Ο τοίχος της καλοσύνης …

…ήρθε κι εγκαταστάθηκε πριν λίγο καιρό και στην δική μου γειτονιά. Βγαίνω μια μέρα έξω από την πολυκατοικία, περπατώ μέχρι την στάση του λεωφορείου και δίπλα από τα σκουπίδια βλέπω τοιχοκολλημένη μια αφίσα που έγραφε στα ελληνικά και στα αγγλικά:

Αθήνα. Αν δεν το χρειάζεσαι, άφησέ το. Εάν το χρειάζεσαι, πάρτο. Εδώ αφήνετε καθαρό μαγειρεμένο ή αμαγείρευτο φαγητό, φρούτα, λαχανικά, καθαρά ρούχα, ψωμί και ότι άλλα μπορεί να έχει άμεση ανάγκη ένας συνάνθρωπός μας.

Ακριβώς δίπλα στην αφίσα με το παραπάνω μήνυμα είχε μια κρεμάστρα με δυο θηλάκια όπου ο καθένας εάν κι εφόσον μπορούσε κι ήθελε θα άφηνε κάτι. Κι όντως, τις μέρες που πέρασαν έβλεπα την κρεμάστρα να γεμίζει θησαυρούς πολύτιμους και ταυτόχρονα να αδειάζει!! Από μεταχειρισμένα μα περιποιημένα σακάκια και ζακέτες μέχρι σακούλες προσεχτικά κλεισμένες με φαγητά σε τάπερ και φέτες ψωμιού.

Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη φορά που αντίκρυσα τον τοίχο καλοσύνης έφαγα τα μούτρα μου πάνω του. Μεταφορικά στο λέω, γιατί απόρησα , άκου να δεις, απόρησα ποιος σκέφτηκε κάτι τέτοιο και τελικά πόσο ωραία σκέψη είναι ρε φίλε. Εψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα αρκετά άρθρα, για μια παρέα εθελοντών από την Λάρισα που σιγά σιγά χτίσαν τοίχους καλοσύνης και που μαζί με άλλους εθελοντές μετέφεραν την ιδέα και την έμπνευση και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας!! Σε κάποια άλλα άρθρα διαβάζω ότι αρχικά  η ιδέα πρωτοξεκίνησε από το Ιράν.. Ε, και; Τι σημασία έχει στην τελική από που ξεκίνησε; Σημασία είχε που ξεκίνησε μια τέτοια κίνηση. Ωραία, μεθοδικά, σιωπηλά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς να φέρνει σε δύσκολη θέση τον ευεργετούμενο, χωρίς τα περιττά ευχαριστώ που δεν έχουν αξία όταν πεινάει ένα στόμα ή όταν κρυώνει μια πλάτη..

Τόσα χρόνια βλέπω στους κάδους σκουπιδιών της γειτονιάς μου, σακούλες και σακουλίτσες σφιχτά δεμένες κι απ έξω να γράφουν με αδιάβροχο μαρκαδόρο: είναι καθαρό φαγητό δεν είναι σκουπίδια. Τόσα χρόνια βλέπω στους κάδους σκουπιδιών της γειτονιάς μου ανθρώπους κάθε ηλικίας, ηλικιωμένους, παιδιά, νέες γυναίκες, να ψάχνουν στα σκουπίδια για οτιδήποτε φαγώσιμο. Κι εγώ κι οι γονείς μου, κάπως έτσι γνωρίσαμε την Σουζάννα. Χρόνια τώρα κάθε Πέμπτη, λες κι έχει ραντεβού με την γειτονιά μου, έρχεται διακριτικά κι αθόρυβα με το ποδήλατό της και ψάχνει στα σκουπίδια μια αξιοπρεπή μπουκιά κι εγώ ντρέπομαι και δεν μπορώ να την κοιτάξω στα μάτια κάθε φορά που βγαίνουμε με την μητέρα μου στο μπαλκόνι για να την δούμε να έρχεται στο ραντεβού μας..

Ντρέπομαι και κρύβομαι μέσα στο σπίτι κάθε φορά που της κατεβάζει η μητέρα μου τρόφιμα, γιατί εμείς, μπορούμε να της τα προσφέρουμε… Γιατί δεν αντέχω να δω το βλέμμα της, το γεμάτο αξιοπρέπεια βλέμμα της… Ισως κάποτε να θελήσει να μοιραστεί μαζί μας περισσότερα από το όνομά της, εγώ μέχρι τότε κι ίσως κι αργότερα θα συνεχίσω να ντρέπομαι.. Αλλά τα στραβά μάτια δεν θα τα κάνω.. Δεν θα τα κάνω…

Αύριο θα ναι Πέμπτη και μάλλον θα την ξαναδούμε.. Δίπλα στα σκουπίδια, να ψάχνει με το ποδήλατό της παραπέρα..  Και θα ντραπώ ξανά και πάλι κι ακόμα παραπάνω γιατί από χθες κάποιος, κάποιοι, »γκρέμισαν» τον τοίχο καλοσύνης.. Εσκισαν την αφίσα, ξήλωσαν την κρεμάστρα.. Πόσο άνθρωποι μπορούν να νιώθουν άραγε; Πως αντέχουν εκείνοι να μην ντρέπονται; Μια άδεια κρεμάστρα είχε τόσο βάρος που τους τσάκισε φαίνεται… Γύρισαν πίσω στην άθλια καθημερινότητά τους, τώρα μπορούν να συνεχίσουν να κοιμούνται ήσυχοι.. 

Δεν είχα ποτέ σκοπό να μιλήσω για την Σουζάννα, όπως χρόνια τώρα δεν έχω μιλήσει για διάφορα, αλλά έχω θυμώσει πολύ.. Για την κατάντεια.. Την κατάντεια.. Θα κλείσω αυτήν την ανάρτηση με μια προτροπή.. Χτίστε τοίχους, τέτοιους τοίχους χτίστε τους και γκρεμίστε άλλους..

Εδώ μπορείτε να βρείτε τα σημεία που υπάρχουν οι κρεμάστρες καλοσύνης.. Ελπίζω να ναι περιττό να πω πως η κρεμάστρα είναι συμβολισμός.. 

Advertisements

22 thoughts on “Ο τοίχος της καλοσύνης …

  1. Με συγκινησες βρε Μαριλενα μου. Οι περισσοτεροι νομιζω αισθανομαστε καπως ετσι. Μπραβο στη μαμα σου και σε ολους τους ανθρωπους σαν κι αυτη που προσφερουν με οποιοδηποτε τρόπο!!!!

  2. Αχ, πόσο σε καταλαβαίνω, Μαριλενάκι μου! Κι εγώ ντρέπομαι πολύ και έχω φοβερή αμηχανία… Προσπαθώ ό,τι κάνω να το κάνω χωρίς να με πάρουν χαμπάρι, αν γίνεται.
    Αλλά η προσωπική επαφή θεμελιώνει την πολύτιμη αλληλεγγύη. Γιατί, διαφορετικά, παραμένουμε χωισμένοι, οι άλλοι κι εμείς….
    Μια μεγάλη αγκαλιά σου αφήνω!

  3. Μαρλέν μου, ήσουν η μόνη που πρόλαβα να διαβάσω το πρωί, πριν φύγω για δουλειά και πρέπει να σου πω ότι δάκρυσα! Μα πόσοι μισάνθρωποι υπάρχουν πια;
    Άσε που θα ήθελα να γεμίσει όλη η χώρα με τέτοιους τοίχους! Γιατί να πετάμε αφού για κάποιον άλλον μπορεί να είναι χρήσιμα;
    (μπράβο της μανούλας!)
    Φιλάκια πολλά♥

  4. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι και κάποιοι που θέλουν να λέγονται άνθρωποι! Ή μανούλα μου έλεγε»Όλα εδώ πληρώνονται» Για να δω τότε τι θα κάνουν κάποιοι που θέλουν να λέγονται άνθρωποι!

  5. Όντως ξεκίνησε στη Λάρισα ο τοίχος της καλοσύνης (για το Ιράν δεν το ήξερα!), και χαίρομαι που ακολούθησαν έκτοτε και πολλές άλλες πόλεις· και που αγκαλιάστηκε η ιδέα κι από άλλους ανθρώπους. Όπως λες κι εσύ, όμως, σημασία δεν έχει το μέρος όπου ξεκίνησε, αλλά το ότι ξεκίνησε, εξαπλώνεται και προχωράει.
    Αυτό που με θύμωσε πολύ και που αδυνατώ να κατανοήσω, είναι η γαϊδουριά ορισμένων: γιατί το χαλάς; Σε ενοχλεί; Χαλάει τη φτιασιδωμένη αισθητική σου; Ή είσαι τζάμπα μάγκας; Τι από όλα είναι και ο τοίχος της καλοσύνης αντί να βγάλει τον καλό σου εαυτό, βγάζει την κακία σου; Ε, λοιπόν, μην τον κοιτάς!! Μη βοηθάς, μην κρεμάς, μην παίρνεις τίποτε από κει. Γιατί πρέπει δηλαδή να κάνεις τη μ@λακία σου; Άστο να υπάρχει, γιατί κάποιοι το χρειάζονται. Και γιατί κάποιοι άλλοι βρήκαν αυτό τον τρόπο για να τους βοηθήσουν.
    Τι να πω… όσο καλοί μπορούμε να είμαστε σ΄αυτή τη χώρα, άλλο τόσο μπορούμε να είμαστε και κακόψυχοι, μικρόψυχοι… Τέλος πάντων. Όσο αυτοί χαλούν, εμείς θα φτιάχνουμε.
    Σας χάρηκα με τη Σουζάνα, Μαριλένα μου, μπράβο στη μαμά σου.
    Φιλιά πολλά! ♥

  6. Μαριλένα μου είναι μια ανάρτηση που είχα στο νου να κάνω ΄΄για τον τοίχο της καλοσύνης΄΄.Τρεις τέτοιους τοίχους έχει ο διπλανός μας δήμος και έχω πάει πολλές φορές και μόνη μου και με φίλες που θέλουν να αφήσουν κάτι και κυρίως φρέσκες μερίδες φαγητού , αλλά και ρούχα !!Για να φύγω από το σημείο , πρέπει να κάνω αναστροφή πιο κάτω και όταν ξαναπερνώ βλέπω ανθρώπους που πηγαίνουν στον τοίχο , περιττό να σου πω ότι μέχρι να βγω στη λεωφόρο δεν βλέπω μπροστά μου από τα δάκρυα!!
    Προσπερνώ το ξήλωμα της κρεμάστρας σας γιατί αυτός η αυτοί που το έκαναν δεν έχουν ανθρωπιά !!Σε φιλώ πολύ πολύ με αγκαλιά τεράστια!

  7. Οι καταστάσεις που ζούμε τα τελευταία χρόνια μόνο ντροπή μπορούν να μας φέρουν… Δεν είσαι ημόνη που νιώθει έτσι. Ευτυχώς αυτή η πρωτοβουλία είναι καλύτερη από το να αφήνει ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια…
    Φιλιά!

  8. Καλημέρα γλυκειά μου Μαριλένα!
    Στεναχωρέθηκα μέ αυτά πού συμβαίνουν γύρω μας!
    Μπράβο στην μανούλα σου για την βοήθεια πού προσφέρει!
    Σέ φιλώ γλυκά,γλυκά!!
    Καλό Σ/Κ!!

  9. Μπράβο ρε Μαριλένα που με ξύπνησες γιατί δεν το είχα πάρει είδηση πως ήρθε Αθήνα.
    Το ψάχνω και πηγαίνω αύριο κιόλας. Μπράβο σας και μπράβο και στην Σουζάνα και σ’ όλους τους ανθρώπους που συμμετέχουν σ’ αυτό το γαϊτανάκι ανθρωπιάς. Και θα έλεγα πως είναι καιρός να ξεφύγουμε όλοι μας απ’ τις διαπιστώσεις και τις συγκινήσεις και να βγούμε στο δρόμο. Έστω και η παρουσία μας είναι πολύτιμη για κάποιους.

  10. «Ντρέπομαι και κρύβομαι μέσα στο σπίτι κάθε φορά που της κατεβάζει η μητέρα μου τρόφιμα, γιατί εμείς, μπορούμε να της τα προσφέρουμε… Γιατί δεν αντέχω να δω το βλέμμα της, το γεμάτο αξιοπρέπεια βλέμμα της… Ισως κάποτε να θελήσει να μοιραστεί μαζί μας περισσότερα από το όνομά της, εγώ μέχρι τότε κι ίσως κι αργότερα θα συνεχίσω να ντρέπομαι.. Αλλά τα στραβά μάτια δεν θα τα κάνω.. Δεν θα τα κάνω…»

    Αυτό ακριβώς όμως νιώθει όποιος δίνει…όχι, δεν μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα, κάθε, μα κάθε φορά ντρέπομαι κι εγώ, αλλά δεν μπορώ, δε θα άντεχα να κάνω και τα στραβά μάτια!!
    Αχ βρε Μαριλένα μου, οι μόνοι τοίχοι που αξίζουν αυτοί είναι…αυτοί με το όνομα της καλοσύνης πάνω τους, που κρύβουν πίσω τους πολλές μικρές αναίτιες ντροπές, ενώ η ντροπή σε αυτούς που την αξίζουν είναι άγνωστη λέξη…ποια καθίκια τα έβαλαν ακόμα και με την καλοσύνη?

    Φιλιά πολλά!

  11. Για να δω αν εχει και κοντα μου τετοιο τοιχο!
    Σε ευχαριστω θερμα κοριτσι μου για την ενημερωση!
    Καλή εβδομάδα να έχουμε!
    Καλό ξημέρωμα 🙂

  12. Μα είναι δυνατόν να γκρέμισαν τον τοίχο καλοσύνης;
    Τι άνθρωποι υπάρχουν εκει έξω;
    Εκτος κι αν το έκαναν μικρά παιδιά που πάλι ανεπίτρεπτο είναι αλλά πραγματικά ποιος μεγάλος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;
    Αλλά θα μου πεις άλλοι μεγάλοι κάνουν άλλα κι άλλα, εκεί θα κολλήσουν;
    Ευχομαι να τον στήσουν ξανά άλλοι συνάνθρωποί μας και να είναι ακόμη πιο μεγάλος και δυνατός απο πριν.
    Συγκινήθηκα και εγω με την ιστορια της Σουζάνας και με σενα που περιεγραψες το πως νιωθεις απεναντι της.
    Ετσι νιωθω και εγω για καθε συνανθρωπο μου σε αναλογη περιπτωση.

    Καλη σου μερα κοριτσι μου και συγχαρητηρια για την πρωτη θεση στα ολιγολεκτα!
    Φιλια πολλα

  13. Να λοιπόν που η καλοσύνη μπορεί να ανθίσει και μέσω ενός τοίχου…
    Βέβαια, όπως λέγαμε και με κάτι φίλους, αυτή η μέθοδος είναι αρκετά επισφαλής,
    καθότι μπορούν πολλοί επιτήδειοι να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη τών άλλων..
    Μακάρι να παίρνουν το φαγητό όσοι πραγματικά το έχουν ανάγκη..
    Σε φιλώ πολύ.. ❤❤ Ξέρεις εσύ 😉

  14. Μαριλένα μου προχθές έγραφα για τον τοίχο της καλοσύνης, στο νέο μας χώρο που θα δημοσιεύσουμε προσεχώς και όταν είδα σε πόσα πολλά σημεία υπάρχει από τη μία χάρηκα για την ανθρωπιά που ανθίζει, από την άλλη στεναχωριέμαι γιατί φτάσαμε ως εδώ να έχουμε ανάγκη τον τοίχο της καλοσύνης.
    Επέτρεψε μου να σου πω ότι εσύ κι εγώ και όλοι μας δεν θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Κάποιοι άλλοι που ευθύνονται θα έπρεπε να ντρέπονται. Κακώς για μενα να νιώθει κανείς ντροπή όταν δεν έχει φταίξει. Η δική μας ευθύνη είναι να παραμένουμε άνθρωποι, ενωμένοι και να σεβόμαστε τους συμπολίτες μας.
    Δεν μπορώ να σχολιάσω για τον βανδαλισμό που ανέφερες γιατί δεν θα μαι ψύχραιμη!!
    Εύχομαι την επόμενη φορά που θα δεις την Σουζάνα, να μη κρυφτείς. Να την κοιτάξεις στα μάτια και να της πεις Κράτα γερά, θα τα καταφέρουμε.

  15. Πλάκα κάνεις ρε; Και μετά τα κοπρόσκυλα έχουν το θράσος να λένε πως δεν νοιαζόμαστε για τους Έλληνες που υποφέρουν και αγκαλιάζουμε τους πρόσφυγες. Ε χωρίς πλάκα στήστε αλλού στο σημείο και παρακολουθείστε τους. Αχ συγχύστηκα τώρα !!!!!!!!!!!

  16. Παράθεμα: Θέλω επειγόντως διακοπές… | marilenaspotofart

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s