Αρχείο

… Χαράζει τάχα μπροστά μου ή βραδιάζει

Το φώς που μπήκα μοιάζει βαθύ,παντοτινό
Όλη μου νιώθω τη καρδιά σα μιά σπονδή ν’αδειάζει
Απο κρατήρα ατίμητο μπροστά στον ουρανό

 

 

Και να! στο μέτωπο άσπιλος ο λογισμός φτερώνει
Ιερό γεμίζει ευώδιασμα η αιθέρια σου ομορφιά
Χρυσό το ηλιοβασίλεμα στην όψη σου πυρώνει
Κι όλα μαδάνε τ’άνθια στη Δύση ω τρικυμιά

 

 

Τώρα βαθιά τα βάθη μου μια δέηση τ’αρμονίζει
Και παρατάω άνεργη,κάθε άλλη μου δουλειά
Ολοένα μου πλαταίνεται εκεί που ο νούς χρονίζει
Ολοένα τρέμει μέσα μου μια γνώμη:Θα σ’αγαπώ παντοτινά

 

 

Με πόθο αιθέριο,ανείπωτο,εκεί π’ολόαχνο σμίγει
Τον ουρανό το πέλαγο ξανοίγονται στο νού
Τα μέλλοντα όλα ,κ’η σιγή τη ζωή μου ξετυλίγει
Μιάν ίδια ζωή,του πέλαου της γής και τ’ουρανού

 

 

 

 

Απόσπασμα από το ποίημα του Ανδρέα Χριστοδούλου, Σ’αγαπώ, συνόδευσε αυτήν την απόπειρα να ζωγραφίσω εξ ολοκλήρου με ακρυλικά και πατίνες πάνω σε μια ξύλινη τάβλα. Η ζωγραφική αν και την αγαπώ δεν είναι το φόρτε μου αλλά είχα τόση διάθεση κι όρεξη να ζωγραφίσω!! Μου πήρε δυο μέρες να το ολοκληρώσω. 🎨

Δεν ξέρω αν είναι ηλιοβασίλεμα ή φεγγάρι ή χαραυγή, δεν με ενδιαφέρει , ήθελα να ναι σίγουρα κάτι αφηρημένο οπότε ας είναι όπως θέλει ο καθένας να το δει!! 🌅 Απόλαυσα τόσο αυτό το ταξίδι και τον προορισμό του!! Κι αυτό το ποίημα σαν να γράφτηκε γι αυτή την ζωγραφιά!! Να περνάτε όμορφα ότι κάνετε!! 🤗😘

Advertisements