Ήσουν το όνομά μου…

Την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το τραγούδι με τράβηξε η Μποφίλιου φυσικά, η φωνάρα της που θα ταν εγγύηση ότι κι αν άκουγα να τραγουδά, αλλά κι ο τίτλος του. Και πάτησα το play κι άρχισαν από τις πρώτες λέξεις, από τις πρώτες νότες να τρέχουν δάκρυα στα μάτια. Είχα ανατριχιάσει ολόκληρη και με το τέλος του τραγουδιού έτρεξα να δω ποιος έγραψε τους στίχους αυτούς. Ποιος κατάφερε να αποτυπώσει χωρίς να με ξέρει αυτό που νιώθω. Λες και το χα παραγγείλει αποκλειστικά για σένα. Δεν είναι υπέροχο αυτό;; Κι έπειτα το πε κι ο Σεφέρης πρώτα, είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. Δεν είναι υπέροχο αυτό;;

Τον επόμενο Φλεβάρη κλείνουν 20 χρόνια από τότε που έφυγες. Δεν έκατσα ποτέ να υπολογίσω πόσο χρονών θα σουν τώρα, τι σημασία θα είχε; Μου φτάνει να ξέρω πως εκεί που είσαι , είσαι καλά, έχεις γαλήνη. Κι έχω κι εγώ γαλήνη ξέροντάς το. Και ξέρεις πως το ξέρω και κανείς δεν θα με πείσει ποτέ για το αντίθετο. Γιατί σε έχει κοντά Του και σε προσέχει και μας προσέχεις κι εσύ. Και σε αγαπάω ακόμα και μου λείπεις. Δεν σε σκέφτομαι στα δύσκολα, δεν μου λείπεις στα δύσκολα. Όχι.. Στα ωραία μου λείπεις. Στις χαρές μου λείπεις περισσότερο. Που δεν είσαι εκεί, παρουσία φυσική, να με αγκαλιάσεις, να με φιλήσεις, να με κοιτάξεις και να μου πεις ότι θες. Δεν είσαι εκεί να μοιραστώ την χαρά και την λαχτάρα μου. Δεν είσαι εκεί. Σε αυτά τα τολμήματά μου, στα ρίσκα μου, στην χαζομάρα μου, δεν είσαι εκεί. Κι ας είναι όλοι όσοι θέλω και θέλουν εκεί, εγώ σκέφτομαι εσένα που λείπεις. Πόσο εγωίστρια, ε; Και συγχρόνως το ξέρω πως είσαι κάπου εκεί γύρω. Κάπου και μετά λέω μου φτάνει κι αυτό.

Δεν ξέρω αν το ξέρεις, που σίγουρα το ξέρεις δηλαδή, αλλά όταν έφυγες πήρες και κάτι από μένα μαζί σου. Κάτι από την καρδιά μου, κάτι από την ψυχή μου το πήρες μαζί σου όταν έφυγες και δεν θα μάθω ποτέ πως θα ήμουν τελικά, ποια θα ήμουν αν ήσουν ακόμα εδώ. Εγωίστρια, ε; Αυτήν την γυναίκα, αυτήν την Μαριλένα δεν θα την γνωρίσω ποτέ γιατί έμεινε πίσω κάποια άλλη Μαριλένα που ακόμα την μαθαίνω. Βαρέθηκα να ρωτάω πως θα μουν αν… Τι θα έκανα αν… Αν ήσουν εδώ. Το μαθα από τα 16 και λίγο νωρίτερα, η ζωή είναι σκάσε και κολύμπα. Έτσι είναι. Σκάσε και κολύμπα και μάθε να ζεις με το κενό και με τα αγκάθια σου. Θέλει πολλή δουλειά να το κατακτήσεις αλλά το κατακτάς. Προχωράς, μαθαίνεις,συμβιβάζεσαι, πολεμάς, χάνεις, νικάς κι όπως κι αν έχει πάντα συνεχίζεις. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι μωρέ..

Σε αγαπώ και σε αγαπάω. Πολύ. Πάντα. Γιατί είσαι δυο φορές μάνα μου, γιαγιά μου…

 

Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν κι έχουν κι αγαπημένους που γιορτάζουν, να τους χαίρονται!! Σας ευχαριστώ πολύ κι όσους με σκέφτονται και στο δεύτερο όνομα!! Διπλοθεσίτισσα στην γιορτή!! 🙂

Κι όσοι αγαπημένοι έχουν φύγει και τους μνημονεύετε μέρα που είναι, να το ξέρετε, είναι πάντα κοντά μας και μας προσέχουν!

 

Advertisements