Θεατροπροτάσεις μούρλια!!

Καλησπέρα σας καλοί μου φίλοι!! Μην μου πείτε πως δεν απολαμβάνετε αυτές τις τελευταίες μέρες τον χαρωπό ηλιάκο; 🙂 Αφού έσκασα μύτη με κοντομάνικο, ποια εγώ, η κρυουλιάρα!!! 🙂 🙂

Στο ψητό  τώρα, την προηγούμενη βδομάδα είδα δυο από τις καλύτερες παραστάσεις όχι μόνο της χρονιάς αλλά και γενικά!! Είμαι ακόμα κατενθουσιασμένη, συγκινημένη, κι αν ήταν στο χέρι μου θα πρότεινα να μην τις χάσετε για κανένα λόγο!!

Τα τελευταία φεγγάρια, του Φούριο Μπορντόν!!! Πόση γλύκα, τρυφερότητα, συγκίνηση, πόνο μπορεί να εμπεριέχει μια θεατρική παράσταση!! Πόσο εξαιρετικός μπορεί να ναι ένας ηθοποιός και να κατακλύζει συναίσθημα όχι μόνο η σκηνή αλλά κι ολόκληρη η αίθουσα!! Και θα μουν άδικη αν δεν έλεγα και πόσο υπέροχα τον πλαισίωναν κι οι συμπρωταγωνιστές του!!

Ένας ηλικιωμένος καθηγητής φτιάχνει τη βαλίτσα του για τελευταία φορά. Ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του που τον φιλοξενούσε, την τελευταία του οικογένεια, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σ’ έναν οίκο ευγηρίας. Είναι η ώρα του αποχωρισμού, των πικρών απολογισμών, της χαράς που έχει χαθεί στο λυκόφως της ζωής. Φορτωμένος με το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν, πεισματάρης σαν μικρό παιδί, άλλοτε είρωνας και άλλοτε στοργικός, μοιράζεται τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας του που έχει πεθάνει πριν από αρκετά χρόνια και, φυσικά, με τον αναγνώστη. (πηγή)

Ενας ανεπανάληπτος και χαρισματικός Αγγελος Αντωνόπουλος, βουτηγμένος στο πετσί του ρόλου του!! Στις λέξεις, στις σιωπές, στις παύσεις του ρόλου!! Δυο υπέροχοι συμπρωταγωνιστές, η Αριελ Κωνστανίδη κι ο Στέλιος Ψαρουδάκης!! Στο τέλος της παράστασης χειροκροτούσαμε αρκετοί θεατές όρθιοι, με δάκρυα στα μάτια για αρκετά λεπτά!! Ηθοποιοί με όλη την σημασία της λέξης!! Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο ευγνώμων ένιωσα που παρακολούθησα Τα Τελευταία Φεγγάρια!! Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ!! Αν μπορείτε, μην την χάσετε!! ❤

 

 

Και συνεχίζω στα βαθιά νερά.. Εδώ το κολύμπι θέλει προσοχή, θέλει προσήλωση ειδικά αν κάποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω κατάλληλα, αν μπορώ να βρω τα λόγια να εξυμνήσω τον άθλο, γιατί περί άθλου πρόκειται, του ηθοποιού Φώτη Μακρή στον μονόλογο Το κιβώτιο!!

Μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αρη Αλεξάνδρου που εκδόθηκε το 1974. Στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Αρχίζει λοιπόν τότε να συντάσσει αναφορά τον ανακριτή. Αυτές οι αναφορές είναι το μυθιστόρημα.

Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει. Το μυθιστόρημα ερμηνεύθηκε ως αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία των κάθε είδους εξουσιών και ιερατείων αλλά και ως σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό. (πηγή)

Είχα την ευτυχία, την τύχη, να έχω διαβάσει σχετικά πρόσφατα το βιβλίο κι ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα μπορούσε να αποδοθεί στο θεατρικό σανίδι, κι ειδικά σε μορφή μονολόγου, ένα τέτοιο κείμενο μακροσκελές και με αμέτρητες εγκιβωτισμένες ιστορίες που η μια διαδέχεται την άλλη καθόλη την διάρκεια του μυθιστορήματος!! Για αυτό και κατά την γνώμη μου πρόκειται περί άθλου!! Δεν είναι εύκολη η παράσταση, ούτε σαν θέμα, ούτε σαν παίξιμο. Ισως δεν είναι και για όλους τους θεατές. Είναι για πιο μυημένους κι έμπειρους θεατρόφιλους αλλά και αναγνώστες, λόγω του βιβλίου.

Δύσκολη μα εξαιρετική παράσταση με έναν απίστευτο Φώτη Μακρή, έναν σεμνό άνθρωπο που σεβάστηκε τον συγγραφέα, το κείμενο και το κοινό!! Ενας μονόλογος όλος ψυχή!! Το θέατρο αν και μικρό, ήταν κατάμεστο!! Στα συν επίσης το ότι ακολούθησε γόνιμη συζήτηση περί των συμβολισμών του Κιβωτίου με τους συντελεστές της παράστασης και με καλεσμένο τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης, Ιστορικό και πρόεδρο του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, Βασίλη Καρδάση. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ και στο blog του θεατρικού, http://kivotio.tumblr.com/ 

Σας φιλώ με αγάπη κι ακολουθούν κι άλλες θεατροπροτάσεις άμεσα!! Α!! Και κινηματογραφικές προτάσεις!! 🙂

 

25 λέξεις, φωτό κι ολίγη από σανίδι!!

Πως λέμε ρόδα, τσάντα και κοπάνα;; Ε, κάτι τέτοιο ο τίτλος, λέμε τώρα!! Εντάξει όπως θα έχετε ήδη καταλάβει θα τα λέμε ελάχιστα για λίγο καιρό. Ή και για πολύ, θα δείξει. Δημιουργίες ανύπαρκτες, διάθεση οκ αλλά χρόνος;; Οποιος τον βρει να τον φέρει πίσω.. Οσο πιο συχνά μπορώ διαβάζω τις αναρτήσεις σας να μην χάνω εντελώς επαφή τουλάχιστον κι ευχαριστώ και πάλι όλους τους φίλους που ξεκλέβουν από τον πολύτιμο χρόνο τους να σεργιανίσουν στα λημέρια μου, είτε γραπτώς είτε τηλεφωνικώς!! 🙂 Και μια που λέω για γραπτώς, υπήρξαν κάποια θεματάκια με το mail μου πριν λίγες μέρες, όσοι φίλοι μου στείλατε mails και δεν πήρατε απάντηση, προσοχή δεν είμαι γαϊδούρα, απάντησα αλλά μίλαγα μόνη μου και το mail μου δεν σας έφτασε ποτέ!! Οπότε σφυρίξτε μου κλέφτικα κι εγώ θα καταλάβω και θα σας ξαναστείλω, ναι;;

Πάμε στα του τίτλου τώρα!! 25 λέξεις, από τα πιο αγαπημένα μου διαδικτυακά δρώμενα γιατί τρελαίνομαι για την μικρή φόρμα και την πρόκληση να γράψεις τόσο όσο!! Η Μαρία Νι μας χάρισε μια εκπληκτική φωτό για έμπνευση και όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα μάζεψε πολύ δυνατές συμμετοχές!! Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το ολιγόλεκτο που διακρίθηκε καθώς κι όλες τις συμμετοχές!! Συγχαρητήρια σε όλους και φυσικά στο νικητήριο  ολιγόλεκτο που έκλεψε τις εντυπώσεις!!

 

Να κάνουμε έρωτα, είπες, και το κλαδί έδειχνε την έξοδο από τον Παράδεισο.

 

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή. Ευχαριστώ πολύ πολύ όλους τους φίλους για την ανάγνωση και προτίμηση στο ολιγόλεκτό μου καθώς και το Μαράκι μας για την ζεστή της φιλοξενία!!

Ενα ακόμα διαδικτυκό διαγωνισμό έφερε εις πέρας η Μαρία Νι, το Φωτογραφίζειν!! Αυτήν την φορά θέμα είχαμε ένα χειμωνιάτικο τοπίο. Χόρτασε το μάτι μας χιονάκι από τις συμμετοχές που είδαμε!! 🙂 Μπράβο σε όλες τις φωτό που μαζεύτηκαν και στην νικητήρια που διακρίθηκε πανηγυρικά!! Τις βλέπετε όλες εδώ!! Η δική μου συμμετοχή ήταν από μια επίσκεψή μου στην Φλώρινα, πριν λίγα χρόνια, λόγω σπουδών!! Οταν χιονίζει στην Φλώρινα , δεν χωράνε αστεία!! Εχω πετύχει χιόνι, ίσαμε το γόνατο και τίποτα δεν συγκρίνεται με την μυρωδιά από τζάκι σε όλη την πόλη!! Εδώ, μια παιδική χαρά έχει καλυφθεί ολόκληρη και σιγά μην μου ξέφευγε η στιγμή!! Τίτλος, χιόνι και χαρά!! Ευχαριστώ πολύ την Μαρία μας για την άψογη διοργάνωση!!

 

Το σανίδι δεν θα μπορούσε να ναι τίποτα άλλο εκτός από το θεατρικό φυσικά!! Σπεύστε να δείτε το έργο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, οι Σύντροφοι, στο θέατρο Τόπος Αλλού στην Κυψέλη!! Ενα ζευγάρι, δυο σύντροφοι όπως αυτοαποκαλούνται οι ήρωες, αγαπιούνται, μισιούνται, ανταγωνίζονται μέχρι τέλους ο ένας τον άλλον. Η σύγκρουση του αρσενικού με το θηλυκό σε μια ανελέητη μάχη που όπως έλεγε κι ο Μπρεχτ: «Μην σας ενδιαφέρει ποιος νικάει στο τέλος. Επικεντρώστε την προσοχή σας στις τεχνικές των αντιπάλων, και στα μέσα που χρησιμοποιούν και κυρίως πως τα χρησιμοποιούν». Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ. Προσωπικά την ευχαριστήθηκα εις διπλούν!! 

Αυτά τα λίγα από μένα!! Να στε όλοι καλά, να προσέχετε με τόσες ιώσεις που κυκλοφορούν, εγώ ήδη κρεββατώθηκα, σιγά μην την γλύτωνα!! Φιλιά πολλά και καλά να περνάτε μανάρια!!

Όχι εγώ, Σάμιουελ Μπέκετ

Beckett_WinterWarmed

Καλησπέρα φίλοι μου!! Εύχομαι να στε όλοι  καλά και να απολαμβάνετε αυτές τις μέρες τον γλυκό, σχεδόν ανοιξιάτικο ήλιο που μας κάνει για Γενάρη!!

Το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής μου ανάρτησης είναι αντιγραφή, με τις απαιτούμενες παραπομπές φυσικά, από άρθρα που ξεψάχνισα στο διαδίκτυο κι αφορούν ένα ανυπέρβλητο (για μένα) θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ που θα θελα πολύ να παιχτεί για να το θαυμάσω κι από κοντά. Και το λέω αυτό γιατί το πέτυχα στο youtube και φυσικά εκστασιάστηκα οπότε έκανα και την απαιτούμενη έρευνα!!

Το έργο ονομάζεται Όχι εγώ ( Not I), κι η ιδιαιτερότητά του είναι ότι δεν εμφανίζεται κάποιος ηθοποιός στην σκηνή, αλλά πρωταγωνιστής είναι ένα στόμα γυναικείο σε μαύρο φόντο!!

Η Ελένη Γεωργίου έχει γράψει ένα εξαιρετικό άρθρο στο site http://koyinta.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2155&Itemid=189, σχετικά με το ύφος του Μπέκετ και το θεατρικό Όχι εγώ.  Η ίδια γράφει σε αποσπάσματα του άρθρου:

Χιλιάδες δοκίμια, σκέψεις, συζητήσεις, έχουν γίνει μέχρι σήμερα για τον Ιρλανδό απόφοιτο του Trinity College, S. Beckett.  Ο ίδιος ο Μπέκετ ποτέ δεν έπαψε να υπενθυμίζει ότι δεν έκρυβε τίποτα κάτω απ’ τα κείμενά του και δεν εννοούσε τίποτα περισσότερο από αυτό που έγραφε. Ο Βιττγκενστάιν είχε πει «τα πράγματα είναι αυτό που λέμε πως είναι». Το να πιστεύουμε πως είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε συνιστά ανοησία.

Ο Μπέκετ έχει συχνά θεωρηθεί ψυχρός φορμαλιστής που εκφράζεται με αφαιρετικά σχήματα. Ένας φίλος του συγγραφέα, ο ζωγράφος van Velde είχε πει: «Ο Μπέκετ δεν έγραφε ποτέ κάτι το οποίο δεν είχε ζήσει», εννοώντας φυσικά την εμπειρία σε πολύ βαθύ επίπεδο.
Όλο το συγγραφικό έργο του Μπέκετ έχει μια ροπή προς την ακινησία, τη σιωπή, την ανυπαρξία. Ο άνθρωπος παύει να λειτουργεί ως ύλη αλλά υπάρχει ως συνείδηση που μιλά εως ότου βουλιάξει στη σιωπή. Στον Μπέκετ η φθορά ξεκινά από το σώμα, ώστε το ον ως μη ύλη να είναι ελεύθερο πια να εκφραστεί, αλλά να εκφραστεί με ποιόν τρόπο; Με λέξεις;

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αντιληφθεί πλέον πόσο η σκέψη είναι δύσκολη και η γλώσσα εύκολη. Έχει εξοικειωθεί με την αδυναμία του να εκφραστεί. Η γλώσσα για τον άνθρωπο είναι η τελευταία στιγμή. Ονοματίζοντας τα πράγματα τα θανατώνει.
Την πορεία των ηρώων των αφηγηματικών έργων του Μπέκετ, που φθείρονται από βιβλίο σε βιβλίο (κυρίως της τριλογίας Μolloy, Malone meurt & L’innomable), ακολουθούν και θεατρικοί του ήρωες. Στη σιωπή οδηγείται ο συγγραφέας από την αντίληψή του ότι η τέχνη είναι η αποθέωση της μοναξιάς και της έλλειψης επικοινωνίας. Ο ίδιος ταλαντεύτηκε πολλές φορές ανάμεσα στην επιθυμία για σιωπή και στην ανάγκη της έκφρασης. Έτσι ο λόγος γι αυτόν είναι καθοριστικός.

Ο λόγος στον Μπέκετ χρησιμοποιείται σαν μια εσωτερική μουσική έξω από το χωροχρόνο αλλά πηγάζουσα από τη συνείδηση, απ΄ το βαθύτερο εγώ του ανθρώπου που δεν χρειάζεται κανένα τόπο, κανένα χώρο, καμιά κίνηση για να ειπωθεί και να υπάρξει. Η γλώσσα του είναι ελλειπτική όπως η σκέψη, με ένα ρυθμό και μια μουσικότητα που από μόνη της αποτελεί “κίνηση” .
Οι ήρωες του Μπέκετ φθείρονται από έργο σε έργο, χάνουν την ύλη τους και απομένουν μοναχικές συνειδήσεις που στροβιλίζονται στον άνεμο της αγωνίας και της ανυπαρξίας ώσπου και αυτές να φτάσουν στην ηρεμία της ακινησίας και της σιωπής. Στο έργο του παρουσιάζει μια αντιπαλότητα μεταξύ λόγου και κίνησης, αφού η επικέντρωση στη ροή της σκέψης περιορίζει το σώμα και την κίνηση επί σκηνής.

Ενώ στα πρώτα του έργα οι κινήσεις θυμίζουν τσίρκο, μιούζικ-χώλ, λάτσι και commedia dell’arte, σιγά-σιγά αδρανοποιούνται και περιορίζονται σε μικρές χειρονομίες, εκφράσεις και αντιδράσεις ώσπου να καταλήξουν στην πλήρη ακινησία. Αυτή η τάση για ακινησία και οι μονόλογοι του δημιουργούν ένα δεύτερο σκηνικό χώρο επί σκηνής, αυτόν του νοητικού χώρου του εγκεφάλου.
Η γλώσσα του εκφράζει τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την αποτυχία της επικοινωνίας, την αδυναμία, την ασημαντότητα. Οι λέξεις δεν ονομάζουν, δεν εννοούν, δεν εκφράζουν, απλώς ηχούν ως ένα παιχνίδι, ως ένας τρόπος διασκέδασης, ως μοναδικός τρόπος διεξόδου και αυτές οι ίδιες οι λέξεις που δεν έχουν αντίκρισμα καταφέρνουν να γίνουν ποιητικές μέσα από αμφισημίες και έννοιες βαθιές.

Οι ήρωες του Μπέκετ μιλούν με ένα μοναδικό τρόπο. Με την ίδια ευκολία που χρησιμοποιούν την argo και χυδαίες εκφράσεις χρησιμοποιούν και ποιητικές και λυρικές εκφράσεις. Διαθέτουν γνώσεις λογοτεχνίας, μυθολογίας, θρησκείας, μιλούν με ύφος ρητορικό, με αντιθέσεις, παρηχήσεις, συνηχήσεις που κάνουν το λόγο “αντιστικτικό”.
Η γλώσσα, απελευθερωμένη από οποιουσδήποτε κανόνες γραφής, σύνταξης και ενοτήτων, αγγίζει τη λογική του ονείρου. Μοναδική κατορθωτή γραφή στα έργα του Μπέκετ είναι αυτή του σώματος, όπου και αυτό με τη σειρά του παραχωρεί τη θέση του στον ελλειπτικό λόγο που αναζητά την αρχέγονη έκφραση. Έτσι, οι λέξεις θρυμματίζονται, το σώμα διαβρώνεται και οι παύσεις βοούν και επαναλαμβάνονται.

Στο «ΟΧΙ ΕΓΩ» (1973) ο Μπέκετ αναιρεί το σώμα, το σκηνικό χώρο και το θεατρικό λόγο. Όταν ρωτήθηκε για τις πηγές του, παρέπεμψε τους ερευνητές στο μυθιστόρημά του «Ο ακατονόμαστος».
Το έργο εκτυλίσσεται σ’ ένα απόλυτο σκοτεινό χώρο. Ένα γυναικείο στόμα ξεπροβάλλει απ’ το μαύρο κενό και η δυσδιάκριτη φιγούρα του ακροατή στέκει στο πλάι. Το κείμενο που αρθρώνει το στόμα μιλά για μια γυναίκα Ιρλανδή, απομονωμένη, απελπισμένη που έχασε τις αισθήσεις της. Μόλις τις ανακτά αισθάνεται ότι ακούει ένα βόμβο που δεν είναι παρά οι λέξεις που βγαίνουν απ’ το στόμα της.
Μέσα από θραύσματα λέξεων επαναλαμβάνει το τραυματικό γεγονός που φορτίζει συγκινησιακά τη φωνή. Πράγμα που αποδεικνύεται από τις χειρονομίες συμπαράστασης του σιωπηλού ακροατή που είναι και οι μόνες που διακόπτουν την ακατάπαυτη ροή του λόγου. Η διήγηση γίνεται στο τρίτο πρόσωπο. Δεν είναι ξεκάθαρο αν το “αυτή” αναφέρεται σε κάποια τρίτη γυναίκα ή στο ίδιο το στόμα.

Στο «Όχι εγώ» έχουμε την απελευθέρωση του λόγου απ’ το υποκείμενο της εκφοράς του και τη συνολική ανατροπή του θεατρικού κώδικα. Η παρουσία του ακροατή είναι μόνο συμβολική και είναι η κλωστή η οποία μετά βίας κρατά το «Όχι εγώ», και μόνο με το σχήμα της λεκτικής ανταλλαγής, σ’ αυτό που λέμε θέατρο. Στην ανυπαρξία του δομημένου θεατρικού λόγου, της δράσης και του “εδώ και τώρα” του θεάτρου προστίθεται και η ανυπαρξία της κίνησης, ακόμα και της γκριμάτσας, και καταργείται η συνθήκη του θεάτρου, που είναι η παρουσία του ανθρώπινου σώματος.

Το ακίνητο, ανελεύθερο σώμα είναι δεμένο με τα δεσμά της αγάπης, της ανάγκης, της αγωνίας, της αμφισβήτησης, της άγνοιας. Η εγκατάλειψη του σώματος είναι πορεία προς τον βαθύτερο εαυτό. Μέσα στην ακινησία ξυπνά το όνειρο. Ο μπεκετικός λόγος, αδύναμος να συστήσει, να εννοήσει, να ονομάσει οτιδήποτε, μέσα απ’ αυτή την έκφραση ανημπόριας, η άρθρωση της μη σύστασης γίνεται σύσταση. Η ομιλία είναι αναπόφευκτη έστω και σαν ελευθερία αποδομημένου λόγου, κραυγής, επανάληψης, παιχνιδιού, έστω και σαν έκφραση πόνου. Οι ρυθμικές σιωπές είναι αυτές που ξαναδίνουν το λόγο και οι παύσεις αυτές που ξαναδίνουν την κίνηση.

 

Για τους φίλους που ενδιαφέρονται, το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο βρίσκεται εδώ , στα αγγλικά, και εδώ σε μετάφραση ελληνική!! Ακολουθεί ένα βιντεάκι 15 λεπτών για όποιον θα ήθελε να παρακολουθήσει τον μίνι μονόλογο, στα αγγλικά, από την μούσα του Μπέκετ, την ηθοποιό Μπίλι Γουάιτλο (Billie Whitelaw), την οποία επέλεξε ο ίδιος για το θεατρικό του!! Εύχομαι να το απολαύσετε ή τουλάχιστον να σας φανεί ενδιαφέρον!! Σας φιλώ γλυκά!! 🙂

 

 

Θεατροπροτάσεις!!

Χρόνια σας πολλά φίλοι μου;; Τι κάνετε;; 🙂 Εύχομαι να περάσατε πολύ πολύ όμορφα τα Χριστούγεννα, να ξεκουραστήκατε και γενικά να είχατε ωραίες στιγμές με τους αγαπημένους σας!!

Λίγο πριν τελειώσει αυτή η χρονιά δεν μπορώ να παραλείψω να μην σας αναφέρω  τις θεατρότσαρκές μου στην πόλη!! Αν μπορούσα κάθε βδομάδα θα πήγαινα!!

Ξεκινώ από το θέατρο Ιλίσια Βολανάκης, με έναν μονόλογο του Πάτρικ Ζίσκιντ, Το κοντραμπάσο! Η μοναξιά, ο έρωτας, η τέχνη , η μουσική, τα όνειρα, η ματαίωση όλα συνυπάρχουν σε αυτόν τον εκπληκτικό θεατρικό μονόλογο όπου ο πρωταγωνιστής, Βασίλης Ευταξόπουλος, υπηρετεί αξιοζήλευτα τον ρόλο του ερωτευμένου και μοναχικού κοντραμπασίστα!! Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ!! 

 

Επόμενη παράσταση που σας προτείνω, παίζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα κι είναι Ο μικρός Έγιολφ του Ερρίκου Ίψεν!! Αν σας αρέσει ο συγγραφέας και τα ιψενικά μοτίβα που χρησιμοποιεί πάντα στα έργα του, θα σας αποζημιώσει η συγκεκριμένη παράσταση από την ομάδα Γέφυρα!! Μια πολύ έξυπνη κι ευρηματική σκηνοθεσία, με ενδιαφέρουσες και συγκινητικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς!! Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω πως ανάμεσά τους είναι και μια ταλαντούχα φίλη blogger που γνώρισα πολύ πρόσφατα μέσω της κουκλοσυμπεθέρας μου, η ταλαντούχα Ειρήνη ή αλλιώς Η κουκουβάγια και το σόι της!! Το βλέμμα αυτής της κοπέλας παραστατικότατο κι άκρως διαπεραστικό!!

Η μόνη παρατήρηση που θα μπορούσα να κάνω για την παράσταση είναι η επιλογή της μουσικής η οποία μου φάνηκε αρκετές φορές ανεπίκαιρη αλλά και πάλι όλα είναι θέμα γούστου!!   Περισσότερες πληροφορίες για το έργο μπορείτε να δείτε εδώ!!   

 

Τέλος, κλείνω με μια παράσταση που είδα στην παιδική σκηνή του θεάτρου Κάππα, το διασκευασμένο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού, Το μόνο ταξίδι της ζωής του!! Μια άμεση και απόλυτα κατανοητή παράσταση πολυθέαμα για τους μικρούς φίλους κι όχι μόνο!!  Στην σκηνή συνυπάρχουν μαζί με τους ηθοποιούς, η Αρετή Κετιμέ και μουσικοί με ζωντανά τραγούδια και παραδοσιακά όργανα όπως σαντούρι, ούτι, νέι, λαούτο, γκάιντα και άλλα, θέατρο σκιών με κούκλες, μάσκες από τον σκηνοθέτη και σκιοπαίχτη Ηλία Καρελλά!! Μια παράσταση που μαγεύει μικρούς και μεγάλους, σκορπίζει χαμόγελα και εν τέλει συγκινεί!! Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ!!

 

Σας φιλώ όλους και σε λίγες μέρες θα χουμε και τα γιορτινά ματς μουτς για την νέα χρονιά!! Να περνάτε όμορφα!!

Playground… Ανοιχτές Πληγές

Καλημέρα φίλοι μου!! 🙂 Καλό μήνα να χουμε!! Γιορτινός μήνας ο Δεκέμβρης κι ήδη στολίδια, πλουμίδια παντού. Όχι τίποτα υπερπαραγωγές αλλά έστω κι αυτό το λίγο, τα λαμπάκια, τα στολίδια σε πλατείες και πάρκα, έτσι, να μας ανεβάσουν λίγο την διάθεση!! Θα μου πεις τα λύσαμε τα προβλήματά μας;; Όχι αλλά χαμογέλα και λίγο!! Καλό κάνει!!

Θεατροπρόταση σας έχω για να ξεκινήσει καλά ο μήνας και μάλιστα φρέσκια φρέσκια. Αξιώθηκα να πάω επιτέλους θεατράκι για φέτος, το πρώτο, κι ας ελπίσω ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα.

b_4556_playground

Playground… Ανοιχτές Πληγές . Έτσι ονομάζεται η παράσταση που παρακολούθησα το περασμένο Σαββατόβραδο!! Αν θέλετε μπείτε εδώ να δείτε με όλες τις λεπτομέρειες πότε παίζεται, που, ώρες και είσοδο!!
Ο Γιάννης Μπέζος λοιπόν σκηνοθετεί δυο ηθοποιούς, τον Χρήστο Σπανό και την Αγοραστή Αρβανίτη στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκη, στο έργο του βραβευμένο συγγραφέα Ρατζίβ Τζόζεφ, Playground… Ανοιχτές Πληγές.
Το έργο θεωρείται μαύρη κωμωδία κι όντως υπάρχει μια ωραία ισορροπία ανάμεσα στο δραματικό και στο κωμικό στοιχείο. Το γέλιο βγαίνει αβίαστα, το χιούμορ είναι έξυπνο, υπάρχουν έντονες στιγμές συναισθηματικής φόρτισης που προκαλούν συγκίνηση στους θεατές και γενικά η παράσταση κυλάει όμορφα και δεν κουράζει.
Κάτι διαφορετικό που έχει είναι ότι από Πέμπτη έως Σάββατο αρχίζει 23:15 το βράδυ και τελειώνει περίπου 00:30 με 00:45 αν δεν κάνω λάθος. Ναι, ναι είναι μεταμεσονύχτια παράσταση κι όχι δεν έχει κάτι σόκιν ή πικάντικο!! Απλά είπαμε, διαφορετικό!! Γι αυτό και σας ανέφερα παραπάνω ότι δεν κουράζει καθόλου και δεν το καταλαβαίνετε πως περνά η ώρα!! Τις Τετάρτες όμως αρχίζει κατά τις 21:15. Οπότε όλα καλά!!
Η υπόθεση έχει ως εξής:

 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την Κάιλιν και τον Νταγκ, οι οποίοι συναντιούνται πρώτη φορά σε ηλικία οκτώ ετών στο αναρρωτήριο του δημοτικού σχολείου όπου φοιτούν, καθώς η Κάιλιν έχει κάποιο πρόβλημα με το στομάχι της και ο Νταγκ έχει πέσει με το ποδήλατό του. Οι δυο τους τα επόμενα 30 χρόνια θα ζήσουν μια μοναδική ερωτική ιστορία, ευαίσθητη και συνάμα σκληρή. Θα κάνουν τα πάντα για να αυτοκαταστραφούν και να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον, μόνο και μόνο για να καταφέρουν την επόμενη στιγμή να βρεθούν ο ένας πλάι στον άλλον. Κι’ αυτό γίνεται ξανά και ξανά…

Μια ιστορία για ανθρώπους που δεν μπορούν να δεχτούν ότι είναι πλασμένοι για να είναι μαζί, κι όμως ξέρουν ότι αν χωρίσουν, θα πεθάνουν.

Μια κούρσα μέσα στο χρόνο, ένα παιχνίδι ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον -όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά- μια συναρπαστική και καθηλωτική περιπέτεια.

«Οι ηθοποιοί που καλούνται να ερμηνεύσουν τον Νταγκ και την Κάιλιν, όχι μόνο πρέπει να απεικονίζουν πολλές διαφορετικές ηλικίες κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά δεν αποχωρούν ποτέ από τη σκηνή. Έτσι, το έργο είναι τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά ιδιαίτερα απαιτητικό», έχει δηλώσει ο συγγραφέας, ο οποίος προσθέτει ότι το «Playground» είναι επίσης αστείο, καθώς «Χωρίς το χιούμορ θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια αρκετά ζοφερή αφήγηση.» (πηγή)

_Media_Default_ArticleImage__mpezo__202

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν συναντιούνται πρώτη φορά στα 8 τους και βλέπουμε ανά χρονικά διαστήματα τις συναντήσεις τους καθώς περνούν τα χρόνια, μέχρι τα 38 τους. Οι συναντήσεις τους γίνονται με αναδρομές στο χρόνο κι όχι γραμμικά. Δηλαδή εκεί που σε μια σκηνή τους βλέπουμε στα 33 τους, στην επόμενη τους βλέπουμε στα 18 και μετά πάλι στα 23 και μετά πάλι στα 13 έως να τους πετύχουμε στα 38 που ναι κι η καταλυκτική τους συνάντηση.

Αυτό που επίσης έχει ενδιαφέρον είναι τα μέρη που συναντιούνται κι οι συνθήκες. Τους βλέπουμε σε δωμάτια νοσοκομείων, σε γραφείο κηδειών, στο νεκροταφείο, στο αναρρωτήριο του σχολείου τους, στο πάρκο.   Εκείνος πιο ριψοκίνδυνος, μέσα σε όλα που λέμε, περιγελά τον κίνδυνο κι είναι μαγνήτης ατυχημάτων καθώς υποβάλλει τον εαυτό του σε λογιών περιπέτειες. Κι εκείνη όμως δεν πάει πίσω. Πιο κλειστή, λιγότερο εκδηλωτική, έχοντας εκ γενετής πρόβλημα με το στομάχι της, ναι μεν αναζητά μια χείρα βοηθείας αλλά πάντα αποξενωμένη από τους γύρω και τον εαυτό της. Είναι μια ιστορία κρυφής και φανερής αγάπης , ανοιχτές πληγές λέει ο τίτλος και ναι αυτή η αγάπη μετρά πληγές κάθε φορά που βρίσκονται ο Νταγκ κι η Κάιλιν.

 

Η παράσταση μου άρεσε πολύ καθώς κι οι ηθοποιοί, που πραγματικά αλωνίζουν την μικρή σκηνή του θεάτρου Ιλίσια Βολανάκης, αλλάζοντας μέρη από το σκηνικό μπροστά στους θεατές καθώς υποδύονται τους ήρωες σε διαφορετικές ηλικίες. Ένα θερμό χειροκρότημα για το τέλος και μια ζεστή υπόκλιση η πνευματική γειτνίαση μας με τους ηθοποιούς!!

Σας φιλώ, πολύ, να έχουμε έναν ωραίο και γιορτινό Δεκέμβρη!! Να μαστε καλά κι όσο μπορείτε να βάλετε το θέατρο στην ζωή σας !! ❤

Αχ στην wordpress χιονίζει!!

ac3eaf416466df1a9e3d616b11821369

 

 

αχ! των bijoux de kant και Γλυκερίας Μπασδέκη

 

 

Μια λοξή και μαζί ολόισια ματιά πάνω στην «Κερένια κούκλα»,το αθηναϊκό μυθιστόρημα που έγραψε στα 1911 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος. Η ανήμπορη Βεργινία, η αθώα Λιόλια κι ο άντρας τους ο Νίκος έρχονται στην Αθήνα του σήμερα να (ξανα)παίξουν την μικρή και θλιβερή ερωτική τους ιστορία.

Ο Γιάννης Σκουρλέτης σκηνοθετεί ένα έργο ακραίου αναστεναγμού. Με οδηγό το κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη ακολουθεί τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο από εκεί που ο ίδιος επέτρεψε-από τον ύστατο κόμπο στο λαιμό,από το ακραίο επιφώνημα-σημάδι στους επόμενους. Στο «αχ!» κυλάνε θλιμμένα ποτάμια, τα νερά πονάνε και η αιώνια αλήθεια αιμορραγεί. Στο «αχ!» οι μυγδαλιές ανθίζουν πριν την ώρα τους κι η ώρα τους είναι βουβή και σκοτεινή σα χώρα.
Το «Αχ!» είναι άλλο ένα εικονοστάσι που ενδύεται λύπες.

Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Βοηθός Σκηνοθέτης: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Σκηνική ΕγκατάστασηΑντρέας Κασάπης

ΚίνησηΤάσος Καραχάλιος
ΚοστούμιαΔήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Video trailer: Γιώργος Αποστολόπουλος
Artwork: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Παίζουν: Λένα Δροσάκη, Τάσος Καραχάλιος, Κατερίνα Μισιχρόνη, Αγνή Παπαδέλη – Ροσσέτου

Από Παρασκεύη 21 Νοεμβρίου 2014 έως 11 Ιανουαρίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Διεύθυνση: Πειραιώς 206 Τηλέφωνο: 210 3463333,210 3418550,

Παρασκευή και Σάββατο 21:15

Κυριακή 19:30

Εισιτήρια: 10€ (κανονικό), 7€ (μειωμένο) (πηγή)

 

 

Το βιβλίο δεν το είχα διαβάσει. Η ιστορία, όταν ξεφύλλισα και διάβασα την υπόθεση, μου θύμισε έντονα δυο διηγήματα του Πόε. Την Λιγεία και την Μορέλα.  Ο κοινός παρανομαστής είναι στο γεγονός ότι, κάποιο πρόσωπο σε αυτές τις ιστορίες πεθαίνει, συνήθως μια αγαπημένη, κι ένα παιδί γεννιέται που της μοιάζει αλλόκοτα… Κι ας μην ήταν εκείνη η μάνα.

Όταν κάτι εκκρεμεί πρέπει να πάρει σάρκα κι οστά πάλι από την αρχή. Ειδικά αν πρόκειται για πρόωρο έρωτα ή πρόωρους θανάτους. Ανελέητη πάλη ανάμεσα σε  αυτούς τους δυο τρωτούς και ταυτόχρονα άτρωτους αντιπάλους..

Τα πρόσωπα της ιστορίας της Κερένιας κούκλας του Χρηστομάνου, η Βεργινία, η Λιόλια, ο Νίκος, το μωρό (η Κερένια) ,ξαναπαίρνουν πνοή στο θεατρικό σανίδι, από την μεταγραφή της ποιήτριας Γλυκερίας Μπασδέκη. Η Γλυκερία (με το ρ του έρωτα να την καθορίζει ως ύπαρξη) είναι η πλέον ικανή να δώσει αυτήν την πνοή που λαχταρούν οι ήρωες.

Αφηγήσεις κι εξομολογήσεις ανάμεσα σε χώματα και λουλούδια. Μεταξύ νεκρανάστασης, ζωής και θανάτου. Όλοι οι ήρωες μας εξομολογούνται την δική τους οπτική, πως αρχίσαν και πως τελειώσαν όλα. Τους συμπονείς, τους αγαπάς.Θέλεις να λυτρωθούν κάπως όλοι ξανά.

Ενα αχ ερωτικού αναστεναγμού κι ένα αχ εκπνοής θανάτου.. Αυτή τη γεύση μου άφησε η παράσταση. Ηδονής κι οδύνης. Μην την χάσετε!

Σκέφτομαι πως για κάθε έναν ήρωα ξεχωριστά ταιριάζουν αυτά τα λόγια του Δημήτρη Λάγιου:

Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω
με τον έρωτα γύρω και το θάνατο κάτω απ’ τα μάτια

Ξόδεμα συνέχεια δεν υπάρχουν μάσκες
τ’ όνειρο είναι που μαγεύει

Ανοίγω…..ξημερώνει…..

 

Αχ Γλυκερία…

Καιομένη του Γιον Φόσσε

 

Μπροστά στη θάλασσα, στην άκρη του κόσμου, αναπολώντας μια ζωή που πέρασε, μια γυναίκα «ζει» και «πυρπολείται» από την επιστροφή του αγαπημένου της.
Εκείνος, ο Ασλε, χάθηκε μια νύχτα του Νοέμβρη στο φιόρδ και εκείνη, η Σίγκνα, είκοσι χρόνια τώρα συνομιλεί μαζί του σα να βρίσκεται εκεί δίπλα της,όπως πάντα.
Η «Καιομένη» είναι μια παράσταση με θέμα την αγάπη.
         Μια αφήγηση ζωής, απλή και σπάνια.
         Μια γυναίκα κλείνει τα μάτια και θυμάται. 
Αρχίζει να μας μιλά για τον εαυτό της  και  για εκείνον , τον άλλον , τον σύντροφό της και για την δική τους ζωή.
Αναζητά την αλήθεια της σχέσης τους  μέσα από εκδοχές λόγων , πράξεων , κινήσεων , βεβαιοτήτων και δισταγμών.     
Μας παρουσιάζει  την ιστορία τους με τρόπο  διαυγή, ευφυή, αισθαντικό  και  γοητευτικό.
Μια σχέση που είναι ζωντανή στη μνήμη και αντιστεκεται στο φευγαλέο  του χρόνου και στη  λησμονιά…
 Η «Καιομένη» είναι ένα έργο  τολμηρό που αντλεί την πρωτοτυπία του
 στη   διεισδυτικότητα με την οποία μας κάνει συνενόχους σε μια  ζωή με  κεντρικό   πυρήνα  την αγάπη.
Μπεκετικό, μινιμαλιστικό, μια ελλειπτική ονειρική σπείρα ,ουσιαστικά μία μεγάλη πρόταση 
όπου  με  προσθαφαιρέσεις λέξεων δημιουργούνται  διαρκή τρεμάμενα close-up, μας  αποκαλύπτει  πολλαπλές  εκδοχές  σχέσης και ζωής.
         
Η «Καιομένη»  είναι ένας στοχασμός στην αέναη αγάπη και στο ελάχιστο της ζωής,  ένα σχόλιο στη μοναξιά μέσα από τα μάτια  μιας γυναίκας..(πηγή)
Σκηνοθεσία: Νίκος Διαμαντής
Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μετάφραση: Αντώνη Γαλέος
Ερμηνεύει: Ιωάννα Μακρή
Χορεύει: Γρηγόρης Γαϊτανάρος
Συμμετέχουν: Σταύρος Γιαννακόπουλος, Φρεντερίκα Σανταρέλλι
Φωτογραφίες: Μικέλα Τσόντζου
Γενική είσοδος: 12 €
Φοιτητικό: 8 €
Ελεύθερη είσοδος για ανέργους

Θέατρο Σημείο

Χαρ. Τρικούπη 10, πίσω από το Πάντειο, 2109229579

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 21.30 και Κυριακή στις 19.30

Πρεμιέρα: Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2014

Διάρκεια: 60′

 

Καλησπέρα φίλοι μου και καλό μήνα να χουμε!! Υγεία πάνω από όλα κι από κει και πέρα υπομονή και δύναμη!! Εύχομαι από πολλές απόψεις να ναι καλύτερος ο Δεκέμβρης γιατί αν είναι σαν τον Νοέμβρη, άστα βράστα…

Εχω δει δυο θεατρικές παραστάσεις αυτό το διάστημα και σήμερα θέλησα να σας πω για την καιομένη, που πραγματικά με συνεπήρε!! Η υπόθεση είναι αυτή που διαβάσατε παραπάνω, κι η Μακρή είναι εκπληκτική στο μονόλογο!! Το πρώτο που παρατήρησα πριν αρχίσει η παράσταση, είναι  πως δένει το σκηνικό με την υπόθεση. Δεν θέλω να πω πολλά και να προδώσω, όμως αν πάτε να στε λίγο προϊδεσμένοι γιατί το σκηνικό, φαντάζει ναι μεν λευκό,ψυχρό, ακίνητο για να αναπαραστήσει τις παγωμένες νύχτες στο φιορδ, όμως… 😉

Αρχίζοντας η παράσταση, βλέπεις παντού ψυχρό, λευκό φως και σκοτάδι. Μια εναλλάσσεται το ένα με το άλλο αρμονικά, μια κυριαρχεί το ένα έναντι του άλλου. Ολες οι αντιθέσεις είναι αρμονικές κι απαραίτητες. Σκοτάδι-φως, απουσία-ύπαρξη, ζωή-θάνατος, μονότονες κοφτές επαναλήψεις- ακατάσχετη φλυαρία.

Η Μακρή στον μονόλογο κυριαρχεί κι αναδεικνύει στο μέγιστο την ψυχολογία της γυναίκας που ζει με τις αναμνήσεις κι από τις αναμνήσεις. Εξαιρετική ερμηνεία και συγκινητική!!

Με μια μικρή έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, είδα ότι η παράσταση αποτελεί ουσιαστικά μια ένωση από δυο έργα του Νορβηγού Γιον Φόσσε. Από το θεατρικό Ein sommars dag (A Summer Day) (1999) Μια μέρα του καλοκαιριού και την νουβέλα που βασίστηκε πολύ στο θεατρικό Det er Ales ( Aliss at the Fire) (2004, 2005) Η Αλίκη στις φλόγες.

Εδώ αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη του σπουδαίου Νορβηγού συγγραφέα.

 

Να στε όλοι καλά, καλό μας μήνα, καλή βδομάδα. Χαίρομαι απίστευτα να βλέπω που λαμβάνετε σιγά σιγά τα μυστικά σας δώρα από την Χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή μας!! Όπως και πέρσυ έτσι και φέτος σας ετοιμάζω όμορφα αναμνηστικά για να σας ευχαριστήσω κι έμπρακτα για την συμμετοχή και την στήριξή σας!! Υπομονή και θα δείτε!! 🙂

Φιλάκια πολλά!! ❤

 

 

Μπουκάλι με Powertex

Καλησπέρα φίλοι μου!! Χθες μετά τέσσερα χρόνια που είχαμε να στολίσουμε Χριστουγεννιάτικο δέντρο, μαζευτήκαμε σαν μελισσάκια και βάλαμε μπόλικη φαντασία και κέφι και το ετοιμάσαμε!! Αλλαξε το σπίτι βρε παιδί μου, σου φτιάχνει την διάθεση!! Τώρα μένει να βρεθεί τρόπος να μείνει ασκαρφάλωτο από το γατί μου αλλά ήδη το εγκαινίασε!!! Τι να λέμε!! 😉 ❤ Και του χρόνου με το καλό!!

 

Όλες αυτές τις μέρες δίνει και παίρνει το powertex κι οι μεικτές τεχνικές!! Μα είναι φανταστικό υλικό!! Σήμερα μια μικρή πρόγευση  κι από βδομάδα θα γίνει χαμούλης !! 🙂 Στο μπουκάλι έπεσε γερή δόση powertex και decoupage με εικόνα δικής μου επιλογής!! Δυστυχώς ο ήλιος έχει καταπιεί στην φωτό το χαλκοπράσινο χρώμα,που είναι πολύ πιο έντονο από κοντά αλλά ούτως ή άλλως οι φωτό ανοίγουν αν τις πατήσετε για λεπτομέρειες. Πρώτη φορά επιχειρώ κάτι τέτοιο και ξετρελάθηκα!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά φίλοι μου!! Δεν σας ξεχνώ, σύντομα θα σας επισκεφτώ ξανά!! Να περάσετε ένα ξεκούραστο κι ευχάριστο σ-κ!! Για όσους μένετε Αθήνα και θέλετε, από σήμερα υπενθυμίζω κάνει πρεμιέρα το αχ! των bijoux de kant και Γλυκερίας Μπασδέκη στο ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη και αύριο Σάββατο η Γλυκερία μας παρουσιάζει και μας διαβάζει στην βιβλιοθήκη Βολανάκη, την ποιητική της συλλογή Σύρε καλέ την άλυσον. 😉 ❤

 

ΥΓ. Δεν ξέρω τι βλακείες μου κάνει πάλι η wordpress και σε παλαιότερα άρθρα ενώ υπάρχουν όλα σας τα σχόλια μου εμφανίζει την επιγραφή χωρίς σχόλια!! Ενώ όλα τα σχόλια είναι εκεί αν πατήσει κάποιος το κουμπί να τα δει!! Οποιος μπορεί να με διαφωτίσει ας ρίξει λίγο φως στα σκοτάδια μου!! Δεν έχω πειράξει καθόλου τις ρυθμίσεις!! Μάκια!!

αχ!/(ξανα)διαβάζοντας την Κερένια κούκλα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου

 

Καλησπέρα φίλοι μου!! Εύχομαι να στε όλοι καλά!!  Όσοι μένετε Αθήνα, από την Παρασκεύη 21 Νοέμβρη μέχρι 11 Γενάρη 2015, θα παίζεται το καινούριο θεατρικό έργο της bijoux de kant σε συνεργασία με την Γλυκερία Μπασδέκη, αχ! /(ξανα)διαβάζοντας την Κερένια κουκλα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Επίσης, το Σάββατο 22 Νοέμβρη θα γίνει η παρουσίαση βιβλίου της Γλυκερίας Μπασδέκη, «Σύρε καλέ την άλυσον», στην βιβλιοθήκη Βολανάκη!  😉


Μια λοξή και μαζί ολόισια ματιά πάνω στην «Κερένια κούκλα»,το αθηναϊκό μυθιστόρημα που έγραψε στα 1911 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος. Η ανήμπορη Βεργινία, η αθώα Λιόλια κι ο άντρας τους ο Νίκος έρχονται στην Αθήνα του σήμερα να (ξανα)παίξουν την μικρή και θλιβερή ερωτική τους ιστορία.

Ο Γιάννης Σκουρλέτης σκηνοθετεί ένα έργο ακραίου αναστεναγμού. Με οδηγό το κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη ακολουθεί τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο από εκεί που ο ίδιος επέτρεψε-από τον ύστατο κόμπο στο λαιμό,από το ακραίο επιφώνημα-σημάδι στους επόμενους. Στο «αχ!» κυλάνε θλιμμένα ποτάμια, τα νερά πονάνε και η αιώνια αλήθεια αιμορραγεί. Στο «αχ!» οι μυγδαλιές ανθίζουν πριν την ώρα τους κι η ώρα τους είναι βουβή και σκοτεινή σα χώρα.
Το «Αχ!» είναι άλλο ένα εικονοστάσι που ενδύεται λύπες.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Βοηθός Σκηνοθέτης: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Σκηνική ΕγκατάστασηΑντρέας Κασάπης

ΚίνησηΤάσος Καραχάλιος
ΚοστούμιαΔήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Video trailer: Γιώργος Αποστολόπουλος
Artwork: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Παίζουν: Λένα Δροσάκη, Τάσος Καραχάλιος, Κατερίνα Μισιχρόνη, Αγνή Παπαδέλη – Ροσσέτου

Από Παρασκεύη 21 Νοεμβρίου 2014 έως 11 Ιανουαρίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Διεύθυνση: Πειραιώς 206 Τηλέφωνο: 210 3463333,210 3418550,

Παρασκευή και Σάββατο 21:15

Κυριακή 19:30

Εισιτήρια: 10€ (κανονικό), 7€ (μειωμένο) (πηγή)

Το Σάββατο 22 Νοεμβρίου στις 9:00 μ.μ., στη Βιβλιοθήκη Βολανάκη (Στουρνάρη 11,
Εξάρχεια, τηλ. 210-3300423
) το περιοδικό και οι εκδόσεις Bibliotheque,
σας προσκαλούν στην παρουσίαση της συλλογής της Γλυκερίας Μπασδέκη
, «Σύρε καλέ την άλυσον»

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Βασίλης Λαλιώτης, ο George Le Nonce και o ΚΑΠΑ ΚΑΠΑ ΜΟΙΡΗΣ. Ποιήματα θα διαβάσει η Γλυκερία Μπασδέκη.

Ποίηση με τα ελάχιστα και μετά από είκοσι πέντε χρόνια σιωπής. Με νεύματα προς το σώμα της γυναικείας ποίησης του εβδομήντα και οξύτητα που να διαπερνάει τα αλεξίσφαιρα του πληθωρικού λόγου. Ποίηση άξια για τις επίγειες τιμές για να δείχνει πως δεν έχουν πια τιμή αυτοί που τις δίνουν. Μάθημα για το πώς οι εμμονές μας κι όχι οι εμμονές των άλλων με τόλμη γίνονται αισθητικό φαινόμενο. Ποίηση που αγαπήθηκε και κυρώθηκε από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης της και συνεχίζει να επηρεάζει με τη δύναμη της τελευταίας ώρας στο ρολόι της γραφόμενης ποίησής μας. (πηγή)

Καλή επιτυχία σε όλα σου τα βήματα!!! ❤ Να σαι καλά που υπάρχεις!!

Πάμε θέατρο; / Follow me to… project

Καλησπέρα φίλοι μου! Εύχομαι να ήστε καλά!! Μύρισε καλοκαιράκι σήμερα, ο καιρός γλυκός κι εγώ μαζεύω ήλιο από το πρωί στο μπαλκόνι μου!! 🙂

Σας έχω 2  θεατροπροτάσεις με τα trailers που τις συνοδεύουν!!

Για την Ραμόνα travel / η γη της καλοσύνης, σας έχω ξαναμιλήσει και το καλοκαίρι που είδα την παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών. ( Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τι ένιωσα βλέποντάς την). Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση της bijoux de kant σε κείμενο της ποιήτριας Γλυκερίας Μπασδέκη. Η παράσταση εγκαινιάζει τη νέα θεατρική σεζόν στο «Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής» και παρουσιάζεται μόνο για 20 παραστάσεις από 1 Οκτωβρίου έως 2 Νοεμβρίου.

Άλλο ένα ταξίδι. Τα ίδια πρόσωπα με άλλα ονόματα. Ένα λεωφορείο που διασχίζει τα Βαλκάνια. Άλλη γη, άλλα μέρη, οι ίδιες πάντα γδαρμένες επιθυμίες. Η «Ραμόνα travel / η γη της καλοσύνης» είναι οι μνήμες, τα λόγια, οι εικόνες, τα ξόρκια, τα μαγικά δεσίματα που όλοι μας ψελλίσαμε ή ονειρευτήκαμε. Οι γκάιντες και ο Αττίκ. Τα σκυλάδικα και η Βέμπο. O Βελουχιώτης και η Παναγία της Τήνου. Η νεότερη Ελληνική ιστορία του καθενός, δηλαδή η παγκόσμια. Άλλο ένα ταξίδι της «bijoux de kant» στη χώρα του διηνεκούς ρομαντισμού. Στη χώρα που επιτελούνται θαύματα, στη χώρα που όλοι πρέπει να πιστέψουν με τη διαδικασία του επείγοντος. Η ΡΑΜΟΝΑ travel είναι ένα δημοτικό τραγούδι που υποδύεται άλλη μια παράσταση. (πηγή)

 

Συντελεστές

Κείμενο: Γλυκερία Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνογραφία: Γιάννης Σκουρλέτης, Δήμητρα Λιάκουρα, Περικλής Πραβήτας
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λένα Δροσάκη, Δημήτρης Μοθωναίος, Κρις Ραντάνοφ

 

Θέατρο της οδού Κυκλάδων

Κεφαλληνίας και Κυκλάδων 11, Κυψέλη, +302108217877 ,Τετάρτη έως Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 19.00

Διάρκεια: 100′

Είσοδος 5 – 18 ευρώ

 

Εχω στα σκαριά, να δω το καινούριο έργο του χορογράφου Παύλου Κουρτίδη, το Τρελόσπιτο. Παρακολούθησα πριν δυο χρόνια την εναλλακτική του παράστασή  Frankenstein (πληροφορίες εδώ) κι ήμουν κατενθουσιασμένη!!

ΤΟ ΤΡΕΛΟΣΠΙΤΟ  έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 11 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Παγκόσμιας Ημέρα Ψυχικής Υγείας (10 Οκτωβρίου).

«Η εικόνα της τρέλας έχει στοιχειώσει τη φαντασία του δυτικού ανθρώπου». Η ψυχική ασθένεια, όπως την περιέγραψε ο γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ στην «Ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή» πέρα από την περίπλοκη ιατρική όψη της, διαθέτει και μια ευδιάκριτη κοινωνική πτυχή.
Η οικονομική κρίση ανατρέπει πλήθος κοινωνικών σταθερών που θεωρούνταν δεδομένες για την υποστήριξη της ψυχικής υγείας του ατόμου, που αναζητά νέες ισορροπίες, προσωπικές και συλλογικές.
Η τρέλα τρυπώνει πλέον σε κάθε σπίτι ως αποτέλεσμα της οικονομικής δυσπραγίας και αναδεικνύει μια άλλη πλευρά της ύφεσης.

Ενώ μέχρι πρότινος η κατάθλιψη θεωρούνταν θλιβερό προνόμιο των γυναικών, των ατόμων μέσης ηλικίας, των ανέργων, των ανθρώπων που ζουν μόνοι, χωρίς σχέσεις κοινωνικής υποστήριξης και φροντίδας τα τελευταία χρόνια χτυπά και άλλες πόρτες, την πόρτα των ανδρών, των επιτυχημένων, των μορφωμένων, των έγγαμων, των εργαζομένων, των νέων.
Η δημοσιογράφος του χώρου της υγείας Αν Λάντερς, έχει πει χαρακτηριστικά: “Ένα στα τέσσερα άτομα έχει κάποια ψυχική διαταραχή. Σκέψου τρεις από τους πιο κοντινούς φίλους σου. Αν εκείνοι φαίνονται εντάξει, τότε εσύ μπορεί να είσαι αυτό το άτομο».
 
ΤΟ ΤΡΕΛΟΣΠΙΤΟ, το νέο έργο του Παύλου Κουρτίδη, βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Στόχος του χορογράφου- δημιουργού είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης ενάντια στο φόβο, τα στερεότυπα, τον αποκλεισμό.
Εικόνα, κίνηση, λόγος, μουσική φορτίζουν το θεατή με συναισθηματική ένταση και αναγκάζουν σε επαναπροσδιορισμό της έννοιας της ευτυχίας δρώντας τελικά παρηγορητικά, ανακουφιστικά, θεραπευτικά.
Καλωσορίσατε στο τρελόσπιτο…  (Πηγή: Θέατρο ΠΚ)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Παύλος Κουρτίδης
Μουσική σύνθεση: Χρήστος Τριανταφύλλου
Mουσική τρέιλερ :Norton x remix by Χρήστος Τριανταφύλλου
Βίντεο – Μοντάζ: Άγγελος Τόνιος
Σκηνογραφία κοστούμια: Δήμητρα Παπαδημητρίου
Φωτογραφία: Δημήτρης Γεωργιάδης Φωτισμός: Απόστολος Τσιτσώνης
Κατασκευή σκηνικών: Βασίλης Σακκής , Γιάννης Αλεξόπουλος
Ερμηνεύουν: Ζωή Σωτηροπούλου, Μάρκος Γιακουμόγλου,Νάντια Τομαζένκο, Μάριος Ράμμος, Ιωάννα-Κορίνα Παλάσκα, Ηλίας Μπαγεώργος, Χριστίνα Παπαντωνοπούλου, Αλέξανδρος Στραυρόπουλος,Παύλος Κουρτίδης

Θέατρο ΠΚ

 

Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος, Αθήνα Τηλ.: +30 210 9011677
 
 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ έως 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ2014 στις 21:30
 
 
 ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ 13€ & 10€
 

 

Κλείνοντας την ανάρτηση,  λάτρεψα το project του Ρώσσου φωτογράφου Murad Osmann, με τίτλο Follow me to… Όλα ξεκίνησαν στην Βαρκελώνη, φθινόπωρο του 2011, όταν στο ταξίδι που είχε πάει με την κοπέλα του, εκείνη είχε απηυδήσει με την μανία του να φωτογραφίζει όλη την ώρα και τα πάντα ώσπου κάποια στιγμή τον τράβηξε από το χέρι μπροστά για να σταματήσει τις φωτογραφίες.

Ο ίδιος, όπως δήλωσε, ακόμα και τότε συνέχισε τα κλικς με αποτέλεσμα να κάνει την ανυπομονησία της φίλης του  έμπνευση που αποτυπώθηκε στο project Follow me to , δηλαδή Ακολούθησέ με…!! Μέχρις στιγμής έχουν ταξιδέψει σε πολλές χώρες και συνεχίζουν το δημιουργικό τους project που έχει βρει πολλούς υποστηρικτές και μιμητές ανά τον κόσμο!!(πηγή).

Δεν είναι τέλειο;;;; 🙂 Σας φιλώ και καλή βδομάδα να έχουμε!!

Περισσότερες φωτό μπορείτε να δείτε στο instagram του φωτογράφου που έχει αποκτήσει χιλιάδες θαυμαστές!! http://instagram.com/muradosmann