Archive | Φεβρουαρίου 2016

Ενιαία κίνηση bloggers: Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

 

Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο…συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!!

Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει…
Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο!
Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλος είναι δεκαεπτά χρονών, όμορφος σκέτο αστέρι αφού κατάφερε και πήρε τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά και των δυο γονιών του! Τρελαίνεται να παίζει μπάσκετ, να ζει έντονα, να βγαίνει με τους φίλους του…αγαπά τους υπολογιστές και τη μουσική…μα  δεν μπορεί να χαρεί τίποτε από όλα αυτά γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έγινε μαχητής της ζωής. Της δικής του ζωής.

 

Διαγνώστηκε με μια επιθετική Λευχαιμία τύπου Τ και παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών…κι αυτό έφερε μια ακόμη ανατροπή, μια αγωνία και μάχη με το χρόνο…Ο Παύλος πρέπει άμεσα να φύγει στην Αμερική! Στην Βοστόνη. Στον τόπο των θαυμάτων. 
Τα παιδιά ζουν σε ένα μικρό χωριό στον τόπο καταγωγής της μαμάς μου κι είναι εντυπωσιακό πως όλο το χωριό κινητοποιήθηκε κι άρχισε να διοργανώνει εράνους και μπαζάαρ και κάθε λογής διοργανώσεις με στόχο να μαζευτούν χρήματα και κατάφεραν πολλά, μα απέχουμε πολύ από το στόχο! Είναι εντυπωσιακό και συγκινητικό πολύ πως μια μικρή και φτωχική κοινότητα ανθρώπων οργανώνεται για να βοηθήσει μια οικογένεια που υποφέρει. Για να χαρίσει ελπίδα, σε ένα παιδί!
Είναι εντυπωσιακό πως ένα παιδί που κινδυνεύει γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη, παιδί μας! 
Με συγκίνησε αυτή η αυταπάρνηση, αυτή η τρομερή δύναμη των ανθρώπων…
Στο τηλέφωνο ο Βασίλης ήταν σκεπτικός. «Είναι πολλά τα χρήματα που χρειαζόμαστε» μου είπε…μα δεν γίνεται να απογοητευτούμε και να μην προσπαθήσουμε. Δεν γίνεται να μην δώσω στο παιδί μου αυτή την ελπίδα!»
Δεν μιλούσα πια με το Βασίλη, τον φίλο, κουμπάρο, κολλητό από τα παλιά που κάναμε φάρσες και γελούσαμε. Μιλούσα με έναν πατέρα σε αγωνία. Σε φόβο…Πως είσαι; Τον ρώτησα. 
«Όσο ο  Παύλος είναι καλά και  δεν τα παρατάει είμαι καλά!» 
Συγκινήθηκα βαθιά… Πως είναι η ψυχολογία του παιδιού; τον ρώτησα ξανά.  
»Αν τον δεις θα σκεφτείς πως φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένος κι είναι αδυνατισμένος, κατά τα άλλα είναι θηρίο! Δίνει μεγάλο αγώνα, παλεύει ασταμάτητα δυο χρόνια τώρα! και δίνει σε όλους μας δύναμη.» Μιλούσε με τόση περηφάνια για το γιο του… Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα…
Το να κινδυνεύει η ζωή του παιδιού σου είναι κάτι το τρομερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι που ζουν με αυτό το φόβο που εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε…μα τώρα, αυτοί οι τρομαγμένοι γονείς είναι άνθρωποι κοντινοί. Άνθρωποι που αγαπάμε, άνθρωποι που νιώθουμε την αύρα του τρόμου τους…
Αγαπημένοι…Αυτή η ανάρτηση αφορά ένα παιδί…Ένα δεκαεφτάχρονο πλάσμα, που έχει πολλά να δει και να νιώσει και να ζήσει και έχει δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα…Δυο χρόνια τώρα οι γονείς και τα αδέρφια του Παύλου ζουν με τη συνεχή απειλή, πως θα τον χάσουν και χρειάζονται να ανάψουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν.
Αν μπορούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι να τους χαρίσουμε μια ευκαιρία…Μια ευκαιρία για το πολυτιμότερο αγαθό. Την ίδια τη ζωή!
Χρειάζονται πολλά χρήματα μα είμαστε κι εμείς πολλοί και το περίσσεμα μας λίγο, μα το περίσσεμα αγάπης πολύ!
Είναι Παρασκευή κι ακολουθούν ημέρες ξεκούρασης αγαπημένοι και αν μπορούμε όλοι αυτό το Σαββατοκύριακο να στερήσουμε από τον εαυτό ή από τα παιδιά μας κάτι μικρό, ένα σακουλάκι πατατάκια, ένα παγωτό, ένα σινεμά, μια μπύρα, μια πίτσα…και να προσφέρουμε αυτά τα δυο, τρία, πέντε ευρώ για να χαρίσουμε ελπίδα στο αγόρι μας!
Δεν σας το ζητώ αγαπημένοι, μα ελπίζω…ελπίζω πραγματικά στα θαύματα της ζωής κι εσείς με κάνατε να πιστεύω ακόμη περισσότερο στο θαύμα των ανθρώπων! 
Σας παραθέτω τον αριθμό μέσω του οποίου η οικογένεια προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο πιο άμεσα γίνεται ένα αξιοσέβαστο και πολυπόθητο ποσό για να μπορέσει να μεταφερθεί ο Παύλος στη Βοστόνη.
ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079
ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490
Δεν μένει να πω τίποτε άλλο παρά να στείλω τις ευχές μου εκεί έξω. Αγάπη αγαπημένοι. Αγάπη για όλους μα περισσότερη αγάπη για κάθε παιδί που μπορούμε να βοηθήσουμε, γιατί είμαστε δυνατοί μόνο αν είμαστε πολλοί!
Ένα πελώριο ευχαριστώ σε όλους για την κατανόηση για αυτή την ανάρτηση και Παύλο, θα σου στείλω το στίχο που τραγουδάω συνέχεια στους γιους μου! 
«Για χατίρι σου ξημερώνει αγόρι μου…Για χατίρι σου ξημερώνει!!!»
                                                                                                  Κατερίνα
Αναδημοσίευση από το blog http://www.kapaworld.gr/2016/02/blog-post_26.html.
Παρακαλούμε πολύ όποιος επιθυμεί να αναδημοσιεύσει, να κοινοποιήσει στα social media και πάνω από όλα να συνδράμει για τον Παύλο!!
Δυστυχώς το παληκάρι έφυγε νωρίς..

Το ποσό των χρημάτων που συγκεντρώθηκε για το ταξίδι του Παυλου στη Βοστώνη θα χρησιμοποιηθει για να να εχουν αίσιο τέλος οι περιπέτειες αλλων παιδιών με τα νεοπλασματικα νοσήματα. Η οικογένεια του Παυλου αποφασισε να διαθέσει το ποσό αυτό στη ΛΑΜΨΗ μας στο Συλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικες Ασθενειες Βορείου Ελλαδος για την αγορα ξενώνα στη Θεσσαλονίκη οπου θα φιλοξενουνται τα εκτος Θεσσαλονικης νοσουντα παιδια και οι γονεις τους που ερχονται για νοσηλεια στα παιδοογκολογικα νοσοκομεια της πολης. Επίσης χρηματα θα διατεθουν και σε αλλες δρασεις στον αγωνα κατα του παιδικου καρκινου. Θα σας ενημερωνουμε για τις λεπτομερειες και την εξελιξη των δωρεων .
Μπορει ο Παυλης να εφυγε αλλα ο αγωνας συνεχιζεται…

Σας ευχαριστουμε ολους απο καρδιας για τη συνεισφορα σας στον Αγωνα του Παυλη και ολων των αλλων μικρων μαχητων της Ζωης.

 
Advertisements

Το ταξί

Part-PAR-Par8224758-1-1-0

 

Μου είναι πάντα τόσο εύκολο να προσπερνώ. Κι εμένα με προσπερνούν αλλά δεν με νοιάζει. Την έχω συνηθίσει την αδιαφορία. Φοβάμαι, αυτήν την βιαστική ανταλλαγή βλεμμάτων. Ανθρωποι κυκλοφορούν γύρω μου, σκιές, και δεν τολμώ να τους κοιτάξω. Κάποιοι στέκουν ακίνητοι, σαν να περιμένουν κάποιον που δεν θα ρθει ποτέ ή και που να ρθει δεν θα το μάθω ποτέ γιατί θα χω ήδη φύγει.

Τεντώνω τα παγωμένα δάχτυλα ευθεία μπροστά, για όποιο ταξί. Κάπου κάπου κρύες στάλες στάζουν στα μάγουλά μου. Μάλλον θα βρέξει. Το ταξί σταματά κι επιβιβάζομαι.

«Που πάμε;», με ρωτά και κοιτά απ’έξω.

«Εξάρχεια», του λέω και κάνω πως ψάχνω στην τσάντα μου.

Στο δρόμο μποτιλιάρισμα κι εμείς σημειωτόν. Αλλά δεν με νοιάζει. Δεν βιάζομαι. Ξαναπροσπερνώ. Δρόμους, μαγαζιά, φιγούρες. Στην στροφή, δίπλα σε ένα περίπτερο, μια σκυφτή φιγούρα ψάχνει στον κάδο. Σε δευτερόλεπτα το ταξί φτάνει δίπλα. Ενας γέρος, με μακριά γεννειάδα και δυο ξύλινες πατερίτσες ψάχνει ανάμεσα σε χαρτόκουτες και πλαστικές σακούλες. Με τις μασχάλες του να στηρίζουν τα δυο ξύλινα πόδια, αναζητά ευλαβικά κάποιον θησαυρό. Μισοφαγωμένα τρόφιμα, γερές κούτες, ποιος ξέρει; Με το δεξί του χέρι κρατά σφιχτά ένα μεγάλο λευκό χαρτί, λίγο τσαλακωμένο και δεν το αποχωρίζεται στιγμή κατά την διάρκεια των ανασκαφών του. Το βλέμμα του, μου φαίνεται γαλήνιο και μια υποψία χαμόγελου καρφώνεται για λίγο στην άκρη του ματιού μου. Σε λίγο το ταξί θα συνεχίσει κι εγώ είμαι ολόκληρη ένα δάκρυ, μόνο που δεν έχω που να κυλήσω.

 

 

(Το διήγημα το γραψα 21/12/2012. Το γκράφιτι No land for the Poor… , δημιουργία του Wild Drawing , βρίσκεται στη συμβολή της Εμμανουήλ Μπενάκη και της οδού Αραχώβης στα Εξάρχεια από το 2015. Σήμερα συναντήθηκαν εδώ από τύχη.. Περισσότερες πληροφορίες για το γκράφιτι μπορείτε να διαβάσετε εδώ και για τον καλλιτέχνη εδώ

No land for the Poor_WD_2

Όπως αναγράφει η τοιχογραφία, (Dedicated to the Poor and Homeless here and around the Globe) το έργο είναι «αφιερωμένο στον Φτωχό και στον Άστεγο στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο»…. (πηγή)

Θεατροπροτάσεις μούρλια!!

Καλησπέρα σας καλοί μου φίλοι!! Μην μου πείτε πως δεν απολαμβάνετε αυτές τις τελευταίες μέρες τον χαρωπό ηλιάκο; 🙂 Αφού έσκασα μύτη με κοντομάνικο, ποια εγώ, η κρυουλιάρα!!! 🙂 🙂

Στο ψητό  τώρα, την προηγούμενη βδομάδα είδα δυο από τις καλύτερες παραστάσεις όχι μόνο της χρονιάς αλλά και γενικά!! Είμαι ακόμα κατενθουσιασμένη, συγκινημένη, κι αν ήταν στο χέρι μου θα πρότεινα να μην τις χάσετε για κανένα λόγο!!

Τα τελευταία φεγγάρια, του Φούριο Μπορντόν!!! Πόση γλύκα, τρυφερότητα, συγκίνηση, πόνο μπορεί να εμπεριέχει μια θεατρική παράσταση!! Πόσο εξαιρετικός μπορεί να ναι ένας ηθοποιός και να κατακλύζει συναίσθημα όχι μόνο η σκηνή αλλά κι ολόκληρη η αίθουσα!! Και θα μουν άδικη αν δεν έλεγα και πόσο υπέροχα τον πλαισίωναν κι οι συμπρωταγωνιστές του!!

Ένας ηλικιωμένος καθηγητής φτιάχνει τη βαλίτσα του για τελευταία φορά. Ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του που τον φιλοξενούσε, την τελευταία του οικογένεια, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σ’ έναν οίκο ευγηρίας. Είναι η ώρα του αποχωρισμού, των πικρών απολογισμών, της χαράς που έχει χαθεί στο λυκόφως της ζωής. Φορτωμένος με το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν, πεισματάρης σαν μικρό παιδί, άλλοτε είρωνας και άλλοτε στοργικός, μοιράζεται τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας του που έχει πεθάνει πριν από αρκετά χρόνια και, φυσικά, με τον αναγνώστη. (πηγή)

Ενας ανεπανάληπτος και χαρισματικός Αγγελος Αντωνόπουλος, βουτηγμένος στο πετσί του ρόλου του!! Στις λέξεις, στις σιωπές, στις παύσεις του ρόλου!! Δυο υπέροχοι συμπρωταγωνιστές, η Αριελ Κωνστανίδη κι ο Στέλιος Ψαρουδάκης!! Στο τέλος της παράστασης χειροκροτούσαμε αρκετοί θεατές όρθιοι, με δάκρυα στα μάτια για αρκετά λεπτά!! Ηθοποιοί με όλη την σημασία της λέξης!! Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο ευγνώμων ένιωσα που παρακολούθησα Τα Τελευταία Φεγγάρια!! Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ!! Αν μπορείτε, μην την χάσετε!! ❤

 

 

Και συνεχίζω στα βαθιά νερά.. Εδώ το κολύμπι θέλει προσοχή, θέλει προσήλωση ειδικά αν κάποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω κατάλληλα, αν μπορώ να βρω τα λόγια να εξυμνήσω τον άθλο, γιατί περί άθλου πρόκειται, του ηθοποιού Φώτη Μακρή στον μονόλογο Το κιβώτιο!!

Μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αρη Αλεξάνδρου που εκδόθηκε το 1974. Στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Αρχίζει λοιπόν τότε να συντάσσει αναφορά τον ανακριτή. Αυτές οι αναφορές είναι το μυθιστόρημα.

Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει. Το μυθιστόρημα ερμηνεύθηκε ως αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία των κάθε είδους εξουσιών και ιερατείων αλλά και ως σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό. (πηγή)

Είχα την ευτυχία, την τύχη, να έχω διαβάσει σχετικά πρόσφατα το βιβλίο κι ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα μπορούσε να αποδοθεί στο θεατρικό σανίδι, κι ειδικά σε μορφή μονολόγου, ένα τέτοιο κείμενο μακροσκελές και με αμέτρητες εγκιβωτισμένες ιστορίες που η μια διαδέχεται την άλλη καθόλη την διάρκεια του μυθιστορήματος!! Για αυτό και κατά την γνώμη μου πρόκειται περί άθλου!! Δεν είναι εύκολη η παράσταση, ούτε σαν θέμα, ούτε σαν παίξιμο. Ισως δεν είναι και για όλους τους θεατές. Είναι για πιο μυημένους κι έμπειρους θεατρόφιλους αλλά και αναγνώστες, λόγω του βιβλίου.

Δύσκολη μα εξαιρετική παράσταση με έναν απίστευτο Φώτη Μακρή, έναν σεμνό άνθρωπο που σεβάστηκε τον συγγραφέα, το κείμενο και το κοινό!! Ενας μονόλογος όλος ψυχή!! Το θέατρο αν και μικρό, ήταν κατάμεστο!! Στα συν επίσης το ότι ακολούθησε γόνιμη συζήτηση περί των συμβολισμών του Κιβωτίου με τους συντελεστές της παράστασης και με καλεσμένο τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης, Ιστορικό και πρόεδρο του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, Βασίλη Καρδάση. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ και στο blog του θεατρικού, http://kivotio.tumblr.com/ 

Σας φιλώ με αγάπη κι ακολουθούν κι άλλες θεατροπροτάσεις άμεσα!! Α!! Και κινηματογραφικές προτάσεις!! 🙂

 

Περί απολογισμού 2015..

απολογισμος

 

Καλημέρα φίλοι μου!! Τι γρήγορα που περνά το σ/κ.. Νεράκι φεύγει το άτιμο και τσουπ, να σου η τσαγκαροδευτέρα αχνοφαίνεται.. 🙂 Αν έχεις όρεξη να γράψεις και να διαβάσεις παραμύθια ε τότε, Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι, που λέει κι η Αριστέα μας!! Μπες στον σύνδεσμο, διάβασε, στείλε και το δικό σου κι αν έχεις όρεξη διάβασε και το δικό μου σουρεάλ παραμύθι, μεταμόρφωση!!

Σήμερα έχει απολογισμό του 2015, μιας που το τσαχπινιάρικο Χριστινιώ μου με προσκάλεσε να απαντήσω σε ερωτηματολόγιο όσον αφορά τον απολογισμό του 2015. Συνήθως κάνω συνοπτικά απολογισμούς μην σας πω και κάθε μέρα, ασυναίσθητα γίνεται, μην νομίζετε ότι κρατώ τεφτεράκι τι έκανα και τι δεν έκανα σήμερα.. Οχι, ασυναίσθητα πριν κοιμηθώ έρχονται όλα στο μαξιλάρι!! Γιατί αν περίμενα στο τέλος της κάθε χρονιάς να κάνω απολογισμό, κλάφτα Χαράλαμπε που γιόρταζες και πριν λίγες μέρες!! Τα μισά θα τα χα ήδη ξεχάσει στην πορεία γιατί τα τελευταία χρόνια η μνήμη μου είναι τρύπια απόχη!!

Αντε να πάρω μπρος λοιπόν και να αφήσω την πάρλα!! 🙂 Σε ευχαριστώ πολύ πολύ Χριστίνα μου για την πάσα!! ❤

Κάτι που έκανα στο ’15 που δεν είχα ξανακάνει ποτέ.

Τίποτα το ιδιαίτερο δεν μπορώ να σκεφτώ, αλήθεια λέω!! Ισως το ότι δοκίμασα πρώτη φορά καβούρια!! Πεντανόστιμα, έτσι;;;!! 🙂

Αν κράτησα τους στόχους που είχα βάλει πέρυσι και αν θα βάλω νέους φέτος. 

Δεν βάζω στόχους γιατί όποτε το έκανα παλιότερα ΠΟΤΕ όμως δεν πήγαιναν τα πράγματα όπως σχεδίαζα ή επιθυμούσα… Ασε που χει ξυπνήσει για τα καλά ο Τοξότης μέσα μου κι όπως με κράζει η μαμά μου, παιδί μου εσύ σαλπάρεις στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα… Οπότε, όπως έρθουν τα πράγματα και δεν θα πολυσκάσω κιόλας!!

Ποιες χώρες επισκέφτηκα το ’15;

Καμιά!!! Ατιμη πετοφοβία!!! Χαχαχαχα!!

Τι θα ήθελα να κάνω το ’16 που στερήθηκα το ’15;

Α το κάνω ήδη φιλενάδα!! Θέατρο και ξεροκόμματο!! Οσο θέατρο δεν πήγα όλο το 2015 το πάω αυτούς τους 2 μήνες του 2016!! Κι όχι δεν πλούτισα ξαφνικά, αλλά άνοιξε η τύχη (φτου φτου μην την ματιάξω!!) κι όλο προσκλήσεις κερδίζω!! Ναι, ο τζάμπας ζει!!! 🙂 🙂

Ποιες ημερομηνίες θα μου μείνουν αξέχαστες στο ’15 και γιατί;

Αρχές του 2015 είχα κάποια θέματα κι όσοι φίλοι, θα θυμάστε ότι άφησα το blog για κανά 4μηνο.. Το γιατί άσε να το ξέρω εγώ!! Πότε μοιράστηκα τα δύσκολα καμάρι μου εδώ;;;; 😉

Τι αγόρασα και το χάρηκα πολύ;

Αγόρασα κάτι απίστευτα βοτάνια κι ένα εκπληκτικό τσάι από ένα μπαχαρωπολείο στην Κρήτη, μέσω διαδικτύου, μην νομίζεις ότι έκανα ταξιδάκια!! Αφού ξετρελάθηκαν και στο σπίτι με το τσάι μου!! Μμμμμμ!!

Πού πήγαν τα περισσότερα λεφτά μου;

Οι φίλες ντεκουπατζούδες ξέρουν!!! Χαχαχαχα!! Σε υλικά decoupage μάτια μου, κόλλες, χαρτιά, ριζόχαρτα, ακρυλικά, αντικείμενα ξύλινα, καδράκια, powertex.. Ασε.. Φαντάσου να κανα και σεμινάρια πόσα θα φεύγανε..

Τι με ενθουσίασε περισσότερο;

Το καλοκαιράκι, οι βολτούλες στην παραλία και στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας που υπέρλατρεύω, το μπανάκι στην θάλασσα και το γεγονός ότι επιτέλους μετά από 2,5 χρόνια ανεργίας, τον Δεκέμβρη έπιασα δουλειά!!! Λίγο το χεις;;

Ποιο τραγούδι θα μου θυμίζει το 15;

Τώρα μου βάζεις δύσκολα!!! Εμένα το μυαλό μου είναι ένα ποτ πουρί τραγουδιών που σιγομουρμουρίζω όλη την ώρα!! Τζουκ μποξ ένα πράγμα, ένα medley που σταματημό δεν έχει.. Αφού στο χω πει ότι την έχω κάψει την φλάντζα, δεν με πιστεύεις;;; Πάντως μπορώ να σου πω δυο που άκουγα αμέτρητες φορές μέσα στο 2015:

 

 

 

 

Σε σύγκριση με πέρυσι τέτοιο καιρό, φέτος είμαι…

Με δουλειά και σχετικά κάπως καλύτερα…

Ποια ήταν η αγαπημένη μου ταινία ή σειρά για το ’15;

Σέρλοκ Χόλμς με τον ανεπανάληπτο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς!!! ❤

 

Τι έκανε το ’15 πιο ξεχωριστό για μένα;

Η εύρεση δουλειάς κι η γνωριμία με αξιόλογους ανθρώπους στον χώρο εργασίας!! Ανεκτίμοι οι αξιόλογοι!! Για τους άλλους δεν χαλώ ούτε σταγόνα μελάνης!!!

Ποιο είναι το fashion concept μου για το ’15;

Είμαι εγώ καλέ για να κάνω και fashion statements τρομάρα μου;;; Που θέλω τις πυτζάμες μου;;; Χαχαχαχα!! Μόνο τα μαλλιά που μάκρυνα και τώρα φτάνει η μπούκλα στην πλάτη!!

Τι με κράτησε στα λογικά μου;

Ξαναπές το αυτό.. Ο Θεός, τα γατιά μου, οι φίλοι που με αγαπούν, το πείσμα κι η σιωπή!!

Ποιο πολιτικό γεγονός με αναστάτωσε;

Το θέατρο του παραλόγου ειδικά το καλοκαίρι μετά το δημοψήφισμα έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα πλέον… Του παραλόγου όμως.. Οχι αυτό καθ΄ αυτό το γεγονός όμως, με θύμωσε και με τσάντισε η αντιμετώπισή του από τους γύρω μου κι από τα μέσα.. Αυτά τα κωλομέσα που πήραν κόσμο στον λαιμό τους με την παραπληροφόρηση και τα ψέμματά τους κι ακόμα να πληρώσουν, αν ποτέ το κάνουν..

201512111946457173

 

Ένα μάθημα ζωής από το ’15

Να κοιτάμε και λίγο τον εαυτό μας και τα θέλω του.. Δεν είναι κακό… Τα λέω για να τα ακούω, μην νομίζεις..

 

Αν φτάσατε ως εδώ χαρά στο κουράγιο σας!!! 🙂 Οποιος θέλει μπορεί να απαντήσει στις ερωτήσεις απολογισμού του 2015 ελεύθερα μανάρια!! Ναι;; Φιλάκια και καλή καρδιά!!

Ρομαντική σύνθεση με Powertex!

 

Καλό μήνα να έχετε φίλοι μου!! Εναν δημιουργικό και χαρούμενο Φλεβάρη!! Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι..

Σήμερα τέλειωσα μια ρομαντική σύνθεση a la mixed media με το αγαπημένο μου σκληρυντικό υγρό, powertex. Για τους φίλους που με ρωτάτε και στο mail, το paverpol κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά με το powertex, απλά είναι ανταγωνιστικής εταιρείας!! Διαλέγετε και παίρνετε!! 🙂

Χρειάστηκαν δυο πλαστικά διακοσμητικά πουλάκια που κάπου είχα καταχωνιασμένα, λίγες φλούδες σημύδας κι ένα μεσαίου μεγέθους κλαδί. Αφού στέγνωσε το υγρό και σκλήρυνε η σύνθεση, βάφτηκε με ακρυλικά και πατίνες να μοιάζει πεπαλαιωμένο γλυπτό πλέον το αποτέλεσμα. Από κοντά τα πουλάκια μοιάζουν σαν από μάρμαρο, δεν ξέρω αν διακρίνεται αυτό στις φωτό!! 

 

 

 

 

Σας φιλώ και να περνάτε όμορφα ότι κάνετε!! Καλή βδομάδα να χουμε!! ❤