Tag Archive | σκέψεις

Ήσουν το όνομά μου…

Την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το τραγούδι με τράβηξε η Μποφίλιου φυσικά, η φωνάρα της που θα ταν εγγύηση ότι κι αν άκουγα να τραγουδά, αλλά κι ο τίτλος του. Και πάτησα το play κι άρχισαν από τις πρώτες λέξεις, από τις πρώτες νότες να τρέχουν δάκρυα στα μάτια. Είχα ανατριχιάσει ολόκληρη και με το τέλος του τραγουδιού έτρεξα να δω ποιος έγραψε τους στίχους αυτούς. Ποιος κατάφερε να αποτυπώσει χωρίς να με ξέρει αυτό που νιώθω. Λες και το χα παραγγείλει αποκλειστικά για σένα. Δεν είναι υπέροχο αυτό;; Κι έπειτα το πε κι ο Σεφέρης πρώτα, είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. Δεν είναι υπέροχο αυτό;;

Τον επόμενο Φλεβάρη κλείνουν 20 χρόνια από τότε που έφυγες. Δεν έκατσα ποτέ να υπολογίσω πόσο χρονών θα σουν τώρα, τι σημασία θα είχε; Μου φτάνει να ξέρω πως εκεί που είσαι , είσαι καλά, έχεις γαλήνη. Κι έχω κι εγώ γαλήνη ξέροντάς το. Και ξέρεις πως το ξέρω και κανείς δεν θα με πείσει ποτέ για το αντίθετο. Γιατί σε έχει κοντά Του και σε προσέχει και μας προσέχεις κι εσύ. Και σε αγαπάω ακόμα και μου λείπεις. Δεν σε σκέφτομαι στα δύσκολα, δεν μου λείπεις στα δύσκολα. Όχι.. Στα ωραία μου λείπεις. Στις χαρές μου λείπεις περισσότερο. Που δεν είσαι εκεί, παρουσία φυσική, να με αγκαλιάσεις, να με φιλήσεις, να με κοιτάξεις και να μου πεις ότι θες. Δεν είσαι εκεί να μοιραστώ την χαρά και την λαχτάρα μου. Δεν είσαι εκεί. Σε αυτά τα τολμήματά μου, στα ρίσκα μου, στην χαζομάρα μου, δεν είσαι εκεί. Κι ας είναι όλοι όσοι θέλω και θέλουν εκεί, εγώ σκέφτομαι εσένα που λείπεις. Πόσο εγωίστρια, ε; Και συγχρόνως το ξέρω πως είσαι κάπου εκεί γύρω. Κάπου και μετά λέω μου φτάνει κι αυτό.

Δεν ξέρω αν το ξέρεις, που σίγουρα το ξέρεις δηλαδή, αλλά όταν έφυγες πήρες και κάτι από μένα μαζί σου. Κάτι από την καρδιά μου, κάτι από την ψυχή μου το πήρες μαζί σου όταν έφυγες και δεν θα μάθω ποτέ πως θα ήμουν τελικά, ποια θα ήμουν αν ήσουν ακόμα εδώ. Εγωίστρια, ε; Αυτήν την γυναίκα, αυτήν την Μαριλένα δεν θα την γνωρίσω ποτέ γιατί έμεινε πίσω κάποια άλλη Μαριλένα που ακόμα την μαθαίνω. Βαρέθηκα να ρωτάω πως θα μουν αν… Τι θα έκανα αν… Αν ήσουν εδώ. Το μαθα από τα 16 και λίγο νωρίτερα, η ζωή είναι σκάσε και κολύμπα. Έτσι είναι. Σκάσε και κολύμπα και μάθε να ζεις με το κενό και με τα αγκάθια σου. Θέλει πολλή δουλειά να το κατακτήσεις αλλά το κατακτάς. Προχωράς, μαθαίνεις,συμβιβάζεσαι, πολεμάς, χάνεις, νικάς κι όπως κι αν έχει πάντα συνεχίζεις. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι μωρέ..

Σε αγαπώ και σε αγαπάω. Πολύ. Πάντα. Γιατί είσαι δυο φορές μάνα μου, γιαγιά μου…

 

Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν κι έχουν κι αγαπημένους που γιορτάζουν, να τους χαίρονται!! Σας ευχαριστώ πολύ κι όσους με σκέφτονται και στο δεύτερο όνομα!! Διπλοθεσίτισσα στην γιορτή!! 🙂

Κι όσοι αγαπημένοι έχουν φύγει και τους μνημονεύετε μέρα που είναι, να το ξέρετε, είναι πάντα κοντά μας και μας προσέχουν!

 

Hello March!!

Αποτέλεσμα εικόνας για hello march

 

Καλησπέρα σας και καλό μας μήνα!!! Τι καλά που σιγά σιγά μπαίνει η Άνοιξη!! Μπορεί να μαι παιδί του χειμώνα αλλά χρειάζομαι κι εγώ ήλιο να παίρνω δόσεις αισιοδοξίας ρίχνοντας απλά μια ματιά στο γλυκό ανοιξιάτικο φως!! Ξέρω, Μάρτης γδάρτης λένε αλλά δεν παύει να ναι μια αστείρευτη πηγή ενέργειας και φωτεινής δόνησης το φως!!

Ο Φλεβάρης ήταν ένας περίεργος μήνας.. Με κρεβάτωσε αρκετές φορές με συνάχια, λαρυγγίτιδες, κάτι ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα που με αποφόρτισαν αρκετά. Όλα όμως κάνουν τον κύκλο τους κι έτσι πρέπει και ξανά μανά σκάμε και κολυμπάμε γιατί έτσι έχουν τα πράγματα και έτσι πρέπει!! Στον αντίποδα φυσικά κι υπήρχαν όμορφες δημιουργικές μα και ζόρικες στιγμές ταυτόχρονα αλλά πόσο συναρπαστικό είναι να βουτάς σε βαθιά νερά (όποια κι αν είναι αυτά) και να αναδύεσαι φρέσκος, αναζωογονημένος άνθρωπος!!

Πολύ πάρλα έριξα φτάνει!! Και δεν ήμουν κι εντάξει στις επισκέψεις μου στα blogs σας αλλά θα επανορθώσω άμεσα!! Αυτές τις μέρες ήρθε και μια παραγγελία που περίμενα για τα ντεκουπαζικά μου και θα χω να σας δείξω κι εκεί διάφορα!! Τι άλλα έκανα;; Α είδα ωραίες παραστάσεις που θα σας αναφέρω σε επόμενες αναρτήσεις, διάβασα και λίγες ποιητικές συλλογές και συνέχισα να ψάχνω για δουλειά αλλά εις μάτην… Υπομονή κι επιμονή, ξέρετε!!

Περιττό να σας πω πόσο εξαιρετικά και συναρπαστικά εξελίσσεται το συλλογικό μας διήγημα, Το κόκκινο νυφικό!! Για όσους δεν το έχετε διαβάσει ακόμα ή έχετε χάσει κάποιες συνέχειες είναι ευκαιρία να ρίξετε μια ματιά και να αφεθείτε στην πλοκή του με πρόσφατη προσθήκη την συνέχεια από την Αλεξάνδρα μας!!

 

 

 

 

 

Συμμετέχουν οι εξής bloggers:

 

  1. Μαριλένα από https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  3. Μαριάννα από https://onirokosmos-art.blogspot.gr/
  4. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  5. Μαρία Κανελλάκη από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Μαρία Νικολάου από http://tokeimeno.blogspot.gr/
  7. Memaria από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  8. Γιάννης από http://idipoton.pblogs.gr/
  9. Αλεξάνδρα από http://abuttononthemoon.blogspot.gr/
  10. Άννα από http://kloanna.blogspot.gr/
  11. Κλαυδία από http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/
  12. Χριστίνα από http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/

 

Το ευρηματικό αυτό βιντεάκι είναι μια δημιουργία του Γιάννη μας που συμμετέχει κι εκείνος στην συλλογική αυτή ιστορία μας!! Πόσο σας ευχαριστώ όλους!!! Μα όλους!!!

Σας φιλώ, να στε καλά, να σας προσέχετε και να κάνετε πράγματα που αγαπάτε (πολλές προστακτικές το ξέρω αλλά είναι της παράκλησης!!! 😉 ) Καλή Σαρακοστή με υγεία και καλό μας μήνα με χαμόγελα!!! ❤

 

 

Καλή χρονιά 2017!!

Αποτέλεσμα εικόνας για 2017 year

 

Έφτασε πάλι αυτή η μέρα, η τελευταία κάθε χρονιάς, που πηδάμε το σκαλοπατάκι αποχαιρετώντας τον παλιό τον χρόνο καθώς καλοσωρίζουμε τον καινούριο!! Δεν θα σας πω ψέματα, με τόσα που έγιναν και γίνονται δεν θεωρώ ότι ξαφνικά όλα θα πάνε προς το καλύτερο με την αλλαγή του λεπτοδείκτη, όμως θέλω και πρέπει να διατηρώ την αισιοδοξία μου για ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον! Και φυσικά όχι απλά να το εύχομαι αλλά και να προσπαθώ με πράξεις να το επιτύχω.

Όλοι μας καθημερινά, δίνουμε τον δικό μας προσωπικό αγώνα στην ζωή. Αγώνα να ανταπεξέλθουμε με τα επαγγελματικά, τα προσωπικά, τα οικογενειακά, σε θέματα υγείας. Αγώνα να ανταπεξέλθουμε με τους γύρω μας, με τον κοινωνικό μας περίγυρο. Ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μα υπάρχουν και τα όμορφα. Αυτά που θέλουμε να αποχτήσουμε ή να διατηρήσουμε. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στα υλικά αγαθά. Ή για να είμαι πιο σωστή όχι μόνο σε αυτά, γιατί κακά τα ψέματα όλοι θέλουμε να έχουμε το σπίτι μας και να έχουμε χρήματα να τα φέρνουμε βόλτα. Μιλάω για τις ανθρώπινες, πολύτιμες στιγμές με τους αγαπημένους που ποτέ δεν είναι δεδομένοι. Μιλάω για αγκαλιές και χαμόγελα και βλέμματα που προσφέρονται απλόχερα και ζεσταίνουν το είναι σου. Μιλάω για αυτήν την πληρότητα που νιώθει η ψυχή όταν βιώνει δονήσεις αγάπης. Γι αυτό το ανατρίχιασμα στο δέρμα που ριγά κάθε άκρη και κάθε πόρο μας. 

Αν κάθε καινούρια χρονιά φέρνει και παίρνει σε όλους κι από όλους μας, τότε εύχομαι μέσα από την ψυχή μου το 2017 να φέρει σε όλους ότι χρειάζεται κάποιος για να νιώσει πλήρης. Ευτυχισμένος. Ολόκληρος. Να φέρει εργασία, να φέρει αγάπη, να φέρει υγεία, να φέρει ένα παιδί. Να φέρει ανακούφιση, να φέρει χαμόγελα, να φέρει έμπνευση, να φέρει δημιουργικότητα. Να φέρει ένα χάδι, να φέρει μια συγνώμη, να φέρει οίκτο και συμπόνοια.

Κι ας πάρει λύπες, ας πάρει πίκρες. Ας πάρει πόνο και δάκρυα. Ας πάρει ματαιώσεις και εμπόδια. Ας πάρει εγωισμούς και παρεξηγήσεις. Ας πάρει μοναξιά, ας πάρει ψέματα. Ας πάρει οτιδήποτε περιττό και μάταιο. Ας πάρει αυτό που βαραίνει μια ψυχή.

Να στε όλοι καλά και να έχετε δίπλα σας ανθρώπους να αγαπάτε και να σας αγαπούν!! Καλή μας χρονιά με ένα καλότυχο και ευλογημένο 2017!! Η Αλεξάνδρα μας πρόσφατα  ζήτησε από τους bloggers να στείλουμε τις ευχές μας για να συντροφεύσουν την γειτονιά με την νέα χρονιά!! Σπεύσαμε και στείλαμε τις πιο ζεστές κι εγκάρδιες ευχές μας κι εκείνη τις συγκέντρωσε, τις έντυσε με νότες κι έφτιαξε αυτό το υπέροχο βιντεάκι με ευχές από τους bloggers για όλους!! Και πάλι ένα τεράστιο ευχαριστώ Αλεξανδρούλα μου αγαπημένη, για την σκέψη και τον κόπο σου!! Καλή χρονιά σε όλους!!! ❤

Καλό μας φθινόπωρο ♥

 

«Αμάν πια παιδί μου»…

« Τι είναι ρε μάνα;»

«Το’χεις αφήσει το blog.. Πάει..»

«Α καλά, θα μου πεις ότι γέμισε αράχνες.. Κατάλαβα..»

«Όχι, ποιες αράχνες; Ορφάνεψε…»

 

Μάλιστα.. Κι άμα αρχίζει η ελληνίδα μάνα τα μελό, αλοίμονό… Ή που θα χει δίκιο ή που θα υπερβάλλει. 🙂 Καμιά ορφάνια καλέ. Καλοκαίρι είναι η αιτία της αποχής. Και τι καλοκαίρι! Σε συνδυασμό με υγρασία φουλ, καλά τσακίδια.. Ουστ, δρόμο λέμε. Μα να ανυπομονώ πως και πως να χειμωνιάσει από μέσα Ιούλη;; Γιατί να’σαι αραχτή σε παραλία, αμμουδιά να τσαλαβουτάς ολημερίς κι ολονυχτίς, δεν σε πολυνοιάζει αυτός ο αποπνιχτικός συνδυασμός καύσωνα κι υγρασίας που σκαλώνει και τυραννά τα ρουθούνια σου. Αν όμως την βγάζεις μπαλκονάτη, ε τότε ναι, έχουμε θέμα Χιούστον. 🙂

Κλειστόν λόγω καιρού. Εξάλλου με αρκετούς τα λέγαμε τηλεφωνικώς και συμφωνούσαμε!! 😉 Καλώς σας βρίσκω 4 μήνες μετά μωρεεεεέ!! Ελπίζω να ήταν ωραίο το καλοκαιράκι σας και να μαζέψατε ενέργεια και δυνάμεις για φθινόπωρο, χειμώνα. Μου καλάρεσε η αποχή να πω την αλήθεια, χωρίς να σημαίνει όμως πως δεν μου έλειψε η επικοινωνία μας. Σιγά σιγά, με αργούς ρυθμούς στα ίδια blogoμέρη θα ξαναβρεθούμε!

Τι έκανα αυτούς τους μήνες.. Διάβασα λίγα βιβλία, γύρω στα 8, μην νομίζετε. Αν το πίεζα θα ήμουν στα διπλάσια αλλά υποτίθεται η ανάγνωση είναι απόλαυση, οπότε no pressure! Θα σας πω σε επόμενη ανάρτηση ποια λάτρεψα!! Έκανα ελάχιστα decoupagάκια. Με περιμένουν κι αυτά υπομονετικά στην γωνιά τους. Καλέ, κλείσαμε και 4 χρόνια μαζί τον Ιούλη!! Αυτά είναι!! Τι χαρά!! 🙂 Τι άλλο έκανα; Λίγα μπάνια, βόλτες, τα αγαπημένα βιντεάκια στο youtube που συνεχίζουν να με μαθαίνουν χρήσιμα πράγματα καλλιτεχνικής φύσης! Κυνήγησα πόκεμον, δεν. Συνειδητοποίησα ακόμα μια φορά ότι η αδιαφορία κι η απανθρωπιά καλά κρατούν. Δηλαδή να σκούζει ο γείτονας, να φωνάζει για βοήθεια κι η γειτονιά αγρόν αγόραζε. Ωραία πράματα.. Τέλος, έζησα και μια προσωπική ανατροπή  αφού για χρόνια ορκιζόμουν κι ήμουν σίγουρη για μένα πως πια είχε κατασταλάξει μέσα μου μια συγκεκριμένη θέση κι άποψη κι ήρθε ένα απρόσμενο και δυσάρεστο γεγονός να με διαψεύσει πατόκορφα.. Έτσι, γιατί και να κλείσει η πληγή, ξέρεις τι παίζει κάτω από την ουλή; Ήρθε η στιγμή κι έμαθα..

Τι θα γίνει; Θα αρχίσει τα μελό κι η ελληνίδα κόρη;; Ε, ποτέ!! Λοιπόν, here i am. Καλό μας φθινόπωρο, αισιόδοξο και δημιουργικό εύχομαι να είναι. Ήδη έχω διάθεση για δημιουργία κι έχω ξεκινήσει τα χειροποίητά μου. Τις προάλλες, με μια μικρή εξόρμηση στην φύση, γέμισαν φίσκα 2 τσάντες με κουκουνάρια που περιμένουν να γίνουν διακοσμητικά!! Κι έχω κι ένα ε κ π λ η κ τ ι κ ό κι α ν ε π α ν ά λ η π τ ο νέο αλλά δεν είναι ανακοινώσιμο ακόμα! Πρώτα ο Θεός τον Ιούνη και δεν κρατιέμαι!! ♥

Να έχετε ένα όμορφο σ/κ φίλοι μου και καλώς ξαναβρεθήκαμε!!

 

pumpkin october pumpkin spice latte apple cider fall blog

 

Καλωσορίσματα-Αποχαιρετισμοί…

bdae5c1fa66e3cfab1917efd05675130

 

Πόσο ελάχιστα βήματα δεν απέχει ένα καλώς όρισες με έναν αποχαιρετισμό; Και πάλι, τι σημασία έχει αν απέχει βήματα του ενός μήνα, πέντε μηνών ή δέκα χρόνων; Κάποιοι δίνουν περισσότερη σημασία στην διάρκεια της στιγμής κι άλλοι στην έντασή της. Μην ψάχνεις, δεν υπάρχει ποιο είναι το σωστό. Δεν υπάρχει σωστό. Η διάρκεια ή η ένταση.. Αυτά είναι χαζομάρες και να χαμε να λέγαμε!! Σωστό είναι αυτό που νιώθεις εκείνη την ώρα. Στεγανά, ταμπέλες, καλούπια έχουν μεγαλύτερη αξία για μένα όταν απορρίπτονται, όταν παραγκωνίζονται!!

Πόσο υπέροχη σκέψη είχε η αγαπημένη μου Αλεξάνδρα όταν πριν λίγο καιρό μας πληροφόρησε ότι ετοιμάζει για δεύτερη συνεχόμενη Ανοιξη, τους κύκλους της!! Μια μυστική ανταλλαγή μεταξύ εμάς των bloggers με θέμα το καλωσόρισμα!!

σε υποδέχομαι, σε αποδέχομαι, σε καλοδέχομαι. Στο σπίτι μου, στην καρδιά μου, στα όνειρά μου. Εσένα, τον ξένο, τον άγνωστο, το φτωχό, τον πληγωμένο. Και σου προσφέρω, σου εύχομαι, σου στέκομαι. Σε καλοδέχομαι στα άδυτα της ψυχής μου, εσένα, που είσαι ο δικός μου άνθρωπος. Σε υποδέχομαι ξανά στο σπίτι μου, εσένα, που μαλώσαμε. Σε αποδέχομαι, εσένα, που μοιάζεις λίγο περίεργος, αλλά μπορεί να γίνουμε φίλοι.

sping

 
Αυτά τα υπέροχα έγραφε η Αλεξάνδρα μας και σπεύσαμε να καλοσωριστούμε μεταξύ μας!! Κάποιοι για πρώτη φορά, εκ νέου, κάποιοι να ξαναγνωριστούμε και πάλι!! Που να ξερα όταν ετοίμαζα το δωράκι μου για το μυστικό μου ταίρι, (σσσσ δεν θα σας το δείξω εγώ καλέ!!) ότι θα ετοίμαζα ταυτόχρονα κι άλλα δωράκια. Δωράκια αποχαιρετισμού..
Κάπως έτσι πέρασαν οι μέρες της Μεγαλοβδομάδας. Λίγο σχιζοφρενικά τολμώ να πω καθώς η χαρμολύπη είχε απίστευτες εναλλαγές μέσα μου. Να χεις στα χέρια σου την πρώτη ύλη, ουδέτερα υλικά, απρόσωπα και λίγο πιο κει να χεις τα σύνεργά σου, τις χαρτοπετσέτες, τις κόλλες, τα πινέλα σου και να ξέρεις ότι μετά την μεταμόρφωση οι δημιουργίες πια δεν θα ναι ουδέτερες, δεν θα ναι απρόσωπες.. Θα έχουν κάτι από την σκέψη σου, από την καρδιά σου, από την εκτίμησή σου, από την ψυχούλα σου πως το λένε ρε παιδί μου!!  Και κάτι από τον παραλήπτη τους!! Γιατί εκείνον είχες στο μυαλό όταν δημιουργούσες το δωράκι που θα τον καλωσόριζε ξανά στον κόσμο σου!! Εκείνον είχες στο μυαλό όταν θα τον αποχαιρετούσες από την κοινή σας καθημερινότητα στη δουλειά, κι ας ήταν για πέντε μήνες. Κι από την μια να χαίρεσαι και να καμαρώνεις και να λαχταράς να αρέσει το δωράκι σου κι από την άλλη να τρέχουν οι μύξες ( αμ τι νόμιζες, μόνο δάκρυα τρέχουν;;;) και να ξέρεις πόσο εκτιμάς και σε εκτιμούν αλλά το καθημερινό καλωσόρισμα φτάνει στο τέλος!!
974d8df419fa27f51777f0ce4a6d15f1
Και κάπως έτσι το καλωσόρισες και το αντίο, τόσο εξίσου δυνατές κι αντικρουόμενες δυνάμεις, ήρθαν κι οι δυο ταυτόχρονα και φώλιασαν μέσα μου για μέρες και δεν θα μπορούσαν να μην φωλιάσουν και μέσα στα δώρα μου και τελικά αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως εκείνο που ενώνει και τις δυο αυτές δυνάμεις, είναι η αγάπη.Οταν προσφέρεις κάτι από εσένα, όταν μοιράζεσαι για πρώτη φορά κάτι από σένα, όταν ξαναμοιράζεσαι πάλι κάτι από σένα με κάποιον που είχατε χαθεί!!
goodbye
Και κάπως έτσι γεύτηκα το σε καλωσορίζω και το σε αποχαιρετώ! Κι αν αρχικά ύψωσα τείχη και κράτησα αποστάσεις να μην δεθώ, να μην πληγωθώ, τελικά τα όμορφα τείχη, τι όμορφα που καίγονται, τι όμορφα κατακρεμνήζονται!! Υπέροχα χαλάσματα, λυτρωτικά ερείπια!! Είδες πως στα φέρνει η ζωή;; 
Στα καλωσορίσματα, λοιπόν, και στους αποχαιρετισμούς που ξαναγίνονται καλωσορίσματα!! Στην δουλειά, στις φιλίες, στα όνειρα, στην ζωή!! Γιατί όλα είναι κύκλος, κι είναι κι Ανοιξιάτικος και made by Αλεξάνδρα!! ♥♥

Θέλω επειγόντως διακοπές…

Εντάξει ξέρω τι θα μου πείτε οι περισσότεροι!! Hold your horses ρε κοπελιά, που θες ακόμα δεν μπήκε το καλοκαίρι, διακοπές!! Ε, αφού θέλω!! Αποδράσεις, πως το λένε, με τρώει τον τελευταίο καιρό ένα ανελέητο φευγιώ. Από πρόσωπα, καταστάσεις, από εμένα. Να δείτε που την ζημιά μου την κάνει ο ωροσκόπος.. 

Αν για κάποιον είναι πιο σύνηθες να κρατά, να αγκιστρώνεται, να κολλά σε καταστάσεις, πράγματα κι ανθρώπους, για μένα είναι ευκολάκι να διώχνω, να απομακρύνω!! Από μικρή τρελαινόμουν να φτιάχνω ντουλάπες και συρτάρια με σκοπό να ξεφορτωθώ οτιδήποτε το αισθανόμουν βάρος. Ακόμα την έχω αυτήν την συνήθεια.

Στα σεμινάρια γραφής ήμουν η καλύτερη πετσοκόφτρα λέξεων!! Δώσε μου 1000 λέξεις επιμέλεια, να στις κάνω 100, χωρίς να αλλοιωθεί στιγμή το νόημα! Μόνο το αντίστροφο μην μου ζητήσεις.. Εκεί υστερώ οικτρά. Αφού σου λέω θέλω να ξεφορτώνομαι οτιδήποτε νιώθω περιττό!!

Τους ανθρώπους φυσικά και δεν τους αντιμετωπίζω σαν αντικείμενα, φύγε εσύ έλα εσύ!! Τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που με επέλεξαν και τους επέλεξα τους κρατώ φυλαχτό και στέκω όσο δίπλα τους μου επιτρέπουν, κερί αναμμένο. Γι αυτό κι είναι μετρημένοι, τόσοι όσοι. Οταν λοιπόν με πιάνει το φευγιώ μου, ξέρουν να μου δίνουν χώρο και χρόνο κι όταν επιστρέψω ήταν σαν να μην είχα φύγει.. Γιατί τα λέω αυτά; Ποιος ξέρει;

Μιλώντας για διακοπές παραπάνω, θέλω να σας δείξω την φωτό με την οποία συμμετείχα στον 22ο διαγωνισμό Φωτογραφίζειν που διοργάνωσε πριν λίγο καιρό η Μαρία Νι! Θέμα του διαγωνισμού ήταν τα πρώτα βήματα της Ανοιξης!! Ευχαριστώ πολύ την Μαρία μας για την φιλοξενία καθώς κι όσους ψήφισαν την φωτό μου!! Πατώντας στον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές και την νικητήρια φυσικά!! Συμμετείχα με μια φωτό που χε θέα την θάλασσα και την είχα τραβήξει από το κάστρο της Μπόχαλης, με τίτλο Ανοιξη στην Ζάκυνθο!!

Πρέπει να ταν κοντά στο 2008, 2009 όταν πήγα για πρώτη και μάλλον τελευταία φορά στην Ζάκυνθο!! Τα λατρεύω τα Επτάνησα και συνήθως για χρόνια αλονίζαμε στην Λευκάδα καθώς μπορείς να πας κι οδικώς σε αυτό το πανέμορφο νησάκι, αλλά να που τότε είχε έρθει η στιγμή να επισκεφτώ την Ζάκυνθο!! Φανταστικά νερά, μαγευτικές παραλίες, πεντανόστιμα φαγιά, φιλόξενοι κάτοικοι!! Αυτό που μου έκανε επίσης τρομερή εντύπωση ήταν το πόσο πολλές επαύλεις είχε!! Τεράστια σπίτια βυθισμένα σε κήπους με οργιώδη βλάστηση!! Μακάρι να μου δοθεί η ευκαιρία να ξαναπάω!!

Πριν λίγες μέρες, έφτασε στο σπίτι μου και το αναμνηστικό δωράκι της Μαρίας Νι για την διάκριση στο αγαπημένο δρώμενο που διοργανώνει με τα ολιγόλεκτα, τις 25 λέξεις!! Τι πιο όμορφο και διαλεχτό από ένα βιβλίο με μια ζεστή αφιέρωση!! Μαρία  μου σε ευχαριστώ ολόψυχα για την σκέψη και το ανεκτίμητο δώρο σου!! Ο κύκλος με την κιμωλία, του Μπέρτολτ Μπρεχτ!!

 

Θα θελα να κλείσω την ανάρτηση με μια πολύ τρυφερή κι αισιόδοξη ανακάλυψη που έκανα πρόσφατα στην γειτονιά μου!! Πριν λίγο καιρό, θα θυμάστε την πικρία μου όταν έκανα ανάρτηση για τον τοίχο της καλοσύνης που δυστυχώς κάποιοι ανεγκέφαλοι, ξήλωσαν την κρεμάστρα που αφήναμε τρόφιμα και ρούχα για όποιον είχε ανάγκη να τα παραλάβει. Οταν έγινε αυτό το συμβάν, μετά από 2,3 μέρες κάποιοι κάρφωσαν στην θέση που ήταν η κρεμάστρα, ένα δυο καρφάκια πρόχειρα, ίσα για να μπορέσει να συνεχίσει ο κόσμος να κρεμά είδη ανάγκης, αλλά δυστυχώς είναι τόσο μικρά που δεν φαίνονται κι έτσι ελάχιστοι έρχονται να αφήσουν το οτιδήποτε.. Κι όμως, σε μια ωραία γωνιά, εκεί λίγο παραπέρα, μια μέρα φύτρωσε ένα πανέμορφο και μυρωδάτο λουλούδι κι έτσι μπορούν πολλοί περισσότεροι να το καμαρώσουν και να το εκτιμήσουν!! 😉 Σας γλυκοφιλώ!!

 

 

Ο τοίχος της καλοσύνης …

…ήρθε κι εγκαταστάθηκε πριν λίγο καιρό και στην δική μου γειτονιά. Βγαίνω μια μέρα έξω από την πολυκατοικία, περπατώ μέχρι την στάση του λεωφορείου και δίπλα από τα σκουπίδια βλέπω τοιχοκολλημένη μια αφίσα που έγραφε στα ελληνικά και στα αγγλικά:

Αθήνα. Αν δεν το χρειάζεσαι, άφησέ το. Εάν το χρειάζεσαι, πάρτο. Εδώ αφήνετε καθαρό μαγειρεμένο ή αμαγείρευτο φαγητό, φρούτα, λαχανικά, καθαρά ρούχα, ψωμί και ότι άλλα μπορεί να έχει άμεση ανάγκη ένας συνάνθρωπός μας.

Ακριβώς δίπλα στην αφίσα με το παραπάνω μήνυμα είχε μια κρεμάστρα με δυο θηλάκια όπου ο καθένας εάν κι εφόσον μπορούσε κι ήθελε θα άφηνε κάτι. Κι όντως, τις μέρες που πέρασαν έβλεπα την κρεμάστρα να γεμίζει θησαυρούς πολύτιμους και ταυτόχρονα να αδειάζει!! Από μεταχειρισμένα μα περιποιημένα σακάκια και ζακέτες μέχρι σακούλες προσεχτικά κλεισμένες με φαγητά σε τάπερ και φέτες ψωμιού.

Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη φορά που αντίκρυσα τον τοίχο καλοσύνης έφαγα τα μούτρα μου πάνω του. Μεταφορικά στο λέω, γιατί απόρησα , άκου να δεις, απόρησα ποιος σκέφτηκε κάτι τέτοιο και τελικά πόσο ωραία σκέψη είναι ρε φίλε. Εψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα αρκετά άρθρα, για μια παρέα εθελοντών από την Λάρισα που σιγά σιγά χτίσαν τοίχους καλοσύνης και που μαζί με άλλους εθελοντές μετέφεραν την ιδέα και την έμπνευση και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας!! Σε κάποια άλλα άρθρα διαβάζω ότι αρχικά  η ιδέα πρωτοξεκίνησε από το Ιράν.. Ε, και; Τι σημασία έχει στην τελική από που ξεκίνησε; Σημασία είχε που ξεκίνησε μια τέτοια κίνηση. Ωραία, μεθοδικά, σιωπηλά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς να φέρνει σε δύσκολη θέση τον ευεργετούμενο, χωρίς τα περιττά ευχαριστώ που δεν έχουν αξία όταν πεινάει ένα στόμα ή όταν κρυώνει μια πλάτη..

Τόσα χρόνια βλέπω στους κάδους σκουπιδιών της γειτονιάς μου, σακούλες και σακουλίτσες σφιχτά δεμένες κι απ έξω να γράφουν με αδιάβροχο μαρκαδόρο: είναι καθαρό φαγητό δεν είναι σκουπίδια. Τόσα χρόνια βλέπω στους κάδους σκουπιδιών της γειτονιάς μου ανθρώπους κάθε ηλικίας, ηλικιωμένους, παιδιά, νέες γυναίκες, να ψάχνουν στα σκουπίδια για οτιδήποτε φαγώσιμο. Κι εγώ κι οι γονείς μου, κάπως έτσι γνωρίσαμε την Σουζάννα. Χρόνια τώρα κάθε Πέμπτη, λες κι έχει ραντεβού με την γειτονιά μου, έρχεται διακριτικά κι αθόρυβα με το ποδήλατό της και ψάχνει στα σκουπίδια μια αξιοπρεπή μπουκιά κι εγώ ντρέπομαι και δεν μπορώ να την κοιτάξω στα μάτια κάθε φορά που βγαίνουμε με την μητέρα μου στο μπαλκόνι για να την δούμε να έρχεται στο ραντεβού μας..

Ντρέπομαι και κρύβομαι μέσα στο σπίτι κάθε φορά που της κατεβάζει η μητέρα μου τρόφιμα, γιατί εμείς, μπορούμε να της τα προσφέρουμε… Γιατί δεν αντέχω να δω το βλέμμα της, το γεμάτο αξιοπρέπεια βλέμμα της… Ισως κάποτε να θελήσει να μοιραστεί μαζί μας περισσότερα από το όνομά της, εγώ μέχρι τότε κι ίσως κι αργότερα θα συνεχίσω να ντρέπομαι.. Αλλά τα στραβά μάτια δεν θα τα κάνω.. Δεν θα τα κάνω…

Αύριο θα ναι Πέμπτη και μάλλον θα την ξαναδούμε.. Δίπλα στα σκουπίδια, να ψάχνει με το ποδήλατό της παραπέρα..  Και θα ντραπώ ξανά και πάλι κι ακόμα παραπάνω γιατί από χθες κάποιος, κάποιοι, »γκρέμισαν» τον τοίχο καλοσύνης.. Εσκισαν την αφίσα, ξήλωσαν την κρεμάστρα.. Πόσο άνθρωποι μπορούν να νιώθουν άραγε; Πως αντέχουν εκείνοι να μην ντρέπονται; Μια άδεια κρεμάστρα είχε τόσο βάρος που τους τσάκισε φαίνεται… Γύρισαν πίσω στην άθλια καθημερινότητά τους, τώρα μπορούν να συνεχίσουν να κοιμούνται ήσυχοι.. 

Δεν είχα ποτέ σκοπό να μιλήσω για την Σουζάννα, όπως χρόνια τώρα δεν έχω μιλήσει για διάφορα, αλλά έχω θυμώσει πολύ.. Για την κατάντεια.. Την κατάντεια.. Θα κλείσω αυτήν την ανάρτηση με μια προτροπή.. Χτίστε τοίχους, τέτοιους τοίχους χτίστε τους και γκρεμίστε άλλους..

Εδώ μπορείτε να βρείτε τα σημεία που υπάρχουν οι κρεμάστρες καλοσύνης.. Ελπίζω να ναι περιττό να πω πως η κρεμάστρα είναι συμβολισμός..