Άλλος με την βάρκα μας…

(something to grab onto by Antonio Bonnin Sebastia)

Ήθελα να φορώ τους φακούς το καλοκαίρι. Να κοιτώ ψηλά και να αλλάξουν χρώμα τα μάτια μου από τον ήλιο. Ήθελα να πάρω τα δικά σου. Πράσινα του σμαραγδιού την ώρα που ιριδίζει χρυσό το φως της αυγής. Πράσινα της  χρυσόμυγας την ώρα που σκαρφαλώνει πάνω της η τελευταία ηλιαχτίδα. Θα συμβιβαζόμουν και με το πράσινο του βάλτου. Του έλους. Εκεί που ρουφά την χορτιαριασμένη γη και της δίνει μια σκοτεινή, σχεδόν απόκοσμη απόχρωση του κίτρινου. Εκεί που το μπλε εξαφανίζεται κι υπάρχει μόνο υποψία πράσινου. Εκεί που υπερνικά το χαλασμένο κίτρινο. Έστω. Θα συμβιβαζόμουν. Ήθελα να  ρίξω άγκυρα σε αυτές τις πινελιές. Να μαζέψω με τρύπια δίχτυα ότι έχει απομείνει σε σιωπή, να τα ρίξω σε μια βάρκα και να την βλέπω να βυθίζεται.  Ήθελα να θυμηθώ πως τρίζουν οι βλεφαρίδες όταν ανοίγουν. Σαν βάρκα που βουλιάζει. Ξέμεινα με ευχές  στον αντίχειρα και τον δείκτη. Και στα δυο χέρια. Ξέμεινα από πράσινες βλεφαρίδες. Ξέρεις, το δάκρυ παίρνει χρώμα όταν ψηθεί στον ήλιο. Γίνεται μελί. Σχεδόν γλυκίζει. Σχεδόν κολλάνε οι βλεφαρίδες σε μια τσίμπλα από μέλι που στάζει. Και να ξεμείνεις από αλάτι, σου υπόσχομαι θα στάζεις μέλι.

Ήθελα, τίποτα…

 

                                                                                                                                                Αφιερωμένο σε μια ψυχή που (μου) λείπει.

 

Η ανάρτηση συμμετέχει στην ιδέα της Πέτρα μας, άλλος με την βάρκα μας!!

Να μου επιτρέψετε να μην αφήσω ανοιχτά τα σχόλια. Σας ευχαριστώ ολόψυχα για όλη την γλυκειά σας διάθεση…

Φιλιά πολλά και καλό μας μήνα!!

 

Advertisements

2 thoughts on “Άλλος με την βάρκα μας…

  1. Παράθεμα: 3 χρόνια παρέα… | marilenaspotofart

  2. Παράθεμα: Ελένη | marilenaspotofart

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.