της έκλεισε το στόμα με τα χέρια του.
«Σώπα μικρό μου, σώπα».
«Αν πάθεις κάτι θα πεθάνω, ακούς. Αν πάθεις κάτι θα σε σκοτώσω».
Κι ο Παύλος συνέχισε να γελάει.
«Λιζάκι μου, τι ξέρεις εσύ μάτια μου από αγάπη; Σε λίγα χρόνια, τι χρόνια, μήνες, θα τον ξεχάσεις τον Παύλο σου. Κι όταν κλείσω τα μάτια το γεροψοφίμι…»
«Σκάσε. Σκάσε σου λέω, δεν καταλαβαίνεις. Εσύ δεν ξέρεις να αγαπάς, εσύ».
«Σώπα καρδιά μου, μη κλαις, σώπα. Εντάξει. Εγώ δεν ξέρω να αγαπώ. Έτσι σου το λέω να δω τι θα πεις».
«Αφού ξέρεις», έλεγε μέσα σε λυγμούς η Λίζα. «Ξέρεις».
Ήξερε ο Παύλος, αλλά δεν χόρταινε να την ακούει να του εξομολογείται τον έρωτα της.
«Δεν με αγαπάς».
«Σε λατρεύω».

 

Έτσι περνούσαν οι μέρες. Και οι νύχτες. Έτσι κύλησαν δυο χρόνια.
Ο Παύλος όταν γνώρισε την Λίζα ήταν ήδη χωρισμένος. Περιπετειούλες έψαχνε. Δεν κορόιδευε τον εαυτό του ούτε τις εκάστοτε συντρόφους του. Το ξεκαθάρισε και στην Λίζα. Όσο κρατήσει. Κάπως έτσι η Λίζα έγινε Λιζάκι. Και δεν την ενοχλούσε και καθόλου. Συμφώνησε κι εκείνη. Όσο πήγαινε. Αυτός είχε και δυο παιδιά στην ηλικία της. Τι κατάλαβε κι εκείνη με τους έρωτες; Αισίως φτάσανε στην βδομάδα και μετά χωρίσανε σαν να μην υπήρξαν ποτέ εραστές.
Πάνω στο μήνα κάποιο βράδυ, για ανεξήγητο λόγο, του τηλεφώνησε να βρεθούν. Κάνανε έρωτα και μετά έπεσε στην αγκαλιά του κι έκλαιγε. Του τα είπε όλα. Ακόμα κι όσα έκρυβε από τον εαυτό της. Κι εκείνος γέλαγε και της σκούπιζε τα δάκρυα.
«Σώπα Λιζάκι μου», τότε το άκουσε για πρώτη φορά και από τότε δεν χόρταινε να το ακούει.«Δεν θέλω να πάθεις τίποτα, σου λέω. Τίποτα. Εγώ να φύγω πρώτη καρδιά μου, εγώ να φύγω πρώτη».
«Τώρα κάνεις σαν παιδί. Ακούς τι λες; Έλα εδώ μωράκι μου. Έλα να σου πω», και την τράβηξε κοντά του στο κρεβάτι και κάτι της ψιθύρισε.
«Όχι Παύλο μου, όχι», του φώναζε γοερά. «Σε παρακαλώ ότι θες, όχι αυτό. Όχι αυτό. Δεν μπορώ Παύλο μου, δεν μπορώ».
«Αν με αγαπάς κουτάβι αυτό θα κάνεις. Για να ‘μαι καλά. Δεν θες να ‘μαι καλά»;
Ακούμπησε το κεφάλι της στην χούφτα του κι έτριψε για λίγο εκεί το μάγουλό της. Ο Παύλος έγειρε πάνω της και της φίλησε τα μάτια.
«Νοστιμιά μου, νοστιμιά μου εσύ. Από σένα θα πάω. Από σένα».

 

Τέσσερις μήνες μετά χτύπησε το τηλέφωνο.
«……….»
«Πότε;»
«………»
«Που τον έχουν;».
«…….»
«Έρχομαι».

 

Δεν κατάλαβε πότε βρέθηκε στο δωμάτιο. Δεν είχε σημασία. Να τον δει. Μόνο να τον δει. Έξω στο διάδρομο κόσμος. Τα παιδιά του, λίγοι συνάδελφοι κι η πρώην γυναίκα του. Έπεσε αυθόρμητα στην αγκαλιά της χωρίς ανταπόκριση.
«Πότε έγινε; Πως; Χθες ήταν καλά. Μιλούσαμε κι ήταν καλά.»
Θυμήθηκε μια φορά που ήταν μαζί στο κρεβάτι και σηκώθηκε να πιει λίγο νερό. Όταν επέστρεψε έσκυψε να τον φιλήσει και τον ένιωσε ακίνητο. Η καρδιά της χτυπούσε έντονα. Το στέρνο του δεν ανασηκωνόταν.
«Παύλο μου», τον σκούντησε. «Παύλο», ούρλιαξε κι η φωνή της έτρεμε. Και εκείνος άνοιξε τα μάτια χαμογελαστός, σχεδόν περήφανος που την αναστάτωσε.
«Είσαι μαλάκας, ακούς. Κωλόγερε. Να ψοφήσεις, ρε. Να ψοφήσεις. Χέστηκα για σένα. Γαμημένε κωλόγερε που νομίζεις ότι… Δεν δίνω δεκάρα για σένα. Ψόφα. Ψόφα».
Εκείνο το βράδυ δεν την άφησε από την αγκαλιά του και της ζήταγε συγνώμη μέχρι να κοιμηθεί.
Δεν πήρε από κανένα απάντηση. Τους κοιτούσε σαν χαμένη. Της ήταν όλοι άγνωστοι και ήταν για όλους  ανεπιθύμητη. Μπήκε δειλά στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι κάποιος που έμοιαζε με τον Παύλο της. Τον πλησίασε. Πίσω της άκουγε φασαρία.
Ήθελε να φιλήσει τα χείλη του μα την εμπόδιζε η μάσκα οξυγόνου.
«Κοιμάσαι;», του ψιθύρισε. «Εγώ είμαι».
Δεν πήρε απάντηση.
«Βγες έξω. Άκουσες; Βγες έξω τώρα. Δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ».
Ένα χέρι την τράβηξε με μανία προς την έξοδο. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει.
«Γγγκκκκγγκκκ», ακούστηκε από το κρεβάτι.
Όλοι κοιτάξανε τον Παύλο. Προσπάθησε με κόπο να κουνήσει το αριστερό του χέρι. Έμοιαζε θυμωμένος. «Γκκκκκγγγκλλλζζζ», και κοιτούσε το Λιζάκι.
«Εδώ είμαι ζωή μου, εδώ είμαι ανάσα μου. Ηρέμησε. Όλα καλά θα πάνε ηρέμησε», έτρεξε προς το μέρος του και του κράτησε σφιχτά το χέρι.
Έκανε νόημα με το κεφάλι του και τα μάτια του να βγουν οι υπόλοιποι έξω αλλά κανείς δεν σεβάστηκε την επιθυμία του. Προσπάθησε να της μιλήσει αλλά ήταν ακατανόητα τα λόγια του. Της έσφιξε με όση δύναμη του είχε απομείνει το χέρι και την κοίταξε επίμονα στα μάτια. Κι εκείνη κατάλαβε. Του φίλησε τρυφερά το χέρι κι έγνεψε καταφατικά.

 

 

«Ναι;»
«……»
«Κατάλαβα».
«……»
«Πρέπει να κλείσω. Θα μου καεί το φαϊ». 
 
Όταν μπήκε στην εκκλησία ένιωσε όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω της. Το κεφάλι της βούιζε, τα μηνίγγια της σαν χταπόδια που τα χτυπούσαν στα βράχια. Δεν χαιρέτησε κανένα. Άναψε ένα κερί, έκανε το σταυρό της κι έκατσε στα τελευταία καθίσματα μόνη της. Δεν πήγε μπροστά να τον δει. Μετά. Δεν της κράτησε κανείς θέση μπροστά. Μόνο η οικογένεια. Ντυμένη στα μαύρα όλοι τους. Με δάκρυα στα μάτια. Όλοι τους. Όχι εκείνη.
«Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Σηκώθηκε αμήχανα από την θέση της κι έκανε αργά τον σταυρό της. Έκατσε κι έσκυψε το κεφάλι της. Ο παπάς είχε ήδη ξεκινήσει να ψέλνει την νεκρώσιμη ακολουθία. Δεν μπορούσε να τον παρακολουθήσει. Κάπου κάπου τον άκουγε και μετά χανόταν πάλι στις σκέψεις της.
«Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῷ. Ἀλληλούϊα.
Ἐνύσταξεν ἡ ψυχὴ μου ἀπὸ ἀκηδίας, βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου. Ἀλληλούϊα».
Ζαλίστηκε. Η μυρωδιά από το λιβάνι, από τα λουλούδια, η αποπνικτική ζέστη. Έπιασε το κεφάλι της, έσταζε ο ιδρώτας στον σβέρκο της.
«Ἐτι δεόμεθα ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ κεκοιμημένου δούλου τοῦ Θεοῦ , καὶ ὑπὲρ τοῦ συγχωρηθῆναι αὐτῷ  πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καὶ ἀκούσιον».
«Τίποτα να μη σου συγχωρεθεί κάθαρμα, τίποτα», άρχισε να μονολογεί το Λιζάκι από το τελευταίο κάθισμα. Έσφιξε με το δεξί της χέρι την μπροστινή καρέκλα και βαριαναστέναξε.
«Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ἡ ζωή, καὶ ἡ ἀνάπαυσις τοῦ κεκοιμημένου δούλου  σου , Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
«Γαλήνη να μην βρεις».
Κοίταξε ψηλά και το αριστερό της χέρι ψηλάφισε ανάμεσα στα πόδια το εσώρουχό της. Δεν την ενδιέφερε αν εκείνη την ώρα την κοίταζε κανείς. Αδιαφορούσε. Σε λίγο τα δάχτυλά της γλιστρούσαν στον κόλπο της.
«Σός εἰμι ἐγώ, σῶσόν με, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα. Ἐλέησόν με, Κύριε».
Το χέρι της τώρα ταξίδευε. Για μια στιγμή ήταν σίγουρη ότι ήταν δικό του.
«Παύλο μου. Παύλο μου».
«Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν. Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν. Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν».

«Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοὶ τῷ θανόντι, εὐχαριστοῦντες Θεῷ·…».
Σε λίγο όλοι σηκώθηκαν. Αρκετοί βγήκαν έξω αλλά οι περισσότεροι έκατσαν στην ουρά, ο ένας πίσω από τον άλλον να φιλήσουν για τελευταία φορά τον νεκρό.
Το Λιζάκι προχώρησε μπροστά, στην ουρά κι αυτή. Τους συγγενείς δεν τους συλλυπήθηκε. Αδιαφόρησαν επιδεικτικά με την παρουσία της.
Κάποια στιγμή βρέθηκε κοντά του. Φορούσε ένα λευκό φόρεμα και ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες. Χάιδεψε απαλά το φέρετρο και προσπάθησε να αναγνωρίσει το κορμί που λάτρεψε κάτω από τον σωρό με τα λουλούδια. Μάταια. Τον κοίταξε και της φάνηκε ότι της χαμογελούσε πάλι πονηρά. Δεν τον φίλησε μόνο ακούμπησε τα δάχτυλά της στο στόμα του και προσπάθησε να τα εισβάλλει στη γλώσσα του.
«Αυτό για να μη ξεχάσεις ποτέ τι έχασες», του ψιθύρισε κι έφυγε γελώντας.

Το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι, μόνη της αγκαλιά με το μαξιλάρι. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό. Κουφόβραση. Τα φώτα σβηστά από ώρα.
«Φοβάμαι. Που είσαι; Φοβάμαι. Εγώ την κράτησα την υπόσχεσή μου. Ότι μου ζήτησες». Δάγκωσε το μαξιλάρι με δύναμη και το έβαλε ανάμεσα στα πόδια της. Μόνο τότε έκλαψε το Λιζάκι.
«Ανάθεμά σε, ανάθεμά σε».

 

α’ δημοσίευση στην bibliotheque