Εύκολοι και οικονομικοί τρόποι για μεταφορά εικόνας!

Καλησπέρα φίλοι μου! Εύχομαι να είστε καλά και να περνάτε κάπου όμορφα και ξεκούραστα το σ/κ σας. Σε προηγούμενες αναρτήσεις σας είχα αναφέρει ότι το καλοκαιράκι δεν ασχολήθηκα πολύ με τις χειροτεχνίες που τόσο αγαπώ. Λίγο η ζέστη, λίγο η διάθεση, γενικά καύσωνας και δημιουργία δεν συμβαδίζουν στα δικά μου δεδομένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έκατσα άπραγη. Είχα συντροφιά το youtube και μάθαινα καινούρια πραγματάκια σχετικά με κατασκεύες και χειροποίητες δημιουργίες.

Είμαι σίγουρη ότι πολλές φορές θα σας έχει φανεί χρήσιμο κάτι που είδατε εκεί και θέλατε μετά να πειραματιστείτε. Τους τελευταίους μήνες πχ, ήθελα να δοκιμάσω την τεχνική transfer image. Μεταφορά εικόνας. Είχα δει από χρόνια να την χρησιμοποιούν bloggers και πολλά μαγαζιά με είδη χόμπυ κάναν σχετικά σεμινάρια για την εκμάθηση της εφαρμογής της. Μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω κάποιο, ούτε έχω προμηθευτεί τα υλικά που χρειάζονται για την μεταφορά έστω να το δοκιμάσω μόνη μου στο σπίτι, οπότε από τις πρώτες αναζητήσεις μου στο youtube το καλοκαίρι ήταν αν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να μεταφέρεις εικόνα χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα εξειδικευμένα υλικά που χρειάζονται!!

Και βρήκα, όπως αναφέρω και στον τίτλο, δυο πολύ εύκολους κι οικονομικούς τρόπους να κάνεις μεταφορά εικόνας σε ξύλο στο σπίτι. Εννοείται τους δοκίμασα και τους δύο πολύ άμεσα και μπορώ να σας πω ότι όντως πετυχαίνει η μεταφορά. 🙂 Γι αυτό εξάλλου και θέλησα να τους μοιραστώ μαζί σας, γιατί γνωρίζω πόσο δύσκολοι μπορεί να είναι οι καιροί, αλλά με λίγη προσπάθεια, λίγο ψάξιμο και μπόλικη φαντασία όλοι μπορούν να χουν πρόσβαση στην δημιουργία!! 🙂

Πρώτος εύκολος κι οικονομικός τρόπος λοιπόν να μεταφέρεις εικόνα σε ξύλο, χρησιμοποιώντας το γνωστό ηλεκτρικό σίδερο που βρίσκεται σε κάθε νοικοκυριό! Το βιντεάκι είναι στα αγγλικά κι είναι πολύ κατανοητό, αλλά κι αν κάποιος δεν γνωρίζει να σας πω τα βασικά. Καταρχήν το χαρτί που θα εκτυπώσετε για να το μεταφέρετε στην ξύλινη επιφάνεια, πρέπει οπωσδήποτε να εκτυπωθεί σε laserjet εκτυπωτή κι όχι σε inkjet εκτυπωτή. Αν δεν έχετε τέτοιον εκτυπωτή στο σπίτι μπορείτε πάντα να δώσετε έξω να σας το εκτυπώσουν. Μετά με την θερμότητα του ηλεκτρικού σίδερου, θα »σιδερώνετε» επανειλημμένως το χαρτί πάνω στο ξύλο. Όσο θερμαίνετε το χαρτί, τόσο θα μεταφέρεται η εικόνα πάνω στην ξύλινη επιφάνεια. Θα δείτε και στο βίντεο πόσο πολύ επιμένει στο »σιδέρωμα» κι ο δημιουργός του μέχρι να του αρέσει το αποτέλεσμα.

Ο δεύτερος εύκολος κι οικονομικός τρόπος να μεταφέρεις εικόνα σε ξύλο, είναι με το πασίγνωστο ασετόν! Το ξεβαφτικό νυχιών όπου κι αυτό φαντάζομαι βρίσκεται σε κάθε σπίτι. Όπως και στον πρώτο τρόπο μεταφοράς, έτσι κι εδώ πρέπει το χαρτί σας να ναι από εκτυπωτή laserjet για να μπορέσει να πετύχει η μεταφορά εικόνας. Μετά θα δείτε στο βιντεάκι η κοπέλα γυρίζει από την ανάποδη το χαρτί, το ποτίζει με ασετόν και μετά με ένα κουτάλι δημιουργεί τριβή για να μεταφέρει την εικόνα στο ξύλο. 

Εύχομαι να σας φανεί χρήσιμη η ανάρτηση και να θελήσετε να πειραματιστείτε και με τους δυο τρόπους! Υπομονή και φαντασία να έχετε κι αν θέλετε πείτε μου στα σχόλια αν το κάνετε πως σας φάνηκε το αποτέλεσμα!! Σε εμένα πέτυχαν κι οι δυο τρόποι κι είμαι πολύ χαρούμενη!! Με το ασετόν η εκτύπωσή μου κι εμένα ήταν ασπρόμαυρη, δεν το χω δοκιμάσει με έγχρωμη εκτύπωση, αν το κάνετε πείτε μου αν σας πέτυχε!! 🙂 Φιλάκια και να περνάτε όμορφα ότι κάνετε! ❤

Καλοκαίρι με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι

 

Καλησπέρα φίλοι μου!! Καλή βδομάδα να έχετε όλοι!! Ενα ακόμα Φωτογραφίζειν έληξε αφού πρώτα ανέδειξε πανέμορφες κι εμπνευσμένες φωτογραφίες!! Οπως πάντα η Μαρία μας, μας δίνει ένα θέμα κι αυτή την φορά ήταν το κόκκινο!! Εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές καθώς και την νικητήρια φωτογραφία που διακρίθηκε πανηγυρικά!!

Η δική μου συμμετοχή με τίτλο κου κου βα, ήταν ένα συρμάτινο γλυπτό ας το πω, κουκουβάγιας το οποίο στόλιζε την κόκκινη γωνιά ενός θεάτρου στο κέντρο της Αθήνας. Σας ευχαριστώ πολύ πολύ για τις ψήφους καθώς και το Μαράκι για την ζεστή φιλοξενία και την άρτια οργάνωση!!

κου κου βα

 

Πριν λίγες μέρες με ξάφνιασε ευχάριστα κάτι!! Μην μου πείτε πως δεν είναι τέλειο να περιμένεις στην στάση το λεωφορείο κάνοντας κούνια;;; 🙂 🙂 Τι δεν με πιστεύετε;; Κι όμως έχω και ντοκουμέντα!! Οποιος το σκέφτηκε απλά τον αγαπώ και μου έφτιαξε απίστευτα την διάθεση!!! Μακάρι να γεμίσουν κι άλλες στάσεις με κούνιες!!

κούνια στην στάση

 

Σας φιλώ όλους γλυκά και σας δίνω ραντεβού ξανά από φθινόπωρο με το καλό. Να περάσετε ένα ξεκούραστο, ευχάριστο, δημιουργικό καλοκαίρι όπου κι αν βρεθείτε. ❤

 

Μπάσταρδο, Δέσποινα Πατρικίου

susana san juan, josephine sacabo

 

«Βάλτο μπρούμυτα μέσα.».

Με λένε πόρνη. Σε σκότωσα σε σκάτωσα. Έλειπε έλειπε καιρό ο Αντώνης. Ο Κ. μάτια μικρά χείλη μεγάλα. Με γλείφανε, με πείθανε. Ο Κ. έβαλε ένα παιδί στην κοιλιά μου. Όταν το βγαλα, μπαστάρδι το πανε. Έλειπε έλειπε καιρό ο Αντώνης. Σε σκότωσα , σε σκάτωσα. Θέλω να με θάψετε μπρούμυτα. Χτικιάσανε οι λέξεις μου.

Τα υλικά : σιτάρι, γαρύφαλο, καρύδια, φουντούκια, αμύγδαλα, ρόδι, μαϊντανό, κύμινο, σουσάμι, αλεύρι, ζάχαρη, μπισκότα πτι μπερ.

Γύρισε γύρισε ο Αντώνης. Το μπάσταρδο σαν είδε, δικό μου δεν είναι, είπε, πουτάνα, πουτάνα που ξενοπηδιέσαι. Ζωντανό το θαψε το μπάσταρδο. Τ άκουγα να σκούζει. Σκύλα μάνα σκοτώνουν το μπάσταρδο κι εσύ δεν βγάζεις άχνα. Μικρό μου μπάσταρδο αμαρτία η γέννηση, αμαρτία κι ο θάνατος σου.

 Εκτέλεση :

Βράζουμε το σιτάρι έως να βράσει καλά και να σκάσει (διογκωθεί). Το βγάζουμε, το ξεπλένουμε για να φύγει η γλίτσα, το βάζουμε σε ένα τρυπητό για περίπου καμιά ώρα (αν είναι καλοκαίρι στο ψυγείο), μετά παίρνουμε καθαρό λευκό σεντόνι ή τραπεζομάντιλο και το απλώνουμε επάνω. Είναι έτοιμα όταν ξεκολλάνε πλέον απ το πανί, περίπου 4 ώρες. Περνάμε απ’ το τηγάνι μας τα αμύγδαλα, τα φουντούκια και το σουσάμι για να πάρουν χρώμα, όπως επίσης και το αλεύρι έως ότου γίνει μπεζ. Όταν κάνουμε όλα αυτά παίρνουμε ένα κουβαδάκι ή ένα μεγάλο μπολ και ρίχνουμε μέσα το σιτάρι, τους ξηρούς καρπούς και τα μπισκότα (τα οποία όλα αυτά τα έχουμε θρυμματίσει) καθώς και τα αρωματικά.

Σε βλέπω στον ύπνο μου μπάσταρδο, ξεθάβω λέει τον λάκκο σου. Να σε ξανάβρω θέλω. Βαθιά πολύ βαθιά σε έθαψε ο Αντώνης. Σκάβω, σκάβω, δεν σε βρίσκω. Μπαίνω εγώ στον λάκκο σου δεν περνάει κανείς να με σκεπάσει. Ασκέπαστη είμαι, μπάσταρδο, μέσα σε τρύπα, χώμα.

Όταν ανακατευτούν όλα παίρνουμε το δίσκο και τα τοποθετούμε μέσα. Ρίχνουμε από πάνω χωρίς να το ανακατέψουμε το αλεύρι το ψημένο και πάλι από πάνω την ζάχαρη (προσοχή ποτέ την ζάχαρη μέσα στα κόλυβα, ζαχαρώνει). Παίρνουμε μια χαρτοπετσέτα, την ανοίγουμε και πατάμε την ζάχαρη για να κάτσει ομοιόμορφα παντού. Κάνουμε το σχέδιο ένα σταυρό και δεξιά αριστερά τα αρχικά του νεκρού. Το στόλισμα γίνεται ή με κουφέτα ή σοκολατένιες ελίτσες ή ξηρούς καρπούς.

 

Σημείωση: Το διήγημα της Δέσποινας Πατρικίου, είναι μια μοντέρνα εκδοχή του διηγήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, Πίστομα, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ένα ακόμα διήγημα της Δέσποινας, Γουάιλντ Κατ

Το βίντεο που ακολουθεί είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γιώργου Φουρτούνη.

Η έμπνευση έχει απίστευτες διακλαδώσεις.. Πάντα..!!

 

Γουάιλντ Κατ, Δέσποινα Πατρικίου

jessica brenneke, gloomy sunday

 

 

Ούτε και σήμερα πήδηξα από το μπαλκόνι. Μαγείρεψα πράσα με σέλινο για τον Στέλιο και τη γριά. Στο γάμο μας μου είχε κρεμάσει δύο χρυσές λίρες. Μοναχοπαίδι τον είχε, χήρα ταγματάρχου. Ταξιτζής ο Στελάκης,τον γνώρισα την ημέρα της κηδείας της θείας Νίτσας. Από ανακοπή πήγε,θεός σχωρέσ’ την. Βιαζόμουν και πενθούσα,πήρα ταξί.

Βγαίναμε κανά εξάμηνο. Με το γάμο βούλωσα στόματα. Να ζήσετε,να ζήσετε,να τρανωθείτε και απογόνους γερούς να κάνετε. Στη γειτονιά με φώναζαν πλυντήριο πούτσων. Το μαθα τυχαία την ίδια εκείνη μέρα της κηδείας από μία γειτόνισσα κουτσή και κομμουνίστρια.

Κύριος ο Στελάκης. Τα ουζάκια μας,τις κουαφούρ μου,το ρετιρέ μας. Δυάρι με μεγάλο χωλ στην Άνω Τούμπα ο Στελάκης. Δούλευε σκυλί πρωί-βράδυ. Στο  δωμάτιο που βλέπει στο φωταγωγό έχουμε τη μάνα του από τον Νοέμβριο. Το πασαπόρτι της ο καρκίνος της. Της κάναν μαστεκτομή την ημέρα του Πολυτεχνείου. Από τη δεξιά μεριά είναι πλάκα. Άρχισε και τις χημειοθεραπείες τώρα. Μαζί και τους εμετούς. Δίπλα στο κρεβάτι της βάζω τη λεκάνη που ‘χα για το άπλωμα. Σχεδόν κάθε πρωί βρίσκω ξερατά.

Είναι φορές που θέλω να την ξεκοιλιάσω. Σαν την Κλάρα. Έτσι την φωνάζαμε. Δε νιώθω τύψεις. Την είχα θάψει κάτω από την ερικιά στο πατρικό. Ήμουν δεν ήμουν δέκα. Μια ψωρόγατα ήταν,την τάιζε η μάνα μου αποφάγια τα μεσημέρια. Της έβαζε και νερό στο κεσεδάκι από το πρόβειο της αγνό. Μετά τη χάιδευε. Εγώ σιχαινόμουν. Θεός ξέρει που είχε κυλιστεί. Καμιά φορά τη βλέπω στον ύπνο μου την Κλάρα, με τα νύχια της μου γδέρνει τις παλάμες. Ξυπνάω. Κανείς. Μόνο η γριά να βήχει. Και τη μάνα μου βλέπω, δεν έχει χέρια κι εγώ φωνή κι όλο μου λέει:

«θα τηγανίσεις πατάτες;».

Μετά προσευχομάστε σε μια γκιλοτίνα.

Δε με συγχώρεσε για το γατί, ποτέ νομίζω.

 

 

Σήμερα, επιτέλους, μετά από χρόνια που της το ζητώ, φιλοξενώ ένα μικροδιήγημα της αγαπημένης μου φίλης και συμφοιτήτριας Δέσποινας (ή αλλιώς Πέννυ) Πατρικίου!! Οι φίλοι που με διαβάζετε πιο παλιά, θα θυμάστε ίσως όταν είχα κάνει ανάρτηση σχετικά με την βιντεοποίηση, πως μέσα στα βιντεοποιήματα ήταν κι ένα της Πέννυς.

Τότε έγραφα: Η Πέννυ μας. Φιλόλογος με γνώσεις αγγλικών και γερμανικών, ζει στην λατρεμένη Θεσσαλονίκη. Ευαίσθητη ποιήτρια, έχει γεμίσει τα συρτάρια της με ποιήματα και πεζά που ισορροπούν σε μια τραμπάλα που από την μια χωρά τον κυνισμό και την ανθρωπιά του Μάτεσι κι από την άλλη τη  μελαγχολική διάθεση της Σάρα Κέην. Πλέον τα μοιράζεται και μαζί μας. Διστακτικά αλλά σθεναρά. Και την ευχαριστούμε πολύ γι αυτό!! Σας αφήνω να αγκαλιάσετε, να νιώσετε την πένα της!! Θα ακολουθήσει κι άλλη ανάρτηση με την γραφή της!!

Σε ευχαριστώ για όλα ντουντου.. Για το σπρώξιμο, για το κουράγιο, για το σύνελθε, για το προχώρα.. Γιατί είσαι πολύτιμη φίλη πέρα και πάνω από όλα!! Σε ευχαριστώ!! ♥ Να χαμογελάς πάντα γιατί σου αξίζει Πεννάκυ μου!!

 

Π

Πάνε χρόνια που παιδί
ξεφλούδιζα την σκιά μου με το μαχαίρι.
Γιατί κλαις, σφιγγόταν η μάνα, κάτι θα μπήκε στα μάτια έλεγα.
Έσκουζε ο τοίχος σαν σφαχτάρι, δεν μ΄ ένοιαζε,
στρίμωχνα μέσα μου τα θρύμματα κι όσα δεν χώραγαν,
τα έβαζα στην κούνια, τα κοίμιζα, μεγάλωνα αυταπάτες,
κι ο χρόνος, καβάλος ερεθισμένος, έλιωνε πάνω μου τα ξέφτια του.

Κάποτε, ο τοίχος με αντάμειψε με γράμματα καλλιγραφικά:

Πέτρος παίρνω πίπες 69476… 

 

Ακόμα ένα διαδικτυακό δρώμενο γραφής έληξε με επιτυχία! Το 11ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει και φέρνει πάντα εις πέρας με επιτυχία η Αριστέα μας!! Αυτή την φορά υποχρεωτική ήταν η λέξη παιδί. Οι συμμετοχές έφτασαν τις 30 κι αν δεν τις έχετε διαβάσει σπεύστε εδώ. Πολλά συγχαρητήρια στο νικητήριο ποίημα  και σε όλους τους δημιουργούς που κατέθεσαν την δική τους έμπνευση!! Ευχαριστώ πάρα πολύ την Αριστέα για την φιλοξενία της και φυσικά όλους εσάς για την ανάγνωση του ποιήματός μου. Να στε όλοι καλά!

Το ποίημα φιλοξενείται και στο διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό Bibliotheque!! Ευχαριστώ πάρα πολύ!!

photo info

 

Θα θελα να αναφερθώ και λίγο στην επιλογή της φωτό. Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα εγώ και την επεξεργάστηκα, καθώς μια μέρα είχα πάρει το λεωφορείο και περνούσα την Πειραιώς. Στον τοίχο ενός parking, λοιπόν, να σου ξεπροβάλλει αυτό το mural. Για πότε πρόλαβα να βγάλω το κινητό να το φωτογραφίσω καθ οδόν μην τα ρωτάτε!! Με τα πολλά όταν έφτασα σπίτι άρχισα την έρευνα στο διαδίκτυο για τον δημιουργό.

Ε, ναι αυτό είναι το πιο πρόσφατο έργο του ξακουστού street artist INO. Τίτλος του έργου είναι snowblind και το μήνυμα που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης είναι το μάταιο του κυνηγιού της επιτυχίας και των υλικών αγαθών και την επικέντρωση του καθένα μας στην πρόληψη της υγείας και την ενημέρωση όσον αφορά τον ιό της ηπατίτιδας C. Γι αυτό κι η συνεργασία του καλλιτέχνη με τον Σύλλογο Ασθενών Ήπατος Ελλάδος “Προμηθέας”, σε μια καμπάνια προσπάθειας για ευαισθητοποίηση κι ενημέρωση. Εχετε δει ποτέ mural in the making;; Για δείτε!!

Θεατροπροτάσεις μούρλια!!

Καλησπέρα σας καλοί μου φίλοι!! Μην μου πείτε πως δεν απολαμβάνετε αυτές τις τελευταίες μέρες τον χαρωπό ηλιάκο; 🙂 Αφού έσκασα μύτη με κοντομάνικο, ποια εγώ, η κρυουλιάρα!!! 🙂 🙂

Στο ψητό  τώρα, την προηγούμενη βδομάδα είδα δυο από τις καλύτερες παραστάσεις όχι μόνο της χρονιάς αλλά και γενικά!! Είμαι ακόμα κατενθουσιασμένη, συγκινημένη, κι αν ήταν στο χέρι μου θα πρότεινα να μην τις χάσετε για κανένα λόγο!!

Τα τελευταία φεγγάρια, του Φούριο Μπορντόν!!! Πόση γλύκα, τρυφερότητα, συγκίνηση, πόνο μπορεί να εμπεριέχει μια θεατρική παράσταση!! Πόσο εξαιρετικός μπορεί να ναι ένας ηθοποιός και να κατακλύζει συναίσθημα όχι μόνο η σκηνή αλλά κι ολόκληρη η αίθουσα!! Και θα μουν άδικη αν δεν έλεγα και πόσο υπέροχα τον πλαισίωναν κι οι συμπρωταγωνιστές του!!

Ένας ηλικιωμένος καθηγητής φτιάχνει τη βαλίτσα του για τελευταία φορά. Ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του που τον φιλοξενούσε, την τελευταία του οικογένεια, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σ’ έναν οίκο ευγηρίας. Είναι η ώρα του αποχωρισμού, των πικρών απολογισμών, της χαράς που έχει χαθεί στο λυκόφως της ζωής. Φορτωμένος με το βάρος όσων δεν ειπώθηκαν, πεισματάρης σαν μικρό παιδί, άλλοτε είρωνας και άλλοτε στοργικός, μοιράζεται τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας του που έχει πεθάνει πριν από αρκετά χρόνια και, φυσικά, με τον αναγνώστη. (πηγή)

Ενας ανεπανάληπτος και χαρισματικός Αγγελος Αντωνόπουλος, βουτηγμένος στο πετσί του ρόλου του!! Στις λέξεις, στις σιωπές, στις παύσεις του ρόλου!! Δυο υπέροχοι συμπρωταγωνιστές, η Αριελ Κωνστανίδη κι ο Στέλιος Ψαρουδάκης!! Στο τέλος της παράστασης χειροκροτούσαμε αρκετοί θεατές όρθιοι, με δάκρυα στα μάτια για αρκετά λεπτά!! Ηθοποιοί με όλη την σημασία της λέξης!! Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο ευγνώμων ένιωσα που παρακολούθησα Τα Τελευταία Φεγγάρια!! Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ!! Αν μπορείτε, μην την χάσετε!! ❤

 

 

Και συνεχίζω στα βαθιά νερά.. Εδώ το κολύμπι θέλει προσοχή, θέλει προσήλωση ειδικά αν κάποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο.. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω κατάλληλα, αν μπορώ να βρω τα λόγια να εξυμνήσω τον άθλο, γιατί περί άθλου πρόκειται, του ηθοποιού Φώτη Μακρή στον μονόλογο Το κιβώτιο!!

Μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αρη Αλεξάνδρου που εκδόθηκε το 1974. Στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Αρχίζει λοιπόν τότε να συντάσσει αναφορά τον ανακριτή. Αυτές οι αναφορές είναι το μυθιστόρημα.

Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει. Το μυθιστόρημα ερμηνεύθηκε ως αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία των κάθε είδους εξουσιών και ιερατείων αλλά και ως σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό. (πηγή)

Είχα την ευτυχία, την τύχη, να έχω διαβάσει σχετικά πρόσφατα το βιβλίο κι ειλικρινά δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα μπορούσε να αποδοθεί στο θεατρικό σανίδι, κι ειδικά σε μορφή μονολόγου, ένα τέτοιο κείμενο μακροσκελές και με αμέτρητες εγκιβωτισμένες ιστορίες που η μια διαδέχεται την άλλη καθόλη την διάρκεια του μυθιστορήματος!! Για αυτό και κατά την γνώμη μου πρόκειται περί άθλου!! Δεν είναι εύκολη η παράσταση, ούτε σαν θέμα, ούτε σαν παίξιμο. Ισως δεν είναι και για όλους τους θεατές. Είναι για πιο μυημένους κι έμπειρους θεατρόφιλους αλλά και αναγνώστες, λόγω του βιβλίου.

Δύσκολη μα εξαιρετική παράσταση με έναν απίστευτο Φώτη Μακρή, έναν σεμνό άνθρωπο που σεβάστηκε τον συγγραφέα, το κείμενο και το κοινό!! Ενας μονόλογος όλος ψυχή!! Το θέατρο αν και μικρό, ήταν κατάμεστο!! Στα συν επίσης το ότι ακολούθησε γόνιμη συζήτηση περί των συμβολισμών του Κιβωτίου με τους συντελεστές της παράστασης και με καλεσμένο τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης, Ιστορικό και πρόεδρο του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, Βασίλη Καρδάση. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ και στο blog του θεατρικού, http://kivotio.tumblr.com/ 

Σας φιλώ με αγάπη κι ακολουθούν κι άλλες θεατροπροτάσεις άμεσα!! Α!! Και κινηματογραφικές προτάσεις!! 🙂

 

Ρομαντική σύνθεση με Powertex!

 

Καλό μήνα να έχετε φίλοι μου!! Εναν δημιουργικό και χαρούμενο Φλεβάρη!! Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι..

Σήμερα τέλειωσα μια ρομαντική σύνθεση a la mixed media με το αγαπημένο μου σκληρυντικό υγρό, powertex. Για τους φίλους που με ρωτάτε και στο mail, το paverpol κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά με το powertex, απλά είναι ανταγωνιστικής εταιρείας!! Διαλέγετε και παίρνετε!! 🙂

Χρειάστηκαν δυο πλαστικά διακοσμητικά πουλάκια που κάπου είχα καταχωνιασμένα, λίγες φλούδες σημύδας κι ένα μεσαίου μεγέθους κλαδί. Αφού στέγνωσε το υγρό και σκλήρυνε η σύνθεση, βάφτηκε με ακρυλικά και πατίνες να μοιάζει πεπαλαιωμένο γλυπτό πλέον το αποτέλεσμα. Από κοντά τα πουλάκια μοιάζουν σαν από μάρμαρο, δεν ξέρω αν διακρίνεται αυτό στις φωτό!! 

 

 

 

 

Σας φιλώ και να περνάτε όμορφα ότι κάνετε!! Καλή βδομάδα να χουμε!! ❤

25 λέξεις, φωτό κι ολίγη από σανίδι!!

Πως λέμε ρόδα, τσάντα και κοπάνα;; Ε, κάτι τέτοιο ο τίτλος, λέμε τώρα!! Εντάξει όπως θα έχετε ήδη καταλάβει θα τα λέμε ελάχιστα για λίγο καιρό. Ή και για πολύ, θα δείξει. Δημιουργίες ανύπαρκτες, διάθεση οκ αλλά χρόνος;; Οποιος τον βρει να τον φέρει πίσω.. Οσο πιο συχνά μπορώ διαβάζω τις αναρτήσεις σας να μην χάνω εντελώς επαφή τουλάχιστον κι ευχαριστώ και πάλι όλους τους φίλους που ξεκλέβουν από τον πολύτιμο χρόνο τους να σεργιανίσουν στα λημέρια μου, είτε γραπτώς είτε τηλεφωνικώς!! 🙂 Και μια που λέω για γραπτώς, υπήρξαν κάποια θεματάκια με το mail μου πριν λίγες μέρες, όσοι φίλοι μου στείλατε mails και δεν πήρατε απάντηση, προσοχή δεν είμαι γαϊδούρα, απάντησα αλλά μίλαγα μόνη μου και το mail μου δεν σας έφτασε ποτέ!! Οπότε σφυρίξτε μου κλέφτικα κι εγώ θα καταλάβω και θα σας ξαναστείλω, ναι;;

Πάμε στα του τίτλου τώρα!! 25 λέξεις, από τα πιο αγαπημένα μου διαδικτυακά δρώμενα γιατί τρελαίνομαι για την μικρή φόρμα και την πρόκληση να γράψεις τόσο όσο!! Η Μαρία Νι μας χάρισε μια εκπληκτική φωτό για έμπνευση και όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα μάζεψε πολύ δυνατές συμμετοχές!! Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το ολιγόλεκτο που διακρίθηκε καθώς κι όλες τις συμμετοχές!! Συγχαρητήρια σε όλους και φυσικά στο νικητήριο  ολιγόλεκτο που έκλεψε τις εντυπώσεις!!

 

Να κάνουμε έρωτα, είπες, και το κλαδί έδειχνε την έξοδο από τον Παράδεισο.

 

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή. Ευχαριστώ πολύ πολύ όλους τους φίλους για την ανάγνωση και προτίμηση στο ολιγόλεκτό μου καθώς και το Μαράκι μας για την ζεστή της φιλοξενία!!

Ενα ακόμα διαδικτυκό διαγωνισμό έφερε εις πέρας η Μαρία Νι, το Φωτογραφίζειν!! Αυτήν την φορά θέμα είχαμε ένα χειμωνιάτικο τοπίο. Χόρτασε το μάτι μας χιονάκι από τις συμμετοχές που είδαμε!! 🙂 Μπράβο σε όλες τις φωτό που μαζεύτηκαν και στην νικητήρια που διακρίθηκε πανηγυρικά!! Τις βλέπετε όλες εδώ!! Η δική μου συμμετοχή ήταν από μια επίσκεψή μου στην Φλώρινα, πριν λίγα χρόνια, λόγω σπουδών!! Οταν χιονίζει στην Φλώρινα , δεν χωράνε αστεία!! Εχω πετύχει χιόνι, ίσαμε το γόνατο και τίποτα δεν συγκρίνεται με την μυρωδιά από τζάκι σε όλη την πόλη!! Εδώ, μια παιδική χαρά έχει καλυφθεί ολόκληρη και σιγά μην μου ξέφευγε η στιγμή!! Τίτλος, χιόνι και χαρά!! Ευχαριστώ πολύ την Μαρία μας για την άψογη διοργάνωση!!

 

Το σανίδι δεν θα μπορούσε να ναι τίποτα άλλο εκτός από το θεατρικό φυσικά!! Σπεύστε να δείτε το έργο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, οι Σύντροφοι, στο θέατρο Τόπος Αλλού στην Κυψέλη!! Ενα ζευγάρι, δυο σύντροφοι όπως αυτοαποκαλούνται οι ήρωες, αγαπιούνται, μισιούνται, ανταγωνίζονται μέχρι τέλους ο ένας τον άλλον. Η σύγκρουση του αρσενικού με το θηλυκό σε μια ανελέητη μάχη που όπως έλεγε κι ο Μπρεχτ: «Μην σας ενδιαφέρει ποιος νικάει στο τέλος. Επικεντρώστε την προσοχή σας στις τεχνικές των αντιπάλων, και στα μέσα που χρησιμοποιούν και κυρίως πως τα χρησιμοποιούν». Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ. Προσωπικά την ευχαριστήθηκα εις διπλούν!! 

Αυτά τα λίγα από μένα!! Να στε όλοι καλά, να προσέχετε με τόσες ιώσεις που κυκλοφορούν, εγώ ήδη κρεββατώθηκα, σιγά μην την γλύτωνα!! Φιλιά πολλά και καλά να περνάτε μανάρια!!

Σοκολατοπρόταση κι όχι μόνο!!

Καλημερούδια σε όλη την κομπανία!! Εντάξει έχω χαθεί λιγάκι αλλά υπάρχει αιτία!! Θα προσπαθήσω να είμαι περισσότερο ενεργή στην γειτονιά όμως, ναι;;; Δεν είναι παραπλανητικός ο τίτλος, σας έχω την σοκολατοπρόταση για τους φίλους που μένουν Αθήνα!! Όχι αστεία!! Αλλά μέχρι να σας πάω εκεί, πρώτα να σας πω τα νέα της μυστικής Χριστουγεννιάτικης ανταλλαγής μας!!

Όπως όλες οι φίλες που συμμετείχατε φέτος ξέρετε, ήδη έχουν μοιραστεί όλες μα όλες οι διευθύνσεις στα μυστικά σας ταίρια και σε λίγο καιρό θα αρχίσουν να χτυπάνε κουδούνια για να παραλάβετε τα δωράκια σας!! Ώπα μισό.. Το πρώτο δωράκι έχει ήδη σταλεί καλέ!! Η Μαρία έστειλε ένα πανέμορφο κασκόλ στην Κατερίνα που μας το παρουσίασε στο blog της πριν λίγες μέρες!! Για δείτε κι εσείς!!! Να μαστε καλά κορίτσια μου!! Και του χρόνου!!

Μην ξεχνάτε τα δωράκια καλό θα ναι να τα στείλουμε όσο μπορούμε πριν τον μεγάλο φόρτο των εορτών, για να αποφύγουμε τις καθυστερήσεις και φυσικά όταν παραλάβουμε το δώρο να κάνουμε μια ανάρτηση/παρουσίαση του δώρου και του αποστολέα του!! Κάθε φορά που θα γίνεται μια παρουσίαση θα σας την δείχνω κι εγώ από εδώ!! Νομίζω μπαίνουμε όλοι έτσι στο xmas swap mood!! 🙂

Μιλώντας για δωράκια, αχ, πριν λίγες μέρες έφτασε ένα δώρο καρδιάς από μια αγαπημένη μπλογκοφίλη, την εκφραστική μας Κική!! Μου χάρισε την πρώτη της ποιητική συλλογή, Τα λάφυρα της ψυχής μου, με μια συγκινητική κι εγκάρδια αφιέρωση!! ❤️

Σε επόμενη ανάρτηση θα σας κάνω και πιο εκτενές αφιέρωμα με αγαπημένα αποσπάσματα της ποιητικής συλλογής!!

 

Όπως μας περιγράφει κι η ίδια:

Το βιβλίο είναι μία ποιητική συλλογή που περιλαμβάνει 13 μοντέρνα, στοχαστικά, ανθρωποκεντρικά ποιήματα ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.

Προσφιλείς εκφραστικοί μου τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνεται ζωντάνια και παραστατικότητα είναι η θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), η εικονοπλασία, το πεζολογικό ύφος, η απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο.

Σε ευχαριστώ και πάλι τόσο πολύ Κική μου!! Να συνεχίσει να ναι έτσι καλοτάξιδη η πορεία του βιβλίου σου, να συντροφεύει το νου και την καρδιά των αναγνωστών και με το καλό να σαλπάρουν και τα επόμενα βιβλία!!   😉 Να σαι καλά και πάντα δημιουργική κι εκφραστική όπως εσύ ξέρεις!! 🙂

Τώρα, φίλοι μου που μένετε Αθήνα, ήρθε η ώρα για απογείωση και προσγείωση σε θάλασσες κι ωκεανούς σοκολάτας!! Εντάξει προσθαλάσσωση, πείτε το κι έτσι!! 😉 Ετοιμαστείτε να ανέβει το ζάχαρο στα ουράνια αλλά κι η διάθεσή μας επίσης!!

Θα πάμε βόλτα στο εργοστάσιο και μουσείο σοκολάτας!!! Ναιιιιιιιιιιι!!!!!!!!! Στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo, στο Μαρούσι, άνοιξε από τις 7 Νοέμβρη ένα θεματικό πάρκο σοκολάτας!!! Σ ο κ ο λ ά τ α ςςςςςςς!!! Τι δεν καταλαβαίνεις;;;; Ακόμα  δεν έχω πάει αλλά μάλλον από βδομάδα ετοιμάζομαι και θα χω μπόλικο φωτογραφικό υλικό δικό μου.

Πάρτε τα παιδάκια σας, πάρτε φίλους κι οικογένεια και βουρ να ξανανιώσουμε παιδιά!! Το θεματικό πάρκο σοκολάτας λειτουργεί καθημερινά και θα ναι ανοιχτό και στις γιορτές, μέχρι τις 16 Φλεβάρη 2016!! Οπότε κι αν κάποιοι φίλοι δεν μένουν Αθήνα αλλά τους φέρει εδώ ο δρόμος τους, ας το έχουν υπόψην!! Μπείτε εδώ για να δείτε περισσότερες πληροφορίες για το ωράριο λειτουργίας, τις τιμές εισόδου και την πρόσβαση στο εκθεσιακό κέντρο της Helexpo. Επίσης εδώ διαβάζετε το σύνολο της παρουσίασης στο εργοστάσιο και μουσείο σοκολάτας, με αναδρομές στην ιστορία της σοκολάτας, εκπαιδευτικές ξεναγήσεις, μαθήματα γευσιγνωσίας κι εννοείται αγορά σοκολάτας!!

 

Σας στέλνω, τι άλλο, σοκολατένιο φιλί!! Να στε καλά, κι όσο γίνεται να το ρίχνουμε και στην τρελλή,ναι;; Γιατί αλλιώς.. Κλάφτα Χαράλαμπε πριν να μας κλάψουν οι ρέγγες!!! Μάκια και να μην ξεχάσω οι φωτό δεν μου ανήκουν, είναι από το site του εργοστασίου σοκολάτας!! Μμμμμμμμ…

 

 

 

 

 

Ε, και να ξερες Άλντους …

Ήταν το 1949 όταν πρωτοεκδόθηκε ένα βιβλίο που έμελλε να χαρακτηριστεί προφητικό. Συγγραφέας, Τζώρτζ Όργουελ. Τίτλος, 1984.

Για όσους φίλους δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο (παρακαλώ σπεύστε να το διαβάσετε ή να δείτε τουλάχιστον την ταινία), πρόκειται για ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα. Εδώ, οι άνθρωποι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση, 24 ώρες το 24ωρο, από την κυβέρνηση. Ζούνε υπό το καθεστώς του πολέμου κι βρίσκονται διαρκώς σε συνθήκες που καταπιέζουν τον εαυτό τους είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο. Η πιο χαρακτηριστική φράση του βιβλίου, που ναι γνωστή ως και σήμερα είναι η περιβόητη: ο Μεγάλος Αδερφός σε παρακολουθεί.

Παντού καιροφυλαχτεί η υπόνοια, ο φόβος ότι όχι μόνο αν πράξει αλλά κι αν ακόμα σκεφτεί κάποιος κάτι που δεν θα ήθελε ο Μεγάλος Αδερφός, αυτό θα ναι ολέθριο λάθος που τιμωρείται με βασανιστήρια ή κι ακόμα και με τον θάνατο. Δεν υπάρχει η έννοια της ελεύθερης βούλησης, της ελεύθερης και μη κατευθυνόμενης σκέψης. Κάθε υπόνοια ελευθερίας έχει καταπατηθεί πριν καν γεννηθεί.Έλεγχος υπό τον φόβο και το άγρυπνο βλέμμα του Μεγάλου Αδερφού.

Πολλά έχουν γραφτεί για το βιβλίο και πόσο προφητικό έχει φανεί στην σύγχρονή μας κοινωνία. Αλήθεια, έχουμε σκεφτεί ποτέ κατά πόσο ήμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε γεγονότα και καταστάσεις δίχως κατευθυντήριες γραμμές; Κατά πόσο άραγε πράττουμε έτσι; Κι είναι τελικά αλήθεια ότι έχει κάποιος πάνω από τον σβέρκο του κάποιον άλλον, ή μιαν ιδέα, ή μια δυσθεώρητη εξουσία που τον εξαναγκάζει να φέρεται ή να μην φέρεται ανάλογα;

Κάπου εδώ έρχεται ο Άλντους, που τα έγραφε πολύ νωρίτερα από τον Τζώρτζ και που τελικά, η σύγχρονη κοινωνία δικαιώνει το δικό του όραμα απόλυτα για την εξέλιξη της κοινωνίας. Και μη χειρότερα, θα πω εγώ..

Έτος, 1932. Συγγραφέας, Άλντους Χάξλεϋ. Τίτλος βιβλίου, Θαυμαστός καινούριος κόσμος. Δυστοπικό μυθιστόρημα κι αυτό, με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Μια εφιαλτική, προφητική ενατένιση ενός τέλειου τεχνοκρατικά πολιτισμού, μίας μελλοντικής κοινωνίας που βασίζεται στον φυσικό και ψυχολογικό καταναγκασμό. Εδώ μπαίνουν πιο ενεργά στο παιχνίδι της εξουσίας τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, η γενετική μηχανική. Σε αυτό το βιβλίο πια μιλάμε για την κατάκτηση του πολυπόθητου παραδείσου από τον άνθρωπο. Εδώ δεν υφίσταται απολύτως καμιά εξωτερική απειλή. Οι άνθρωποι ευημερούν ,ζουν με απόλυτη ασφάλεια. Οι ηδονές είναι διάχυτες ακόμα και από την παιδική ηλικία των ανθρώπων,  κι οι ίδιοι δεν έχουν φαινομενικά κανένα λόγο να διαμαρτυρηθούν, να επαναστατήσουν. Έννοιες και θεσμοί όπως πχ η οικογένεια, έχουν εκλείψει κι η συλλογική μνήμη είναι ανύπαρκτη. Είναι όμως πραγματική ή επίπλαστη αυτή η ουτοπική ευτυχία της κοινωνίας; Κι αν είναι επίπλαστη γιατί δεν ανησυχεί ο κόσμος; Γιατί δεν επαναστατεί;

Οι άνθρωποι αναπαράγονται τεχνητά και μαζικά σε κρατικά κέντρα επωάσεως και αναπτύσσονται μέσα σε φιάλες. Χωρίζονται από τη στιγμή της γονιμοποίησης σε τάξεις (Α, Β, Γ, Δ, Ε), ανάλογα με τον τελικό κοινωνικό και επαγγελματικό προορισμό τους. Τα ωάρια που ανήκουν στις τρεις κατώτερες τάξεις κλωνοποιούνται δημιουργώντας φουρνιές ομοιόμορφων ανθρώπων, που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες σε εργοστάσια. Τον τυποποιημένο αυτόν κόσμο αναστατώνει ο Τζον, νεαρός που γεννήθηκε σε «καταυλισμό αγρίων» και μεγάλωσε διαβάζοντας Σαίξπηρ. «Πόσο πανέμορφη είναι η ανθρωπότητα!» λέει, όπως η Μιράντα στην «Τρικυμία» του Σαίξπηρ. «Ω, θαυμαστέ, καινούργιε κόσμε», αναφωνεί.

Το μυθιστόρημα οφείλει τον τίτλο του ακριβώς σε αυτήν τη φράση από την τραγωδία του Σαίξπηρ, ο οποίος είναι απαγορευμένος στο Παγκόσμιο Κράτος επειδή η ανάγνωση των έργων του διεγείρει τα πάθη και αναστατώνει την ψυχή. Θύμα λογοκρισίας έπεσε και το μυθιστόρημα του Χάξλεϋ: το 1932 απαγορεύτηκε στην Ιρλανδία για τη γλώσσα του και διότι αντιτίθεται στη θρησκεία και στην οικογένεια· μεταξύ 1932 και 1937 είχε απαγορευθεί στην Αυστραλία· το 1967 απαγορεύτηκε στην Ινδία ως έργο «πορνογραφικό». Στις ΗΠΑ προκαλεί σταθερά -σύμφωνα με στοιχεία του Συνδέσμου Αμερικανικών Βιβλιοθηκών- πολλές ενστάσεις… (πηγή)

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν σκιτσάκια, ευτυχώς και μεταφρασμένα, που συγκρίνουν τα δυο αυτά βιβλία στο είδος της κοινωνίας που το καθένα θεωρεί ότι θα επικρατήσει μελλοντικά:

Δεν είναι τραγική η διαπίστωση ότι ο Χάξλεϋ είχε απόλυτο δίκιο τελικά; Μήπως δεν το ζούμε στην καθημερινότητά μας; Αυτήν την αποχαύνωση. Αυτόν τον υπέρμετρο βομβαρδισμό πληροφοριών που μόνο ενεργητικούς δεν μας καθιστούν. Αυτήν την μαζική προβατοποίηση μέσω της τηλεόρασης. 

Κάτσε να δεις πως το πε κι ο Άλντους: Θα σας αρέσει η σκλαβιά σας, θα στε δούλοι με την συναίνεσή σας..

Για τους φίλους που θα θελαν να διαβάσουν ή να ξαναδιαβάσουν το βιβλίο Θαυμαστός καινούριος κόσμος, το βρήκα ελεύθερο στο διαδίκτυο εδώ. Η ανάρτηση, απλά τροφή για σκέψη. Το μέλλον είναι σήμερα. Σας φιλώ! Για την ιστορία, τα βιβλία τα πρωτοδιάβασα στα 18,19 για μια εργασία, στο μάθημα της Πολιτικής Κοινωνιολογίας. Στα 30 τόσο όμως έχοντας άλλα μάτια, ήταν διαφορετική η ανάγνωση…