Αρχείο

♫ ♩ ♬ ♫ ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ ♫ ♩ ♬ ♫

Εντάξει ότι και να πείτε έχετε δίκιο!! Διότι η συμπεθέρα μας το χε πει από τον Απρίλη!! Έλα που τώρα μπαίνω σίγα σιγά σε mood καλοκαιρινό και βρήκα τις προάλλες και τις φωτό που ήθελα!! Κάλλιο αργά παρά ποτέ συμπεθερούλα μου!!! Μην μου θυμώσεις πολύ!! ❤

Η πρόσκληση της Πέτρας λοιπόν ήταν να γράψουμε για ένα ταξίδι. Οτιδήποτε, οπουδήποτε!! Ταξίδι να ναι κι ότι να ναι!! Ένα ταξίδι λοιπόν που είχα οργανώσει με τρελή χαρά και το περίμενα πως και τι ήταν αυτό που θα πήγαινα με μια φίλη συνάδελφο στην αξεπέραστη Κωνσταντινούπολη!!!

Γενάρης του 2011 κι είχαμε πάρει τις ημερομηνίες από την δουλειά να δηλώσουμε την ανοιξιάτικη άδεια. Με τα πολλά την δήλωσα για τέλη Φλεβάρη. Να σημειώσω ότι δούλευα σε επώνυμο πολυκατάστημα, πωλήτρια και ταμείας. Πάνω στην κουβέντα μια μέρα, μέσα Φλεβάρη μου λέει η Νικολέτα, τι ωραία να πηγαίναμε πουθενά στην άδεια.. Κανά εξωτερικό.. Πότε δήλωσες, της λέω, τέλη Φλεβάρη μου απαντά!! Μιας που δήλωσα κι εγώ είσαι για κάπου κοντά? Ιταλία ή Κωνσταντινούπολη? Κι αν δεν σε πειράζει να πάμε οδικώς γιατί φοβάμαι τα αεροπλάνα!! Κι εγώ το ίδιο, μου λέει!!! Μην τα πολυλογώ, σε μια βδομάδα κλείσαμε για Κωνσταντινούπολη, αεροπορικώς(!!!), 4 μέρες!!

Τσικνοπέμπτη, κι ενώ είχα διπλό ωράριο, 09.00 με 21.00, με καλούν στο γραφείο και μαθαίνω ότι απολύομαι μετά από 6 χρόνια, λόγω περικοπών στο κατάστημα.. Κλάμα η υπεύθυνη.. Μην στεναχωριέσαι μωρέ, της λέω.. Θα σου φέρω και λουκούμια από την Πόλη.. Καλά, θα πας τελικά, μου λέει.. Εννοείται, της απαντώ. Αποχαιρετώ τις συναδέλφους, κλάμματα, πάω στην Νικολέτα και της λέω σου υπόσχομαι δεν υπάρχει περίπτωση να  χαλάσω με μιζέρια το ταξίδι.. Θα πάμε και θα περάσουμε τέλεια!! Σάββατο με παίρνει τηλέφωνο ότι απολύθηκε κι εκείνη!! Για τους ίδιους λόγους… Οκ , βαλίτσες και φύγαμε..

Και πριν με πείτε αναίσθητη απλά δεν υπήρχε περίπτωση να επιτρέψω σε κανένα να μου στερήσει την χαρά να περάσω ωραία που το χα τόση ανάγκη. Εδώ να σημειώσω σαν info ότι μετά από αυτό συνέχισα τις σπουδές μου και ξανάρχισα να γράφω μετά από 10 χρόνια πλήρους κι άκρας σιωπής!!

Σας είπα πόσο φοβάμαι τα αεροπλάνα έτσι?? Καθώς πηγαίναμε να επιβιβαστούμε, σκεφτόμουν ότι είχα καιρό να το επεξεργαστώ, να πάρω ανάσες.. Αμ δε.. Εγώ θυμάμαι κάποτε έβγαινες έξω και μετά έμπαινες στο αεροπλάνο.. Και ξαφνικά εκεί που περπατάμε στον διάδρομο μέσα στους τοίχους, νάτην η είσοδος..Αμάν λέω.. Για πότε φούντωσα, κοκκίνησα, αγχώθηκα, δεν λέγεται.. Μπαίνω με το δεξί, κάνω τον σταυρό και κάθομαι κοντά στο παράθυρο… Είχαμε κατουρηθεί κι οι δυο από φόβο, κατακόκκινες και κοιτάζαμε το ταβάνι.. Ελα κάνε υπομονή, μου λεγε η Νικολέτα. Σε μια ώρα φτάνουμε.. Και πως περνά η ώρα, μου λες???

Να μαστε!!!! Φτάσαμε στην λατρεμένη Πόλη!! Κατά μήκος της διαδρομής παντού πράσινο, θαλασσίτσα και κίνηση φυσικά!! Αλλά τι ωραία!! Σε λίγο ήμασταν πλατεία Ταξίμ. Μπαγκάζια στη θέση τους κι εμείς με τον ξεναγό αλωνίζαμε στους δρόμους. Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε κράτηση από γκρουπ οπότε τον είχαμε κατάδικό μας τον ξεναγό και πηγαίναμε οι τρεις μας όπου θέλαμε κι όσο θέλαμε!!

Ε μα φυσικά και πήγαμε και στην Αγιά Σοφιά και μάλιστα εκείνη την μέρα είχε πολύ κόσμο κι Ελληνες πολλούς!! Μπροστά ήταν ένα γκρουπ από 4 κυρίες κάπως θυμωμένες και κάποια στιγμή ακούμε μια να λέει, εμείς φταίμε που ερχόμαστε στην χώρα τους και καθόμαστε και περιμένουμε πότε θα μπούμε μέσα!! Αν ξαναδώ εγώ Εζέλ θα δούνε!!! Εντάξει είχαμε λιώσει στο γέλιο!!!

Πήγαμε και στο μπλε τζαμί και γενικά επισκεφτήκαμε πολλά αξιόθετα αλλά δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει τις ονομασίες… Είπαμε μυαλό όβερ..

Βόλτα στον Βόσπορο και μετά οι τρεις μας με αλογάκι στην Πρίγκηπο!!! Μια συμβουλή!! Μην το επιχειρήσετε χειμωνιάτικους μήνες!! Το τι κρύο φάγαμε δεν λέγεται.. εχω φάει χιόνια στην Φλώρινα και κρύο να κροταλίζει ο δόντας!! Αλλά τέτοια υγρασία που πριόνιζε τα κόκκαλα πρώτη φορά στην Πόλη την έφαγα…

Ο Εντέρ ευτυχώς μιλούσε κι ελληνικά και μας έλεγε πολλά, για την ζωή στην Κωνσταντινούπολη, για την ανεργία, για την κίνηση.. Του προτείναμε να ναι μαζί μας και να πηγαίνουμε με τα μέσα μεταφοράς σε γειτονιές και του άρεσε πολύ η ιδέα!! Λοιπόν γνωρίζεις διαφορετικά ένα τόπο αν προσπαθείς να αναμειχθείς με τους κατοίκους του!! Την λάτρεψα αυτήν την πόλη.. Δεν φοβήθηκα στιγμή να περπατώ στο δρόμο τη νύχτα, παντού υπήρχε νεαροκόσμος, κίνηση, ζωή.. περπατούσαμε σε σοκάκια και χανόμασταν με την Νικολέτα και δεν μας ένοιαζε.. Την αγάπησε κι εκείνη αμέσως την Πόλη. Τέλειο φαγητό, παραδοσιακά καφενεδάκια, μουσική και χορός μέσα στις καφετέριες!! Εκεί δουλεύαν και τις Κυριακές οι άνθρωποι.. Του Εντέρ του φαινόταν φυσιολογικό. Ετσι πρέπει, μας έλεγε, να κινείται το χρήμα, να χουν δουλειά οι άνθρωποι.. Οχι όπως εσείς που πίνετε ένα καφέ 3 ώρες.. Εδώ ήπιες, έφυγες να κάτσει ο άλλος.. Να πάει αλλού του έλεγα εγώ και μου θύμωνε!! Εντέρ ο κόσμος δεν δουλεύει Κυριακές.. Δεν είναι η ζωή μας το χρήμα, του λεγα εγώ.. Τώρα τι ωραία ε?? Ηρθε κι εδώ η πρόγοδος!! Ναι, γιατί ο κόσμος πρέπει να ψωνίσει Κυριακή, δεν μπορεί τις άλλες μέρες, δουλεύει… Κούνια που σας κούναγε!!!

 

3 πράγματα μου κάνανε τρομερή εντύπωση και της Νικολέτας γιατί μετά το συζητούσαμε.. Καταρχήν οι Τούρκοι πολύ του φλερτ.. Δηλαδή τέτοιο σουξέ!! Ρε μπας να μετακομίσουμε εδώ , μου λεγε χαριτολογώντας η φίλη!! Και όχι ούτε ψωνάρα είμαι ούτε καμιά Ζιζέλ!! Και ντυμένες αρκούδες από το ψοφόκρυο!!! Κάθε μέρα δυο και τρεις φορές όλο έρχονταν να μας λένε τα δικά τους!! Κι ευγενικοί!!

Δεύτερον, τι γατομάνι είναι αυτό!!!! Με την καλή την έννοια!! Παντού γατιά, κοντότριχα με πλακουτσωτή μυτούλα και τούρλα το ουρί!!! Στην Πρίγκηπο δε, τους δώσαμε να πιούνε και ξινόγαλο!!Αλλά παντού γατιά!!

Το τρίτο που μου κανε εντύπωση είναι λίγο μακάβριο.. Κάποια στιγμή μου φάνηκαν πολλά τα νεκροταφεία.. Τώρα θα μου πεις τι βλέπεις κι εσύ?? Ε, μα εγώ φταίω? Από τον δρόμο φαίνονται όλα και κάποια στιγμή ανεβήκαμε με τελεφερίκ σε μια τοποθεσία κι από κάτω όλο ξέρετε τι!!! Βρε Εντέρ γιατί τόσα πολλά, του λέει η Νικολέτα. Ετσι γίνεται εδώ μας λέει, δεν κάνουμε εκταφές.. Ε, λέω εγώ.. Για υτό παντού νεκροταφεία. Ναι μου λέει, γιατί εσείς οι χριστιανοί κάνετε εκταφές? Μου πάτησε το ευαίσθητο σημείο, καθώς οι παλιοί θα έχετε διαβάσει πόσο δεν τις αντέχω και τις θεωρώ άθλιες… Ναι του λέω, εμείς κάνουμε. Βγες εσύ να μπει ο άλλος. Μα καλά, μου λέει , κι εμείς εδώ μεγάλη πόλη αλλά κάτι τέτοιο δεν το κάνουμε.. Τώρα κι εσείς που με διαβάζετε, αν ξέρετε  καμιά πληροφορία παραπάνω είναι ευπρόσδεκτη καθώς δεν κατάφερα σαν πληροφορία να την διασταυρώσω τι γίνεται στην Πόλη ως προς αυτό το θέμα.. Οπότε μεταφέρω τα λόγια του Εντέρ που μου κάναν εντύπωση.. Πειράζει που το θεωρώ αυτό πιο χριστιανικό?? Συγνώμη, αλλά είναι άγριο πράγμα η εκταφή.. Τέλος με αυτό το θέμα..

Στις αγορές εννοείται ότι πήγαμε, με τους πάγκους να στραφταλίζουν από μπιρμπιλόνια.. Κάποια στιγμή κάναν πουλάκια τα μάτια μας, πάμε να φύγουμε βρε Νικολέτα να βρούμε κανά δωράκι ωραίο!! Πήραμε μπαχαρικά, καφέδες, τσαγάκια με γεύση μήλο, λουκούμια για τα σπίτια μας.. Να πάρουμε και κανά αναμνηστικό για γονείς.. Ψάξε εδώ, ψάξε εκεί, είχαμε ψιλονευριάσει που μας είχε δείξει μια αποθήκα τίνγκα στα ψεύτικα ο Εντέρ, τα γνωστά ορίτζιναλ μαϊμού και δεν θέλαμε να μας πιάσουν κότσο!! Ελάτε να δείτε κορίτσια, μπαίνουμε σε μια τεράστια αποθήκη γεμάτη ρούχα και τσάντες κι όλα επώνυμα.. Κάτι λέγαν στα τούρκικα και μετά μας λεει ο Εντέρ, ελάτε κορίτσια να δούμε αν θα καταλάβετε ότι είναι ψεύτικα!! Κι αυτό γιατί του χαμε πει ότι ξέραμε από ρούχα και τσάντες μιας που δουλεύαμε σε κατάστημα και είχαμε κάνει και δειγματισμούς άπειρες φορές!! Εντάξει δεν καταλάβαινες το ψεύτικο.. Ιδια ετικέτα, το δέρμα περιποιημένο,μόνο στο made of μπορούσες να ψιλιαστείς!! Είδαμε κι απόειδαμε και δεν πήραμε τίποτα τέτοια ούτε χρυσαφικά για γονείς.. Δεν πειράζει τινγκάραμε στα μπαχάρια και στους καφέδες!!

Κι άντε που ρθε η ώρα της επιστροφής.. Πως να την αφήσεις πίσω αυτήν την  πόλη όταν νιώθεις ότι είναι τόσο οικεία?? Συν του ότι πάλι έπρεπε να επεξεργαστώ το θέμα αεροπλάνο!! Μπαίνουμε μέσα πάλι, εννοείται δεξί πόδι, σταυρός και φούντωμα!! Αλλά εδώ τα πράγματα δεν ήταν απλά.. Δίπλα μου παράθυρο, μπροστά και πίσω αναίσθητα παιδάκια να τρέχουν και να λυσσάνε!! Τα αγαπώ τα παιδάκια αλλά άμα φοβάμαι κι αυτά χαίρονται, τα νεύρα μου!! Κι οι γονείς αναίσθητοι!! Το χειρότερο, μπροστά μου είχα μια οθονίτσα να βλέπω στα πόσα πόδια ύψος είμαι και πόσα μακρυά είναι η θάλασσα και τι βαθμούς έχουν γύρω γύρω τα φτερά!! Ρε πάτε καλά??? Άι χαβ δις μέταλ, πέταλ την τύχη μου μέσα!!!! Πάντως αν δεν είχα την πετοφοβία, εννοείται θα μουν αεροσυνοδός!!!!

Επιτέλους πατήσαμε γη και πήγαμε να πάρουμε τα χαρτιά από την δουλειά για οαέδ.. Χαρές, φιλιά,κους κους κι υπευθυνούλα τσίμπα και τα λουκούμια σου!!! Τα στενάχωρα τα κρατώ για μένα και μόνο!!!

Εννοείται πετροσυμπεθερούλα όλη αυτή η υπερπλήρης, χορταστική, σχεδόν μπουκώσαμε ανάρτηση είναι κατάδική σου!!! Χαρά,ε???? Χαχαχαχαχα!!!!

Μάκια σε όλους φίλοι μου!!!

Advertisements

Θάλαττα, θάλαττα!!

Δεν θέλει και πολύ για να περάσεις όμορφα τις διακοπές σου το καλοκαίρι.. Είχε 3,4 χρόνια, αν βγάλεις απ’ έξω τα δυο τελευταία που μας βρήκαν στην Αθήνα, το καλοκαίρι είχαμε για εξορμητήριο την Πελοπόννησο! Απλά βόλευε σαν προορισμός, πιο οικονομικός και πιο προσβάσιμος σε σχέση με κάποιο λατρεμένο ελληνικό νησί.

Εγώ γκρίνιαζα φυσικά, πάλι εκεί θα πάμε; Τα έχουμε δει όλα πια. Ναι δεν ήταν από τους αγαπημένους προορισμούς. Ευτυχώς που η γκρίνια μου διαρκεί ελάχιστα και πάντα βρίσκω το κέφι μου, ειδικά στις διακοπές!

Γνώρισα πολύ όμορφα μέρη που κατευθείαν μπήκαν στην καρδιά μου. Όχι δεν είναι το Ναύπλιο!! 🙂 Σε όσους το λέω με κοιτάνε καλά καλά, αλλά τι να κάνουμε;;; Γούστα είναι αυτά!!

Έχουμε κάνει αρκετές φορές τον γύρο της Πελοποννήσου αλλά το καλοκαιράκι έχω λατρέψει το Τολό Αργολίδας, την Μονεμβασιά, τον Μυστρά, την Πύλο, το Γύθειο, την Φοινικούντα…

Σε ένα από αυτά τα ταξίδια ο δρόμος μας έβγαλε στην λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας στην Μεσσηνία. Οι πινακίδες έγραφαν ότι προστατεύεται σαν υγρότοπος. Ελάχιστος κόσμος στην αμμουδιά της όσες φορές κι αν πήγα, το νερό υφάλμυρο και ρηχό είναι όμορφος κι ήσυχος προορισμός.

Ελάχιστα χιλιόμετρα παρακάτω κι ανακαλύψαμε κάποιες αμμώδεις εκτάσεις που με τα πόδια αν τις διανύσεις θέλεις σίγουρα ένα εικοσάλεπτο με μισάωρο περπάτημα στο μονοπάτι ανάμεσα σε ένα υποτυπώδες έλος και στην λευκή άμμο που πυρώνει.

Το μονοπάτι αυτό σε βγάζει στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς μετά κόπων και βασάνων βέβαια γιατί το περπάτημα στην άμμο με ντάλα ήλιο πιστέψτε με δεν είναι εύκολο!! Συν του ότι το μονοπάτι δεν είναι στρωτό.. Έχει τα λοφάκια του, τους βράχους του, τις φουντωτές φυλλωσιές του!! Κι εμάς ήταν τόση η εξυπνάδα μας που διασχίσαμε όλο αυτό το μονοπάτι με μαγιώ και σαγιονάρες!!! 🙂

Η παραλία όμως αποζημιώνει και με το παραπάνω!! Κρυστάλλινα, σμαραγδένια νερά!! Πάλι ρηχά όπως στην λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, αλλά όσο  προχωράς κάποια στιγμή βαθαίνουν!! Όσες φορές κι αν πήγαμε εκεί για μπάνιο πάντα η πλειοψηφία ήταν τουρίστες! Είχαν και την σκηνούλα τους μαζί και μια χαρά!!

Πιστέψτε με μετά, από ένα μισάωρο περπάτημα που ο ιδρώτας στάζει παντού όμως μια βουτιά σε αυτά τα νερά είναι όνειρο!!

Μία και μοναδική φορά πάνω στη χαρά και στην τόλμη μας λέμε, βρε έχει μια σπηλιά εκεί πάνω!!! Ίσια στο βουνό ψηλά!! Δεν πάμε να την δούμε;; Και βουρ!!

Το μονοπάτι είναι ανύπαρκτο.. Δεν θα σας περιγράψω με λόγια!! Ας μιλήσουν οι φωτό!! Να θυμάστε φορούσαμε μόνο μαγιώ και σαγιονάρες!!

Πάντα γύριζα πίσω να τραβώ πως φαίνεται κι η θάλασσα!! Μια μαγεία!!

 

Κατακτώντας σιγά σιγά το Έβερεστ!!!! Χαχαχα!! 🙂

 

 

Το κάστρο που μπορείτε να διακρίνεται ψηλά δυστυχώς ήταν κλειστό και απαγορεύοταν η είσοδος όταν θέλαμε να πάμε εκείνο το καλοκαίρι..

Ντάξ!! Το κατακτήσαμε το Έβερεστ με σαγιονάρα κι ελάχιστες γρατζουνιές!! Εννοείται εγώ τις έπαθα!! Αφού έχουμε πει πέρι στούκας και μαγνητοατυχημάτων στο ίσιωμα!!! Πόσο μάλλον στο βουνό!!! Χαχαχα!!! 🙂

 

Κι έτσι ήταν η θέα μέσα από το σπήλαιο του Νέστορος!!

Υδάτινο χαλί μπροστά η παραλία της Βοϊδοκοιλιάς!!!

Κι αφού ξαποστάσαμε κι εξερευνήσαμε λίγο το σπήλαιο πήραμε το δρόμο της επιστροφής!! Στο τέλος φτάνοντας στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς η βουτιά στα νερά ήταν λυτρωτική κι αναζωογονητική!!

Άντε να ρθει με το καλό το καλοκαιράκι!!!

Με τη φωτό από το σπήλαιο του Νεστορα συμμετείχα στον όγδοο διαγωνισμό Φωτογραφίζειν, που διοργανώνει το Μαράκι στο blog της http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/.

Ευχαριστώ πολύ πολύ την Μαρία για την φιλοξενία της φωτό μου καθώς κι εσάς που την είδατε και την ψηφίσατε!! 🙂 Απολαύσαμε πολλές όμορφες γωνιές της χώρας μας σε αυτό το παιχνίδι!!!

Φιλάκια καλοκαιρινά a tutti!!! ❤

 

 

Χριστός ανέστη!!

Χρόνια σας πολλά αγαπημένοι μου φίλοι!! 🙂 Χριστός ανέστη!! Εύχομαι να περάσατε πολύ πολύ όμορφα όπου κι αν βρεθήκατε για να γιορτάσετε την Ανάσταση!! Να ξεκουραστήκατε, να γεμίσατε μπαταρίες και να μοιραστήκατε ευχάριστες στιγμές με τους αγαπημένους σας ανθρώπους!! ❤ Σας ευχαριστώ όλους ολόψυχα για τις ζεστές σας ευχές!!

Η Κυριακή του Πάσχα με βρήκε στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, στην εξοχή!

Ένα μικρό δώρο, μια εικόνα σε κεραμίδι με decoupage, τεχνική παλαίωσης και λεπτομέρειες με μελισσοκέρι..

Ευτυχώς μας έκανε πάρα πολύ καλό καιρό! Λιακάδα, συντροφικότητα, κουβέντες, μυρωδιές και χρώματα του ελληνικού Πάσχα ανακατεύτηκαν στον αέρα και μπολιάζουν πλέον το χώμα για να μας βρουν με το καλό και του χρόνου με υγεία να το ξαναγιορτάσουμε όλοι μαζί!

Στον κήπο παντού θαύματα… Γαρδένια, από τα πιο αγαπημένα μου λουλούδια! Ρούφηξα με τα ρουθούνια μου την ευωδιά της κι αγαλλίασε η ψυχή μου..

Η λεμονιά, πάντα φορτωμένη και γενναιόδωρη να χαρίσει τους καρπούς της…

Ένα καροτάκι στη γλάστρα!! Ποιος ξέρει ποιος καλός άνεμος το φερε εκεί!

Το πιο όμορφο κι ευωδιαστό κόκκινο βελούδο το φτιάχνει η φύση.. Τριαντάφυλλα κι αγκάθια ολοπόρφυρα… Μακάρι να μπορούσατε να τα μυρίσετε!!

Μαριαννάκι μου βουαλά λε κοτ!! Χαχαχαχα!! 🙂

Υποδεχόμενοι μια νέα ζωή!! Μόλις μια χουφτίτσα!! ❤

Πριν κλείσω αυτήν την ανάρτηση, να χουμε όλοι μια πολύ όμορφη και δημιουργική βδομάδα, δεν μπορώ να μην κάνω αναφορά σε έναν από τους δυο ποιητές που μου χουν σημαδέψει ανεξίτηλα την ψυχή…

Στον Τάσο Λειβαδίτη που γεννήθηκε σαν χθες το 1922.. Να ναι αναπαμένη η ψυχή του..

Γεννήθηκα για να σε διαβάσω… Το ευχαριστώ είναι λίγο και φτωχό…

Περιπέτεια

……Ἀπ᾿ τὸν πατέρα μου κληρονόμησα αὐτὸ τὸ δυστυχισμένο χέρι κι ἀπ᾿ τὴ μητέρα μου ἕνα μεγάλο φτερό, ἀπὸ κεῖνα ποὺ ἔβγαζε ἀπ᾿ τὴν ψυχή της καὶ τὰ κάρφωνε στὸ ἀστεῖο καπέλο τῆς — εἶναι ἀπὸ τότε ποὺ τὶς νύχτες ἡ παλιὰ ντουλάπα ἀνοίγει μόνη της καὶ βγαίνει ἡ λαιμητόμος, ἐγὼ παλεύω μαζί της, παίρνω τὸν μπαλντὰ καὶ τὴν κάνω κομμάτια, ὕστερα καταπίνω τὶς σανίδες γιὰ νὰ μὴν τὶς βροῦν, πολλοὶ ναυαγοὶ σώθηκαν ἔτσι.
……Χρόνια ἔζησα τρέμοντας τὶς πόρτες, ὥσπου μάζεψα τὰ χαρτιά μου, τὶς τύψεις μου κι ἔφυγα. Μὰ στὸν πρῶτο σταθμὸ εἶδα πάλι ἐκεῖνο τὸ παιδικὸ φτερὸ καὶ κατέβηκα.
……Ἀπὸ τότε ἔμεινα γιὰ πάντα στὴν Κόλαση.

Τάσος Λειβαδίτης, Περιπέτεια, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972)

“…ο ουρανίσκος μου είναι ένα μικρό κοιμητήρι όπου σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια.

 

Παράθυρα…

…Και κάθε που περνώ απ΄το στενό λες και βγάζουν οι τοίχοι χέρια κι απλώνουν το δέρμα τους ικετευτικά στο πέλμα μου.

«Στάσου μια στιγμή», μου λένε. «Δες εδώ. Μέσα απ΄τα παράθυρά μου,δες την ψυχή μου. Κάποτε πλημμύριζε η κάμαρα άγριο τριαντάφυλλο και φώλιαζε η μυρωδιά σε πυρόξανθες μπούκλες.

Εδώ τώρα στάζει η σκουριά, πράσινη κι ωχρή μα κάποτε χόρεψα για πρώτη φορά πάνω σε πλήκτρα λευκά. Ατέλειωτα βαλς έχω να θυμάμαι καθώς κυμάτιζε κεχριμπάρι το φως του ήλιου και βυθιζόταν ζωηρά στο δαντελένιο ύφασμα.

Βοήθησα κι εγώ να γεννηθεί εδώ το πορφυρό αγκάθι, το πιο γλυκό, το πιο πικρό βογγητό πίσω απ΄τα σφαλιστά μου παντζούρια. Όσες φορές χρειάστηκε παγίδευσα στις γρίλιες μου την άγουρη αχτίδα, να μην ξυπνήσει το θεριό, του έρωτα το πιο γλυκό, του έρωτα το πιο πικρό. Αυτόν τον αρχαίο ιστό που υφαίνει η νύχτα με τα σπλάχνα της  και να ξεφύγει κανένας δεν κατάφερε.

Γιατί να ναι τόσο αβάσταχτη η σιωπή; Πάει καιρός που φύτρωσε η μοναξιά στο άγονο περβάζι. Κανείς δεν σκύβει να την κόψει ούτε να την μυρίσει. Ποιος κάρφωσε εδώ τούτον τον σταυρό; Θα προσπεράσεις κι εσύ…  Αδιάφορος περαστικός. Βιαστικός περαστικός…»

Δεν άντεξα τον σπαραγμό. Έσφιξα στον τοίχο την γροθιά μου, γκρέμισα μεμιάς το πένθιμο παντζούρι, το τύλιξα απαλά στην αγκαλιά μου κι ακίνητη στέκω να το νανουρίσω στοργικά.

 

 

Το κείμενο είναι προϊόν μυθοπλασίας κι ουδεμία σχέση έχει με την πεζή μας πραγματικότητα! Με την ανάρτηση παίρνω μέρος στο life images #4 της Μαρίας μας!! Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες το καλοκαίρι στην Πλάκα!! Σας φιλώ γλυκά!!

 

Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω… στη Μελίνα

Καλό μήνα σε όλους μας!!!♥ Καλό Νοέμβρη να χουμε!! Μέχρις στιγμή στην Αθήνα τουλάχιστον είναι γλυκός ο καιρός, ανοιξιάτικος μην σας πω, οπότε όλα καλά!!! Αν και λατρεύω τον χειμώνα αλλά είπαμε ο ήλιος πηγή ενέργειας κι αισιοδοξίας!! Ας αργήσει να χειμωνιάσει φέτος!!

Θέλω να ευχαριστήσω πολύ πολύ την γλυκιά μου Κάτια με το blog http://katitimou.blogspot.gr/   που μου χάρισε αυτό το υπέροχο βραβειάκι

Να σαι καλά τρυφερή μου ύπαρξη, να χαίρεσαι την οικογένειά σου και να μας θυμίζεις όλο τον χρόνο την ομορφιά και την θαλπωρή των Χριστουγέννων στο blog σου http://starsandicicles.blogspot.gr/.

Επειδή πρόσφατα μου το χάρισε κι η Αναστασία, οι απαντήσεις μου βρίσκονται εδώ!!!

Χθες λοιπόν αφού η μέρα ήταν τέλεια κι η διάθεσή μου άθλια πήρα την κουμπαρούλα Αγγελική κι αλωνίσαμε από Μαρούσι, που δυστυχώς λόγω ανακαινίσεων κι εργασιών δεν περπατιέται, μέχρι το αγαπημένο μου ιστορικό κέντρο!! Σιγά μην έχανα την ευκαιρία να βολτάρω Πλάκα, Μοναστηράκι, Ψυρρή!! Πάντα καινούρια σοκάκια ανακαλύπτουμε, χανόμαστε εδώ, χανόμαστε εκεί, μετά πάλι βγαίνουμε σε κεντρικά σημεία και πάλι από την αρχή!!

Στην Αδριανού πετύχαμε την γκαλερύ του Παναγιώτη Μωραϊτη, ο οποίος ευγενέστατος μας εξηγούσε τα έργα του καθόλη την διάρκεια της περιήγησής μας στον χώρο του. Πολύ ανοιχτός και εξωστρεφής μας μίλησε για το νησί του, την Μήλο και μας έδειξε και φωτογραφίες του νησιού στον υπολογιστή του!!

Αργότερα καθώς περπατούσαμε βλέπω οδός Τριπόδων!! Αγγελική εδώ κάπου είναι το σπίτι του Αντωνάκη και της Ελενίτσας, λέω στην κουμπαρούλα με χαρά!!! Με κοιτά καλά καλά!! Παιδί μου η κυρία Κοκοβίκου, της λέω!! Κι ο Αντωνάκης!! Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω!!!! Γουρλώνει το μάτι κι η κουμπαρούλα!!! Ευτυχώς που πρόσφατα είχα διαβάσει στο διαδίκτυο για το σπίτι και θυμόμουν και την οδό ( γιατί μην νομίζετε και στα 31 το μυαλό φυραίνει!!) και τρέχουν δυο τρελές να βρούνε την Τριπόδων 32 παρακαλώ!!! Αμ πως!!

Βρήκα αυτή τη φωτό στο διαδίκτυο πως ήταν τότε :

Και τώρα πως είναι. κι αυτή η φωτό είναι από το διαδίκτυο γιατί πλέον είναι μαντρωμένο γύρω γύρω:

Ο λόγος; Θεωρείται διατηρητέο και θα αξιοποιηθεί μέσω ΤΑΙΠΕΔ. Στο σφυρί λοιπόν. Μπούρδα Καραβάγγο. Εγώ κατάφερα να τραβήξω αυτές τις φωτό, καθότι είναι χιλιομαντωμένο και δεν επιτρέπεται η είσοδος. Επιστράτευσα την Αγγελική να σκαρφαλώσει καθότι μινιατουρίτσα και βουαλά:

Αφού χαζολογήσαμε και λέγαμε τα δικά μας, ατάκες από την ταινία, φύγαμε και κάτσαμε να πιούμε καφεδάκι στην Μελίνα. Ένα καφέ που το χα ανακαλύψει πριν χρόνια κι από την πρώτη στιγμή μου έκανε εντύπωση γιατί είναι σαν φόρος τιμής στην Μελίνα Μερκούρη. Παντού φωτογραφίες της, από ταινίες της, από στιγμές της. Ένας καλόγουστος μικρός λατρευτικός χώρος θα μπορούσε κάποιος να πει.

Η βολτίτσα δεν θα μπορούσε να τελειώσει χωρίς να ρίξουμε μια ματιά στα παντός είδου πλανόδια παλιοπωλεία που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλο το Μοναστηράκι!! Ανακάλυψα κι ένα θησαυρό γιατί σας έχω ξαναπεί είμαι ψαχτήρι!! 😉

Κάπου παραπεταμένο ήταν, σκονισμένο, έτσι θα το άφηνα;; Μάτια γαλανά, μαύρα τα μαλλιά, by Ντυράς!!! Απροσδόκητοι, ανέφικτοι έρωτες από τη μαστόρισσα του Εραστή, του Χιροσίμα, αγάπη μου.. Πως να αντισταθώ; Θα σας πω σε άλλη ανάρτηση τη ζημιά μου έκανε η Μαργκερίτ! Εύχομαι να το διαβάσω και μη γελάτε γιατί δυστυχώς και ντρέπομαι που το λέω την τελευταία δεκαετία της ζωής μου είμαι κάκιστη αναγνώστρια… Κάκιστη, έτσι; Έχω πάκους αδιάβαστα και μισοδιαβασμένα βιβλία… Πάκους. Κι όχι δεν είναι ότι δεν με κρατά το βιβλίο. Αν κι υπάρχουν και τέτοια, αλοίμονο, αλλά το θέμα το χω εγώ.. Θεματάρα. Είχα διαβάσει έναν αγγλικό όρο για τύπους σαν εμένα αλλά δεν θυμάμαι τώρα… Είμαι το αντίθετο από αυτούς που διαβάζουν ένα βιβλίο και πρέπει ψυχαναγκαστικά να το τελειώσουν, ακόμα κι αν δεν το απολαμβάνουν. Και γι αυτό υπάρχει όρος. Ναι στα αγγλικά!! Το χουν ψάξει αυτοί από καιρό!!! 🙂 

Να περνάτε τέλεια, μακριά από μίζερους και σκ@@@ανθρώπους και να βρίσκετε πάντα αφορμές να χαμογελάτε και να χαρίζετε χαμόγελα!! Μάκια!! ♥

Βόλτα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, μέρος Β’

Και τελειώνει η βόλτα- περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας με αυτές τις φωτογραφίες και γι ‘ ακόμα μια φορά υποστηρίζω την άποψη ότι για να περνάς καλά δεν χρειάζονται ούτε πολλά λεφτά ούτε πολλά πολλά. Μόνο καλή διάθεση, καλή παρέα και καλή καρδιά!!

Σας φιλώ και να περνάτε όμορφα με τους αγαπημένους σας και τις οικογένειές σας!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βόλτα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, μέρος Α’

Καλησπέρα όμορφή μου γειτονιά! Πιάσανε πάλι οι ζέστες για τα καλά!! Την Τρίτη που μας πέρασε κατεβήκαμε με την καλή μου φίλη Αγγελική στο κέντρο της Αθήνας για καφέ και βόλτα! Μόνο που ξεκινήσαμε από το μεσημέρι και καταλήξαμε να γυρίζουμε σπίτια μας λίγο πριν βραδιάσει!! Τα καταφέραμε!! Γυρίζαμε από στενάκι σε στενάκι, στην Πλάκα, στο Θησείο, στο Μοναστηράκι, σε δρομάκια που ομολογώ δεν πρέπει να τα χα ξαναπερπατήσει!! Εδώ ήμαστε λέω! Για πότε βγάλαμε έξω τα κινητά κι αρχίζαμε να το παίζουμε τουρίστες στην πόλη μας!! Βγάλαμε φωτογραφίες την Ακρόπολη, δρομάκια, μαγαζιά, την Ρωμαϊκή αγορά, το λουτρό των αέρηδων, γκράφιτι, σπίτια, κόσμο και γενικά την ζωή στο κέντρο!! 

Τόσο χαρούμενη κι ενθουσιασμένη ήμουν που με το που γύρισα σπίτι έτρεξα να ανεβάσω τις φωτογραφίες, να τις μοιραστώ μαζί σας! Ναι καλά!! Κλάταρε η κάρτα μνήμης του κινητού και σαν να μην έφτανε αυτό μου έσβησε ΌΛΕΣ τις φωτογραφίες που χα περασμένες εδώ και χρόνια!!! Άι στο καλό , λέω, την τύχη μου μέσα, πως έγινε αυτό; Την κοίταζα από δω, την ξανακοίταζα απο κει.. Πουθενά οι φωτογραφίες… Ευτυχώς που πριν λίγους μήνες τις έσωσα στον υπολογιστή αλλά ότι είχα τραβήξει το τελευταίο τρίμηνο δεν το χα σώσει οπότε… τα νεύρα μου. Μέσα στην ατυχία μου ευτυχώς οι φωτογραφίες από αυτήν την εξόρμηση σωθήκαν μέσα στο κινητό κι όχι στην κάρτα μνήμης του και λίγο ηρέμησα. Λίγο όμως! Ηθικό δίδαγμα: Σώστε οπωσδήποτε τις φωτό σας στον υπολογιστή!!!

Τέλος με το λογίδριο του πόνου και εύχομαι να κάνετε κι εσείς μια ωραία βολτίτσα στο κέντρο!! Οι φωτογραφίες είναι έγχρωμες και σε σέπια για τσαχπινιά!!!