Δώρων η ανάρτηση!!

Καλησπέρα σε όλους φίλοι μου!! 🙂 Όπως προμηνύει κι ο τίτλος η ανάρτηση αφορά δώρα!! Θα δούμε μέχρις στιγμής πως προχωρά η διαδρομή/παραλαβή των δώρων στην μυστική μας Χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή και θα σας δείξω και δυο πανέμορφα δωράκια που έλαβα!!

Πριν από όλα, να σας ενημερώσω πως το πρόβλημα που είχα με τα 40 blogs που είχαν χαθεί από την ροή μου,διορθώθηκε πανηγυρικά!! Κι αφού έκραξα και δημόσια την wordpress οφείλω και να ευχαριστήσω τους τεχνικούς συμβούλους που μου έστελναν 3 και 4 mails την ημέρα για να βρούμε την άκρη!! Όλα καλά όλα ανθηρά μέχρι την επόμενη φορά που κάτι θα γίνει αλλά τώρα του πήρα τον αέρα!! Και ξεσκόνισα και τα αγγλικά μου, αυτό που το πάτε!! 🙂

Πάμε τώρα να δούμε όσα δωράκια έχετε παραλάβει μέχρις στιγμής στο secret santa μας.

Πριν λίγες μέρες σας έδειξα το δωράκι που έστειλε η Μαρία Κανελλάκη (http://toapagio.blogspot.gr/) στην Κατερίνα                 ( http://cyclamina.blogspot.gr/). Εδώ είναι!!

Η Κική ( http://ekfrastite.blogspot.gr/) έστειλε στην Μαρία ( http://blissinsmallthingsl3.blogspot.gr/ ) το δωράκι της κι είναι εδώ!!

Η Αννιώ ( http://tis-annios.blogspot.gr/) έστειλε το δικό της στην Ειρήνη ( http://www.mamadoistories.gr/)   κι είναι εδώ!!

Μετά χουμε ένα μυστικό ζευγαράκι, το μοναδικό που κληρώθηκε να ανταλλάξει μεταξύ του!! Η Έλλη με την Κάτια κι η Κάτια με την Έλλη!! 🙂 Τέλειο;; Η Έλλη ( http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/)  έστειλε εδώ το δωράκι της στην Κάτια ( http://starsandicicles.blogspot.gr/) κι η Κάτια έστειλε εδώ το δικό της στην Έλλη!!

Η Ράνια                                         (http://okosmostisranias.blogspot.gr/) έστειλε το δικό της δωράκι στην Μαρία (http://mathetogamo.blogspot.gr/) κι είναι εδώ.

Η Ειρήνη ( https://xirotexnoirini.wordpress.com/) έστειλε το δικό της στην Αριστέα ( http://princess-airis.blogspot.gr/) κι είναι εδώ.

Η Μαρία ( http://blissinsmallthingsl3.blogspot.gr/) έστειλε το δικό της στην Δέσποινα (http://mamadesekrisi.blogspot.gr/) κι είναι εδώ

Η Ρένα ( http://rena-wwwrena.blogspot.gr/) έστειλε το δικό της δωράκι στην Κλαύδια ( http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/) κι είναι εδώ.

Να ξέρατε πως χαμογελάω κι εγώ σαν παιδάκι στην οθόνη κάθε φορά που βλέπω τα δωράκια και την χαρά σας!! 🙂 Είναι διπλή για μένα!!

Και τώρα θα εκθειάσω δυο πανέμορφα δωράκια που έλαβα αυτές τις μέρες κι είμαι απίστευτα συγκινημένη για την σκέψη και μόνο!! Ηρθε χθες ο ταχυδρόμος και μου έφερε έναν φάκελο από την Κάτια μας που χει τα blogs http://katitimou.blogspot.gr/ και το Χριστουγεννιάτικο πανηγύρι στο http://starsandicicles.blogspot.gr/. 

Ο φάκελος ήταν γεμάτος καμπανούλες, χριστουγεννιάτικα δεντράκια μινιατουράκια, μια χειροποίητη κάρτα με κεντητό αστεράκι μοτίβο, γεμάτη ζεστές ευχές

MINOLTA DIGITAL CAMERA

κι ένα υπερφανταστικό, πλεχτό, χειροποίητο ζακετάκι-γιλεκάκι σε αγαπημένο σμαραγδί χρώμα!! Υπεροχότατο!!

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Κάτια μου πόσο σε ευχαριστώ που έκανες τόσο κόπο κι έβαλες τόση φροντίδα κι αγάπη!! Να σαι καλά, το χω λατρέψει το πανέμορφο ζακετάκι σου!! Δεν έχω λόγια!! Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!! ❤ Μέσα από την καρδιά μου!!!

Ακόμα ένα δωράκι από αγαπημένη φίλη, έλαβα την Πέμπτη. Από την Βαρβάρα η οποία δεν έχει κάποιο blog ή σελίδα στο fb, κάτι, για να σας δείξω τις δημιουργίες κι αυτής της φίλης της χρυσοχέρας!! Μου έφτιαξε ένα τεράστιο κεραμικό ρόδι γούρι κι έβαλε όλη της την μαεστρία!! Λίγα φύλλα χρυσού, κορδελίτσες, σύρμα και χαντρούλες και τι άλλο, το σήμα κατατεθέν των απανταχού γατοπαλαβιάρων! Με ξέρουν όλοι πλέον αλλά κι η Βαρβάρα κι εκείνη γατομάνα και γατόφιλη!! Σας το δείχνω γύρω γύρω!! Δεν είναι πανέμορφο;;; Χίλια ευχαριστώ και στην καλή μου Βαρβάρα!! ❤

MINOLTA DIGITAL CAMERA

MINOLTA DIGITAL CAMERA

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Να έχετε όλοι ένα ξεκούραστο σ/κ!! Φιλάκια πολλά!!

Παρουσίαση βιβλίου: Καλά και σήμερα, Σοφία Νικολαΐδου

 

New Image

 

 

Καλησπέρα σε όλους!! Για τους φίλους που μένουν Αθήνα έχω να προτείνω μια πολύ ιδιαίτερη και προσωπική πρόταση βιβλίου για το βραδάκι της Πέμπτης.

Την Πέμπτη 26 Νοέμβρη, στις 20:30 μ.μ. , η συγγραφέας Σοφία Νικολαΐδου θα μιλήσει στο βιβλιοπωλείο Ianos (Σταδίου 24, Αθήνα), με αφορμή το νέο της βιβλίο Καλά και σήμερα. Το χρονικό του καρκίνου στο δικό μου στήθος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Με την συγγραφέα θα συνομιλήσουν η Ελένη Μπούρα κι η Μάγια Τσόκλη.

Στο βιβλίο, η Σοφία Νικολαΐδου περιγράφει το χρονικό της ασθένειάς της, από την στιγμή που διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους έως την  μαστεκτομή και την εμπειρία της χημειοθεραπείας. Είναι η δική της προσωπική κατάθεση. 

Αξίζει να μπείτε εδώ να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο καθώς και συνεντεύξεις της συγγραφέα που είναι συγκεντρωμένες και τι έγραψαν κριτικοί για το βιβλίο.

Γράφει η ίδια:

Ένα ημερολόγιο που καταγράφει εν θερμώ όσα έζησα, όσα έμαθα, όσα σκέφτηκα, όσα φοβήθηκα και όσα έλπισα τους μήνες που πάλεψα με την αρρώστια. Διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού στις 22 Σεπτεμβρίου του 2014. Έκανα μαστεκτομή την 1η Οκτωβρίου και άρχισα χημειοθεραπεία στις 29 του ίδιου μήνα. Αυτό είναι το χρονικό του καρκίνου στο δικό μου στήθος. Μέχρι να νοσήσω, είχα την αλαζονεία του υγιούς. Δεν πίστευα ότι μπορούσε να μου συμβεί. Είχα φίλες που νόσησαν. Νόμιζα ότι καταλάβαινα τι πέρασαν. Δεν είχα ιδέα.  Άρχισα να γράφω αυτό το βιβλίο από την πρώτη μέρα που έσκασε η βόμβα. Ήταν το φάρμακο και η θεραπεία μου. Αν κάτι μου έμαθε η αρρώστια (και μου έμαθε πολλά), είναι ότι η καθεμία από μας είναι η ατομική της περίπτωση. Το σώμα βιώνει την ασθένεια και τη θεραπεία με τον δικό του τρόπο. «Δεν υπάρχουν ασθένειες, υπάρχουν ασθενείς» είχε πει ο αρχαίος ημών Ιπποκράτης. Πέρασαν αιώνες, για να καταλήξουμε, ξανά, σ’ αυτήν την τόσο βαθιά —και τόσο αυτονόητη— φράση.

Να ναι καλοτάξιδο το βιβλίο, να δώσει κουράγιο και να συντροφεύσει με την αλήθειά του και το τσαγανό του όσο το δυνατόν περισσότερα προσκέφαλα και καρδιές!! Καλά και σήμερα, κι αύριο και κάθε μέρα!!!

 

Σκιά σου να γίνομαι…

Καλησπέρα σας!! 🙂 Ακόμα ένα διαδικτυακό δρώμενο έληξε. Ο 18ος διαγωνισμός Φωτογραφίζειν, που διοργανώνει η Μαρία Νι!! Αυτήν την φορά ως θέμα έμπνευσης είχαμε ένα άκρως δημιουργικό θέμα, τα λόγια ενός τοίχου. Αν έχει μεράκι και κέφια ο φακός αιχμαλωτίζει με αξιοζήλευτο τρόπο εικόνες, σκιές, αναμνήσεις, ακόμα και τον ίδιο τον χρόνο!! 

Για του λόγου το αληθές πατήστε εδώ για να θαυμάσετε όλες τις φωτογραφίες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό κι εδώ μπορείτε να δείτε την νικητήρια φωτό με το δυνατό μήνυμα που μας πέρασε!! Πολλά πολλά συγχαρητήρια στην νικήτρια αλλά και σε όλους τους φίλους που αφέθηκαν στα λόγια ενός τοίχου!!

Η συμμετοχή μου ήταν η αφεντιά μου, τρομάρα μου ( 🙂 🙂 ) καθώς σκαλώνει η σκιά του σώματος στον τοίχο!! Μην με ρωτάτε πως βγήκε αυτό το αποτέλεσμα της σκιάς πάνω σε σκιά, δεν έχω ιδέα!! Εγώ κάτι κουμπιά πάταγα!! Επεξεργάστηκα μετά την φωτό με έντονο κόκκινο και κόκκους και βουαλά!!  Τίτλος της, σκιά σου να γίνομαι..

σκιά σου να γίνομαι

 

Σας ευχαριστώ πολύ πολύ για τις ψήφους που χαρίσετε στην φωτό μου και φυσικά το Μαράκι μας για το κέφι της και την εξαιρετική της διοργάνωση για ακόμα μια φορά!! Να στε όλοι καλά και να χουμε μια όμορφη βδομάδα!! Baci e abbracci!!!

25 λέξεις #2

Καλησπέρα σε όλους φίλοι μου!! Ακόμα ένα διαδικτυακό παιχνίδι γραφής ολοκληρώθηκε. Η Μαρία Νι μας ζήτησε να εμπνευστούμε από μια φωτό δική της, μια απίστευτης σύλληψης φωτό, και να γράψουμε έως δυο ολιγόλεκτα των 25 λέξεων. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλες τις συμμετοχές που στόλισαν το παιχνίδι!!

Δεν είναι υπερβολή αν πω πόσο εξαιρετικές ήταν οι εμπνεύσεις όλων και πόσο δύσκολη η διαδικασία της ψήφου για ακόμα μια φορά. Συγχαρητήρια σε όλους μα όλους τους δημιουργούς!!

 

Συμμετείχα με δυο ολιγόλεκτα, ένα ποίημα συνδυασμό από χαϊκού (5-7-7) και τάνκα (5-7-5-7-7) κι ένα ακόμα ολιγόστιχο. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την ανάγνωση και την αγάπη που χαρίσατε στις λέξεις μου!! ❤️ Ενα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ και στην Μαρία μας που ακούραστα και με φροντίδα φιλοξενεί και διοργανώνει αγαπημένες δράσεις!! Να στε όλοι καλά και καλή βδομάδα να χουμε!!

 

α)

Ωχροί ασβέστες
ξεφτισμένοι σοβάδες
συλλέκτες σιωπής.
Επιτύμβιοι
ψίθυροι γκρεμισμένοι
κατρακύλησαν
στο χώμα κουρνιάσανε
Δάκρυσε να καρπίσουν.

 

 

 β)
Σύρε μιαν ηλιαχτίδα. Να ξεμουδιάσει εντός μου το πρωινό χαμόγελό της. Σύρε την ως το πάτωμα, ως το ταβάνι σύρε την, να πλημμυρίσω φως τύλιξέ με. Να αξιωθώ ηλιόκαμα

 

Τα χω πάρει…

Λοιπόν δεν με έχετε συνηθίσει να μιλάω έτσι, αλλά τα χω πάρει όσο δεν παίρνει.. Με ποιον άλλον φυσικά;;; Με την κωλό wordpress.. Εχω κάνει δεν ξέρω κι εγώ πόση υπομονή να μαθαίνω κάθε φορά που τους κάπνιζε καινούρια κουμπιά, καινούριες ρυθμίσεις, πράγματα εντελώς παντελώς άχρηστα για μένα.. Προβλήματα με τα σχόλια, προβλήματα με την εμφάνιση των αναρτήσεών μου σε πλατφόρμες blogspot.. Εκανα υπομονή σαν ζώον που κλασσικά είμαι..

Σήμερα το κερασάκι στην τούρτα.. Μπαίνω να δω τα φιλικά blogs που ακολουθώ στην ροή μου και βουαλά, από 90 σχεδόν blogs, έμεινα με γύρω στα 50… Από το πουθενά μου διέγραψαν, δεν έχω ιδέα με τι εφαρμογή, κοντά στα 40 τόσα blogs.. Δεν μπορώ με τίποτα να τα βρω, δεν μπορώ να επαναφέρω την ροή στην αρχική μορφή.. Εχω στείλει ερώτηση σχετική και στο αγγλικό και στο ελληνικό forum κι ακόμα απάντηση καμιά..

Αν δεν επανέλθει η ροή όπως πρέπει ή τουλάχιστον κάποιος υπεύθυνός τους  να μου εξηγήσει κάτι, εγώ το κλείνω το blog , πολύ απλά κι άντε γεια.. Δηλαδή αμάν πια κάθε φορά που τους την βαράει… Και δεν υπάρχει ένα κωλοκουμπί να λέει έστω δέχεσαι την αλλαγή ναι ή ου…

Μικρή ενημέρωση

Σήμερα στην ροή εμφανίστηκαν οι νέες αναρτήσεις σας, κι από τα blogs που μου δείχνει ότι δεν τα ακολουθώ πλέον κι αυτά είναι τα 40 πρώτα blogs που ακολουθούσα από την αρχή που ξεκίνησα.. Τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό.. Είμαι ακόμα πολύ θυμωμένη με το τι έγινε αλλά τουλάχιστον πριν λίγο επικοινώνησαν μαζί μου. Ελπίζω να βγάλω άκρη σύντομα. Μάλλον από την νέα χρονιά θα αλλάξω blog αν συνεχιστεί αυτό το χάλι, γιατί θέλει και διαδικασία να μεταφερθεί αυτούσιο ένα blog της wordpress στον blogger και δεν γνωρίζω τα τι και πως.. Σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν κοντά μου στο ξέσπασμά μου και λυπάμαι αν στεναχώρησα κάποιον..  

Σοκολατοπρόταση κι όχι μόνο!!

Καλημερούδια σε όλη την κομπανία!! Εντάξει έχω χαθεί λιγάκι αλλά υπάρχει αιτία!! Θα προσπαθήσω να είμαι περισσότερο ενεργή στην γειτονιά όμως, ναι;;; Δεν είναι παραπλανητικός ο τίτλος, σας έχω την σοκολατοπρόταση για τους φίλους που μένουν Αθήνα!! Όχι αστεία!! Αλλά μέχρι να σας πάω εκεί, πρώτα να σας πω τα νέα της μυστικής Χριστουγεννιάτικης ανταλλαγής μας!!

Όπως όλες οι φίλες που συμμετείχατε φέτος ξέρετε, ήδη έχουν μοιραστεί όλες μα όλες οι διευθύνσεις στα μυστικά σας ταίρια και σε λίγο καιρό θα αρχίσουν να χτυπάνε κουδούνια για να παραλάβετε τα δωράκια σας!! Ώπα μισό.. Το πρώτο δωράκι έχει ήδη σταλεί καλέ!! Η Μαρία έστειλε ένα πανέμορφο κασκόλ στην Κατερίνα που μας το παρουσίασε στο blog της πριν λίγες μέρες!! Για δείτε κι εσείς!!! Να μαστε καλά κορίτσια μου!! Και του χρόνου!!

Μην ξεχνάτε τα δωράκια καλό θα ναι να τα στείλουμε όσο μπορούμε πριν τον μεγάλο φόρτο των εορτών, για να αποφύγουμε τις καθυστερήσεις και φυσικά όταν παραλάβουμε το δώρο να κάνουμε μια ανάρτηση/παρουσίαση του δώρου και του αποστολέα του!! Κάθε φορά που θα γίνεται μια παρουσίαση θα σας την δείχνω κι εγώ από εδώ!! Νομίζω μπαίνουμε όλοι έτσι στο xmas swap mood!! 🙂

Μιλώντας για δωράκια, αχ, πριν λίγες μέρες έφτασε ένα δώρο καρδιάς από μια αγαπημένη μπλογκοφίλη, την εκφραστική μας Κική!! Μου χάρισε την πρώτη της ποιητική συλλογή, Τα λάφυρα της ψυχής μου, με μια συγκινητική κι εγκάρδια αφιέρωση!! ❤️

Σε επόμενη ανάρτηση θα σας κάνω και πιο εκτενές αφιέρωμα με αγαπημένα αποσπάσματα της ποιητικής συλλογής!!

 

Όπως μας περιγράφει κι η ίδια:

Το βιβλίο είναι μία ποιητική συλλογή που περιλαμβάνει 13 μοντέρνα, στοχαστικά, ανθρωποκεντρικά ποιήματα ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.

Προσφιλείς εκφραστικοί μου τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο.

Σε ευχαριστώ και πάλι τόσο πολύ Κική μου!! Να συνεχίσει να ναι έτσι καλοτάξιδη η πορεία του βιβλίου σου, να συντροφεύει το νου και την καρδιά των αναγνωστών και με το καλό να σαλπάρουν και τα επόμενα βιβλία!!   😉 Να σαι καλά και πάντα δημιουργική κι εκφραστική όπως εσύ ξέρεις!! 🙂

Τώρα, φίλοι μου που μένετε Αθήνα, ήρθε η ώρα για απογείωση και προσγείωση σε θάλασσες κι ωκεανούς σοκολάτας!! Εντάξει προσθαλάσσωση, πείτε το κι έτσι!! 😉 Ετοιμαστείτε να ανέβει το ζάχαρο στα ουράνια αλλά κι η διάθεσή μας επίσης!!

Θα πάμε βόλτα στο εργοστάσιο και μουσείο σοκολάτας!!! Ναιιιιιιιιιιι!!!!!!!!! Στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo, στο Μαρούσι, άνοιξε από τις 7 Νοέμβρη ένα θεματικό πάρκο σοκολάτας!!! Σ ο κ ο λ ά τ α ςςςςςςς!!! Τι δεν καταλαβαίνεις;;;; Ακόμα  δεν έχω πάει αλλά μάλλον από βδομάδα ετοιμάζομαι και θα χω μπόλικο φωτογραφικό υλικό δικό μου.

Πάρτε τα παιδάκια σας, πάρτε φίλους κι οικογένεια και βουρ να ξανανιώσουμε παιδιά!! Το θεματικό πάρκο σοκολάτας λειτουργεί καθημερινά και θα ναι ανοιχτό και στις γιορτές, μέχρι τις 16 Φλεβάρη 2016!! Οπότε κι αν κάποιοι φίλοι δεν μένουν Αθήνα αλλά τους φέρει εδώ ο δρόμος τους, ας το έχουν υπόψην!! Μπείτε εδώ για να δείτε περισσότερες πληροφορίες για το ωράριο λειτουργίας, τις τιμές εισόδου και την πρόσβαση στο εκθεσιακό κέντρο της Helexpo. Επίσης εδώ διαβάζετε το σύνολο της παρουσίασης στο εργοστάσιο και μουσείο σοκολάτας, με αναδρομές στην ιστορία της σοκολάτας, εκπαιδευτικές ξεναγήσεις, μαθήματα γευσιγνωσίας κι εννοείται αγορά σοκολάτας!!

 

Σας στέλνω, τι άλλο, σοκολατένιο φιλί!! Να στε καλά, κι όσο γίνεται να το ρίχνουμε και στην τρελλή,ναι;; Γιατί αλλιώς.. Κλάφτα Χαράλαμπε πριν να μας κλάψουν οι ρέγγες!!! Μάκια και να μην ξεχάσω οι φωτό δεν μου ανήκουν, είναι από το site του εργοστασίου σοκολάτας!! Μμμμμμμμ…

 

 

 

 

 

Η περούκα

φωτό από το διαδίκτυο, επεξεργασμένη από μένα

 

Μία, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε… Φέτος δεν άνθισε η λεμονιά. Πιπίλιζε αχόρταγα η ρίζα το χώμα το στεγνό, βογγούσαν τα κλαδιά, μα η λεμονιά δεν άνθισε. Ωραία που μυρίζαν τα μαλλάκια σου Θαλιώ μου! Στεφάνι, χλωμά ανθάκια λεμονιάς σκεπάζαν το πορφυρό σου το κεφάλι. Εικοσιδύο, εικοσιτρείς, εικοσιτέσσερις… «Με αγαπάς Γιωργή μου;», ψιθύριζες δειλά, «αγαπώ σε Θαλιώ μου μα τα μαλλάκια σου πιο πολύ». Πλέανε τα δάχτυλά μου, βάρκα ακυβέρνητη στις κόκκινές σου μπούκλες. Κάποτε αγγίζανε το στήθος κι από κει φτάνανε ως το χνούδι  σου το αγκάστρωτο. «Με αγαπάς Γιωργή μου;», γινόταν ο ψίθυρος κραυγή, «αγαπώ σε Θαλιώ μου μα τα μαλλάκια σου πιο πολύ». Κι ίδρωνε η παλάμη κι εγώ βλαστήμαγα την μάνα που σε γεννοβόλα έτσι ψιλοκάπουλη. Και πλάκωναν οι σάρκες τα σκεπάσματα κι αλάφραινε η ψυχή. Ξεστήθωτη έχασκες μετά το χόρτασμα, και τάιζες τώρα ντελικάτα στα φιλντισένια δόντια τα ασυγύριστα μαλλάκια. Σαρανταεννιά, πενήντα, πενηνταμία, πενηνταδύο, πενηντατρείς… Χθες στην γειτονιά, τι να σου λέω Θαλιώ μου; Την θυμάσαι την φουρνάρισσα; «Να! Δεν με πιστεύετε να σας χαρώ;», έλεγε και ξανάλεγε και σταυροκοπιόταν, «σαν να πήρε το μάτι μου απ΄την μισάνοιχτη την γρίλια, το Θαλιώ του Γιωργή, καλέ. Σαν να καθόταν στον καθρέφτη, στα σκοτάδια σας λέω και χτένιζε τα μαλλιά, λες και την άκουγα  να μετρά τις βουρτσιές της, θιοσχωρέστην». Και δώστου να σταυροκοπιέται η κακομοίρα. «Καλό το παραμύθι σου μα σα να λείπει κάτι», κοροϊδεύαν οι γειτόνοι. «Ταμπλάς μου ρθε σας λέω. », κι άντε πάλι σταυροκόπι κι έφτυνε τον κόρφο της. Ρε την κακομοίρα… Εβδομηνταδύο, εβδομηντατρείς, εβδομηντατέσσερις, εβδομηνταπέντε… Φύγαν και σκορπίσαν τα μαλλάκια σου, δάσος φυλλοβόλο. Τι έφταιγες κι εσύ; «Με αγαπάς Γιωργή μου;», δειλός ο ήχος της φωνής σου.  Ανοιγόκλεισα τα βλέφαρα, υπάκουα χαλινάρια, «αγαπώ σε Θαλιώ μου». «Μα τα μαλλάκια μου πιο πολύ;», κι ήρθε κάλπης ο λόξυγγας για αντιπερισπασμό κι εγώ τσιμουδιά κι έξω έριχνε βροχή μελανιασμένη. Να ξερες πώς βελονιάζει ακόμα το χτενάκι σου με τα λειψά τα δόντια, τα ψεύτικά σου τα μαλλιά Θαλιώ μου. Κι ας έγιναν στο κεφάλι μου παρηγοριά, να μου χαϊδεύουν τους ώμους, τις νύχτες ακόμα ονειρεύομαι σαράκια. Ενενηνταοχτώ, ενενηνταεννιά, εκατό. Καληνύχτα σου Θαλιώ.

 

 

Το μικροδιήγημα ήταν η συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας παιχνίδι, Παίζοντας με τις λέξεις, που οργανώνει η Μαρία. Υποχρεωτικές ήταν οι λέξεις με το κόκκινο και τα κείμενα που συνταξιδέψαμε στόλισαν ακόμα μια φορά το παιχνίδι!! Πολλά πολλά συγχαρητήρια στο κείμενο που διακρίθηκε επάξια καθώς και σε όλους τους δημιουργούς που δήλωσαν και πάλι την παρουσία τους γράφοντας!! 

Ευχαριστώ από καρδιάς το Μαράκι για την ζεστή φιλοξενία της, την απλόχερη αγκαλιά της κι όλους τους φίλους για την ανάγνωση και την αγάπη που χάρισαν στο περουκάκι!!

Το διήγημα δημοσιεύτηκε υπό την επιμέλεια του Στάθη Ιντζέ, τον οποίο κι ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία, στο διαδικτυακό περιοδικό Θράκα!!

Φιλιά σε όλους και να χουμε μια ήρεμη βδομάδα!! ❤

What they did yesterday afternoon, Warsan Shire

…later that night

i held an atlas in my lap

ran my fingers across the whole world

and whispered

where does it hurt?

it answered 

everywhere

everywhere

everywhere.

 

Με ελεύθερη απόδοση μια δική μου μετάφραση:

 

αργότερα εκείνη την νύχτα

βάστηξα μιαν υδρόγειο αγκαλιά, στα γόνατά μου

τα δάχτυλά μου διέσχισαν τον κόσμο όλο

και ψιθύρισα

που υπάρχει πόνος;

κι απάντησε

παντού

παντού

παντού

 

Αυτό που λέει το ποίημα της 27χρονης Βρετανίδας/Σομαλής ποιήτριας Warsan Shire, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο εδώ, αντικατοπτρίζει επακριβώς αυτό που θα έπρεπε όλοι μας να νιώθουμε..

Ξέρω πως ήμαστε όλοι συγκλονισμένοι από τα τελευταία γεγονότα, κυκλοφορεί διάχυτος ένας μαζικός παροξυσμός αλλά παρακαλώ ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι το θέμα μόνο οι Γάλλοι που έφυγαν άδικα κι είναι τεράστιο κρίμα.. Είναι κι οι Σύριοι που έφυγαν άδικα.. Είναι κι οι Παλαιστίνιοι που έφυγαν άδικα.. Είναι και παιδιά και νέοι κι ηλικιωμένοι που έφυγαν και φεύγουν ακόμα άδικα.. Που θαλασσοπνίγονται και χάνονται άδικα.. Που μένουν πίσω να πολεμήσουν και χάνονται άδικα για τα συμφέροντα των ισχυρών που τάχα δακρύζουν λες και τους έπιασε ο πόνος.. Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια μας .. Για πόσο πια θα χάνονται άδικα οι λαοί;…

Κλειδιά Ελευθερίας, εκδόσεις Ενδυμίων

κλεδιά ελευθερίας

 

Καλησπέρα σε όλους φίλοι μου! Σήμερα, αρχή της βδομάδας, κι έχω την μεγάλη χαρά να σας παρουσιάσω ένα βιβλίο που εκδίδεται σε λίγες μέρες με κείμενα εγκλείστων από το 3ο ΣΔΕ, (σχολείο δεύτερης ευκαιρίας), που λειτουργεί στις φυλακές Διαβατών.
Το βιβλίο φιλοξενεί κείμενα και ποιήματα εγκλείστων μαθητών και είναι «κλειδιά ελευθερίας» και επικοινωνίας. Όλα τα κείμενα, προέκυψαν από το πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του κοινωνικού έργου του Μ.Π.Σ. Δημιουργική γραφή του παιδαγωγικού πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας. Το πρόγραμμα αυτό βασίζεται εξ ολοκλήρου στον εθελοντισμό και επαναλαμβάνεται για τέταρτη χρονιά, κατά το μαθητικό έτος 2015-2016.


Κατά το περασμένο έτος διδάχτηκαν διήγημα και ποίηση, ενώ τους επισκέφτηκαν και μίλησαν μαζί τους γνωστοί ποιητές και πεζογράφοι. Κατά το έτος 2014-2015 δίδαξαν εξ ολοκλήρου απόφοιτοι του τμήματος μεταπτυχιακών σπουδών δημιουργικής γραφής του πανεπιστημίου Φλώρινας.


Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Αστέρη για όλες τις πληροφορίες που μου διέθεσε!! Εγώ να ευχηθώ ολόψυχα να ναι καλοτάξιδο το βιβλίο και να σπάσει πολλά κάγκελα!! Μην σας πτοήσει ο όγκος του άρθρου, η ανάρτηση διαβάζεται νεράκι!! Θα αφήσω τον Αστέριο Μαυρουδή, απόφοιτο του τμήματος και συγγραφέα, να σας περιγράψει με τα δικά του λόγια την εμπειρία του στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας στις φυλακές Διαβατών, καθώς ο ίδιος είναι κι υπεύθυνος δράσης του προγράμματος κι είχε και την λογοτεχνική επιμέλεια του βιβλίου που ετοιμάζεται να εκδοθεί, ενώ την φιλολογική την έκανε ο Τρ. Κωτόπουλος και η Εύα Μπαλαή:

Όταν δέχτηκα την πρόσκληση-πρόκληση από το ΜΠΣ της παιδαγωγικής ακαδημίας Δ. Μακεδονίας να αναλάβω υπεύθυνος δράσης στις φυλακές Διαβατών, με θεματική την «δημιουργική γραφή», ήτοι την εκπαίδευση πάνω στην λογοτεχνική γραφή, δεν μπορούσα να φανταστώ τις εμπειρίες και τα συναισθήματα με τα οποία θα ήμουν πλήρης όλη τη σχολική χρονιά. Νομίζω δε ότι η σχέση λειτούργησε αμφίδρομα, τουλάχιστον από τις επιστολές που μας ενεχυρίαζαν οι έγκλειστοι μαθητές μας, ιδίως όταν έρχονταν η ώρα της αποφυλάκισης. Δεν μπορούμε να πούμε για ποιο λόγο εκτίουν τις ποινές τους γιατί θεωρούμε τους εαυτούς μας δάσκαλους και τους αντιμετωπίζουμε ως μαθητές. Ωστόσο μας αποκάλυπταν το παρελθόν και τις αιτίες φυλάκισης τους στις συζητήσεις στην τάξη, στις γραπτές εργασίες και τις προσωπικές συζητήσεις, καθώς σιγά σιγά ξεπερνούσαν την επιφυλακτικότητα και την δυσπιστία τους.


Οι διδάσκοντες αποτέλεσαν δυο συμπαγή τμήματα. Ένα τμήμα ήταν οι απόφοιτοι και τελειόφοιτοι του μεταπτυχιακού και το έτερο ήταν γνωστοί διηγηματογράφοι και ποιητές. Η προθυμία για συμμετοχή ήταν καταπληκτική και ήρθαν απόφοιτοι από Αθήνα, Κοζάνη, Βέροια, Τρίκαλα, πάντα σε εθελοντική βάση. Χώρισα τον εκπαιδευτικό χρόνο σε δυο τμήματα κατά τα οποία διδάχτηκαν τα δυο είδη: διήγημα και ποίηση. Οι μαθητές μας ήταν είκοσι τρεις στο αρρένων και επτά στο γυναικείο τμήμα. Βέβαια κατά την πορεία και ιδίως κατά τον μήνα Μάιο είχαμε πολλές αποφυλακίσεις. Τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος, θα φανούν στο βιβλίο το οποίο θα εκδοθεί με δικά τους διηγήματα και ποιήματα.


Το τμήμα δημιουργικής γραφής συναντιόταν μια φορά την εβδομάδα κάθε Τρίτη για δυόμιση ώρες για ολόκληρη τη σχολική χρονιά. Η εκπαίδευση σχεδιάστηκε στα χαρτιά όπως σε οποιοδήποτε άλλο τμήμα. Προσφύγαμε στην σοφία των δασκάλων μας και οι ασκήσεις βασίστηκαν στις βασικές δομές των λογοτεχνικών κειμένων. Μιλήσαμε για πεζογραφία και ποίηση. Είχαμε ασκήσεις για το ύφος, τους χαρακτήρες, το σκηνικό, τον χρόνο, τις ομοιοκαταληξίες, τα μέτρα, τα είδη. Υπήρχαν εβδομαδιαίες εργασίες που κάλυπταν μια ποικιλία από είδη -ποίηση, πεζογραφία, Η ώρα του μαθήματος περιλάμβανε ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων, κυρίως από το βιβλίο του Α. Μαυρουδή η κλεψιά και άμεσες οδηγίες, ασκήσεις και επεξεργασία από τους υπόλοιπους μαθητές.


Ξεκινώντας να πάμε πρώτη φορά στο πρόγραμμα είχαμε κατά νου διάφορες φράσεις που θα χρειαζόταν να πούμε αν τα πράγματα ξέφευγαν από τον έλεγχο και γινόταν άσχημα ή αν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε έλλειψη σεβασμού. Όταν μπήκαμε στην τάξη καταλάβαμε ότι τίποτα τέτοιο δεν θα χρειαζόταν. Γιατί υπήρχαν άντρες και γυναίκες που περίμεναν με ανυπομονησία και ενθουσιασμό. Κάποιοι από αυτούς είχαν πάρει την απόφαση για την ποινή τους, και είχαν έναν αέρα ήσυχης παραίτησης. Άλλοι φαίνονται καινούριοι, ανυπόμονοι, δειλοί, και άλλοι θυμωμένοι γιατί μόλις έγινε το δικαστήριο και τους ανακοινώθηκε η ποινή τους. Συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε απέναντί ανθρώπους με πολύ βασικές ανάγκες και βαθιές πληγές. Ο προβληματισμοί μος βέβαια παρέμεναν.


Τι σημαίνει να διδάξουμε γλώσσα και λογοτεχνία σε έγκλειστους; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η άποψή μας για την επανορθωτική αξία της παιδείας; Θα είχαμε κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και σε αυτό το πιο σκοτεινό και αμφισβητούμενο εκπαιδευτικό περιβάλλον; Επίσης πόσο η δύναμη της γραφής μπορούσε ν’ αγγίξει ανθρώπους που η προηγούμενη επαφή τους με την εκπαίδευση υπήρξε αποσπασματική και ελλιπής; Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αλλοδαποί άρα ακόμα και η γλώσσα μπορούσε να αποτελεί εμπόδιο.

Επιπλέον, είναι εφικτή η προώθηση της ελευθερίας της έκφρασης στους φυλακισμένους, όταν ρυθμίζονται ακόμα και οι πιο προσωπικές τους στιγμές;
Οι έγκλειστοι έχουν μάθει να καλλιεργούν ένα προσωπείο, ένα αλεξίσφαιρο εξωτερικό, ενώ το γράψιμο αφορά την επαφή με τον εαυτό τους. Μπορεί αυτό το εμπόδιο να ξεπεραστεί στα πλαίσια μιας τάξης, έστω και όχι υποχρεωτικής; Τέλος η δημιουργική γραφή συντελεί στην προώθηση των σωφρονιστικών στόχων μιας επανορθωτικής δικαιοσύνης; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε στον εαυτό μας.


Για όλα αυτά πήραμε εφησυχαστικές απαντήσεις από την κα Γιαπαλάκη, απόφοιτη του τμήματός μας και η οποία ήταν υπεύθυνη του προγράμματος κατά τις δυο προηγούμενες σχολικές χρονιές.
Αναμφίβολα η δημιουργική γραφή θεωρείται ένα χρήσιμο εργαλείο για να ξεκλειδώσει το δημιουργικό δυναμικό, ώστε να ενισχυθεί η αγάπη των μαθητών για τη γλώσσα και προσφέρει μια ισχυρή διέξοδο για την αυτο-έκφραση.
Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι ότι οι μαθητές αποκτούν μια φωνή για να εκφραστούν, διδάσκονται ακριβώς το πώς να έχουν μια φωνή. Και αυτό μπορεί να είναι πολύ ισχυρό και θεραπευτικό. Πολλοί από τους μαθητές μας ήταν και μετανάστες ή πρόσφυγες.

Μέσα από τα γραπτά τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ποιοι είναι και πού θέλουν να πάνε. Η γραφή είναι μια πορεία διόρθωσης της ζωής (Dr James Pennebaker, psychology professor at the University of Texas.
Η επιμέλεια του βιβλίου προς έκδοση θα επικεντρωθεί πιο πολύ στην διόρθωση των λαθών και σε κάποιες δικές μας παρεμβάσεις έπειτα από διευκρινιστικές συζητήσεις με τους ενδιαφερόμενους. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι κατά την σχολική χρονιά 2014-2015 πραγματοποιήθηκαν τριάντα επισκέψεις με τέσσερις εκπαιδευτές κάθε φορά ,δεδομένο ότι για πρώτη φορά το πρόγραμμα επεκτάθηκε και στην γυναικεία πτέρυγα. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες είχαμε την ευκαιρία να εμπιστευτεί ο ένας τον άλλον και γίναμε δέκτες πολλών προσωπικών αφηγήσεων.


Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε το μαθησιακό περιβάλλον μιας συνηθισμένης τάξης όσο το δυνατόν από την άποψη των παιδαγωγικών προσεγγίσεων, εργασιών, και δομής, αν και ο εγκλεισμός και η εποπτεία ήταν πανταχού παρόντες. Τα παραδείγματα γραφής που έχουμε στην διάθεσή μας είναι αποτέλεσμα ασκήσεων πολύ συγκεκριμένων Π.χ. Αλλάξτε το τέλος σε μια δεδομένη ιστορία. Κάποια είναι πιο ελαστικά και μπορούσαν οι μαθητές να διαλέξουν το περιεχόμενο με μεγαλύτερη ελευθερία.
Παρά την ελευθερία έκφρασης που πρόσφεραν οι ασκήσεις και τα θέματα, η πραγματικότητα που ζούσαν βάραινε τόσο, ώστε να μην μπορεί να μείνει έξω από τη θεματολογία τους.


Αναφερόμενος σε δεοντολογικά δεδομένα, θα αναφέρω ότι όλα τα ονόματα είναι επίπλαστα, διότι οι μετανάστες έδωσαν ψεύτικα ονόματα κι έτσι καταγράφηκαν. Οπότε φαντάζεστε ότι θα υπάρξει και πρόβλημα με την απονομή του απολυτηρίου γυμνασίου. Σε αντίθεση με τους Αλβανούς μετανάστες που στην πλειονότητα χρησιμοποίησαν χριστιανικά ονόματα, οι υπόλοιποι χρησιμοποίησαν τοπικά. Οι έγκλειστοι μαθητές, μετανάστες, ήταν ικανοποιημένοι και χαρούμενοι που κάποιοι ενδιαφέρονται για τα προβλήματά τους. Κάποιες φορές οι αφηγήσεις τους είχανε εξομολογητικό χαρακτήρα και κάποιες φορές αποτρέψαμε κινδύνους.


Ο Σαιμίρ γράφει σε μια επιστολή του μετά την αποφυλάκισή του. «Τριαντάφυλλε κι Αστέρη ουδέποτε είχα φανταστεί πως θα γνωρίσω στην ζωή μου ανθρώπους με τέτοια διάνοια. Πέρα από την ευφυΐα σας μας φέρατε σε επαφή με πολλούς πεπειραμένους και σπουδαίους συγγραφείς που πολλοί συνάνθρωποί μας πληρώνουν τα μαλλιά της κεφαλής τους για να έχουν μια ώρα οδηγίες, το πώς αυτά που ζούμε να τα μεταφέρουμε σε διηγήσεις. Βρήκαμε έναν τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων μας, δίνουμε τις σκέψεις μας σε κάποιους άλλους, με τον σωστό τρόπο. Σας είμαι ευγνώμων για όσα κάματε για μας.» Και καταλήγει:

Με κάνατε αετό
Φτερά με βάλατε να πετάξω
Να δω τον κόσμο αγνά και καθαρά
Και να τους πω
Όπως εμένα τους αγαπώ
Να τους πω να ονειρεύονται
Και παντού την ζωή να γεύονται.

Σημειώνουμε ότι παρά του ότι οι μετανάστες φοιτούν σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας επιπέδου γυμνασίου, αντιμετωπίσαμε προβλήματα εκφοράς λόγου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασαν τα κείμενά τους από τα οποία βγάλαμε συμπεράσματα για το ψυχολογικό υπόβαθρο των μεταναστών εγκλείστων μαθητών. Τα πιο πολλά συγκλίνουν σε έναν παραληρηματικό λόγο, χωρίς κόμματα και τελείες με ατέλειωτες φράσεις. Σε αντίθεση υπήρχαν κείμενα με αγχωτικό λόγο και πολλές τελείες. Παραθέτουμε δυο κείμενα χαρακτηριστικά.

Η Γλυκερία έγραψε:

«Τα ματωμένα κάγκελα»
Τα μάτια της ήταν κλειστά. Έβλεπε όμως κάγκελα… μαύρα. Δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω. Κρύωνε πολύ. Τριγυρνούσε κάθε νύχτα και κρύωνε. Τι μου συμβαίνει; Σκέψεις αόριστες και σκόρπιες. Γυρνούσε κάθε βράδυ γύρω γύρω από το όμορφο μνήμα που το περιτριγύριζαν μαύρα κάγκελα… Τι μου συμβαίνει; Δεν μπορούσε να ορίσει το μυαλό της. Πως θα μπορούσε άλλωστε… ήταν νεκρή.

Η Αλίκη που είναι Ρομά έγραψε:


«Σκέψεις»
Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του νου μου
Βρήκα τα λάθη μου τα πάθη μου
Ακριβά μάτια μου
Τα πλήρωσα και το τσιγάρο μου να καίγεται καπνούς η ατμόσφαιρα γέμισε μαζί του καίγομαι κι εγώ στους καπνούς και χανόμουν και
Στάχτες πίσω μου αφήνω
Βράδυασε στο γεμάτο κι ούτε νύχτα
Μαύρα πέπλα διπλώθηκαν στα μέσα μου σύγχρονη Σαλόμε
Ένα ένα θέλω να τα πετάξω από πάνω μου κι ύστερα
Να αποκεφαλίσω αυτό το τέρας που ήρθε στο δρόμο μου, το
Φυλακή μου το φυλακή σου τη φυλακή μας αχ μάτια μου πόσο θ αντέξω από το μονοπάτι κι αν αντέξω κι αν αντέξεις μάτια μου φοβάμαι, μην ξαναπέσω
Παράνομο παιδί κι εγώ βλέπεις η αμαρτία είναι γλυκιά
Με αδειάζει από η φυλακή με αδειάζει λίγο λίγο κράτα με σφιχτά μην μ αφήσεις να σου φύγω μαζί σου θέλω να περπατήσω μαζί σου μωρό μου και στα δύσκολα και στα εύκολα χαμένη είμαι μάτια μου χαμένη
Σε σκοτεινά καλντερίμια με έκλεισε μέσα σου σε λαβύρινθο του να μη θέλω να σταματήσω να σκέφτομαι με σένα θέλω να γεμίσει τον νου μου
Φώλιασες μέσα μου η θύμηση σου η σκέψη σου η μυρωδιά σου γλυκά με τυρανάνε τις νύχτες τούτες τις νύχτες τούτες που ένα φιλί θα με λύτρωνε μακριά μου είσαι και πώς να αγγίξω μάτια μου πώς να τα φτάσω τα χέρια σου πώς να κλείσω τις παλάμες μου στις δικές σου πως να κλειδώσω τον ήχο της φωνή σου πως μάτια μου σφικτά να σε κρατήσω αέρας είναι η φωνή σου μόνο η φωνή σου και η αγάπη που σου έχω με κρατάνε στη θύμηση σου αγάπη μου λείπεις.

Η έκδοση του βιβλίου εκτός από την ανθρωπιστική πλευρά της δημιουργικής διαδικασίας, έχει ιδιαίτερη σημασία για τους έγκλειστους συγγραφείς. Θεωρούν αυτό το είδος της γραφής ως μια κίνηση προς την κοινωνία. θεωρούν την δημοσίευση αυτού του βιβλίου ως μια μορφή ελευθερίας. Μέσω των γραπτών τους είναι παρόντες στον ελεύθερο κόσμο. Όμως κύρια ωφέλεια από όλη την διαδικασία είναι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης. Αν και βρίσκονται στην δυσχερέστερη θέση, τα γραπτά τους θεωρήθηκαν αρκετά καλά ώστε να προσεγγίσουν ένα ευρύτερο κοινό.


Τέλος το βιβλίο αποτελεί μια προσπάθεια ενίσχυσης ενός επανορθωτικού σωφρονισμού καθώς όλα τα έσοδα πηγαίνουν στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας των φυλακών για την αντιμετώπιση ελλείψεων. Και αυτό είναι μια ακόμα καταφατική απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο ένα τμήμα δημιουργικής γραφής αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης σωφρονιστικής προσπάθειας.


Ένα μεγάλο ευχαριστώ καθώς για την έκδοση βοήθησαν η «αλληλεγγύη για όλους», ο Βασίλης Λαλιώτης και ο εκδοτικός οίκος «Ενδυμίων», ενώ σημαντική ήταν η βοήθεια του διευθυντού του σχολείου κου Καραγιαννίδη Θεόδωρου, που μας έλυσε όλα τα μικροπροβλήματα., ο Επιστημ. Υπεύθυνος του εθελοντικού προγράμματος Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος, επίκουρος καθηγητής δημιουργικής γραφής και ελληνικής λογοτεχνίας, ποιητής, βοήθησε άοκνα την προσπάθεια, με τις συνεχείς επισκέψεις στο σχολείο και τις συμβουλές του.
(η συνεισήγηση του Αστέρη Μαυρουδή και της Εύας Μπαλαή πήρε μέρος στο δεύτερο διεθνές συνέδριο Δημιουργικής Γραφής στην Κέρκυρα.)

 

 

Στην φωτο από αριστερά: δύο καθηγήτριες του σχολείου, η Εύα Μπαλαή φιλόλογος, ο διευθυντής του σχολείου Θ. Καραγιαννίδης, ο συγγραφέας Αστέρης Ν. Μαυρουδής και η ποιήτρια Αλεξάνδρα-Ευτυχία Λουκίδου.

Ε, και να ξερες Άλντους …

Ήταν το 1949 όταν πρωτοεκδόθηκε ένα βιβλίο που έμελλε να χαρακτηριστεί προφητικό. Συγγραφέας, Τζώρτζ Όργουελ. Τίτλος, 1984.

Για όσους φίλους δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο (παρακαλώ σπεύστε να το διαβάσετε ή να δείτε τουλάχιστον την ταινία), πρόκειται για ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα. Εδώ, οι άνθρωποι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση, 24 ώρες το 24ωρο, από την κυβέρνηση. Ζούνε υπό το καθεστώς του πολέμου κι βρίσκονται διαρκώς σε συνθήκες που καταπιέζουν τον εαυτό τους είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο. Η πιο χαρακτηριστική φράση του βιβλίου, που ναι γνωστή ως και σήμερα είναι η περιβόητη: ο Μεγάλος Αδερφός σε παρακολουθεί.

Παντού καιροφυλαχτεί η υπόνοια, ο φόβος ότι όχι μόνο αν πράξει αλλά κι αν ακόμα σκεφτεί κάποιος κάτι που δεν θα ήθελε ο Μεγάλος Αδερφός, αυτό θα ναι ολέθριο λάθος που τιμωρείται με βασανιστήρια ή κι ακόμα και με τον θάνατο. Δεν υπάρχει η έννοια της ελεύθερης βούλησης, της ελεύθερης και μη κατευθυνόμενης σκέψης. Κάθε υπόνοια ελευθερίας έχει καταπατηθεί πριν καν γεννηθεί.Έλεγχος υπό τον φόβο και το άγρυπνο βλέμμα του Μεγάλου Αδερφού.

Πολλά έχουν γραφτεί για το βιβλίο και πόσο προφητικό έχει φανεί στην σύγχρονή μας κοινωνία. Αλήθεια, έχουμε σκεφτεί ποτέ κατά πόσο ήμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε γεγονότα και καταστάσεις δίχως κατευθυντήριες γραμμές; Κατά πόσο άραγε πράττουμε έτσι; Κι είναι τελικά αλήθεια ότι έχει κάποιος πάνω από τον σβέρκο του κάποιον άλλον, ή μιαν ιδέα, ή μια δυσθεώρητη εξουσία που τον εξαναγκάζει να φέρεται ή να μην φέρεται ανάλογα;

Κάπου εδώ έρχεται ο Άλντους, που τα έγραφε πολύ νωρίτερα από τον Τζώρτζ και που τελικά, η σύγχρονη κοινωνία δικαιώνει το δικό του όραμα απόλυτα για την εξέλιξη της κοινωνίας. Και μη χειρότερα, θα πω εγώ..

Έτος, 1932. Συγγραφέας, Άλντους Χάξλεϋ. Τίτλος βιβλίου, Θαυμαστός καινούριος κόσμος. Δυστοπικό μυθιστόρημα κι αυτό, με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Μια εφιαλτική, προφητική ενατένιση ενός τέλειου τεχνοκρατικά πολιτισμού, μίας μελλοντικής κοινωνίας που βασίζεται στον φυσικό και ψυχολογικό καταναγκασμό. Εδώ μπαίνουν πιο ενεργά στο παιχνίδι της εξουσίας τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, η γενετική μηχανική. Σε αυτό το βιβλίο πια μιλάμε για την κατάκτηση του πολυπόθητου παραδείσου από τον άνθρωπο. Εδώ δεν υφίσταται απολύτως καμιά εξωτερική απειλή. Οι άνθρωποι ευημερούν ,ζουν με απόλυτη ασφάλεια. Οι ηδονές είναι διάχυτες ακόμα και από την παιδική ηλικία των ανθρώπων,  κι οι ίδιοι δεν έχουν φαινομενικά κανένα λόγο να διαμαρτυρηθούν, να επαναστατήσουν. Έννοιες και θεσμοί όπως πχ η οικογένεια, έχουν εκλείψει κι η συλλογική μνήμη είναι ανύπαρκτη. Είναι όμως πραγματική ή επίπλαστη αυτή η ουτοπική ευτυχία της κοινωνίας; Κι αν είναι επίπλαστη γιατί δεν ανησυχεί ο κόσμος; Γιατί δεν επαναστατεί;

Οι άνθρωποι αναπαράγονται τεχνητά και μαζικά σε κρατικά κέντρα επωάσεως και αναπτύσσονται μέσα σε φιάλες. Χωρίζονται από τη στιγμή της γονιμοποίησης σε τάξεις (Α, Β, Γ, Δ, Ε), ανάλογα με τον τελικό κοινωνικό και επαγγελματικό προορισμό τους. Τα ωάρια που ανήκουν στις τρεις κατώτερες τάξεις κλωνοποιούνται δημιουργώντας φουρνιές ομοιόμορφων ανθρώπων, που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες σε εργοστάσια. Τον τυποποιημένο αυτόν κόσμο αναστατώνει ο Τζον, νεαρός που γεννήθηκε σε «καταυλισμό αγρίων» και μεγάλωσε διαβάζοντας Σαίξπηρ. «Πόσο πανέμορφη είναι η ανθρωπότητα!» λέει, όπως η Μιράντα στην «Τρικυμία» του Σαίξπηρ. «Ω, θαυμαστέ, καινούργιε κόσμε», αναφωνεί.

Το μυθιστόρημα οφείλει τον τίτλο του ακριβώς σε αυτήν τη φράση από την τραγωδία του Σαίξπηρ, ο οποίος είναι απαγορευμένος στο Παγκόσμιο Κράτος επειδή η ανάγνωση των έργων του διεγείρει τα πάθη και αναστατώνει την ψυχή. Θύμα λογοκρισίας έπεσε και το μυθιστόρημα του Χάξλεϋ: το 1932 απαγορεύτηκε στην Ιρλανδία για τη γλώσσα του και διότι αντιτίθεται στη θρησκεία και στην οικογένεια· μεταξύ 1932 και 1937 είχε απαγορευθεί στην Αυστραλία· το 1967 απαγορεύτηκε στην Ινδία ως έργο «πορνογραφικό». Στις ΗΠΑ προκαλεί σταθερά -σύμφωνα με στοιχεία του Συνδέσμου Αμερικανικών Βιβλιοθηκών- πολλές ενστάσεις… (πηγή)

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν σκιτσάκια, ευτυχώς και μεταφρασμένα, που συγκρίνουν τα δυο αυτά βιβλία στο είδος της κοινωνίας που το καθένα θεωρεί ότι θα επικρατήσει μελλοντικά:

Δεν είναι τραγική η διαπίστωση ότι ο Χάξλεϋ είχε απόλυτο δίκιο τελικά; Μήπως δεν το ζούμε στην καθημερινότητά μας; Αυτήν την αποχαύνωση. Αυτόν τον υπέρμετρο βομβαρδισμό πληροφοριών που μόνο ενεργητικούς δεν μας καθιστούν. Αυτήν την μαζική προβατοποίηση μέσω της τηλεόρασης. 

Κάτσε να δεις πως το πε κι ο Άλντους: Θα σας αρέσει η σκλαβιά σας, θα στε δούλοι με την συναίνεσή σας..

Για τους φίλους που θα θελαν να διαβάσουν ή να ξαναδιαβάσουν το βιβλίο Θαυμαστός καινούριος κόσμος, το βρήκα ελεύθερο στο διαδίκτυο εδώ. Η ανάρτηση, απλά τροφή για σκέψη. Το μέλλον είναι σήμερα. Σας φιλώ! Για την ιστορία, τα βιβλία τα πρωτοδιάβασα στα 18,19 για μια εργασία, στο μάθημα της Πολιτικής Κοινωνιολογίας. Στα 30 τόσο όμως έχοντας άλλα μάτια, ήταν διαφορετική η ανάγνωση…