Το ταξί

Part-PAR-Par8224758-1-1-0

 

Μου είναι πάντα τόσο εύκολο να προσπερνώ. Κι εμένα με προσπερνούν αλλά δεν με νοιάζει. Την έχω συνηθίσει την αδιαφορία. Φοβάμαι, αυτήν την βιαστική ανταλλαγή βλεμμάτων. Ανθρωποι κυκλοφορούν γύρω μου, σκιές, και δεν τολμώ να τους κοιτάξω. Κάποιοι στέκουν ακίνητοι, σαν να περιμένουν κάποιον που δεν θα ρθει ποτέ ή και που να ρθει δεν θα το μάθω ποτέ γιατί θα χω ήδη φύγει.

Τεντώνω τα παγωμένα δάχτυλα ευθεία μπροστά, για όποιο ταξί. Κάπου κάπου κρύες στάλες στάζουν στα μάγουλά μου. Μάλλον θα βρέξει. Το ταξί σταματά κι επιβιβάζομαι.

«Που πάμε;», με ρωτά και κοιτά απ’έξω.

«Εξάρχεια», του λέω και κάνω πως ψάχνω στην τσάντα μου.

Στο δρόμο μποτιλιάρισμα κι εμείς σημειωτόν. Αλλά δεν με νοιάζει. Δεν βιάζομαι. Ξαναπροσπερνώ. Δρόμους, μαγαζιά, φιγούρες. Στην στροφή, δίπλα σε ένα περίπτερο, μια σκυφτή φιγούρα ψάχνει στον κάδο. Σε δευτερόλεπτα το ταξί φτάνει δίπλα. Ενας γέρος, με μακριά γεννειάδα και δυο ξύλινες πατερίτσες ψάχνει ανάμεσα σε χαρτόκουτες και πλαστικές σακούλες. Με τις μασχάλες του να στηρίζουν τα δυο ξύλινα πόδια, αναζητά ευλαβικά κάποιον θησαυρό. Μισοφαγωμένα τρόφιμα, γερές κούτες, ποιος ξέρει; Με το δεξί του χέρι κρατά σφιχτά ένα μεγάλο λευκό χαρτί, λίγο τσαλακωμένο και δεν το αποχωρίζεται στιγμή κατά την διάρκεια των ανασκαφών του. Το βλέμμα του, μου φαίνεται γαλήνιο και μια υποψία χαμόγελου καρφώνεται για λίγο στην άκρη του ματιού μου. Σε λίγο το ταξί θα συνεχίσει κι εγώ είμαι ολόκληρη ένα δάκρυ, μόνο που δεν έχω που να κυλήσω.

 

 

(Το διήγημα το γραψα 21/12/2012. Το γκράφιτι No land for the Poor… , δημιουργία του Wild Drawing , βρίσκεται στη συμβολή της Εμμανουήλ Μπενάκη και της οδού Αραχώβης στα Εξάρχεια από το 2015. Σήμερα συναντήθηκαν εδώ από τύχη.. Περισσότερες πληροφορίες για το γκράφιτι μπορείτε να διαβάσετε εδώ και για τον καλλιτέχνη εδώ

No land for the Poor_WD_2

Όπως αναγράφει η τοιχογραφία, (Dedicated to the Poor and Homeless here and around the Globe) το έργο είναι «αφιερωμένο στον Φτωχό και στον Άστεγο στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο»…. (πηγή)
Advertisements

44 thoughts on “Το ταξί

  1. Με τα γραπτά σου αγγίζεις κάθε πτυχή της ψυχής μας σήμερα Μαριλένα μου γιατί πολλές φορές φοβόμαστε να κοιτάξουμε γύρω μας !! Το γκράφιτυ κορυφαίο !!
    Φιλάκια πολλά αγαπημένο μου

    • Αυτό θα ναι πάντα Ελένη μου το ζητούμενο. Να μην χαθεί η ανθρωπιά.. Να μην συνηθίσει το μάτι αυτήν την κατάσταση.. Αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ.. Στο κέντρο ειδικά, σου δηλώνει ωμά η πείνα και το ξεσπίτωμα την παρουσία τους..
      Σε φιλώ κι εύχομαι ένα ξεκούραστο σ/κ καλή μου!

  2. Γλυκειά μου Μαριλένα ,τί υπέροχο διήγημα!!
    Εξαιρετική η γραφή σου καί πολύ δυνατό τό κείμενό σου!!
    Μπράβο κοριτσάκι μου!!Τά γκράφιτυι πολύ εντυπωσιακά!!!
    Καλό Σ/Κ!!!Πολλά φιλάκια!!

  3. Πραγματικά, όταν ένας άνθρωπος φαίνεται να μην έχει τίποτα κι όμως χαμογελάει… τι τύψεις που νιώθω, να θέλω όλο και περισσότερα και πάλι να μην είμαι ευχαριστημένη, να τον βλέπω να αρκείται στο τίποτα με γαλήνη (Γιατί αυτός; Δεν του αξίζει το παραπάνω που έχω εγώ κι εσύ;). Να ξεχνάω στην καθημερινότητά μου αυτούς τους ανθρώπους, τους φτωχούς και άστεγους και να τους θυμάμαι μόνο όταν τους προσπερνώ στο δρόμο. Και κυρίως, ντρέπομαι να μιλάω και να γράφω γι’ αυτούς, όταν δεν έχω προσπαθήσει ποτέ ουσιαστικά να βοηθήσω έστω κι έναν τους.
    Το γκράφιτι ωραίο μεν, κρίμα όμως και για το ίδιο και για το κτήριο η συνύπαρξή τους: το κτήριο φαίνεται βρώμικο, το γκράφιτι κάνει «φασαρία», έτσι απλωμένο που είναι σε παράθυρα και τοίχους.

    • Καλησπέρα, σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη. Καταλαβαίνω τον συλλογισμό σου, έχω νιώσει κι εγώ πολλές φορές έτσι. Εννοώ αυτό που λες ότι αξίζει να χει κι εκείνος το κάτι παραπάνω.. Κι οι τύψεις, για την θαλπωρή του σπιτιού ειδικά όταν έξω βρέχει ή έχει ψόφο.. Θα ήταν απάνθρωπο αν δεν νιώθαμε έτσι, γι αυτό φοβάμαι μην συνηθίσω τέτοιες εικόνες, μην εξασκηθεί το μάτι στην εξαθλίωση και πω έλα μωρέ είναι κι άλλοι έτσι…
      Σίγουρα κάποτε θα προσέφερες κάτι, μην σε αδικείς. Εστω κι ελάχιστο. Ενα κέρμα, μια βοήθεια στον δρόμο, ακόμα κι ένα βλέμμα συμπόνοιας κι ας μην ήταν ένα πιάτο φαϊ. Μερίδιο έχουμε όλοι μας σαν άνθρωποι που επιτρέψαμε κάτι τέτοιο να συμβαίνει γύρω μας.. Γι αυτό τρομάζω όταν νιώθω να χάνεται η ανθρωπιά..
      Δεν ξέρω αν έψαξε κι αλλού ο καλλιτέχνης κι ίσως δεν βρήκε την άπλα του για να δημιουργήσει, όμως ίσως η μη επίπεδη επιφάνεια που επέλεξε να βοηθά να κάνει τρομερά αισθητή την παρουσία του το γκράφιτυ. Αυτό που λες ότι κάνει φασαρία, να το ήθελε επίτηδες έτσι, να σου λέει δηλαδή, είμαι εδώ και θες δεν θες ακόμα κι ο πιο αδιάφορος περαστικός να είσαι θα με φάς στην μάπα!!! Υπάρχω κι είμαι αλήθεια και βρίσκομαι δίπλα σου..
      Το θεωρώ πολύ δυνατό γκράφιτυ αν και μακάρι να μην χρειαζόταν να το δημιουργήσει ο καλλιτέχνης..
      Καλό σ/κ να χεις εύχομαι!!

  4. Πόσο με άγγιξε το κείμενό σου! Ειδικά η φράση με την οποία κλείνει, κι αυτό το «προσπερνώ»…
    Το graffiti είναι υπέροχο, ο WD είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης. Με την πρώτη ευκαιρία που θα κατέβω Αθήνα θα ψάξω να το βρω, να το δω από κοντά. Την τελευταία φορά που είχα βρεθεί στην περιοχή δεν πρέπει να είχε γίνει ακόμη…
    Φιλιά πολλά, Μαριλένα μου, σου εύχομαι ένα υπέροχο Σ/Κ! ♥

    • Εσύ θα τράβαγες κι εκπληκτικές φωτό Ελλη μου, δεν το συζητώ! Δεν έχει τύχει να περάσω από κει για να το δω από κοντά, αν και πάω συχνά Εξάρχεια, το βρήκα κυριολεκτικά στην τύχη καθώς διάβαζα ένα άρθρο.
      Σε φιλώ και καλό σ/κ να χεις!

  5. Μαριλένα μου το διήγημα σου το τόσο καλογραμμένο είναι γεμάτο εικόνες που φέρνουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Λυπούμαστε αλλά δυστυχώς προσπερνάμε.
    Φιλιά!

  6. Μαριλένα μου εξαίρετη και δοκιμασμένη η ευαισθησία σου. Όπως και η ανάδειξη σχετικών θεμάτων. Το street art το αγαπώ πολύ ειδικά όταν τα θέματά του είναι αισθητικά όμορφα.
    Καλό βράδυ να έχεις κορίτσι μου.

    • Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Γιάννη μου. Τελευταία εκτιμώ πολύ και τα γκράφιτυ που δεν τα λες κι αντικειμενικά όμορφα.. Εχουν όλα τον συμβολισμό τους εξάλλου, όπως αυτό το γκρι που έντυσε πριν λίγο καιρό το Πολυτεχνείο, πχ.. Εμένα μου άρεσε αυτό που ήθελε να περάσει.
      Καλό σ/κ να χεις!!

  7. Δεν είναι η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα αυτή, δεν περπάτησα σ αυτούς τους δρόμους, δεν έκανα εκεί τις φιλίες μου, δεν έτρεξα, δεν κάθισα στις πλατείες της, δεν αγάπησα και δεν αγαπήθηκα εκεί. Δεν την αναγνωρίζω αυτή την πόλη και οι αναμνήσεις μόνο πίκρα φέρνουν.
    Δεν έχει πουθενά να κυλίσει αυτή η ύπαρξη που γίνεται ολόκληρη ένα δάκρυ Μαριλένα μου, ίσως κάποτε εκτός από δάκρυ γίνει και ουρλιαχτό …
    Την Καλημέρα μου
    σε φιλώ 🙂

    • Λεβίνα μου πόσο χαίρομαι που είσαι στην γειτονιά!! Σε ευχαριστώ για την επίσκεψή σου!
      Τα χουμε όλοι χαμένα ακόμα. Μπορεί ίσως να μην είναι σε τόση έξαρση το φαινόμενο όπως κανά δυο χρόνια πριν, όμως είναι εκεί η Λερναία Υδρα και περιμένει να βγάλει κεφάλια… Από ουρλιαχτά και κραυγές απόγνωσης άλλο τίποτα, γίναν διπλά και τρίδιπλα με τους αστέγους, τις αυτοκτονίες, τους καραβοτσακισμένους πρόσφυγες.. Κι όμως πως γίνεται να ναι τόσο παράταιρη αυτή η χώρα; Να χεις όλα αυτά κι από την άλλη να χεις και τα μέσα να σου μοστράρουν για σοκαριστική είδηση το βρακί μιας κάποιας… Και γύρω τρέχουν τα γαλόπουλα. Αβυσσος..
      Σε φιλώ κι εύχομαι ένα ξεκούραστο σ/κ καλή μου!

  8. Αναρωτιέμαι, πρώτα έγινε το γκράφιτι και μετά ο άνθρωπος που περιγράφεις ή το αντίστροφο; Μικρογραφία τού γκράφιτι όσα περιγράφεις συμπεθερόνι μου.. Με συγκίνησαν όσα αντίκρισες επειδή έχεις τον τρόπο να μας τα μεταδίδεις.. Φιλιά ολόγλυκα και καλό σ/κ συμπεθερόνιμου❤

    • Συμπεθέρα μου σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τον γέρο με την γεννειάδα και τις ξύλινες πατερίτσες δεν τον είδα ποτέ από κοντά. Επεσε στα χέρια μου μια φωτό που τον απεικόνιζε, το 2012 και τότε γράφτηκε. Το γκράφιτυ το ανακάλυψα τις προάλλες τυχαία καθώς διάβαζα ένα άρθρο στο διαδίκτυο. Γι αυτό είπα ότι από τύχη συναντήθηκαν τελικά εδώ. Το ταξί που πήγαινε Εξάρχεια και το γκράφιτυ που δημιουργήθηκε εκεί.
      Εχουμε αντικρύσει όμως δεκάδες άστεγους όλοι, έτσι δεν είναι;; Αχ…
      Αγάπη και φιλί! ❤ Καλό σ/κ να χεις Πέτρα μου.

  9. Και η συνάντηση είναι πολύ πετυχημένη!
    Το έργο του καλλιτέχνη (τον οποίο θαυμάζω κι έχω φωτογραφίσει κάνα δυο δικά του έργα, εκεί στα Εξάρχεια) εύγλωττο και περνάει με σαφήνεια όσα θέλει να περάσει…
    Το δικό σου κείμενο συγκλονιστικό!

    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

  10. Πολύ ωραίο το κείμενό σου, Μαριλένα μου, όπως και το τεράστιο γκράφιτι!
    Πώς κατάντησε η πόλη μας!! Κάποτε περνούσα συχνά από τα Εξάρχεια, τώρα πιά έχω χρόνια να πάω, αλλά τους άστεγους τους βλέπεις πλέον παντού, δυστυχώς!
    Πάω να διαβάσω περισσότερα για το γκράφιτι αυτό!
    Φιλάκια πολλά και καλή εβδομάδα!!!

  11. Αν καταφέρνουμε να είμαστε ένα δάκρυ, Μαριλενάκι μου, τότε υπάρχει ελπίδα!
    Νομίζω όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάνει τη διαδρομή που περιγράφεις.Αλλά πόσοι έχουμε κάνει παρόμοιες σκέψεις; Και πόσοι έχουμε καταλήξει ένα δάκρυ;
    Καληνύχτα!

  12. Καλημέρα Μαριλένα μου γλυκιά.
    Ο τρόπος που έκλεισες την αφήγησή σου ήταν για μένα συγκλονιστικός.
    Ένιωσα οτι έγινα και εγώ ένα δάκρυ μαζί σου…
    Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου, η κατάθεση της ψυχής σου δηλαδή.
    Το γκράφιτι δεν το έχω δει απο κοντά, θα ήθελα όμως, παω να ενημερωθώ απο τις παραπομπές σου.
    Καλο τριημερο
    Φιλια πολλά ευαισθητο πλάσμα!

  13. Παράθεμα: Αγαπημένα Φεβρουαρίου | style rive gauche

  14. Την πρώτη φορά που ήρθα εδώ και το διάβασα, να ξέρεις δεν μπόρεσα να σχολιάσω!
    Συγκινήθηκα τόσο πολύ που δεν μου βγαιναν λέξεις. Και τώρα πάλι το ίδιο.
    Με άγγιξε πολύ Μαριλένα μου. Με τρελαίνει η συνήθεια της αδιαφορίας και της ευκολίας να προσπερνάμε, δεν το θέλω το παλεύω πολύ. Και όσο υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος στον δρόμο (τρόπος του λέγειν) αυτός ο κόσμος είναι πολύ αποτυχημένος. Δεν συμφωνώ με το ενοχικό σύνδρομο που μας κατακλύζει, δεν φταίμε όλοι για τα πάντα ας μη γινόμαστε υπερβολικοί. Ας προσφέρουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στον συνάνθρωπο και όχι κατ’ανάγκη υλικό.. καταλαβαίνεις τι εννοώ είμαι σίγουρη! Καλό μήνα κοπέλα μου όμορφη!! Κουράγιο, δύναμη και χαμόγελο..

  15. Ναι ρε συ, είναι πολύ ωραίο κείμενο! Σοβαρό, στιβαρό, μετρημένο με κοινωνικό στίγμα, από αυτά τέλος πάντων τα κιμπάρικα που γουστάρω πολύ.
    Το έδεσες και ωραία με το καταπληκτικό αυτό γκράφιτι. Μπορείς να μου πεις ρε συ όμως γιατί η Αθήνα μου βγάζει μία ρομαντική θλίψη; Δε μου κάνει για χαρούμενη πόλη, πέφτω μέσα;

    (καλέ που είναι τα ωραία τα ροζουλιά που είχες στο backround; οέο;) Θα σε μαλώσω!!!!

  16. Μαριλένα μου,
    συγκλονιστικό το διήγημα σου και με εκφράζει.. δεν βρίσκω άλλα λόγια να υπάρχουν για να πω το κάτι παραπάνω!
    Όσο για το γκράφιτι, είναι ένα αριστούργημα με την πιο σπουδαία αφιέρωση!
    Να έχεις ένα καλό Σαββατοκύριακο!
    Φιλάκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s