Tag Archive | περιοδικό Bibliotheque

Η Υπόσχεση

                                                                                (Kme shoes 2 by Nigel Short)

 

«Σε αγαπάω αγάπη μου, σε αγαπάω σου λέω».
Ο Παύλος γέλασε.
«Μη γελάς, μη γελάς».
Της έκλεισε το στόμα με τα χέρια του.
«Σώπα μικρό μου, σώπα».
«Αν πάθεις κάτι θα πεθάνω, ακούς. Αν πάθεις κάτι θα σε σκοτώσω».
Κι ο Παύλος συνέχισε να γελάει.
«Λιζάκι μου, τι ξέρεις εσύ μάτια μου από αγάπη; Σε λίγα χρόνια, τι χρόνια, μήνες, θα τον ξεχάσεις τον Παύλο σου. Κι όταν κλείσω τα μάτια το γεροψοφίμι…»
«Σκάσε. Σκάσε σου λέω, δεν καταλαβαίνεις. Εσύ δεν ξέρεις να αγαπάς, εσύ».
«Σώπα καρδιά μου, μη κλαις, σώπα. Εντάξει. Εγώ δεν ξέρω να αγαπώ. Έτσι σου το λέω να δω τι θα πεις».
«Αφού ξέρεις», έλεγε μέσα σε λυγμούς η Λίζα. «Ξέρεις».
Ήξερε ο Παύλος, αλλά δεν χόρταινε να την ακούει να του εξομολογείται τον έρωτα της.
«Δεν με αγαπάς».
«Σε λατρεύω».

 

Έτσι περνούσαν οι μέρες. Και οι νύχτες. Έτσι κύλησαν δυο χρόνια.
Ο Παύλος όταν γνώρισε την Λίζα ήταν ήδη χωρισμένος. Περιπετειούλες έψαχνε. Δεν κορόιδευε τον εαυτό του ούτε τις εκάστοτε συντρόφους του. Το ξεκαθάρισε και στην Λίζα. Όσο κρατήσει. Κάπως έτσι η Λίζα έγινε Λιζάκι. Και δεν την ενοχλούσε και καθόλου. Συμφώνησε κι εκείνη. Όσο πήγαινε. Αυτός είχε και δυο παιδιά στην ηλικία της. Τι κατάλαβε κι εκείνη με τους έρωτες; Αισίως φτάσανε στην βδομάδα και μετά χωρίσανε σαν να μην υπήρξαν ποτέ εραστές.
Πάνω στο μήνα κάποιο βράδυ, για ανεξήγητο λόγο, του τηλεφώνησε να βρεθούν. Κάνανε έρωτα και μετά έπεσε στην αγκαλιά του κι έκλαιγε. Του τα είπε όλα. Ακόμα κι όσα έκρυβε από τον εαυτό της. Κι εκείνος γέλαγε και της σκούπιζε τα δάκρυα.
«Σώπα Λιζάκι μου», τότε το άκουσε για πρώτη φορά και από τότε δεν χόρταινε να το ακούει.«Δεν θέλω να πάθεις τίποτα, σου λέω. Τίποτα. Εγώ να φύγω πρώτη καρδιά μου, εγώ να φύγω πρώτη».
«Τώρα κάνεις σαν παιδί. Ακούς τι λες; Έλα εδώ μωράκι μου. Έλα να σου πω», και την τράβηξε κοντά του στο κρεβάτι και κάτι της ψιθύρισε.
«Όχι Παύλο μου, όχι», του φώναζε γοερά. «Σε παρακαλώ ότι θες, όχι αυτό. Όχι αυτό. Δεν μπορώ Παύλο μου, δεν μπορώ».
«Αν με αγαπάς κουτάβι αυτό θα κάνεις. Για να ‘μαι καλά. Δεν θες να ‘μαι καλά»;
Ακούμπησε το κεφάλι της στην χούφτα του κι έτριψε για λίγο εκεί το μάγουλό της. Ο Παύλος έγειρε πάνω της και της φίλησε τα μάτια.
«Νοστιμιά μου, νοστιμιά μου εσύ. Από σένα θα πάω. Από σένα».

 

Τέσσερις μήνες μετά χτύπησε το τηλέφωνο.
«……….»
«Πότε;»
«………»
«Που τον έχουν;».
«…….»
«Έρχομαι».

 

Δεν κατάλαβε πότε βρέθηκε στο δωμάτιο. Δεν είχε σημασία. Να τον δει. Μόνο να τον δει. Έξω στο διάδρομο κόσμος. Τα παιδιά του, λίγοι συνάδελφοι κι η πρώην γυναίκα του. Έπεσε αυθόρμητα στην αγκαλιά της χωρίς ανταπόκριση.
«Πότε έγινε; Πως; Χθες ήταν καλά. Μιλούσαμε κι ήταν καλά.»
Θυμήθηκε μια φορά που ήταν μαζί στο κρεβάτι και σηκώθηκε να πιει λίγο νερό. Όταν επέστρεψε έσκυψε να τον φιλήσει και τον ένιωσε ακίνητο. Η καρδιά της χτυπούσε έντονα. Το στέρνο του δεν ανασηκωνόταν.
«Παύλο μου», τον σκούντησε. «Παύλο», ούρλιαξε κι η φωνή της έτρεμε. Και εκείνος άνοιξε τα μάτια χαμογελαστός, σχεδόν περήφανος που την αναστάτωσε.
«Είσαι μαλάκας, ακούς. Κωλόγερε. Να ψοφήσεις, ρε. Να ψοφήσεις. Χέστηκα για σένα. Γαμημένε κωλόγερε που νομίζεις ότι… Δεν δίνω δεκάρα για σένα. Ψόφα. Ψόφα».
Εκείνο το βράδυ δεν την άφησε από την αγκαλιά του και της ζήταγε συγνώμη μέχρι να κοιμηθεί.
Δεν πήρε από κανένα απάντηση. Τους κοιτούσε σαν χαμένη. Της ήταν όλοι άγνωστοι και ήταν για όλους  ανεπιθύμητη. Μπήκε δειλά στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι κάποιος που έμοιαζε με τον Παύλο της. Τον πλησίασε. Πίσω της άκουγε φασαρία.
Ήθελε να φιλήσει τα χείλη του μα την εμπόδιζε η μάσκα οξυγόνου.
«Κοιμάσαι;», του ψιθύρισε. «Εγώ είμαι».
Δεν πήρε απάντηση.
«Βγες έξω. Άκουσες; Βγες έξω τώρα. Δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ».
Ένα χέρι την τράβηξε με μανία προς την έξοδο. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει.
«Γγγκκκκγγκκκ», ακούστηκε από το κρεβάτι.
Όλοι κοιτάξανε τον Παύλο. Προσπάθησε με κόπο να κουνήσει το αριστερό του χέρι. Έμοιαζε θυμωμένος. «Γκκκκκγγγκλλλζζζ», και κοιτούσε το Λιζάκι.
«Εδώ είμαι ζωή μου, εδώ είμαι ανάσα μου. Ηρέμησε. Όλα καλά θα πάνε ηρέμησε», έτρεξε προς το μέρος του και του κράτησε σφιχτά το χέρι.
Έκανε νόημα με το κεφάλι του και τα μάτια του να βγουν οι υπόλοιποι έξω αλλά κανείς δεν σεβάστηκε την επιθυμία του. Προσπάθησε να της μιλήσει αλλά ήταν ακατανόητα τα λόγια του. Της έσφιξε με όση δύναμη του είχε απομείνει το χέρι και την κοίταξε επίμονα στα μάτια. Κι εκείνη κατάλαβε. Του φίλησε τρυφερά το χέρι κι έγνεψε καταφατικά.

 

 

«Ναι;»
«……»
«Κατάλαβα».
«……»
«Πρέπει να κλείσω. Θα μου καεί το φαϊ». 
 
Όταν μπήκε στην εκκλησία ένιωσε όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω της. Το κεφάλι της βούιζε, τα μηνίγγια της σαν χταπόδια που τα χτυπούσαν στα βράχια. Δεν χαιρέτησε κανένα. Άναψε ένα κερί, έκανε το σταυρό της κι έκατσε στα τελευταία καθίσματα μόνη της. Δεν πήγε μπροστά να τον δει. Μετά. Δεν της κράτησε κανείς θέση μπροστά. Μόνο η οικογένεια. Ντυμένη στα μαύρα όλοι τους. Με δάκρυα στα μάτια. Όλοι τους. Όχι εκείνη.
«Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Σηκώθηκε αμήχανα από την θέση της κι έκανε αργά τον σταυρό της. Έκατσε κι έσκυψε το κεφάλι της. Ο παπάς είχε ήδη ξεκινήσει να ψέλνει την νεκρώσιμη ακολουθία. Δεν μπορούσε να τον παρακολουθήσει. Κάπου κάπου τον άκουγε και μετά χανόταν πάλι στις σκέψεις της.
«Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῷ. Ἀλληλούϊα.
Ἐνύσταξεν ἡ ψυχὴ μου ἀπὸ ἀκηδίας, βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου. Ἀλληλούϊα».
Ζαλίστηκε. Η μυρωδιά από το λιβάνι, από τα λουλούδια, η αποπνικτική ζέστη. Έπιασε το κεφάλι της, έσταζε ο ιδρώτας στον σβέρκο της.
«Ἐτι δεόμεθα ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ κεκοιμημένου δούλου τοῦ Θεοῦ , καὶ ὑπὲρ τοῦ συγχωρηθῆναι αὐτῷ  πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καὶ ἀκούσιον».
«Τίποτα να μη σου συγχωρεθεί κάθαρμα, τίποτα», άρχισε να μονολογεί το Λιζάκι από το τελευταίο κάθισμα. Έσφιξε με το δεξί της χέρι την μπροστινή καρέκλα και βαριαναστέναξε.
«Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ἡ ζωή, καὶ ἡ ἀνάπαυσις τοῦ κεκοιμημένου δούλου  σου , Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
«Γαλήνη να μην βρεις».
Κοίταξε ψηλά και το αριστερό της χέρι ψηλάφισε ανάμεσα στα πόδια το εσώρουχό της. Δεν την ενδιέφερε αν εκείνη την ώρα την κοίταζε κανείς. Αδιαφορούσε. Σε λίγο τα δάχτυλά της γλιστρούσαν στον κόλπο της.
«Σός εἰμι ἐγώ, σῶσόν με, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα. Ἐλέησόν με, Κύριε».
Το χέρι της τώρα ταξίδευε. Για μια στιγμή ήταν σίγουρη ότι ήταν δικό του.
«Παύλο μου. Παύλο μου».
«Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν. Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν. Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν».

«Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοὶ τῷ θανόντι, εὐχαριστοῦντες Θεῷ·…».
Σε λίγο όλοι σηκώθηκαν. Αρκετοί βγήκαν έξω αλλά οι περισσότεροι έκατσαν στην ουρά, ο ένας πίσω από τον άλλον να φιλήσουν για τελευταία φορά τον νεκρό.
Το Λιζάκι προχώρησε μπροστά, στην ουρά κι αυτή. Τους συγγενείς δεν τους συλλυπήθηκε. Αδιαφόρησαν επιδεικτικά με την παρουσία της.
Κάποια στιγμή βρέθηκε κοντά του. Φορούσε ένα λευκό φόρεμα και ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες. Χάιδεψε απαλά το φέρετρο και προσπάθησε να αναγνωρίσει το κορμί που λάτρεψε κάτω από τον σωρό με τα λουλούδια. Μάταια. Τον κοίταξε και της φάνηκε ότι της χαμογελούσε πάλι πονηρά. Δεν τον φίλησε μόνο ακούμπησε τα δάχτυλά της στο στόμα του και προσπάθησε να τα εισβάλλει στη γλώσσα του.
«Αυτό για να μη ξεχάσεις ποτέ τι έχασες», του ψιθύρισε κι έφυγε γελώντας.

Το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι, μόνη της αγκαλιά με το μαξιλάρι. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό. Κουφόβραση. Τα φώτα σβηστά από ώρα.
«Φοβάμαι. Που είσαι; Φοβάμαι. Εγώ την κράτησα την υπόσχεσή μου. Ότι μου ζήτησες». Δάγκωσε το μαξιλάρι με δύναμη και το έβαλε ανάμεσα στα πόδια της. Μόνο τότε έκλαψε το Λιζάκι.
«Ανάθεμά σε, ανάθεμά σε».

 

α’ δημοσίευση στην bibliotheque

 

Μια στάση για Ολιγόλεκτα!!

                                                (πηγή: bibliotheque )

Δεν υπάρχει κανείς λόγος να επικαλεστούμε παγκόσμια συμβάντα της Μικροαφήγησης για να δικαιολογήσουμε το ενδιαφέρον για ένα είδος που από της συμπεριφορές μας στα κοινωνικά δίκτυα έχει μπει σε πρακτική, ούτε να θυμηθούμε το αρχαίο λακωνίζειν, που εκτός από οιάκισμα γραφής υπήρξε και ανακλήθηκε ως οικάκισμα βίου.
Τα Ολιγόλεκτα είναι μια ανοιχτή πρόσκληση για γραφή προς ανάγνωσιν και όχι για τη γραμματολογία και της Ιστορίες της Λογοτεχνίας που είναι κάποτε το καταφύγιο των μετρίων.
Απαιτούν ένα τεχνικό όριο, πάντα αυθαίρετο, και γι αυτό εμείς διαλέξαμε τον αριθμό των 172 γραμμάτων, μήκος που έχει η μεγαλύτερη λέξη της Ελληνικής, στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη.
Όσοι συμμετέχουν θα στείλουν από πέντε  Ολιγόλεκτα και θα κάνουμε μια Ανθολογία που θα βγει σε ψηφιακό βιβλίο. Ο τελικός σκοπός είναι να διαδοθεί στο εξωτερικό σε μεταφραστές εκ της Ελληνικής σε άλλες γλώσσες. Έτσι για να δώσουμε ένα στίγμα στο Παγκόσμιο χωρίο.

Αυτή ήταν η πρόσκληση της Bibliotheque , που πλέον έχει λήξει η διορία, το κάλεσμα για να αναμετρηθούμε με την οικονομία των λέξεων και να δημιουργήσουμε μικροκείμενα μέχρι 172 γράμματα!!

Είχα την τιμή και την χαρά να στείλω κι εγώ τις δικές μου συμμετοχές, πέντε τον αριθμό, σε αυτήν την συλλογική προσπάθεια και δηλώνω κατενθουσιασμένη από τον πλούτο των κειμένων που συγκεντρώθηκαν!!

Μπορείτε να απολαύσετε εδώ όλα τα δείγματα των συμμετοχών https://marilenaspotofart.wordpress.com/2013/12/17/oi-simmetoxes-sta-oligolekta-anoikti-prosklisi-tis-bibliotheque/.

Διαφορετικά μπορείτε να τα δείτε κι απευθείας στην ιστοσελίδα της bibliotheque , στο κομμάτι που αφορά γενικά μικροκείμενα που έχουν σταλεί, http://bibliotheque.gr/?cat=435.

 

Αυτές είναι οι συμμετοχές μου! Σας φιλώ γλυκά κι εύχομαι καλό σαββατοκύριακο σε όλους!!

1)   Παντομίμα

Τη μέρα κύριος σωστός. Αδάμ.

Το βράδυ λύσσα κακιά. Λέγε με Εύα.

Κάποια στιγμή έχασε τη μπάλα.

«Η Εύα με ξεγέλασε Κύριε».

Ποια Εύα απόρησε ο Θεός;  

Δεν θέλει και πολύ από ντραγκ κουίν σε ντράμα κουίν.

 

2) Θυμάμαι σε κάποια γενέθλια

    μου χάρισαν την κλίνη του Προκρούστη.

    Bαθμιαία  ενέδωσα να συλλέγω λείψανα και γόπες.

    Είναι παλιά η συνταγή. Από τα χρόνια της Εύας.

    Ακόμα ξερνώ τα κουκούτσια του μήλου.

                                                    

3)Πιθηκίζω πρότυπα πρωτότυπα, έπειτα μπερδεύεται η γλώσσα μου ιδιότυπα.  Θα φταίει που επιμένω σε αρχέτυπα κοινότοπα. Ποιος είμαι;

 

4) Ντύθηκε στο χρώμα της χρυσόμυγας. Στο δεξί καρπό ασημένιο ρολογάκι.

Αθόρυβα πλησίασε το ποδήλατο.

«Έχεις ώρα;». Το μάτι της έπεσε στα ανοιχτά του πόδια.

«Κι ο μπαμπάς σου έχει τέτοιο.»

Δεν ξανάβαλε ρολόι.

 

 

5)Ήταν μελαχρινός και προτίμησε να πετάξει με αεροπλάνο.

 

 

 

Εκ γενετής

                                                               …dream catcher… by Jacqueline Dreyer

Αφού ξεγέλασα το αρχαίο άλογο

         γεννήθηκα από τα σπλάχνα του

         με τα χέρια ψηλά

κάποιο μεσημέρι

κείνες τις μέρες

των κυνικών καυμάτων

Κι όταν οι διεσταλμένες κόρες

    αντίκρισαν ανάγλυφο

    το μοιροχάρτι στην παλάμη

εκπλήρωσα τον σκοπό μου

την ώρα που ο Κέρβερος

      έγλυφε με στοργή

τους άπνους γόνους 

 

  (α’ δημοσίευση στην bibliotheque )

 

 

Οι συμμετοχές στα ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ- ανοιχτή πρόσκληση της bibliotheque

Προλαβαίνετε να στείλετε μέχρι τέλη Δεκέμβρη τις συμμετοχές σας στην bibliotheque!!

Αντιγράφω από την πηγή:

αναζητούμε τολμηρούς συγγραφείς, να αναμετρηθούν με την οικονομία των λέξεων, με πέντε μικροδιηγήματα ο κάθένας με στόχο την έκδοση μιας μεγάλης ανθολογίας. στείλτε μας τα κειμενα σας στο bibliotheque.open@gmail.com

Μικροκείμενα μέχρι 172 γράμματα!!

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τις μέχρι στιγμής  συμμετοχές!! Απολαύστε υπεύθυνα !!! Σας φιλώ!!!

ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ – ανοιχτή πρόσκληση της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ

Εντάξει επειδή ξέρω τι αστέρια κυκλοφορούν κι οπλοφορούν στη γειτονιά ρίξτε και μια ματιά εδώ όποιος ενδιαφέρεται!!

Εν ολίγοις αντιγράφω από την πηγή ( bibliotheque) :

Δεν υπάρχει κανείς λόγος να επικαλεστούμε παγκόσμια συμβάντα της Μικροαφήγησης για να δικαιολογήσουμε το ενδιαφέρον για ένα είδος που από της συμπεριφορές μας στα κοινωνικά δίκτυα έχει μπει σε πρακτική, ούτε να θυμηθούμε το αρχαίο λακωνίζειν, που εκτός από οιάκισμα γραφής υπήρξε και ανακλήθηκε ως οικάκισμα βίου.
Τα Ολιγόλεκτα είναι μια ανοιχτή πρόσκληση για γραφή προς ανάγνωσιν και όχι για τη γραμματολογία και της Ιστορίες της Λογοτεχνίας που είναι κάποτε το καταφύγιο των μετρίων.
Απαιτούν ένα τεχνικό όριο, πάντα αυθαίρετο, και γι αυτό εμείς διαλέξαμε τον αριθμό των 172 γραμμάτων, μήκος που έχει η μεγαλύτερη λέξη της Ελληνικής, στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη.
Όσοι συμμετέχουν θα στείλουν από πέντε  Ολιγόλεκτα και θα κάνουμε μια Ανθολογία που θα βγει σε ψηφιακό βιβλίο. Ο τελικός σκοπός είναι να διαδοθεί στο εξωτερικό σε μεταφραστές εκ της Ελληνικής σε άλλες γλώσσες. Έτσι για να δώσουμε ένα στίγμα στο Παγκόσμιο χωρίο.

Όσοι λοιπόν επιθυμούν ας στείλουν τις συμμετοχές τους. Η νέα τεχνολογία μας απαλλάσσει από τις δουλείες της στενότητας του χώρου που υπήρξε η πρόφαση μιας ορισμένης μίζερης δημοσιότητας. Μόνο κριτήριο η ποιότητα των κειμένων και η απόλαυση ελευθερίας προς γραφήν. Περιμένουμε.
στείλτε μας τα κειμενα σας στο bibliotheque.open@gmail.com
 
Μάκια μάκια ομορφιές μου όμορφες!!! ♥
 
Δείτε εδώ τις πρώτες συμμετοχές κι η διορία είναι μέχρι τέλη Δεκεμβρίου!!!
 
 
 
 

 

 

Χρυσή Ευκαιρία

Ζητείται κατοικίδιο ίνα εγκατασταθεί επί μονίμου βάσεως

σε κλουβί διαστάσεων 7×9,
υπερπολυτελές και βάρους μείον 33 γραμμαρίων
άνευ επιπλώσεως, άνευ κοινοχρήστων,
επαρκές, πλήρως ανακαινισμένο κι ετοιμοπαράδοτο,
με ολοκαίνουρια κλειδαριά, κατάλληλο για μεταφορές
με αεροπλάνο, καράβι, τρένο, αμάξι, λεωφορείο.
Για όσους καλέσουν εντός 24ώρου
προσφέρεται επ’ άπειρον και δωρεάν κάτοχος κλειδιού
έχων άδεια φύλαξης και μηδενικό προσωπικό συμφέρον
ίνα τελεί καθήκοντα όπως: παρεμπόδιση εξόδου,
απαγόρευση συγκατοίκησης, μετακίνησης ή απομάκρυνσης
από τον τόπο διαμονής, ανελλιπής παρακολούθηση
επί καθημερινής βάσεως ίνα αποτρέψει
με τόλμη κι αποφασιστικότητα
λαθραίες ελεύσεις ή ανεπιθύμητες εξόδους.
Εν η περιπτώσει το εν λόγω κατοικίδιο
αντιδράσει, θα υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του
που είναι η εξ ολοκλήρου κάλυψη του κλουβιού
δια σινδόνος ή άλλου υλικού έως ότου ο κάτοχος του κλειδιού
αποφασίσει δίκαια να απομακρύνει το σκέπαστρο.
Θα προτιμηθούν κατοικίδια πρόθυμα να εξασκήσουν
την ολιγολογία ή και την σιωπή καθότι ο κάτοχος του κλειδιού
έχων ευαίσθητα ώτα παρεκτρέπεται θηριωδώς
στο άκουσμα περιττών κι ανούσιων λέξεων
ακόμη και σκέψεων.

Σοβαρές προτάσεις μόνο.
Αποκλείονται κατοικίδια
φέροντα να έχουν επτά ζωές
καθότι ο κάτοχος του κλειδιού διαθέτει μόνο μία.

 

 

Αυτή  ήταν η συμμετοχή μου για το παιχνίδι που οργανώνει η Φλώρα , Παίζοντας με τις λέξεις. Συγχαρητήρια πολλά στις 3 νικητήριες ιστορίες! Αν θέλετε να τις διαβάσετε μπορείτε να δείτε εδώ.

Συγχαρητήρια στην Φλώρα για την διοργάνωση του παιχνιδιού!

Πολλά μπράβο και συγχαρητήρια αξίζουν επίσης σε όλες τις συμμετοχές και στους δημιουργούς τους για το κέφι, την έμπνευση και τη δική τους κατάθεση στο παιχνίδι!

Σας ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και τις ψήφους!

Το κείμενο αναρτήθηκε στο διαδικτυακό περιοδικό Bibliotheque, το οποίο κι ευχαριστώ για την φιλοξενία!