Αρχείο

Βόλτα ανοιξιάτικη στο κέντρο

Καλησπέρα φίλοι μου και καλή βδομάδα να έχουμε!! Ο Μάης μας αφήνει σιγά σιγά, μια με μίνι καύσωνα και μια με δροσιά και βροχούλα. Εντάξει, ούτε εκείνος δεν ξέρει τι θέλει!! Τέλη Απρίλη και κοντά στα μέσα του Μάη έκανα τις βολτίτσες μου, που αλλού, στο λατρεμένο ιστορικό κέντρο και στα σοκάκια του Ψυρρή!!

Άλλη χάρη, άλλη ομορφιά. Ένα ονειρεμένο ανακάτεμα από μυρωδιές κι εικόνες του τώρα και του τότε, μια αρμονική μέσα στην αταξία της συνύπαρξη που πάντα θα μου δίνει και κάτι καινούριο που ως τώρα δεν είχα ανακαλύψει!!

Εκεί που η Τζένη συναντά τον Παυλάρα στην λουλουδιαστή ρομβία και σαν να τους βλέπω να φέρνουν τις γυροβολιές τους με το γαρούφαλλο στο αυτί κι από δίπλα σιγοντάρουν κι οι υπόλοιποι αγαπημένοι ηθποιοί που στολίζουν κι αυτοί την πανέμορφη ρομβία που βράθηκε μπροστά μου σε μια γωνιά!! Και λίγο παραπέρα λίγη φιλοσοφία περί έρωτος γιατί κι οι τοίχοι έχουν καρδιά μωρέ!!  Κι όλοι κι όλα, περαστικοί, διαβάτες, χρώματα, μπογιές, μάρμαρα, φωνές ένα χαρμάνι πολύπλοκο, μυστηριώδες, μεστό κι αυθεντικό που ξέρει να κρατά στον χρόνο!! Σας φιλώ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πάμε θέατρο;

Καλημέρα φίλοι μου! Ελπίζω να περάσατε ένα ξεκούραστο κι ευχάριστο σ/κ! Επιτέλους πήρε μπρος η γραμμή του διαδικτύου!! Η βδομάδα μας  ξεκινά δυνατά και δημιουργικά καθώς θέλω πολύ να σας προτείνω κάποιες θεατρικές παραστάσεις που είδα πρόσφατα κι ενθουσιάστηκα! Κι επειδή ξέρω ότι πολλοί φίλοι λόγω των οικονομικών συνθηκών αδυνατούν να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις, προσπαθήστε όσο γίνεται να αναζητάτε προσφορές και προσκλήσεις από θεατρικές ιστοσελίδες!! 😉

Πρέπει να χω δει συνολικά από τέλη Σεπτέμβρη γύρω στις 6-8 παραστάσεις αλλά έχω αποφασίσει εξ’ αρχής πως εδώ θα αναφέρομαι μόνο σε όσες ξεχώρισα και πραγματικά τις ένιωσα. Κι αφού οι τελευταίες μου θεατροπροτάσεις ήταν λίγο πριν την άνοιξη, σήμερα έχω 2 πολύ ωραίες και διαφορετικές παραστάσεις να σας προτείνω!  Την άλλη Δευτέρα, έρχονται ακόμα 2!! Μέχρι τότε καλή μας βδομάδα κι όσο μπορούμε να βουτάμε στην τέχνη!!

marivaux6-new

Θα αρχίσω με μια ευχάριστη και δροσερή κωμωδία του Πιέρ ντε Μαριβό, οι Καλοπροαίρετοι Θεατρίνοι, που παίζεται στο θέατρο Τόπος Αλλού, στην Κυψέλη. 

Όλοι θέλουν να γίνουν καλλιτέχνες.

Όλοι επιθυμούν δόξα ηθοποιού (που λέει ο λόγος).
Δεν αναφερόμαστε στο ελληνικό θέατρο, την κατάσταση στις δραματικές σχολές ή την ανεργία των ανθρώπων του θεάτρου.

Αναφερόμαστε στο σπίτι της Md Αργκάντ.
Πήραν φωτιά οι υπηρέτες κι άφησαν κουζίνες, μαγειρέματα κι όλες τις δουλειές και καταπιάστηκαν με το ανέβασμα του έργου του Μερλέν.
Τι εστί Μερλέν; Υπηρέτης και κρυπτοσκηνοθέτης.
Έγραψε (που λέει ο λόγος) πόνημα θεατρικόν κι ερωτικόν και μάζεψε το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό να το ανεβάσει.
Όλα αυτά γίνονται με ευκαιρία τους γάμους των αφεντάδων τους, Αντζελίκ και Έραστ. Τι το΄θελαν;
Καυγάς τρικούβερτος ξέσπασε και παραλίγο αντί για το γάμο των δύο νέων να παντρευόταν ο…Κουτρούλης. Στο παραπέντε και με την επέμβαση του βασιλιά (όπως πάντα) αποφύγαμε την κηδεία, τον κλαυθμό και οδυρμό. Αφέντες, κυρίες (που λέει ο λόγος) κύριοι, αριστοκράτες και πληβείοι έγιναν μαλλιά κουβάρια.
Έτσι, το «Καλοπροαίρετοι θεατρίνοι» μένει μόνο στον τίτλο του έργου να μας κλείνει το μάτι ειρωνικά. (πηγή)

Ωραία κωμωδία εποχής, καλοκουρδισμένη παράσταση που χαρίζει γέλιο αβίαστα!! Οι ηθοποιοί σε παρασέρνουν ευχάριστα και δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα με το παίξιμο και τα τραγούδια τους!! Και φυσικά δεν μπορώ να αμελήσω το εξαιρετικά συγκινητικό φινάλε του θεατρικού!!

Η μετάφραση από τα γαλλικά είναι της Άντας Κουγιά. Η τελική απόδοση του κειμένου και η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Καμτσή, που θα επιμεληθεί και τους φωτισμούς. Σκηνικά-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου Μουσική: Χρήστος Ξενάκης Έντυπα: Τόπος Άρτε

Παίζουν: Βίκυ Αθανασίου, Νίκος Καραστέργιος, Άντα Κουγιά, Μυρσίνη Μορέλλι, Ειρήνη Καζάκου, Ανδρέας Παπαγιαννάκης, Μαρκέλλα Στάμου, Σάκης Τσίνιαρος, Αλεξάνδρα Χαραλαμπίδου.

Κάθε Παρασκευή και Σαββάτο 9.00 μμ και Κυριακή 7.30 μμ
Θέατρο «ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ»
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Αθήνα 11360 τηλ. 210.86.56.004 – 210.8679535

 

 

Η επόμενη παράσταση είναι ένα κοινωνικό θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ, το Πάρτυ Γενεθλίων, που παίζεται στο Από Μηχανής Θέατρο, στο Μεταξουργείο.

H ιστορία διαδραματίζεται σε μία μίζερη παραθαλάσσια πανσιόν και διαρκεί μία ημέρα. Στην πανσιόν αυτή, την οποία διατηρεί η Mεγκ, μια καλοσυνάτη γυναίκα με τον σύζυγό της Πητ, έχει βρει καταφύγιο ο Στάνλεϋ, ένας πρώην πιανίστας . Mοναδικός ένοικος της πανσιόν μέχρι τη στιγμή που καταφθάνουν δύο μυστηριώδεις τύποι για να τον πάρουν μαζί τους. Mετά από μια παράλογη και εξοντωτική ανάκριση του οργανώνουν ένα «πάρτι γενεθλίων», το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε καφκικό εφιάλτη. Όπως ο Σάμιουελ Μπέκετ, έτσι και ο Πίντερ αρνείται να παράσχει λογικές εξηγήσεις για τις ενέργειες των χαρακτήρων του. Το νόηµα του έργου δεν εξαρτάται από το να γνωρίζουµε τί έκανε ο Στάνλεϊ. Αυτό που πρέπει να ξέρουµε είναι ότι σε κάποιο σηµείο του παρελθόντος του αυτός, όπως όλοι µας, έκανε κάτι, είναι ένοχος.

Η σωµατική κατάρρευση του Στάνλευ µε τη συνακόλουθη απάλειψη της ανθρώπινης συνείδησης και την αχρήστευση του ανθρώπινου μυαλού βρίσκονται συχνά στην καρδιά του πιντερικού ενδιαφέροντος. (πηγή)

Αξιοθαύμαστοι όλοι οι συντελεστές!! Βίωναν κάθε λέξη, κάθε παύση!! Είναι από τα θεατρικά που τα παίρνεις μαζί σου όταν τελειώνει η παράσταση κι ιδιαίτερα στο γεγονός ότι δεν προσφέρει κάποια λύση αλλά επιπλέον προβληματισμό!! Μην γυρέψετε λογικές εξηγήσεις, καθώς το έργο ακροβατεί, ηθελημένα, ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο!!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Αναγνωστόπουλος
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

ΠΑΙΖΟΥΝ: Άκις Βλουτής, Μίνα Αδαμάκη, Φώτης Αρμένης, Αλέξανδρος Μούκανος, Γιώργος Κοψιδάς, Δήμητρα Κόκκορη

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Τοποθεσία: Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο

Ημερομηνία: Από τις 11 Νοεμβρίου 2016
Παρασκευή 20:00
Σάββατο 20:00
Κυριακή 18:00

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 14 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ

Πληροφορίες: Τηλ.: 2105231131

Καλοκαίρι με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι

 

Καλησπέρα φίλοι μου!! Καλή βδομάδα να έχετε όλοι!! Ενα ακόμα Φωτογραφίζειν έληξε αφού πρώτα ανέδειξε πανέμορφες κι εμπνευσμένες φωτογραφίες!! Οπως πάντα η Μαρία μας, μας δίνει ένα θέμα κι αυτή την φορά ήταν το κόκκινο!! Εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές καθώς και την νικητήρια φωτογραφία που διακρίθηκε πανηγυρικά!!

Η δική μου συμμετοχή με τίτλο κου κου βα, ήταν ένα συρμάτινο γλυπτό ας το πω, κουκουβάγιας το οποίο στόλιζε την κόκκινη γωνιά ενός θεάτρου στο κέντρο της Αθήνας. Σας ευχαριστώ πολύ πολύ για τις ψήφους καθώς και το Μαράκι για την ζεστή φιλοξενία και την άρτια οργάνωση!!

κου κου βα

 

Πριν λίγες μέρες με ξάφνιασε ευχάριστα κάτι!! Μην μου πείτε πως δεν είναι τέλειο να περιμένεις στην στάση το λεωφορείο κάνοντας κούνια;;; 🙂 🙂 Τι δεν με πιστεύετε;; Κι όμως έχω και ντοκουμέντα!! Οποιος το σκέφτηκε απλά τον αγαπώ και μου έφτιαξε απίστευτα την διάθεση!!! Μακάρι να γεμίσουν κι άλλες στάσεις με κούνιες!!

κούνια στην στάση

 

Σας φιλώ όλους γλυκά και σας δίνω ραντεβού ξανά από φθινόπωρο με το καλό. Να περάσετε ένα ξεκούραστο, ευχάριστο, δημιουργικό καλοκαίρι όπου κι αν βρεθείτε. ❤

 

Γωνιές της πόλης

Παντού φανερές και κρυφές γωνιές στην πόλη μου! Πρόσφορο έδαφος προς εξερεύνηση το αγαπημένο ιστορικό κέντρο!! Από Ψυρρή, Θησείο, Μοναστηράκι, Πλάκα μέχρι Μεταξουργείο ματιές κι εικόνες που θέλω να μοιραστώ μαζί σας!! ❤

κόκκινο παγκάκι

 

ζωγραφισμένη πόρτα

 

ρίζα κορμού σε τοίχο

 

γκράφιτι

 

γκράφιτι

 

γκράφιτι

 

γκράφιτι

 

φωτιστικά μοναστηράκι

 

φωτιστικά μοναστηράκι

 

κούκλα βιτρίνας στο μπαλκόνι

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, Αντόνιο Ματσάδο

New Image

 

Όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.

 

4

 

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,
ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη
των ανθρώπων το τραγούδι μου.
Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,
τους αβαρείς και αβρούς,
σαν σαπουνόφουσκες.

 

5

 

Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται
από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε
κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν
κι αμέσως να σπάνε…

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα…

 

6

 

Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι
μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…

 

7

 


Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος
και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω
φαίνεται το μονοπάτι
που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
μόνο απόνερα στη θάλασσα.

 

8

 

 

Όταν μπορεί να γίνει η σαπουνόφουσκα ποίημα, όταν μπορεί ένα κομμάτι σχοινί μαζί με ένα κουβά με νερό και σαπούνι να προσφέρουν απλόχερα κι αυθόρμητα τόσα χαμόγελα σε μικρούς και μεγάλους, μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε σε ένα φωτεινό αύριο!! Καλή Μεγαλοβδομάδα να έχετε όλοι αγαπημένοι μου!!

Η ανάρτηση συμμετέχει στις Μέρες Ανοιξης που διοργανώνει η Αριστέα μας!! Η πρώτη μου συμμετοχή ήταν με το ποίημά μου Μνήσθητι.

Τις φωτό τις τράβηξα σε μια Κυριακάτικη εξόρμηση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας!! Ηταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα αυτές οι γίγα σαπουνόφουσκες. Ολοι όσοι περνούσαμε από κει σταματήσαμε και χαζεύαμε τις πολύχρωμες φούσκες και τα παιδάκια που τις κυνηγούσαν!! Αυτή η πόλη δεν σταματά να με εκπλήσσει!!!

Το ποίημα είναι του Antonio Machado με τίτλο Caminate, no hay camino σε μετάφραση του Βασίλη Λαλιώτη, Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος.

 

 

 

Π

Πάνε χρόνια που παιδί
ξεφλούδιζα την σκιά μου με το μαχαίρι.
Γιατί κλαις, σφιγγόταν η μάνα, κάτι θα μπήκε στα μάτια έλεγα.
Έσκουζε ο τοίχος σαν σφαχτάρι, δεν μ΄ ένοιαζε,
στρίμωχνα μέσα μου τα θρύμματα κι όσα δεν χώραγαν,
τα έβαζα στην κούνια, τα κοίμιζα, μεγάλωνα αυταπάτες,
κι ο χρόνος, καβάλος ερεθισμένος, έλιωνε πάνω μου τα ξέφτια του.

Κάποτε, ο τοίχος με αντάμειψε με γράμματα καλλιγραφικά:

Πέτρος παίρνω πίπες 69476… 

 

Ακόμα ένα διαδικτυακό δρώμενο γραφής έληξε με επιτυχία! Το 11ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει και φέρνει πάντα εις πέρας με επιτυχία η Αριστέα μας!! Αυτή την φορά υποχρεωτική ήταν η λέξη παιδί. Οι συμμετοχές έφτασαν τις 30 κι αν δεν τις έχετε διαβάσει σπεύστε εδώ. Πολλά συγχαρητήρια στο νικητήριο ποίημα  και σε όλους τους δημιουργούς που κατέθεσαν την δική τους έμπνευση!! Ευχαριστώ πάρα πολύ την Αριστέα για την φιλοξενία της και φυσικά όλους εσάς για την ανάγνωση του ποιήματός μου. Να στε όλοι καλά!

Το ποίημα φιλοξενείται και στο διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό Bibliotheque!! Ευχαριστώ πάρα πολύ!!

photo info

 

Θα θελα να αναφερθώ και λίγο στην επιλογή της φωτό. Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα εγώ και την επεξεργάστηκα, καθώς μια μέρα είχα πάρει το λεωφορείο και περνούσα την Πειραιώς. Στον τοίχο ενός parking, λοιπόν, να σου ξεπροβάλλει αυτό το mural. Για πότε πρόλαβα να βγάλω το κινητό να το φωτογραφίσω καθ οδόν μην τα ρωτάτε!! Με τα πολλά όταν έφτασα σπίτι άρχισα την έρευνα στο διαδίκτυο για τον δημιουργό.

Ε, ναι αυτό είναι το πιο πρόσφατο έργο του ξακουστού street artist INO. Τίτλος του έργου είναι snowblind και το μήνυμα που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης είναι το μάταιο του κυνηγιού της επιτυχίας και των υλικών αγαθών και την επικέντρωση του καθένα μας στην πρόληψη της υγείας και την ενημέρωση όσον αφορά τον ιό της ηπατίτιδας C. Γι αυτό κι η συνεργασία του καλλιτέχνη με τον Σύλλογο Ασθενών Ήπατος Ελλάδος “Προμηθέας”, σε μια καμπάνια προσπάθειας για ευαισθητοποίηση κι ενημέρωση. Εχετε δει ποτέ mural in the making;; Για δείτε!!

Το ταξί

Part-PAR-Par8224758-1-1-0

 

Μου είναι πάντα τόσο εύκολο να προσπερνώ. Κι εμένα με προσπερνούν αλλά δεν με νοιάζει. Την έχω συνηθίσει την αδιαφορία. Φοβάμαι, αυτήν την βιαστική ανταλλαγή βλεμμάτων. Ανθρωποι κυκλοφορούν γύρω μου, σκιές, και δεν τολμώ να τους κοιτάξω. Κάποιοι στέκουν ακίνητοι, σαν να περιμένουν κάποιον που δεν θα ρθει ποτέ ή και που να ρθει δεν θα το μάθω ποτέ γιατί θα χω ήδη φύγει.

Τεντώνω τα παγωμένα δάχτυλα ευθεία μπροστά, για όποιο ταξί. Κάπου κάπου κρύες στάλες στάζουν στα μάγουλά μου. Μάλλον θα βρέξει. Το ταξί σταματά κι επιβιβάζομαι.

«Που πάμε;», με ρωτά και κοιτά απ’έξω.

«Εξάρχεια», του λέω και κάνω πως ψάχνω στην τσάντα μου.

Στο δρόμο μποτιλιάρισμα κι εμείς σημειωτόν. Αλλά δεν με νοιάζει. Δεν βιάζομαι. Ξαναπροσπερνώ. Δρόμους, μαγαζιά, φιγούρες. Στην στροφή, δίπλα σε ένα περίπτερο, μια σκυφτή φιγούρα ψάχνει στον κάδο. Σε δευτερόλεπτα το ταξί φτάνει δίπλα. Ενας γέρος, με μακριά γεννειάδα και δυο ξύλινες πατερίτσες ψάχνει ανάμεσα σε χαρτόκουτες και πλαστικές σακούλες. Με τις μασχάλες του να στηρίζουν τα δυο ξύλινα πόδια, αναζητά ευλαβικά κάποιον θησαυρό. Μισοφαγωμένα τρόφιμα, γερές κούτες, ποιος ξέρει; Με το δεξί του χέρι κρατά σφιχτά ένα μεγάλο λευκό χαρτί, λίγο τσαλακωμένο και δεν το αποχωρίζεται στιγμή κατά την διάρκεια των ανασκαφών του. Το βλέμμα του, μου φαίνεται γαλήνιο και μια υποψία χαμόγελου καρφώνεται για λίγο στην άκρη του ματιού μου. Σε λίγο το ταξί θα συνεχίσει κι εγώ είμαι ολόκληρη ένα δάκρυ, μόνο που δεν έχω που να κυλήσω.

 

 

(Το διήγημα το γραψα 21/12/2012. Το γκράφιτι No land for the Poor… , δημιουργία του Wild Drawing , βρίσκεται στη συμβολή της Εμμανουήλ Μπενάκη και της οδού Αραχώβης στα Εξάρχεια από το 2015. Σήμερα συναντήθηκαν εδώ από τύχη.. Περισσότερες πληροφορίες για το γκράφιτι μπορείτε να διαβάσετε εδώ και για τον καλλιτέχνη εδώ

No land for the Poor_WD_2

Όπως αναγράφει η τοιχογραφία, (Dedicated to the Poor and Homeless here and around the Globe) το έργο είναι «αφιερωμένο στον Φτωχό και στον Άστεγο στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο»…. (πηγή)