Αρχείο

Το ταξίδι ενός φλυτζανιού

(Αυλαία…) Κι αν ακίνητος χορεύω; Ποιος να ισχυριστεί το αντίθετο; Εντονη κίνηση, εύελικτη, σκοτεινή. Τεντώνομαι ψηλά, ξεμακραίνω μια στάλα και σε λίγο ξαναγυρίζω μπροστά σου με μια στροφή. Χορεύω σε κύκλους, μπροστά από το φως, πίσω από την σκιά. Ακουμπώ απαλά στο πάτωμα, δεν θα φτάσω στο ταβάνι, το ξέρω, μα μαζί με εμένα στροβιλίζονται κι άλλοι στον χώρο και δεν είμαι μόνος μου. Ενώνομαι μαζί τους. Στην αρχή σε δυάδες, μετά σε τριάδες ώσπου να καταλήξω μόνος. Χορεύω πάντα ρυθμικά κι ανάλαφρα. Αυτοσχεδιάζω φιγούρες ακίνητος, στο λευκό ημίφως. Δεν ακούω την μουσική αλλά πάλλομαι στους ρυθμούς της σιωπής της. Αύριο θα χορέψω τανγκό, βαλς. Σήμερα είμαι χορευτής μπαλέτου. Χορεύω διαγώνια, χορεύω σε κύκλους, ακίνητος. Είμαι σκιά που γλείφει λαίμαργα το πάτωμα, να ξεφύγει από το είναι της. Αφήνομαι στα αόρατα μόρια του φωτός, στην ζεστή τους δίνη, γυμνός να αναγεννηθώ από του ονείρου την φαντασία.. Λίγα ίχνη σκόνης θα συντροφεύουν τον μεθυστικό χορό μου, θα ορμούν αθόρυβα στα αιώνια βήματά μου. Οπως θα ξεγλιστρώ μακρυά, σε πρωτόγνωρα μονοπάτια, σβήσε το φως, άναψε το φως, εκεί πέρα πάντα θα μαι. (Υπόκλιση…)

The tea cup ballet, photo by Olive Cotton, 1935

 

 

Το 1935, η Αυστραλέζα φωτογράφος Olive Cotton, ένθερμη οπαδός του μοντερνισμού, θα αιχμαλωτίσει στα δίχτυα του χρόνου ίσως την πιο αναγνωρισμένη φωτογραφία της ονόματι The tea cup ballet.

Η φωτογραφία, που απεικονίζει έξι φλυτζάνια του τσαγιού με τα πιατάκια τους, με το παιχνίδισμα που κάνει ο φακός της φωτογράφου με το φως και τις σκιές, δημιουργεί την ψευδαίσθηση κινήσεων που υποδηλώνουν χορευτές μπαλέτου.

Η Olive Cotton είχε αγοράσει αυτό το οικονομικό σετ φλυτζανιών, θέλοντας να αντικαταστήσει τις παλιές κούπες που είχε στο στούντιό της. Παρατήρησε όμως ότι οι λαβές τους ήταν έντονα γωνιώδεις με αποτέλεσμα να φέρει συνειρμικά στο μυαλό της την γωνιώδη στάση που παίρνουν τα χέρια μας όταν τα ακουμπάμε στα ισχύα. Αυτή η σκέψη ήταν αρκετή να εμπνευστεί και να δημιουργήσει μια φωτογραφία με θέμα τον χορό.

Η ίδια αναφέρει ότι χρειάστηκε πολλές φορές να μετακινήσει τα φλυτζάνια με τα πιατάκια τους έτσι ώστε να πετύχει όπως ακριβώς επιθυμούσε το παιχνίδισμα με το φως κι αυτό γιατί αρχικά ήταν πολύ δύσκολο να καταφέρει να αποτυπώσει την ψευδαίσθηση της κίνησης και του χορού. Ωσπου όταν χρησιμοποίησε κατάλληλα έναν προβολέα, οι σκιές που σχηματίστηκαν της έδωσαν την λύση που ζητούσε.
Η αφηρηματική μαεστρία της χρήσης του φωτός και των σκιών καθώς κι ο τρόπος που είναι τοποθετημένα τα φλυτζάνια με τα πιατάκια τους, επιτρέπουν στην φαντασία του θεατή να πυροδοτηθεί και να ενισχύσει τον παραλληλισμό των φλυτζανιών με θίασο χορευτών μπαλέτου.

Διαδικτυογραφία:

https://en.wikipedia.org/wiki/Tea_cup_ballet

https://en.wikipedia.org/wiki/Olive_Cotton

http://www.artgallery.nsw.gov.au/collection/works/218.1980/

 

Η ανάρτηση συμμετέχει στην πανέξυπνη και πρωτότυπη ιδέα της αγαπημένης μου συμπεθέρας , της Πέτρας, με τον τίτλο Το ταξίδι ενός φλυτζανιού!! Για να δηλώσετε κι εσείς συμμετοχή στο ταξίδι ή να διαβάσετε τις ιστορίες κι άλλων φλυτζανιών, απλά πατήστε στον σύνδεσμο!! Σας φιλώ!!

 

Advertisements

Ελένη

 

Στίχοι: Δημήτρης Τσεκούρας
Μουσική: Τάκης Σωτηρχέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Τάκης Σωτηρχέλλης
Τραγούδι: Ελένη

 

 Ήθελα να φορώ τους φακούς το καλοκαίρι. Να κοιτώ ψηλά και να αλλάξουν χρώμα τα μάτια μου από τον ήλιο. Ήθελα να πάρω τα δικά σου. Πράσινα του σμαραγδιού την ώρα που ιριδίζει χρυσό το φως της αυγής. 

Πράσινα της  χρυσόμυγας την ώρα που σκαρφαλώνει πάνω της η τελευταία ηλιαχτίδα. Θα συμβιβαζόμουν και με το πράσινο του βάλτου. Του έλους. Εκεί που ρουφά την χορτιαριασμένη γη και της δίνει μια σκοτεινή, σχεδόν απόκοσμη απόχρωση του κίτρινου. Εκεί που το μπλε εξαφανίζεται κι υπάρχει μόνο υποψία πράσινου. Εκεί που υπερνικά το χαλασμένο κίτρινο. Έστω. Θα συμβιβαζόμουν. Ήθελα να  ρίξω άγκυρα σε αυτές τις πινελιές. Να μαζέψω με τρύπια δίχτυα ότι έχει απομείνει σε σιωπή, να τα ρίξω σε μια βάρκα και να την βλέπω να βυθίζεται.  Ήθελα να θυμηθώ πως τρίζουν οι βλεφαρίδες όταν ανοίγουν. Σαν βάρκα που βουλιάζει. Ξέμεινα με ευχές  στον αντίχειρα και τον δείκτη. Και στα δυο χέρια. Ξέμεινα από πράσινες βλεφαρίδες. Ξέρεις, το δάκρυ παίρνει χρώμα όταν ψηθεί στον ήλιο. Γίνεται μελί. Σχεδόν γλυκίζει. Σχεδόν κολλάνε οι βλεφαρίδες σε μια τσίμπλα από μέλι που στάζει. Και να ξεμείνεις από αλάτι, σου υπόσχομαι θα στάζεις μέλι.

Ήθελα, τίποτα…

(αφιερωμένο στην Ελένη μου που πάντα θα μου λείπει)

 

 

Το κείμενο συμμετέχει εδώ, στο καινούριο project του Γιώργου Ιατρίδη, Το γραμμόφωνο

Κλέψε άφοβα τίτλους από τραγούδια και σύνθεσε με λέξεις το δικό σου κείμενο. Δώσε λοιπόν πλοκή, στην πλοκή των στίχων. Ντύσε με προτάσεις και σημεία στίξης τις παρτιτούρες. Πάτα πάνω στα μουσικά μέτρα και γράψε τη δική σου ιστορία!

Περισσότερες πληροφορίες για να στείλετε και την δική σας συμμετοχή αλλά και να διαβάσετε τις ήδη υπάρχουσες , μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Γιώργο για την δημιουργική του έμπνευση, την ενημέρωση του project και φυσικά για την φιλοξενία του κειμένου μου. Καλή επιτυχία στο λογοτεχνικό project με εμπνευσμένες συμμετοχές!!

Το κείμενο αυτό είχε γραφτεί πέρσυ το καλοκαίρι για την πρόσκληση της Πέτρας μας, Άλλος με την βάρκα μας. Ήθελα πολύ όμως να συμμετέχει και στο project του Γιώργου για προσωπικούς λόγους.

Να στε όλοι καλά και να χουμε μια όμορφη βδομάδα!!

 

My love, δείγμα μονόπρακτου

 

                                                                               Gaetan Cormier, The red veil

 

Η – μι- κρή Ε- λέ- νη – κά-θε- ται- και – κλαί-ει γιά- τι – δεν – την –παί- ζου-νε – οι – φι- λε- να- δες – τις


ΑΤΙΛΟΛ: …..


Η – μι- κρή Ε- λεεεεεεεέ- νη – κά-θε- ται- και – κλαίιιιιιιιιιιιιιιιι-ει γιά- τι – δεν – την –παί- ζου-νε – οι – φιιιιιιιιι- λε- νά – δες – τις


ΑΤΙΛΟΛ: Πάψε.


φι- λε – νά- δεεεεεες – τις


ΑΤΙΛΟΛ : Πάψε είπα.


δεεεεεεεες- τις


ΑΤΙΛΟΛ: Σκάσε!


δεεεεεεεες-


ΑΤΙΛΟΛ :Παράτα με!


-τις. Επιτέλους. Καιρό είχα να σε δω αγάπη μου. Δεν ήσουν καλό κορίτσι. Με είχες στην απομόνωση, τι κατάλαβες. Δεν είναι καλύτερα έτσι; Για να σε δω. Ναι, είχες δίκιο τελικά. Τα χάλια σου έχεις.


ΑΤΙΛΟΛ : Τι θες;


Εγώ; Εσύ με ξέχασες. Απλά να σου υπενθυμίσω ότι υπάρχω. Πρόσεχε θα πέσεις! Σου είναι δύσκολο να ισορροπείς στα τακούνια σου. Μπορείς να τα βγάλεις πια. Δεν σε βλέπει κανείς.


ΑΤΙΛΟΛ: Με τραγουδάκια θα μου το θυμίσεις; Παράτα με.


Έλα πιο κοντά. Γέρασες μωρό μου. Εγώ για να σου φτιάξω το κέφι. Θυμάσαι..;


ΑΤΙΛΟΛ : Όχι.


Φυσικά και θυμάσαι. Δεν πέρασαν δα κι αιώνες. Μου πόζαρες με τις ώρες. Τι σώμα! Τα μαλλιά σου , μαύρα. Λεία. Θυμάσαι όταν μου θύμωνες; Θα τα κόψω, μου έλεγες. Θα τα κόψω εδώ μπροστά σου και θα τα χαρίσω στους εραστές μου κι εσένα θα σε καλύψω για πάντα. Θα με παρακαλάς αλλά δεν θα με ξαναδείς ποτέ ξανά. Θυμάσαι; Θυμάσαι τι σου έλεγα; Θυμάσαι που σε ικέτευα να μην το κάνεις; Σου έλεγα χίλιες φορές να με σπάσεις σε χίλια κομμάτια παρά να κόψεις τα μαλλιά σου. Κι εσύ γελούσες και μου έκλεινες το μάτι και πέταγες πάνω μου το σεντόνι σου. Σε ευχαρίστησα ποτέ; Ήταν τόσο ζεστό αυτό το σεντόνι. Τόσο διάφανο. Σου άρεσε πάντα να σε βλέπω στο κρεβάτι με αυτούς. Οι ανόητοι. Νόμιζαν ότι σε είχαν ενώ εσύ πάντα κοιτούσες εμένα. Εμένα και δεν το ξεχνώ. Σε ευχαριστώ. Κοίτα τώρα το σεντόνι σου. Κιτρίνισε κι αυτό.


ΑΤΙΛΟΛ : Εμένα κοιτούσα.


Ναι μωρό μου αυτό λέω κι εγώ. Εμένα. Άγγιξέ με. Να νιώσω τα δάχτυλά σου πάνω μου. Τι νιώθεις;


ΑΤΙΛΟΛ: Κρύο.


Ω !Το μωό μου νιώθει κλύο;


ΑΤΙΛΟΛ: Κρύο σου λέω. Όπου και να σε αγγίζω. Κρύο. Πες τ’ όνομά μου.


Μετά. Πρώτα θα τραγουδήσουμε. Η- μι- κρή- Ε-


ΑΤΙΛΟΛ: Πες τ’όνομά μου.


Πόσα παιδιά θα μπορούσες να’χεις τώρα άραγε; Τρία; Τέσσερα; Παραπάνω, έχεις δίκιο. Πολλά παραπάνω.


ΑΤΙΛΟΛ: Σε παρακαλώ…


Ναι, μάλλον δεν ήθελες. Δεν είναι τρομερά αστείο αν φανταστείς πόσο σπέρμα έχεις φτύσει ή πόσο έχεις καταπιεί; Τα πένθησες άραγε μικρή μου; Όχι! Δεν θα έχανα τέτοια παράσταση. Που είχαμε μείνει; Κά- θε-ται- και – κλαί-ει- γιά-τι -δεν- την – παί-ζου-νε -οι- φί-λε-να-δες- τις.


ΑΤΙΛΟΛ: Είμαι κουρασμένη. Σταμάτα σε παρακαλώ.


Ξέρεις γιατί το λένε μήλο του Αδάμ αυτό το σημείο στο λαιμό του άντρα; Η Εύα τον ξεγέλασε κι όμως εκείνος καρπώθηκε την δόξα. Αλλά να σου πω τι πιστεύω; Δεν ήταν κουτός. Ούτε αθώος. Όχι. Ήταν μόνος του. Ολομόναχος. Για σκέψου το. Μόνος του. Εκείνος. Η Εύα ήταν δικό του δημιούργημα. Φαντασίωση του μυαλού. Μην το πεις όμως παραέξω. Αν και να το πεις λόγω ηλικίας δεν θα σε παρεξηγήσουν.


ΑΤΙΛΟΛ: Μη με κοροϊδεύεις. Σε παρακαλώ. Αφού το θες τόσο πολύ, έλα να τραγουδήσουμε.


Βιάστηκες να χορτάσεις από νωρίς. Έτσι είναι. Όταν καταπίνεις την γλώσσα του φιδιού θα αναγκαστείς να ξεράσεις κάποια στιγμή το δηλητήριο.


ΑΤΙΛΟΛ: Θα κάνω ότι θες. Θυμάσαι; Σου ανήκω.


Σε ξέχασαν όλοι. Κρίμα. Όλους τους ξεγέλασες. Εμένα όμως όχι. Γέρασες μικρή μου. Χώνεψέ το. Πλέον δεν με νοιάζει αν κόψεις τα μαλλιά σου. Κανείς δεν θα βρεθεί να σε πηδήξει τώρα. Δεν έχουν γεύση οι πέτσες σου. Κάλυψέ με πάλι κι εγώ σου υπόσχομαι να πω τ’όνομά σου. Με αυτό το σεντόνι, το κίτρινο.


ΑΤΙΛΟΛ: Και μετά θα φύγω μόνη;


Και μετά θα τραγουδήσουμε μαζί το σωστό τραγούδι.


ΑΤΙΛΟΛ: …


Σκούπισε τα μάτια σου και ξεκίνα.


ΑΤΙΛΟΛ: Η – μι-κρή- Ε-λέ-νη- κά-θε-ται – και- κλαί-ει…


Το σωστό τραγούδι μικρή μου.


ΑΤΙΛΟΛ: …. Η – γρι-ά –


– Λο-λί-τα – κά-θε-ται


ΛΟΛΙΤΑ: – και- κλαί-ει- για-τι-


– δεν- την- παί-ζου-νε- οι – φι-λε-νά-


ΛΟΛΙΤΑ: – δεεεεεεεες- τις

 

Τέλος

 

Υποσημείωση: Το μίνι μονόπρακτο γράφτηκε περίπου πριν 2 χρόνια, σαν άσκηση σε σεμινάριο γραφής στο ΕΚΕΒΙ. Ποιος είναι ο συνομιλητής της ηρωίδας;; Η απόφαση ή το συμπέρασμα ανήκει στον αναγνώστη!!

3 χρόνια παρέα…

…αισίως!! 🙂 Καλημέρα φίλοι μου. Εύχομαι να στε όλοι καλά και να χατε ένα ξεκούραστο σ/κ. Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια που βρίσκομαι κοντά σας!!

Θυμάμαι ξεκίνησα το 2012 με όρεξη να αναρτώ τις τότε πρόσφατες δημιουργίες μου με decoupage και powertex!! Είχα μόλις ανακαλύψει τον κόσμο του decoupage, σχεδόν αρχές του ’12 αλλά το καλοκαίρι αποφάσισα να μοιραστώ ότι είχα φτιάξει μέχρι τότε. Marilenaspotofart – Love for decoupage, έτσι ξεκίνησα κι έτσι συνεχίζω!!

Σιγά σιγά άρχισα να γνωρίζομαι με κόσμο, τα πρώτα σχόλια κι έφτασα μέχρι σήμερα να αναζητώ με την ίδια αγάπη και το μοίρασμα και την επικοινωνία! Μόνο αρχές αυτού του έτους μου τα χάλασα λίγο, είχα σκεφτεί να το κλείσω το blog, αλλά το ολιγόμηνο διάλειμμα που έκανα ήταν αρκετό για να τακτοποιήσω σκέψεις και να πάρω αποστάσεις. Αν χρειαστεί φυσικά θα επαναληφθεί!!

Σκέφτηκα ότι δεν έχω κάνει ποτέ αναδρομή στους Ιούληδες του blog, οπότε ευκαιρία!!

Ιούλης 2012

Αποκλειστικά και μόνο decoupage και powertex δημιουργίες!! Τεχνικές παλαίωσης, με shabby chic, με μελισσοκέρι, με εφέ πλαισίου, μπούστα, pittorico. Καμβάδες, μπουκάλια, κορμοί, πέτρες, κεραμίδια, κορνίζες, ξύλα και μοτίβα θαλασσινά, θρησκευτικά και ρομαντικά!! 

Ιούλης 2013

Πολύ χαλαρός Ιούλης όσον αφορά τα δημιουργικά μου!! Τα πρώτα γενέθλια που δώρισα ένα μπουκάλι μπούστο από γυψόγαζα κι ένα κάδρο με τεχνική αλουμινόχαρτου, μπούστο από πηλό και γυψόγαζα. Κάποιες φωτογραφίες από βόλτα στο κέντρο της Αθήνας κι η πρώτη μου συμμετοχή στο Παίζοντας με τις λέξεις με οικοδέσποινα την Φλώρα!! Α! Κι η τελευταία φορά που έκανα βουτιά στην θάλασσα..

Ιούλης 2014

Κι αυτός χαλαρός Ιούλης στα δημιουργικά!! Εδώ ως επί το πλείστον είχα κείμενα, πεζά και ποιήματα. Η υπόσχεση.  Ενα ποίημα της Ραβίκοβιτς δικής μου μετάφρασης. Καλοκαιρινές αναμνήσεις, μια πρόσκληση της Κατερίνας κι ένα από τα πιο αγαπημένα μου κείμενα γράφτηκε με αφορμή την πρόσκληση της Πέτρας, άλλος με την βάρκα μας… Το video με την συμμετοχή μου στο διαδικτυακό video project: I am an artist, απαντώντας στην ερώτηση ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος/αγωνία σου αυτή τη στιγμή; Τέλος, μια μίνι παρουσίαση  στο δοκιμιακό βιβλίο του του συμφοιτητή μου Αστέρη Μαυρουδή, το διήγημα μια χρηστική εισαγωγή

Από χειροποίητες δημιουργίες, τα δώρα σας για τα δεύτερα γενέθλια του blog μου, ένα μπούστο από powertex και κάδρο με decoupage. Τα πρώτα βιβλία γλυπτά που έφτιαξα με powertex και κρακελέ και καπέλο γλυπτό με το ίδιο σκληρυντικό υγρό. Λατρεμένη συνήθεια!!

Κι έφτασε κι ο Ιούλης του 2015!! 3 χρόνια μαζί!! Κάποιοι μου φύγατε, από κάποιους σας έφυγα εγώ, με κάποιους συνεχίζουμε ακάθεκτοι ακόμα!! Ετσι είναι αυτά!! Οσο λαχταρώ κι από καρδιάς επικοινωνώ και μοιράζομαι θα μαι εδώ, αλλιώς δεν έχει νόημα. Ετσι θα ήθελα να έρχεστε κι εσείς εδώ, από καρδιάς. Να τα λέμε, να ανταλλάζουμε οπτικές, να μοιράζομαι μαζί σας την αγάπη μου για δημιουργία κι αν μπορώ να σας την μεταδίδω!! Να γελάμε, να χαλαρώνουμε μα και να προβληματιζόμαστε γιατί όλα μέσα στην ζωή είναι.

Νιώθω μεγάλη χαρά για την παρέα μας, την γειτονιά μας που θυμίζει αυλή, σαν βραδάκι καλοκαιριού με άρωμα από γιασεμί και γεύση βυσσινάδας!! Σας ευχαριστώ όλους για την συντροφιά και την αγάπη και κλείνω αυτήν την ανάρτηση με μια ευχή, όσο μπορούμε να εκφραζόμαστε και να βρίσκουμε διέξοδο από την καθημερινότητα, από τα προβλήματα, από τις στεναχώριες μέσω της μοιρασιάς και της δημιουργίας!! Φιλιά, αγάπη και 1η Αυγούστου κληρώνει!! ❤

Φίλοι

Ψάχνει την αριστερή τσέπη του λεκιασμένου του σακακιού, σίγουρος ότι θα βρει το πολυπόθητο γιατρικό για την δυσάρεστη κατάσταση που ζει. Το πακέτο με τα τσιγάρα. Το βρίσκει, παίρνει ένα και το σπρώχνει με λαχτάρα στο στεγνό του στόμα. Προσπαθεί να το ανάψει αλλά ο αναπτήρας με το ζόρι φτύνει λίγες ζωντανές σπίθες για να ικανοποιήσει την ανάγκη του. Νιώθει στα λερωμένα του πόδια να τρίβεται ο βουβός συνεργός του. Κυκλικές κινήσεις, επαναλαμβανόμενες γύρω του, σαν τον καρχαρία που μυρίζεται αίμα και περικυκλώνει μεθοδικά το θύμα του. Πετάει μακριά τον χαλασμένο αναπτήρα και σκύβει πάνω από το πτώμα, αποφεύγοντας να το κοιτάξει στο πρόσωπο. Ψάχνει την τσέπη του νεκρού. Η γάτα τώρα κάνει βόλτα γύρω από το άψυχο σώμα και η ράχη της ανασηκώνεται καθώς μυρίζει την πεθαμένη σάρκα.

Παρατηρεί, αθόρυβα, την γυρτή φιγούρα να φέρνει στο ανήσυχο στόμα το τσιγάρο και να ψάχνει την τσέπη του θύματος. Σε λίγο το ανάβει. Καταπίνει με αδημονία και εκνευρισμό τον καπνό τόσο που δεν συνειδητοποιεί πότε φτάνει στο τρίτο. Ντουμάνι. Δυο γόπες είναι δίπλα του σωριασμένες στο χώμα. Σιγοσβήνουν σιωπηλά. Το λαρύγγι του σε μια ανελέητη συνομωσία με τα ρουθούνια καταβροχθίζουν την λιποθυμική μυρωδιά του καπνού, του εμετού και του θανάτου. Συγκεντρώνει το βλέμμα του στην κάφτρα. Προσπαθεί να θυμηθεί πότε λαχτάρισε έτσι ένα τσιγάρο. Του άρεσε πάντα να καπνίζει το πρωί με τον καφέ. Ή με τα κρασιά γιατί είναι γερό ποτήρι και εκεί τραβιέται ο καπνός. Κλείνει τα μάτια. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα ξεχάσει ποτέ το τσιγάρο που μοιράστηκε με μια ζωηρή παντρεμένη. Τον καίει ολόκληρο ακόμη. Ανοίγει τα μάτια, φέρνει με αργές κινήσεις τον δείχτη και τον μέσο στο στόμα και ρουφά ερεθισμένος. Αργότερα τινάζει την στάχτη που έχει απομείνει και το σβήνει κι αυτό.

Δεν έχει ώρα για τέτοια. Απορεί και με τον εαυτό του. Ο Δ. είναι νεκρός μπροστά του κι εκείνος είναι υπεύθυνος για τον ξαφνικό χαμό του. Κανείς δεν θα τον πιστέψει. Πρέπει να τον ξεφορτωθεί έξυπνα και γρήγορα.
«Να πάρει η οργή», γρυλίζει μέσα από τα δόντια του. Σε ένα καταγώγι έμενε ο Δ. Κρυβόταν σε ένα άθλιο υπόγειο, με χρέη μέχρι το λαιμό. Και όταν όλοι του είχαν γυρίσει την πλάτη μόνο εκείνος τον πόνεσε και τον βοήθησε. Ότι είχε. Όχι πολλά, μα ήταν εκεί.
«Κι αυτό το αχάριστο καθίκι φέρθηκε άτιμα. Τα θελες και τα παθες παλιέ μου φίλε», είπε ήρεμος με τη συνείδησή του κι άρχισε να σέρνει από τις μασχάλες το πτώμα.
Καιρός να τον ξεφορτωθεί. Έξυπνα και γρήγορα.

Η γάτα πίσω του, τον ακολουθεί σαν μαγνήτης. Κατά διαστήματα σταματά, μυρίζει το νεκρό αίμα που έχει στάξει στο χώμα κατά τη μεταφορά του πτώματος και συνεχίζει. Εκείνος δεν σταματά παρόλο που δεν τον βοηθά η σωματική του διάπλαση. Ερευνά με το βλέμμα του τον χώρο. Οι κόρες των ματιών του σιγά σιγά επιδίδονται σε έναν ανελέητο, σχεδόν οργιαστικό χορό καθώς ψάχνει με φόβο για παρείσακτους. Ο νους του πλάθει φανταστικούς καταδότες έτοιμους να ξεπροβάλλουν από σκοτεινές γωνιές. Οι φλέβες στα μηνίγγια και στο λαιμό του πάλλονται με χειμαρρώδη ένταση σαν να πρόκειται να εξατμιστεί το αίμα του. Δεν πρέπει να τα παρατήσει. Δεν μπορεί. Το έχει πάρει απόφαση. Να ανοίξει λάκκο και να τον πετάξει μέσα είναι και κουραστικό και χρονοβόρο. Από την άλλη φοβόταν ότι η μυρωδιά της καμένης σάρκας θα σκάλωνε για βδομάδες στα ρουθούνια του και θα του ήταν δύσκολο να απαλλαγεί. Δεν θυμάται, αλλά κάπου είχε ακούσει ότι η μνήμη έχει άμεση σχέση με την μύτη ή κάτι τέτοιο. Ευτυχώς που είναι εκεί κοντά το ποτάμι.
Καθώς πλησιάζει, η γάτα σταματά και απομακρύνεται. Εκείνος αφήνει τον νεκρό κάτω και μπαίνει στο ποτάμι. Μόνος. Κανείς γύρω του. Το ποτάμι μικρό. Καθόλου ορμητικό. Στάσιμο. Μοιάζει σχεδόν σαν να έχει στραγγίξει. Σαν να έχει ανοίξει τρύπα στα σπλάχνα του πυθμένα και το καταπίνει αργά η γη. Βγαίνει και σπρώχνει με τα πόδια το πτώμα που φέρνει λίγες βόλτες πριν καταλήξει στις όχθες του ποταμού. Μπαίνει ακόμα μια φορά στο νερό και τραβά προς τα μέσα τον νεκρό. Τον σφίγγει από τους ώμους. Ο Δ. τώρα επιπλέει. Είναι ελαφρύς σαν χνούδι. Μια ευαίσθητη χορδή έτοιμη να σπάσει. Το νερό ξέπλυνε το αίμα από το κεφάλι του. Είναι καθαρός, έτοιμος για το ταξίδι.
«Σώσε με, σώσε με φίλε», απλώνει ικετευτικά τα χέρια ο Δ. «Δεν είναι αργά, σώσε με».
Ο Δ. τώρα βυθίζεται. Βυθίζεται από τον λαιμό καθώς δυο άγρια χέρια τον βαστάνε με ορμή κάτω από το νερό. Ο Δ. δεν παλεύει, δεν αντιστέκεται. Βλέπει την τρύπα στον πυθμένα και σε λίγο ταξιδεύει στα σπλάχνα της.

Η γάτα τον περιμένει παρακάτω. Της φαίνεται αδύναμος, εξαντλημένος καθώς την πλησιάζει.
«Πάμε να βρέξουμε τα λαρύγγια μας», της λέει. «Κερνάω εγώ».

Φτάνει στο μπαρ γρηγορότερα από ότι υπολογίζει. Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα μαζί με την γάτα. Κανείς δεν του δίνει σημασία. Παίζει στη διαπασών ένα γελοίο τραγούδι. Όλη η καπνίλα του μαγαζιού κάθεται πάνω στα βρεγμένα του ρούχα και γλύφει αχόρταγα την υγρασία τους. Βλέπει ένα άδειο τραπέζι στο βάθος και κάθεται εκεί. Γύρω του όλοι άγνωστοι. Μιλάνε, φωνάζουν, γελάνε, φλερτάρουν, καπνίζουν. Σε λίγο έρχεται η σερβιτόρα :
«Τι να φέρω;»
«Κρασί για μένα κι ο φίλος μου μια βαρελίσια», της λέει και βγάζει το πακέτο με τα τσιγάρα προσφέροντας ένα στον Δ. που καθόταν δίπλα του και τον κοιτούσε χαμογελαστός.

Καλησπέρα σε όλους φίλοι μου και καλό μήνα να έχουμε!! Το διήγημα συμμετέχει στις Ιστορίες της Νύχτας, μια ιδέα της Αριστέας μας!!

Η πρόσκληση έλεγε: Ιστορίες της Νύχτας. Ιστορίες του μπαρ, του δρόμου,της κλίνης, γεμάτης ή άδειας. Άφησε τη φαντασία σου να τρέξει. Και να επιλέξεις. Κάτι σκοτεινό.
Κάτι παρεΐστικο, κάτι μοναχικό. Μπορεί πονεμένο. Κάτι που θέλει να ξημερώσει, που προσμένει. Κι αν είσαι της Ποίησης και μπορείς τους στίχους σου με της νύχτας τα πέπλα να τυλίξεις, πολύ θα το χαρώ να σε διαβάσω.

Είναι γραμμένο 3 χρόνια πριν, απλά περίμενε την ώρα του.. 😉

Η γέννα

                                                                  Untitled by Hiroshi Nonami

Ξύπνησε στην άκρη του κρεβατιού. Θυμήθηκε το νυφικό στεφάνι της μάνας της. Μπουσούλαγε ακόμα όταν την βρήκαν νύχτα με το πέπλο στα δόντια. Φορούσε το στεφάνι της μάνας της, περασμένο ως στον λαιμό. Εκείνη όταν την βρήκε γέλαγε. Αργότερα κατάλαβε, μα ήταν αργά.


Θυμήθηκε τα τελευταία του λόγια, θα ξαναγεννηθώ από τα βλέφαρά σου. Εκείνη δεν τον πίστεψε. Θα ανοίξει διάπλατα ο κόλπος σου και θα πεταχτώ από την κόρη του ματιού. Βλέννες θα γεμίσουν τα τσίνορά σου, βλέννες γέννας κι αίμα Από το στεφάνι της μάνας σου το νυφικό θα έχεις πλέξει φωλιά να κοιμηθώ και με τον λώρο σου θα με σκεπάσεις πριν να κλάψω. Αργότερα κατάλαβε, μα ήταν αργά.


Ξύπνησε στην άκρη του κρεβατιού. Με το νύχι έξυσε την σπείρα του αφαλού της. Σε λίγο θα τον γεννήσει, τα στήθια βαριά και τρίζουν, φωτιά που σβήνει. Θυμήθηκε τον χορό της. Τα στήθια τώρα στάζουν κόκκινη κλωστή κι ο ρόγχος του, αόρατο κουβάρι στα δάχτυλά της. Τώρα κατάλαβε, μα είναι αργά.


Αν σε ρωτήσω ποιος είναι ο πατέρας μου δεν έχεις απάντηση. Ας είναι. Μου φτάνει που θα με γεννήσεις. Να μην ξεχάσεις το όνομά μου. Θέλω το ίδιο να ναι. Αυτό που κουβαλώ, στάχτη στον πληγωμένο μου σβέρκο ανά τους αιώνες. Να χω ανοιχτά τα μάτια θέλω, μάνα, να σε βλέπω να πονάς όταν επιστρέψω γυμνός, στην πιατέλα. Να χυθούν υπνωτισμένα φίδια στο πάτωμα τα μαύρα σου μαλλιά κι εσύ αμετανόητη να με βουτάς στην μαύρη κολυμβήθρα. Εγώ όμως στην πλάτη σου αγκάθια θα ανθίσω μάνα.


Έπεσε στο πάτωμα, ουρά σκυλιού κομμένη. Άνοιξε διάπλατα ο κόλπος της κι έβλεπε το κεφάλι του να ξεπροβάλλει από την κόρη του ματιού. Βλέννες γέμισαν τα τσίνορά της. Βλέννες γέννας κι αίμα. Δεν πρόλαβε να τον κοιμίσει στο μητρικό στεφάνι. Δεν πρόλαβε να τον σκεπάσει με τον λώρο. Γεννήθηκε με το κεφάλι του στην πιατέλα. Τα στήθια τώρα στάζουν κόκκινη κλωστή κι ο ρόγχος του, αόρατο κουβάρι στα δάχτυλά της. Στην πλάτη σου τώρα βοήθα με αγκάθια να ανθίσω μάνα.


Έτριψε τα μάγουλα της στο αθάνατο κεφάλι και θυμήθηκε τον χορό της:


Ιωάννη θα σε λέω.

 

 

 

(α’  δημοσίευση λογοτεχνικό περιοδικό Θράκα)

♥ Ευχαριστώ πολύ!

Καλησπέρα σε όλους!! Εύχομαι να είστε καλά!! 🙂

Σήμερα αναδημοσιεύονται δυο παλαιότερα διηγήματά μου. Κάποιοι τα έχετε ξαναδιαβάσει στο blog μου. Το ένα διήγημα, η Χρυσή ευκαιρία, στο διαδικτυακό περιοδικό Bibliotheque και το άλλο, η Γούργουλα, δημοσιεύτηκε στο 22 έντυπο τεύχος του περιοδικού Σοδειά [ΤΡΙΜΗΝΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ]. Τις επόμενες μέρες θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία.

Ευχαριστώ πολύ για την αναδημοσίευση τους υπεύθυνους των περιοδικών καθώς και την Φλώρα γιατί στο διαδικτυακό της παιχνίδι, Παίζοντας με τις λέξεις, μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεδιπλώσω αυτά τα διηγήματα.

Κι αν νομίζετε ότι οι ευχαριστίες τελειώσαν εδώ, γελιέστε!! Όλες αυτές τις μέρες ντρινν ντρινν, να σου ο ταχυδρόμος έρχεται με φακέλους και δέματα!! Πώς να σας ευχαριστήσω!! Δεν είμαι καλή στα λόγια, δεν είμαι καλή στο να δέχομαι, σας το χω ξαναπεί και γίνομαι βαρετή ίσως αλλά είναι η αλήθεια.. Εχω πολύ δρόμο μπροστά, όμως ειλικρινά ευχαριστώ τόσο, όσο δεν φαντάζεστε, πρώτα πρώτα για την σκέψη και μόνο που είναι υπέραρκετή για μένα!! ❤

Πρόσφατα ανακάλυψα την Νίκη και το Ονειροποιείο της, που είναι πραγματικά σκέτο όνειρο!! Έλαβα μέρος στο giveaway για τα 4 χρόνια της στο χώρο του blogging και κέρδισα(!!) ένα πανέμορφο γούρι!! Περιττό να σας πω χαρά που έκανα όταν το έλαβα με μια κάρτα και σοκολατίτσες τις οποίες και σαν λαγωνικό, τις μύρισα στο κουτί πριν το ανοίξω!! 🙂

Μια πανέμορφη κάρτα με ζεστές ευχές από την Νάσια και την Χρυσόσκονη που μας πασπαλίζει!! 🙂

Η Μαριάννα με τον Ονειρόκοσμό της!! Άλλο όνειρο κι εδώ!! Έφτασε σήμερα με την βροχή και σκόρπισε χαμόγελα!! Μια καρδιά για τα κλειδιά μου, μια χειροποίητη κάρτα-ζωγραφιά με ευχές και καραμελίτσες βουτύρου που είχα χρόνια να φάω!! Εννοείται τις χλαπάκιασα!! 🙂

Η Κατερίνα με το blog Κυριακή στο σπίτι, μας δίνει οδηγίες για δημιουργική απασχόληση και οργάνωση!! Μου χάρισε ένα στολίδι σκέτη γλύκα και καρτούλα με ευχές!! 🙂

Η Αννιώ με τις πανέμορφες χειροποίητες δημιουργίες της και τα ιδιαίτερα μαξιλάρια της, μου χάρισε ένα δερμάτινο σελιδοδείκτη και μια κάρτα χειροποίητη όλο ευχές!! 🙂

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα!! Και για τις ζεστές κουβέντες που ανταλλάσουμε (κι ειλικρινά αυτές και μόνο αρκούν,) και τα δώρα σας!! Κι όλες τις φίλες που μου έχετε στείλει την αγάπη σας και θέλετε να μείνει μεταξύ μας!! 😉

Να στε καλά όλοι κι όλες και να προσέχετε τους εαυτούς σας για να μπορείτε να προσέχετε κι άλλους!!  Ευχαριστώωωωωω!! ❤