Archive | Ιανουαρίου 2019

Ευτυχισμένο 2019!!

 

Καλησπέρα φίλοι μου!! Καλή κι ευλογημένη χρονιά σε όλους μας!! Πόσο γρήγορα περάσανε κι αυτές οι γιορτές!! Με ετοιμασίες, δουλειές, συναντήσεις, δώρα, ευχές, φιλιά!! Εύχομαι όλοι να περάσατε όσο πιο όμορφα, ξέγνοιαστα και ξεκούραστα γινόταν καθώς όλες οι ετοιμασίες θέλαν σίγουρα χρόνο, κόπο, μετακινήσεις!!

Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι να χουμε μια χρονιά γεμάτη φως κι ελπίδα κι αισιοδοξία!! Το 2018 ήταν σαν συνέχεια του 2017 και του 2016 για μένα με πολλές πολλές αλλαγές τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο καθώς οι ψυχολογικές μου εναλλαγές και διακυμάνσεις χτυπούσαν κόκκινο. Κι είμαι από τους ανθρώπους που μου αρέσουν οι αλλαγές αλλά χρειάστηκε σε αρκετές περιπτώσεις να προσπεράσω ή να παραβλέψω συναισθήματά μου για να μπορέσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να ανταποκριθώ και να εγκλιματιστώ σε αυτές τις αλλαγές., κι ειδικά στα εργασιακά.

Αυτό, όταν καταλάγιασαν οι καταστάσεις, δεν βγήκε σε πολύ καλό όμως. Γιατί όσα απωθούσα ή προσπερνούσα τα βρήκα μπροστά μου με συνέπεια αναρίθμητα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Αν πήρα τις σωστές αποφάσεις, αν με παίρνει να ρισκάρω, μην παρεξηγηθώ από ανθρώπους που δεν με ξέρουν και που δεν έχουν ούτε την υπομονή να με μάθουν αλλά ούτε κι εγώ την διάθεση να επεξηγώ ποια είμαι. Πως να συμπυκνώσεις χρόνο και συναισθήματα, στην δουλειά, στην παρέα, στο μαζί…

Στα γενέθλιά μου, είχα πολύ πιο έντονη αυτήν την ανησυχία, σας το είχα αναφέρει κιόλας. Μια αγχώδη ανησυχία που ταυτόχρονα με αδρανοποιούσε αλλά και με κρατούσε σε αναμμένα κάρβουνα για έμπνευση, δημιουργία. Οταν θες αλλά δεν μπορείς για κάποιο λόγο που αφορά κι εξωτερικούς αλλά κυρίως εσωτερικούς παράγοντες είναι μαρτύριο. Πολλοί πχ σε κουβέντες μας στα mails είδατε ότι έχω καιρό να αναρτήσω αλλά και να λάβω συμμετοχή σε δρώμενα γραφής. Λέτε να τα σνομπάρω δηλαδή; Δεν μπορώ να συμμετέχω. Δεν μπορώ. Τόσο απλό μα τόσο επώδυνο. Ισως αργήσω ίσως δεν έχω κάτι άλλο να δώσω. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που το χουν εύκολο. Δεν γίνεται να μην το ξέρετε τόσα χρόνια πια. Θέλω χρόνο να γονιμοποιηθεί η έμπνευση. Η σπίθα, όπως θέλετε πείτε το. Αυτό…

Εκτός όμως από τα δύσκολα της χρονιάς ή και των χρόνων που πέρασαν έχω ακόμα τα δημιουργικά μου που δεν τα αποχωρίζομαι!! Το decoupage που ακόμα το αγαπώ, τον πηλό, τα ακρυλικά που είναι φάρμακο στις όποιες πληγές!! Το θέατρο που λατρεύω να παρακολουθώ και που τα τελευταία 3 χρόνια συμμετέχω σε ερασιτεχνική θεατρική ομάδα κι ανεβάζουμε παραστάσεις!! Χρόνια ολόκληρα ήθελα να το τολμήσω αλλά πάντα έβρισκα εμπόδια και δικαιολογίες να μην το κάνω. Ώσπου αποφάσισα να ρισκάρω, να με εκθέσω κι εκεί. Όπως κι η γραφή είναι μια έκθεση, μια κατάθεση ψυχής που έχει αντίκτυπο, που έχει ανταπόκριση ή που δεν έχει. Που φέρει κριτική. Καλοπροαίρετη ή μη.

Έτσι και στο θέατρο!! Εκτίθεσαι στα φώτα, στα σκοτάδια, στο κοινό κι αν καταφέρεις να αγγίξεις μια χορδή, ένα συναίσθημα είναι ότι πολυτιμότερο, όπως στην γραφή!! Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω πόσο δύσκολο κι υπέροχο κι εξοντωτικό κι ουσιαστικό κι άκρως συγκρουσιακό είναι σαν εμπειρία!! Να μαθαίνεις να κάνεις πίσω και να μαθαίνεις να βγαίνεις μπροστά όταν χρειάζεται για την παράσταση!! Αλλά ποτέ δεν είσαι μόνος. Γιατί δουλεύεις πάντα ομαδικά και στηρίζεσαι στους άλλους κι οι άλλοι σε εσένα. Το αντίθετο από την γραφή που ναι απίστευτα μοναχικό πράγμα αλλά που χρειάζεται τον άλλο μέσω της ανάγνωσης για να ολοκληρωθεί σαν διαδικασία!!

Το 2018 ξεκίνησα και σύγχρονο χορό όμως σύντομα σταμάτησα καθώς ήθελε να χω ένα άλλο υπόβαθρο σωματικά για να μην έχω θέματα με τραυματισμούς. Δεν νομίζω, μεταξύ μας πάντα, να κάτσω ήσυχη κι αυτήν την χρονιά!! Όλο κι άλλες αλλαγές βλέπω να ρχονται, όλο και καινούρια πραγματάκια θα μπουν στο πρόγραμμα εύχομαι μόνο να αξιοποιήσω όσα έμαθα κι όσα με έμαθε το 2018 για να ανταπεξέλθω πιο ομαλά σε ότι έρθει. Σε ότι χρειαστεί θα μπει ή έχει ήδη μπει τελεία κι αλλού μπαίνουν απλά αποσιωπητικά. Ευχαριστώ ολόχυψα τους φίλους που με την αγάπη και την υπομονή και την επιμονή είναι δίπλα μου!! Που με δέχονται για μένα έτσι απλά στα όμορφα και στα περίεργά μου!!

Τελειώνοντας αυτήν την ανάρτηση που αλλιώς την είχα στο μυαλό κι αλλιώς μου βγήκε αλλά δεν πειράζει, μας αρέσουν τα αυθόρμητα μπρε, τελειώνοντας λοιπόν τι να ευχηθώ στο κατώφλι του 2019; Να μην σκοντάψουμε, μην σκουντουφλήσουμε πουθενά και φάμε τα μούτρα μας; Μπα! Να σηκωθούμε μια ώρα αρχύτερα θα ευχηθώ, να τείνουμε το χέρι και τον ώμο μην σας πω να βάλουμε κι ολόκληρη πλάτη αν χρειαστεί σε φίλους, γνωστούς κι αγνώστους αν χρειαστεί να ρθουν κι αυτοί στα ίσα τους!! Να χαμογελάμε ειλικρινά κι εγκάρδια περισσότερο!! Να αγαπάμε με πάθος κι ειλικρίνεια ακόμα πιο πολύ και να επιτρέπουμε και στους άλλους να μας αγαπούν και να ναι δίπλα μας!! Μακρυά από τοξικούς, μίζερους που η μόνη έγνοια τους είναι να ρίχνουν και να απομυζούν ψυχολογικά τον άλλον!! Εύχομαι ρίσκο, τόλμη και πίστη στον εαυτό μας και στα όνειρα!! Τα δικά μας μα και των άλλων!! Να ρίξουμε και φέτος λίγο περισσότερο φως στα σκοτάδια μας!! Να στε όλοι καλά, στην ψυχή, στο σώμα, στο πνεύμα!! Κάθε μέρα είναι μια μάχη, ας ήμαστε με δίκαιο νικητές!! Καλές μάχες!! Σας γλυκοφιλώ!! Καλότυχο κι ευτυχισμένο κι ευλογημένο 2019!!

Advertisements