Αρχείο

Φίλτρα και στίχοι #4

UPDATE: Μην αμελήσετε να διαβάσετε την συνέχεια του συλλογικού μας διηγήματος, Το κόκκινο νυφικό, από την Μαριάννα!!

 

 

…με φως και με σκιές:

Πάντα στα μισά του ποιήματος κατακυριεύομαι από απελπισία μεγάλη, τα πάντα μ’ εγκαταλείπουνε μόνον μου,
κανείς δεν είναι στο πλευρό μου, ούτε καν τα μάτια εκείνα που από πίσω απ’ την πλάτη μου βλέπουν εκείνα που γράφω,
και ούτε πίσω υπάρχει ούτε εμπρός, η γραφίδα εξεγείρεται, δεν υπάρχει αρχή και τέλος, ούτε καν ένας τοίχος τουλάχιστον για να πηδήξω,
σπιανάδα παντέρμη είναι το ποίημα, τα λεκτά δεν είναι λεκτά και τα μη λεκτά είναι άλεκτα,
πύργοι, δώματα ερειπωμένα, βαβυλωνίες, θάλασσα με αλάτι μαύρο, βασίλειο τυφλό,
όχι,
τίποτα να πω δεν έχω εγώ, κανείς δεν έχει να πει τίποτα, κανείς και τίποτα εκτός από το αίμα,
τίποτ’ άλλο εκτός απ’ αυτό το πηγαινέλα του αίματος, απ’ αυτή τη γραφή για ό,τι γραμμένο και από την επανάληψη της ίδιας λέξης στα μισά του ποιήματος,
συλλαβές του χρόνου, γράμματα σπασμένα, σταξιές μελάνης, αίμα που πάει κι έρχεται και δεν λέει τίποτα, και όλο με σέρνει και με τραβάει μαζί του.
( Octavio Paz)

βουνάκι σκόνης ξαφνικιάς μπροστά στα πόδια του φωτός. Φως ψυχρό αμεταχείριστο, σχεδόν κοιμώμενο, Δεν υπάρχει τέλος ούτε αρχή: βρίσκομαι στην παύση, δεν τελειώνω ούτε αρχίζω, ό,τι λέω ούτε πόδια έχει ούτε κεφαλή. Στριφογυρίζω μες στον εαυτό μου και ολοένα σκοντάφτω στα ίδια ονόματα, στα ίδια πρόσωπα, κι εμένανε τον ίδιο ποτέ δεν συναντάω.κανείς δεν άνοιξε τα πέτρινα ματόκλαδα του χρόνου, Γλώσσα κρεουργημένη.
Ποιητής: κηπουρός επιταφίων.
(Oktavio Paz)

Μόνο τότε συλλογίστηκα
ότι κείνος ο δρόμος
του βραδινού
ήταν αλλόκοτος,
ότι κάθε σπίτι
είναι ένα καντελάμπρο
πού λιώνουν οι ζωές των ανθρώπων
σαν κεριά μοναχικά,
κι’ όπου κάθε βήμα μας αυθόρμητο
δρασκελίζει
πάνω σε Γολγοθάδες.
(Jorge Luis Borges)

Θα ´ρθει η μέρα που η γη θα πιεί το επίμονο σαρκίο
Κατά καιρούς πέρασαν πολλοί από τον σταθμό
Αργόσχολοι περαστικοί
Εμπειρογνώμονες βεβαιοτήτων
Απεγνωσμένοι ποιητές
Θρασύδειλοι επαναστάτες
Άντρες, γυναίκες, παιδιά
Όλοι να δούνε θέλησαν
Αυτόν που περιμένει τον «Γκοντό»
Όνομα κι αυτό για μια αμαξοστοιχία
Συνώνυμο της προσμονής του απόντα
Αυτού που ίσως και να έρθει
Μέχρι τότε
Μόνος στην αποβάθρα
Υπάρχει 
(Μαρία Κουλούρη)

 

(ψυχή) τσουλάκι με αφάνταστα θλιμμένο πρόσωπο, γυναίκα που κάνει το κοριτσάκι, από το πρώτο βλέμμα όμορφη, και το παίζει κάποια! Φτάνει μόνο ν’ ανοίξει το στόμα της, και νοιώθεις την ηδονή, θα έλεγες, των χειλιών, και δεν είναι ούτε κραγιόν, ούτε καν τα χείλια, αλλά η ψυχή η ψυχή…Η Ψυχή!..μετράει. (Neringa Abrutyte)

 

Για σένα είμαι σαν ένα ακόμα σκοτάδι, άλλη μια νύχτα,
προκαταβολή θανάτου
που φτάνει μια μέρα κρύα κι ο άνθρωπος περιμένει, αναμένει
και φτάνει κι εκείνος παραδίδεται στη νύχτα, σε ένα στόμα,
κι η απόλυτη η λήθη τον τυφλώνει, τον εξοντώνει. ( Idea Vilariño)

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

 

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνει
κ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,
για να την αναστήσει από τον τάφο
ήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη.
(K.Π. Kαβάφης)

Λίγες πειραματικές φωτό από μένα και το έργο των ποιητών, θραύσματα στα χέρια μου. Καλό σ/κ σε όλους!!

 

Φίλτρα και στίχοι#1

Φίλτρα και στίχοι #2 

Φίλτρα και στίχοι #3

Πίνακας αγνώστου ζωγράφου, Tάσος Λειβαδίτης

 

Kι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δυο ακροβάτες που
μισούνται θανάσιμα
που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει το
θάνατο ο ένας του άλλου,
μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο
ξεχειλίσει απ’ την πελώρια αναμονή
ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί
νά, που βρίσκονται κιόλας πάνω απ’ το μίσος και τον κίνδυνο
και το θαυμασμό
και τον χρόνο ― αδερφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη αρετή της Tέχνης.

 

 

 

Οι φωτογραφίες είναι το πριν και το μετά ενός κεραμικού διακοσμητικού που αγόρασα σε ένα παλαιοπωλείο, στου Ψυρρή. Στην δεύτερη φωτό, το επεξεργάστηκα σαν απομίμηση μετάλλου με πατίνες.

Το ποίημα, λατρεμένος Λειβαδίτης!! ❤

 

Το Εκείνο ή τα χαϊκού του Φρόυντ

 

 

Πλανεύτρα κλίνη
της έξαψης λιβιδώ
Ανακούφιση

Παιδιού ξέσπασμα
δαγκωματιές στα στήθη
Σαρκική έλξη

Κορμιά σε πτώση
πυρακτωμένοι βυθοί
Κορμιά στα ύψη

Άγγιγμα αγνό
παρθένου κορύφωση
Ιδρώτας άγιος

Οι οφθαλμοί της
δυο αστραπές γαλάζιες
Μύρισε βροχή

Μαγνάδι καπνού
το απόβροχο βραχνό
στα μαύρα μαλλιά

Χρόνος ξυράφι
αγκομαχούν οι δείχτες
Ποδοβολητό

Ψυχής πλημμύρα
υπερβολή οργασμού
παραλήρημα

Έρωτας πρώτος
αγριόχορτου ρίζα
Αοίδιμο βαλς

Ακόμα ένα διαδικτυακό δρώμενο γραφής, το Παίζοντας με τις λέξεις, έληξε με επιτυχία στην γειτονιά μας! Μαζεύτηκαν και πάλι δυνατές και ξεχωριστές συμμετοχές από τους δημιουργούς! Πολλά πολλά συγχαρητήρια στο ποίημα που διακρίθηκε πανηγυρικά και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, καθώς και σε όλους τους φίλους που κατέθεσαν την έμπνευσή τους! Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλες τις συμμετοχές! 
Πρόκληση για μένα ήταν να δημιουργήσω με τις πέντε απαραίτητες λέξεις, χαϊκού, τα οποία και διαβάσατε παραπάνω! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την ανάγνωση και τις ψήφους! Ένα τεράστιο ευχαριστώ και στην Μαρία μας που είναι άξια και φιλόξενη οικοδέσποινα!
Η ανάρτηση  συμμετέχει και στο δρώμενο της Μαρίας Νι που κυλά μέχρι τα Χριστούγεννα, Χαϊκού
Καλή βδομάδα σε όλους!! Σας φιλώ!! 😘

Των παιδιών τα χαϊκού ♥

 

Καλησπέρα σας φίλοι μου!! Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο νέο δρώμενο που σκαρφίστηκε η Μαρία μας!! Χαϊκού λοιπόν!! Εδώ μπορείτε να δείτε περισσότερες λεπτομέρειες αν θέλετε να δοκιμάσετε να γράψετε τα δικά σας ή να διαβάσατε αυτά που με τόσο φαντασία έπλεξε η μπλογκογειτονιά μας!!

Το χαϊκού (ιαπ.: 俳句»αστείος στίχος») είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. (πηγή) 

Ήταν άνοιξη του 2013 όταν έκανα την πρακτική μου σε γυμνάσιο της Νέας Φιλαδέλφειας. Το διδακτικό πλάνο για την πρώτη γυμνασίου είχα αποφασίσει ότι θα είναι τα χαϊκού. Στον πίνακα έγραψα με μεγάλα γράμματα αυτή την μέχρι πρότεινος άγνωστη λέξη για τα παιδιά και παραδίπλα, λίγα χαϊκού του Ελύτη για να τα έχουν σαν μπούσουλα. Όλα τους σχεδόν  συμμετείχαν στην προφορική παράδοση, μου μίλησαν για την δική τους αναγνωστική και συγγραφική εμπειρία κι εκδήλωσαν μεγάλο ενδιαφέρον για το αντικείμενο της δημιουργικής γραφής. Με ξάφνιασε ευχάριστα το ποσοστό των παιδιών που κρατούσαν ημερολόγιο, σκάρωναν ποιήματα, μαντινάδες και συνθήματα!!

Φυσικά μετά από λίγο έπρεπε να περάσουμε και στην πράξη. Αυτήν την φορά τα παιδιά δεν συμμετείχαν πλειοψηφικά στην παραγωγή κειμένων αλλά με το χέρι στην καρδιά σας λέω ότι ήταν όλα συγκεντρωμένα και συμμετείχαν ενεργά σχολιάζοντας τα χαϊκού που είχαν γράψει οι συμμαθητές τους. Με ενθουσίασε η συμπαράσταση και η προτροπή των παιδιών το ένα στο άλλο να γράψουν κι άλλα χαϊκού και να τα απαγγείλουν στην τάξη!! Αρχίσαμε με την παραδοσιακή μορφή 5-7-5 αλλά μετά πιάσαμε και την εκμοντερνισμένη 4-8-4 !! Λάτρεψα την έμπνεύση τους, το ταλέντο τους, την εξυπνάδα τους, την φρέσκια και χωρίς στεγανά οπτική τους!! 

Μοναδική παραφωνία ήταν δυστυχώς η άρνηση του γυμνασιάρχη να κρατήσει το σελιδοποιημένο αρχείο που του έδωσα για όλες τις τάξεις του γυμνασίου που κάναμε δημιουργική γραφή, με την αιτιολογία ότι δεν ήταν απαραίτητο… Έλεγα πριν λίγο καιρό σε κάποιους φίλους bloggers που ναι εκπαιδευτικοί, την εμπειρία μου αυτή κι ότι κάποια στιγμή ήθελα να μοιραστώ μαζί σας εδώ αυτά τα κείμενα. Γιατί δεν το έκανα μέχρι τώρα είναι άλλο θέμα.. Γι αυτό και ευχαριστώ διπλά την Μαρία που έγινε αφορμή έστω και κάποια από αυτά τα χαϊκού να διαβαστούν τώρα από εσάς!!

 

Είδα το πουλί

πάνω στην βελανιδιά

να τραγουδά

 

 

 

Πήγα στον κάμπο

για να δω την όμορφή

μου Αγλαϊα

 

Η γιαγιά μου

έχει δυσκοιλιότητα

θέλει πάμπερς

 

Είμαι μαθητής

βαριέμαι το σχολείο

δεν την παλεύω

 

Η Ελισσάβετ

θα πάει στο Allou με

την Γεωργία

 

Πηγαίνω πάλι

στην γκρινιάρα γιαγιά

να φάω ρύζι

 

Κοίτα να δεις πως

γίνεται εγώ έχω

την λύση. Swag

 

Φάνηκε ήλιος

ηλιαχτίδες σκεπάζουν

το πρόσωπό σου

 

Τα φύλλα πέφτουν

κι η μητέρα φύση

ξαναπεθαίνει

 

Ενώ μου μιλάς

σε γράφω εγώ ξανά

στα παπούτσια μου

 

Κλείσε τα μάτια

ονειρέψου άνοιξη

με τα λουλούδια

 

Διάβασα πάλι

το όνομά σου εκεί

και αρρώστησα

 

 

 

 

 

 

 

 

Φίλτρα και στίχοι #3

…με φως και με σκιές:

 Με σημαδεύουν οι πληγές απ’όλες τις μάχες που απέφυγα (Fernando Pessoa)

Οι γλάροι γεννήθηκαν απ΄τα μαντήλια που λένε αντίο στα λιμάνια (Ramón Gómez de la Serna)

Από χάδι σε χάδι έγινε βότσαλο. Καμιά παλάμη δεν τη θυμάται (Μιχάλης Γκανάς)

Απ’όλα τα φωνήεντα, ας ήμαστε μ’ αυτά του οργασμού (Γιώργος Πρεβεδουράκης)

Λέξεις/ μακρινά έμβρυα
στον πλακούντα του κομοδίνου
Θνησιγενείς μου φαίνονται
Όλες
Μετά ίσως ανασάνει κάποια παλιά μορφή τους
(Χριστίνα Κορκοντζέλου)

Ο δρόμος που τελειώνει σε αδιέξοδο ονειρεύεται άραγε μακρινές αποστάσεις;                  (Αργύρης Χιόνης)

                                         Μετά παίρνεις νωθρά το σουτιέν σου απ’ το πάτωμα κουμπώνεις τη μελαγχολία του κόσμου στον ήχο της κόπιτσας (Γιάννης Βαρβέρης)                            

                                                                                                                                                    

Το πιο βαρύ φορτίο είναι το χάδι που δεν δώσαμε (Γιώργος Ποταμίτης)

Μετά από 1,5 χρόνο επανέρχονται τα Φίλτρα και στίχοι με λίγες πειραματικές φωτό δικές μου και εκλεκτά θραύσματα ποιητών.♥

Φίλτρα και στίχοι#1

Φίλτρα και στίχοι #2 

Γουάιλντ Κατ, Δέσποινα Πατρικίου

jessica brenneke, gloomy sunday

 

 

Ούτε και σήμερα πήδηξα από το μπαλκόνι. Μαγείρεψα πράσα με σέλινο για τον Στέλιο και τη γριά. Στο γάμο μας μου είχε κρεμάσει δύο χρυσές λίρες. Μοναχοπαίδι τον είχε, χήρα ταγματάρχου. Ταξιτζής ο Στελάκης,τον γνώρισα την ημέρα της κηδείας της θείας Νίτσας. Από ανακοπή πήγε,θεός σχωρέσ’ την. Βιαζόμουν και πενθούσα,πήρα ταξί.

Βγαίναμε κανά εξάμηνο. Με το γάμο βούλωσα στόματα. Να ζήσετε,να ζήσετε,να τρανωθείτε και απογόνους γερούς να κάνετε. Στη γειτονιά με φώναζαν πλυντήριο πούτσων. Το μαθα τυχαία την ίδια εκείνη μέρα της κηδείας από μία γειτόνισσα κουτσή και κομμουνίστρια.

Κύριος ο Στελάκης. Τα ουζάκια μας,τις κουαφούρ μου,το ρετιρέ μας. Δυάρι με μεγάλο χωλ στην Άνω Τούμπα ο Στελάκης. Δούλευε σκυλί πρωί-βράδυ. Στο  δωμάτιο που βλέπει στο φωταγωγό έχουμε τη μάνα του από τον Νοέμβριο. Το πασαπόρτι της ο καρκίνος της. Της κάναν μαστεκτομή την ημέρα του Πολυτεχνείου. Από τη δεξιά μεριά είναι πλάκα. Άρχισε και τις χημειοθεραπείες τώρα. Μαζί και τους εμετούς. Δίπλα στο κρεβάτι της βάζω τη λεκάνη που ‘χα για το άπλωμα. Σχεδόν κάθε πρωί βρίσκω ξερατά.

Είναι φορές που θέλω να την ξεκοιλιάσω. Σαν την Κλάρα. Έτσι την φωνάζαμε. Δε νιώθω τύψεις. Την είχα θάψει κάτω από την ερικιά στο πατρικό. Ήμουν δεν ήμουν δέκα. Μια ψωρόγατα ήταν,την τάιζε η μάνα μου αποφάγια τα μεσημέρια. Της έβαζε και νερό στο κεσεδάκι από το πρόβειο της αγνό. Μετά τη χάιδευε. Εγώ σιχαινόμουν. Θεός ξέρει που είχε κυλιστεί. Καμιά φορά τη βλέπω στον ύπνο μου την Κλάρα, με τα νύχια της μου γδέρνει τις παλάμες. Ξυπνάω. Κανείς. Μόνο η γριά να βήχει. Και τη μάνα μου βλέπω, δεν έχει χέρια κι εγώ φωνή κι όλο μου λέει:

«θα τηγανίσεις πατάτες;».

Μετά προσευχομάστε σε μια γκιλοτίνα.

Δε με συγχώρεσε για το γατί, ποτέ νομίζω.

 

 

Σήμερα, επιτέλους, μετά από χρόνια που της το ζητώ, φιλοξενώ ένα μικροδιήγημα της αγαπημένης μου φίλης και συμφοιτήτριας Δέσποινας (ή αλλιώς Πέννυ) Πατρικίου!! Οι φίλοι που με διαβάζετε πιο παλιά, θα θυμάστε ίσως όταν είχα κάνει ανάρτηση σχετικά με την βιντεοποίηση, πως μέσα στα βιντεοποιήματα ήταν κι ένα της Πέννυς.

Τότε έγραφα: Η Πέννυ μας. Φιλόλογος με γνώσεις αγγλικών και γερμανικών, ζει στην λατρεμένη Θεσσαλονίκη. Ευαίσθητη ποιήτρια, έχει γεμίσει τα συρτάρια της με ποιήματα και πεζά που ισορροπούν σε μια τραμπάλα που από την μια χωρά τον κυνισμό και την ανθρωπιά του Μάτεσι κι από την άλλη τη  μελαγχολική διάθεση της Σάρα Κέην. Πλέον τα μοιράζεται και μαζί μας. Διστακτικά αλλά σθεναρά. Και την ευχαριστούμε πολύ γι αυτό!! Σας αφήνω να αγκαλιάσετε, να νιώσετε την πένα της!! Θα ακολουθήσει κι άλλη ανάρτηση με την γραφή της!!

Σε ευχαριστώ για όλα ντουντου.. Για το σπρώξιμο, για το κουράγιο, για το σύνελθε, για το προχώρα.. Γιατί είσαι πολύτιμη φίλη πέρα και πάνω από όλα!! Σε ευχαριστώ!! ♥ Να χαμογελάς πάντα γιατί σου αξίζει Πεννάκυ μου!!

 

Καλή Ανάσταση 2016

 

Καλημέρα σε όλους φίλοι μου! Χρόνια πολλά!! Καλή Ανάσταση σας εύχομαι να έχετε συντροφιά με τους αγαπημένους σας!! Υγεία πάνω από όλα, ψυχική ανάταση και ευφορία στα σπίτια του κόσμου!!

Οσο μπορείτε να ξεκουραστείτε, να περάσετε όμορφες οικογενειακές και φιλικές στιγμές με τους δικούς σας ανθρώπους! Πολύτιμες, ευλογημένες στιγμές!! Σας εύχομαι ολόψυχα κάτι που τα τελευταία χρόνια συνειδητοποιώ ότι δεν είναι και τόσο εύκολο για μένα.. Συγχώρεση.. Να απαγκιστρώσετε την ψυχή και την καρδιά σας και να βρείτε την δύναμη και το κουράγιο να συγχωρέσετε και να προχωρήσετε. Ανάσταση ψυχής!!

Να στε όλοι καλά με τις οικογένειές σας! Σας φιλώ!! ❤