My precious

 

                                                                                       Encaustic by Leah Macdonald

 

Είναι αρκετοί. Κάποιοι πιο μπροστά, οι περισσότεροι πίσω. Κάνει πολλή ζέστη πάντα. Κάποιοι φεύγουν αμέσως, οι περισσότεροι ακόμα κάθονται εκεί γύρω. Κοιτούν πότε χαμηλά, πότε ψηλά, καμιά φορά κοιτούν εκείνους που έρχονται. Κάθε μέρα έρχονται καινούρια, άγνωστα πρόσωπα με το ίδιο βλέμμα. Πότε στο χώμα, πότε στον ουρανό.


Πάντα έχει ζέστη εδώ. Κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα τα δάχτυλα βαραίνουν, σφουγγάρι, από τις πηχτές σταγόνες του μετώπου. Κάποια δάχτυλα λαχταράνε την χειραψία τους. Έστω κι έτσι, υγρά. Τα περισσότερα σφίγγονται γροθιά μέχρι να αφυδατωθούν οι ρωγμές στην παλάμη τους. Κάποια δάχτυλα μόλις έθαψαν κάπου εκεί γύρω τα όνειρά τους. Τα περισσότερα πρώτα τα σκότωσαν.


Ήθελε πολλή αγάπη να τα σκοτώσουν. Πρώτα τα κανάκεψαν. Ότι τάχα δεν θα τα αποχωριστούν ποτέ. Και περνούσαν ατελείωτες ώρες μαζί, καθημερινά. Έτρωγαν, έπιναν, κοιμούνταν μαζί. Αργότερα άρχιζαν να ξεθωριάζουν. Δεν έφταιγαν αυτοί. Συνήθισαν στο μαύρο και στο γκρι κι έπρεπε και τα όνειρα να ακολουθήσουν. Και κάπου εκεί δεν τα τάισαν, όχι γιατί δεν πεινούσαν αλλά να, ξέχασαν και δεν έγινε και τίποτα. Αργότερα γύρισαν πλευρό και δεν τους πείραξε που έμειναν ξάγρυπνα. Αυτοί έπρεπε να κοιμηθούν όμως.


Κάποιους δεν τους ενοχλούν. Απλά έπαψαν να έχουν γεύση, οσμή, υφή. Έτσι τα όνειρά τους, έγιναν διάφανα και κάπου χάθηκαν. Τους περισσότερους τους βασάνισαν μέχρι να φύγουν. Ακόμα τους τιμωρούν. Γι αυτό έπρεπε να τα σκοτώσουν, καταλαβαίνετε; Πρώτα τα έβαλαν να κοιμηθούν, μπορεί και να τα νανούρισαν πρώτα. Μετά τα φίλησαν απαλά στο μάγουλο, μπορεί και να χάιδεψαν μετά. Κάποιοι κατέβασαν με δύναμη την λεπίδα και την έστριψαν πολλές φορές γύρω γύρω από την τρύπα που άνοιξαν. Έπρεπε να είναι μεγάλη η τρύπα, να είναι σίγουροι. Οι περισσότεροι απλά έσφιξαν τα χέρια γύρω από τον λαιμό τους. Κάπως έτσι τα σκότωσαν. Στον ύπνο. Γαλήνια, σχεδόν δεν το κατάλαβαν πως ξεψυχούσαν. Να, κάπως έτσι δεν σκότωσε κι η Μήδεια τα παιδιά της; Από αγάπη;


Ακόμα είναι αρκετοί εδώ. Κάποιοι τα κλαίνε ακόμα. Τηρούν τα έθιμα. Δάκρυα, κεριά, καμιά φορά τρισάγιο. Οι περισσότεροι δεν έκλαψαν κι έμειναν να φρουρούν το χώμα. Φοβούνται λέει μην αναστηθούν. Μην τους στοιχειώσουν σάπια όνειρα. Καμιά φορά άλλοι τα καλοπιάνουν κι είτε ανάβουν τσιγάρο και το πετούν να σβήσει αργά στο χώμα, άλλοι χύνουν μπουκάλια ολόκληρα από κρασί και ποτίζουν τον στεγνό λάκκο. Αρκετοί φυτεύουν λουλούδια στον χώρο ταφής. Καμιά φορά φυτρώνουν μαύρα άνθη που τις νύχτες μυρίζουν μούχλα. Τις περισσότερες φορές φυτρώνουν σκληρές περικοκλάδες που ξεσκίζουν την σάρκα της γης. Να, κάπως έτσι δεν γεννιούνται οι εφιάλτες; Από εκδίκηση;

Advertisements

18 thoughts on “My precious

  1. Αχ Μαριλενα μου έχεις δίκιο μόνοι μας σκοτώνουμε τα όνειρα μας, αλλά την ίδια στιγμή που χάνετε ένα όνειρο γεννιέται ένα άλλο, νομίζω πιο δυνατό .Αλυσίδα κορίτσι μου, γιατί χωρίς όνειρα δεν υπάρχει ζωή, για μένα τουλάχιστον.

    • Ετσι ακριβώς είναι Κατερίνα μου!! Αλυσίδα είναι κι ανάγκη για όνειρα και ζωή!!
      Απλά όσο μπορούμε να μην τα παραπετάμε, να μην τα λησμονούμε αμαχητί!!
      Σε φιλώ καλή μου! 🙂

  2. Μαριλένα καλησπέρα σου και καλή σου βδομάδα κορίτσι μου. Μπαίνεις με ..βαρύ θέμα και γραφή στην καινούργια βδομάδα. Σφίγγεις καρδιές και σκέψεις. Προκαλείς ίσως πόνο, θλίψη αλλά συνάμα και περισυλλογή. Βάζεις σε κίνηση να αναζητήσουμε την βαθύτερη ερμηνεία των λόγων σου.
    Και αυτό πιστεύω είναι πολύ σημαντικό.
    Εύχομαι η συνέχεια της βδομάδας σου ανάλογα και όμορφα εκφραστική. Φιλιά

  3. Να προσπαθούμε, να προσπαθούμε Μαριλένα μου να είμαστε ευτυχισμένοι και να ζούμε αυτό που θέλουμε εμείς και όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι για εμάς!
    Να ονειρευόμαστε και να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας!
    Πολύ δυνατό το κείμενό σου!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

  4. Πανάθεμα σ’ αυτούς που γεννούν τέτοια κείμενα… Την κατάρα μου…
    Σε φιλώ γλυκά συμπεθερόνι μου και σου εύχομαι δύναμη και πίστη.
    Με γεια την ανακαίνιση, έκανα κι εγώ μια μικρή! Φιλιά και καλημέρες 🙂

  5. Είμαι από εκείνους που φυτεύουν λουλούδια στον χώρο ταφής! Μη με ρωτάς τι μυρίζει γύρω μου.
    Πάντως τα μνημονεύω…. δεν ξεχνώ κι αυτό πονάει!
    Φιλιά αγαπημένη μου Μαρλέν!

    Πονάει το θέμα! ♥

  6. Καλημέρα Μαριλένα μου!Ειλικρινά,δέν βρήσκω λόγια νά περιγράψω,πώς νοιώθω διαβάζοντας τό κείμενο σου καί τίς σκέψεις σου!!Φοβερό συναίσθημα!Συγχαρητήρια κοριτσάκι μου!!Νάσαι καλά νά μάς χαρίσης μοναδικές στιγμές μέ τήν υπέροχη γραφή σου!!
    Καλή εβδομάδα!!Πολλά φιλάκια!!

  7. Μαριλένα μου είμαι στη φάση που αρχίζω να κανακεύω τα όνειρά μου πριν την ταφή (φάση είναι ελπίζω να περάσει).
    Φιλιά!

  8. Καταπληκτική γραφή! Τόσο μεταδοτική, τόσο παραστατική. Δεν έχω λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα από αυτό που διάβασα. Πάντως ότι ήθελες να πεις Μαρία-Έλενα το ΕΙΠΕΣ και με άγγιξε μέχρι τα τρίσβαθα!
    Πάντα έτσι δημιουργική και εκφραστική να είσαι!
    Φιλάκια πολλά

  9. «Εκταφή» το κείμενό σου.
    Έτσι το ένιωσα. Ίσως γιατί με βαρύνουν αρκετές «δολοφονίες» ονείρων.
    Εκόντες- άκοντες, έχουμε όλοι μας βεβαρυμένο το ονειρικό μας μητρώο…
    Καλό βράδυ Μαριλένα μου! Έκπληξη δυνατή το αποψινό σου κείμενο…

  10. Κάποια όνειρα πρέπει να αντικατασταθούν…παλιώνουν, γίνονται ανυπόμονα, ανυπόφορα, μυρίζουν φθορά…δεν τα θέλουμε άλλο και τότε γεννιούνται απλά τα καινούρια!

    Υπέροχο κείμενο Μαριλένα μου!
    Φιλιά πολλά!

  11. Φοβάμαι μη φτάσω σε αυτό το σημείο… Πρέπει να κάνω κάτι και γρήγορα…
    Τα όνειρα δεν πρέπει να πεθαίνουν. Πρέπει έστω να προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε όσο το δυνατό περισσότερο από αυτά!
    Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s