Το κόκκινο νυφικό (συλλογικό διήγημα)

 

Καλησπέρα σε όλους!! Εύχομαι να στε όλοι μα όλοι καλά και να απολαμβάνετε κάπου ευχάριστα την ηλιόλουστη Κυριακή!! Κι όσο ο καιρός ανοίγει και ο ηλιάκος μας σιγοτσιτσιρίζει, ε δεν θέλει και πολύ να ανυπομονούμε για το καλοκαιράκι!!

Με αρκετές μέρες καθυστέρηση εκ μέρους μου, ήρθε η στιγμή που θα διαβάσετε όλη την ιστορία του Κόκκινου νυφικού, της συλλογικής μας ιστορίας, καθώς ναι, έφτασε στο τέλος της! Κι είναι ανάμεικτα τα συναισθήματά μου!! Χαρά, ενθουσιασμός, λύπη για κάτι που άρχισε και τέλειωσε!! Δεν γίνεται αλλιώς!! Θέλω πολύ πολύ να ευχαριστήσω τους φίλους αναγνώστες που ακολούθησαν την πλοκή της ιστορίας από blog σε blog και μας μετέδωσαν τα συναισθήματά τους και την υποστήριξή τους!!

Αχ!! Ευχαριστώ ολόψυχα κι ειλικρινά τους 11 συν γραφιάδες φίλους bloggers που μοιραστήκαμε αυτήν την υπέροχη εμπειρία και πήγαμε την πλοκή του νυφικού σε μια αλληλοϋποστηρικτική κι εμπνευσμένη σκυταλοδρομία γραφής!! Με σειρά εμφάνισης ένα τεράστιο ευχαριστώ και μια τιτανοτεράστια αγκαλιά στην Αριστέα, στην Μαριάννα, στην Πέτρα, στην Μαρία Κανελλάκη, στην Μαρία Νικολάου, στην Memaria, στον Γιάννη, στην Αλεξάνδρα, στην Άννα, στην Κλαυδία και στην Χριστίνα!! 

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τον προσωπικό χρόνο που διαθέσατε, για την έρευνα που κάνατε, για την προσπάθεια που καταβάλλατε καθώς αρκετοί συμμετείχατε πρώτη φορά σε συλλογική γραφή!! Για την ουσιαστική έμπνευση και φαντασία που διαθέσατε!! Για τον τρόπο που αγκαλιάσατε και φροντίσατε το συλλογικό μας εγχείρημα!! Κολυμπήσατε σε βαθιά κι άγνωστα νερά με απίστευτη όρεξη και αφεθήκατε σε μονοπάτια γραφής που μέχρι πρότεινος δεν είχατε επιχειρήσει λόγω της φύσης του διηγήματος!! Σας ευχαριστώ γιατί όπως σας είχα ξαναπεί, αυτή η ιστορία  έμενε στο συρτάρι 14 χρόνια κι ήθελε εσάς για να τελειώσει!!

Να στε όλοι καλά, να στε πάντα δημιουργικοί και με το καλό να ρθουν και τα επόμενα!! Σας φιλώ πολύ!! ❤ ❤

 

 

Συμμετέχουν οι εξής bloggers:

 

  1. Μαριλένα από https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  3. Μαριάννα από https://onirokosmos-art.blogspot.gr/
  4. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  5. Μαρία Κανελλάκη από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Μαρία Νικολάου από http://tokeimeno.blogspot.gr/
  7. Memaria από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  8. Γιάννης από http://idipoton.pblogs.gr/
  9. Αλεξάνδρα από http://abuttononthemoon.blogspot.gr/
  10. Άννα από http://kloanna.blogspot.gr/
  11. Κλαυδία από http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/
  12. Χριστίνα από http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/

 

Hello March!!

Αποτέλεσμα εικόνας για hello march

 

Καλησπέρα σας και καλό μας μήνα!!! Τι καλά που σιγά σιγά μπαίνει η Άνοιξη!! Μπορεί να μαι παιδί του χειμώνα αλλά χρειάζομαι κι εγώ ήλιο να παίρνω δόσεις αισιοδοξίας ρίχνοντας απλά μια ματιά στο γλυκό ανοιξιάτικο φως!! Ξέρω, Μάρτης γδάρτης λένε αλλά δεν παύει να ναι μια αστείρευτη πηγή ενέργειας και φωτεινής δόνησης το φως!!

Ο Φλεβάρης ήταν ένας περίεργος μήνας.. Με κρεβάτωσε αρκετές φορές με συνάχια, λαρυγγίτιδες, κάτι ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα που με αποφόρτισαν αρκετά. Όλα όμως κάνουν τον κύκλο τους κι έτσι πρέπει και ξανά μανά σκάμε και κολυμπάμε γιατί έτσι έχουν τα πράγματα και έτσι πρέπει!! Στον αντίποδα φυσικά κι υπήρχαν όμορφες δημιουργικές μα και ζόρικες στιγμές ταυτόχρονα αλλά πόσο συναρπαστικό είναι να βουτάς σε βαθιά νερά (όποια κι αν είναι αυτά) και να αναδύεσαι φρέσκος, αναζωογονημένος άνθρωπος!!

Πολύ πάρλα έριξα φτάνει!! Και δεν ήμουν κι εντάξει στις επισκέψεις μου στα blogs σας αλλά θα επανορθώσω άμεσα!! Αυτές τις μέρες ήρθε και μια παραγγελία που περίμενα για τα ντεκουπαζικά μου και θα χω να σας δείξω κι εκεί διάφορα!! Τι άλλα έκανα;; Α είδα ωραίες παραστάσεις που θα σας αναφέρω σε επόμενες αναρτήσεις, διάβασα και λίγες ποιητικές συλλογές και συνέχισα να ψάχνω για δουλειά αλλά εις μάτην… Υπομονή κι επιμονή, ξέρετε!!

Περιττό να σας πω πόσο εξαιρετικά και συναρπαστικά εξελίσσεται το συλλογικό μας διήγημα, Το κόκκινο νυφικό!! Για όσους δεν το έχετε διαβάσει ακόμα ή έχετε χάσει κάποιες συνέχειες είναι ευκαιρία να ρίξετε μια ματιά και να αφεθείτε στην πλοκή του με πρόσφατη προσθήκη την συνέχεια από την Αλεξάνδρα μας!!

 

 

 

 

 

Συμμετέχουν οι εξής bloggers:

 

  1. Μαριλένα από https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  3. Μαριάννα από https://onirokosmos-art.blogspot.gr/
  4. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  5. Μαρία Κανελλάκη από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Μαρία Νικολάου από http://tokeimeno.blogspot.gr/
  7. Memaria από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  8. Γιάννης από http://idipoton.pblogs.gr/
  9. Αλεξάνδρα από http://abuttononthemoon.blogspot.gr/
  10. Άννα από http://kloanna.blogspot.gr/
  11. Κλαυδία από http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/
  12. Χριστίνα από http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/

 

Το ευρηματικό αυτό βιντεάκι είναι μια δημιουργία του Γιάννη μας που συμμετέχει κι εκείνος στην συλλογική αυτή ιστορία μας!! Πόσο σας ευχαριστώ όλους!!! Μα όλους!!!

Σας φιλώ, να στε καλά, να σας προσέχετε και να κάνετε πράγματα που αγαπάτε (πολλές προστακτικές το ξέρω αλλά είναι της παράκλησης!!! 😉 ) Καλή Σαρακοστή με υγεία και καλό μας μήνα με χαμόγελα!!! ❤

 

 

Hello February!!

Αποτέλεσμα εικόνας για hello february

 

Καλησπέρα σε όλους!! Καλό μήνα να έχουμε!! Ας είναι λίγο πιο φωτεινός και ζεστός ο Φλεβάρης, α και προσοχή στις εκλείψεις!!! 😉 Μην απορείτε καθώς όπως λένε το 2017 είναι το έτος του πετεινού, του κόκκορα άρα το πλέον  σίγουρο είναι ότι θα μας κάνουν να λαλήσουμε!!

Έχει λίγες μέρες που δεν έχω περάσει από τα blogάκια σας αλλά θα αναπληρώσω άμεσα τις επισκέψεις μου!!  

Καταρχήν ετοιμάζω μια συλλογική ανάρτηση με όλη την πορεία των δώρων της μυστικής μας αποστολής καθώς όλα τα δωράκια παραδόθηκαν,έστω και μετ εμποδίων κι εδώ είναι που θέλω ακόμα μια φορά να σας ευχαριστήσω όλους κι όλες που συμμετείχατε και κρατήσατε ζωντανή την αγαπημένη παράδοση ανταλλαγής δώρων!! Κι όσους μπήκαν στην διαδικασία να ετοιμάσουν και δεύτερο δωράκι καθώς το πρώτο είχε χαθεί, το εκτιμώ απίστευτα!! Σας ευχαριστώ όλους ολόψυχα!! Και του χρόνου με το καλό να ξαναμαζευτούμε!!

Όσον αφορά την πορεία του συλλογικού μας διηγήματος, Το κόκκινο νυφικό, για όσους ακόμα δεν το έχουν διαβάσει ή έχουν χάσει κάποιες συνέχειες, μπορείτε να μπείτε στους παρακάτω συνδέσμους και να το διαβάσετε με την σειρά ανάρτησης:

 

Το πρώτο Φωτογραφίζειν του 2017 έλαβε τέλος πριν λίγες μέρες!! Το φωτογραφικό δρώμενο το διοργανώνει κάθε φορά με κέφι και φροντίδα η Μαρία Νι!! Το θέμα μας ήταν Γέφυρες!! Εδώ μπορείτε να δείτε όλες τις συμμετοχές καθώς και την νικητήρια φωτό που διακρίθηκε πανηγυρικά!!! Εγώ συμμετείχα με μια φωτό που είχα τραβήξει πριν λίγα χρόνια στην Βάστα Αρκαδίας, ένα γεφυράκι κοντά στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας!! Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου για την φιλοξενία σου!!

 

Χθες ο ταχυδρόμος μου έφερε ένα πακετάκι από την Κάτια μας!! Μέσα είχε μια καρτούλα με ζεστές ευχές, δυο χειροποίητα κολιέ κι ένα στολίδι για το δέντρο!! Σε ευχαριστώ από καρδιάς Κάτια μου για τα πανέμορφα δωράκια και την σκέψη σου!! ❤

 

 

 

 

 

 

 

Να στε όλοι καλά κι όπως μπορούμε την παλεύουμε πάντα!! Ξέρετε!!! 😉 Σας φιλώ!!

Φίλτρα και στίχοι #4

UPDATE: Μην αμελήσετε να διαβάσετε την συνέχεια του συλλογικού μας διηγήματος, Το κόκκινο νυφικό, από την Μαριάννα!!

 

 

…με φως και με σκιές:

Πάντα στα μισά του ποιήματος κατακυριεύομαι από απελπισία μεγάλη, τα πάντα μ’ εγκαταλείπουνε μόνον μου,
κανείς δεν είναι στο πλευρό μου, ούτε καν τα μάτια εκείνα που από πίσω απ’ την πλάτη μου βλέπουν εκείνα που γράφω,
και ούτε πίσω υπάρχει ούτε εμπρός, η γραφίδα εξεγείρεται, δεν υπάρχει αρχή και τέλος, ούτε καν ένας τοίχος τουλάχιστον για να πηδήξω,
σπιανάδα παντέρμη είναι το ποίημα, τα λεκτά δεν είναι λεκτά και τα μη λεκτά είναι άλεκτα,
πύργοι, δώματα ερειπωμένα, βαβυλωνίες, θάλασσα με αλάτι μαύρο, βασίλειο τυφλό,
όχι,
τίποτα να πω δεν έχω εγώ, κανείς δεν έχει να πει τίποτα, κανείς και τίποτα εκτός από το αίμα,
τίποτ’ άλλο εκτός απ’ αυτό το πηγαινέλα του αίματος, απ’ αυτή τη γραφή για ό,τι γραμμένο και από την επανάληψη της ίδιας λέξης στα μισά του ποιήματος,
συλλαβές του χρόνου, γράμματα σπασμένα, σταξιές μελάνης, αίμα που πάει κι έρχεται και δεν λέει τίποτα, και όλο με σέρνει και με τραβάει μαζί του.
( Octavio Paz)

βουνάκι σκόνης ξαφνικιάς μπροστά στα πόδια του φωτός. Φως ψυχρό αμεταχείριστο, σχεδόν κοιμώμενο, Δεν υπάρχει τέλος ούτε αρχή: βρίσκομαι στην παύση, δεν τελειώνω ούτε αρχίζω, ό,τι λέω ούτε πόδια έχει ούτε κεφαλή. Στριφογυρίζω μες στον εαυτό μου και ολοένα σκοντάφτω στα ίδια ονόματα, στα ίδια πρόσωπα, κι εμένανε τον ίδιο ποτέ δεν συναντάω.κανείς δεν άνοιξε τα πέτρινα ματόκλαδα του χρόνου, Γλώσσα κρεουργημένη.
Ποιητής: κηπουρός επιταφίων.
(Oktavio Paz)

Μόνο τότε συλλογίστηκα
ότι κείνος ο δρόμος
του βραδινού
ήταν αλλόκοτος,
ότι κάθε σπίτι
είναι ένα καντελάμπρο
πού λιώνουν οι ζωές των ανθρώπων
σαν κεριά μοναχικά,
κι’ όπου κάθε βήμα μας αυθόρμητο
δρασκελίζει
πάνω σε Γολγοθάδες.
(Jorge Luis Borges)

Θα ´ρθει η μέρα που η γη θα πιεί το επίμονο σαρκίο
Κατά καιρούς πέρασαν πολλοί από τον σταθμό
Αργόσχολοι περαστικοί
Εμπειρογνώμονες βεβαιοτήτων
Απεγνωσμένοι ποιητές
Θρασύδειλοι επαναστάτες
Άντρες, γυναίκες, παιδιά
Όλοι να δούνε θέλησαν
Αυτόν που περιμένει τον «Γκοντό»
Όνομα κι αυτό για μια αμαξοστοιχία
Συνώνυμο της προσμονής του απόντα
Αυτού που ίσως και να έρθει
Μέχρι τότε
Μόνος στην αποβάθρα
Υπάρχει 
(Μαρία Κουλούρη)

 

(ψυχή) τσουλάκι με αφάνταστα θλιμμένο πρόσωπο, γυναίκα που κάνει το κοριτσάκι, από το πρώτο βλέμμα όμορφη, και το παίζει κάποια! Φτάνει μόνο ν’ ανοίξει το στόμα της, και νοιώθεις την ηδονή, θα έλεγες, των χειλιών, και δεν είναι ούτε κραγιόν, ούτε καν τα χείλια, αλλά η ψυχή η ψυχή…Η Ψυχή!..μετράει. (Neringa Abrutyte)

 

Για σένα είμαι σαν ένα ακόμα σκοτάδι, άλλη μια νύχτα,
προκαταβολή θανάτου
που φτάνει μια μέρα κρύα κι ο άνθρωπος περιμένει, αναμένει
και φτάνει κι εκείνος παραδίδεται στη νύχτα, σε ένα στόμα,
κι η απόλυτη η λήθη τον τυφλώνει, τον εξοντώνει. ( Idea Vilariño)

Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!

 

Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνει
κ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,
για να την αναστήσει από τον τάφο
ήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη.
(K.Π. Kαβάφης)

Λίγες πειραματικές φωτό από μένα και το έργο των ποιητών, θραύσματα στα χέρια μου. Καλό σ/κ σε όλους!!

 

Φίλτρα και στίχοι#1

Φίλτρα και στίχοι #2 

Φίλτρα και στίχοι #3

Ζωή… Χαρισάμενη! στο δέντρο του Οιδίποδα

Καλησπέρα σε όλους φίλοι μου!! Σήμερα το μενού έχει δυο θεατροπροτάσεις για όσους θα ήθελαν να πάνε θέατρο Δευτέρα και Τρίτη. Αλλά πρώτα μην αμελήσετε να περάσετε από την Αριστέα μας να διαβάσετε και την συνέχεια του συλλογικού μας διηγήματος, Το κόκκινο νυφικό!!

Επίσης μπορείτε να δείτε το δώρο της Νίκης που παρέλαβε η Σοφία!!

Και ξεκινώ με την παράσταση Ζωή… Χαρισάμενη!, του Κώστα Τσιάνου που παίζεται στο θέατρο Προσκήνιο, στα Εξάρχεια!! Ένας καθηλωτικός μονόλογος από μια ηθοποιό γεννημένη για το  θεατρικό σανίδι!! Τα λόγια είναι πραγματικά φτωχά για να περιγράψω τι ένιωσα, τι μου έδωσε η παράσταση αυτή!! Πρέπει οπωσδήποτε να πάτε να παρακολουθήσετε αυτό το αριστούργημα!! Σε ένα θέατρο κατάμεστο από κόσμο, πως πέτυχα την επίσημη πρεμιέρα, ούτε που το κατάλαβα, η ηθοποιός Αγγελική Λεμονή, μόνο εκείνη πάνω στην σκηνή μας έκανε όλους κοινωνούς της εκπληκτικής της ερμηνείας!! Νιώθω ευγνώμων που την γνώρισα σαν ηθοποιό, είναι τεράστια!! Πόσα συναισθήματα πέρασαν από πάνω μου, χαρά, λύπη, συγκίνηση, πίκρα!!

Η Αγγελική Λεμονή ήταν η Ζωή!! Αληθινή, αυθόρμητη, ντόμπρα, όσο κι αν την πολέμησε ανελέητα η ζωή δεν το έβαλε ποτέ κάτω, πάλεψε με νύχια και με δόντια κι εντέλει βγήκε νικήτρια.

 

 

Ο Κώστας Τσιάνος αναφέρει, μεταξύ άλλων, για την ηρωίδα του:

«Την ονόμασα Ζωή. Είναι πάμπτωχη, αγράμματη αγνώστου πατρός και μητρός. Με τρία εξώγαμα παιδιά από διαφορετικούς πατεράδες το καθένα και είναι  αναγκασμένη να δουλέψει σαν παραδουλεύτρα σε οίκο ανοχής…

Βρέθηκε ανάμεσα σε πόρνες, σωματέμπορους, μαυραγορίτες, νταήδες και μ’ όλα τα’ αποβράσματα της κοινωνίας. Παρείσακτη ακόμα κα σ’ αυτό το άθλιο περιβάλλον, η Ζωή κατάφερε, με το παντοδύναμο μητρικό της ένστικτο, ν’ αναστήσει και ν’ αποκαταστήσει, τα τρία παιδιά της.

Η Ζωή διαμορφώθηκε από πολλές ανάλογες θεατρικές ηρωίδες, πρώτα-πρώτα από τη Φιλουμένα Μαρτουράνο, τη Μάνα Κουράγιο, τη Γυναίκα της Πάτρας και τη βιογραφία της Σπεράντζας Βρανά. Αλλά και από ανάλογες ανθρώπινες περιπέτειες και αφηγήσεις.

Η Ζωή μέσα από την τραγικότητα του βίου της αναδεικνύεται πρόσωπο ιερό, σεβαστό όπως τόσα και τόσα που δοξάζουν την έννοια της ύπαρξης». (πηγή)

Συντελεστές:

Κείμενο-σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαίρη Τσαγκάρη

Φωτισμοί: Νίκος Μπονάρος

Βοηθός σκηνοθέτη: Λουκία Στεργίου

Βοηθός Σκηνογράφου: Νατάσα Τσιντικίδη

Το ρόλο της Ζωής ερμηνεύει η Αγγελική Λεμονή.

 

Θέατρο Προσκήνιο

Στουρνάρη & Καπνοκοπτηρίου 8, 210 8256 838

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Διάρκεια:  90’ λεπτά

 

Δεν φεύγουμε όμως από τα Εξάρχεια καμάρια μου!! Έχουν την τιμητική τους. Απέναντι από το Πολυτεχνείο, στο θέατρο Άλφα – Ιδέα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη παίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση Το δέντρο του Οιδίποδα!! Μια άκρως ευρηματική και πρωτότυπη παράσταση που μας αφηγείται τον μύθο του γένους των Λαβδακιδών με επίκεντρο τον Οιδίποδα!! Εξαιρετικοί όλοι μα όλοι οι ηθοποιοί, ενσαρκώνουν με όλο τους το είναι τους ρόλους τους. Χορεύουν, τραγουδούν,αιωρούνται σε σχοινιά, πηγαίνοντας από κλαδί σε κλαδί την αφήγηση του αιμομικτικού δέντρου!! Αξίζει την προσοχή σας!!

Επτά ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης ως μουσικός επί σκηνής σκαρφαλώνουν το δέντρο του Οιδίποδα ξεκινώντας απ’ την εποχή του Κάδμου, την ίδρυση της Θήβας, την αρχή του Ανθρώπου.

Από κλαδί σε κλαδί ταξιδεύουν μέσα και πέρα από τον μύθο της καταραμένης γενιάς των Λαβδακιδών, σε μια μυσταγωγία που αναζητά τις βαθιές χοϊκές αιμάτινες ρίζες. Τις δικές μας ρίζες.

Ένας 6μελης χορός σε μια αρχέγονη μοναξιά, σ’ έναν ου-τόπο, σκαρώνει μια αφηγηματική τελετή προσκαλώντας όλους τους ήρωες να περιπλανηθούν μαζί με το τραγικό τους φορτίο άλλοτε σε ερήμους, άλλοτε στα ερείπια του Οίκου τους, άλλοτε σε κάποιο ρημαγμένο τσίρκο κι άλλοτε σ’ αυτήν την ίδια τη θεατρική αίθουσα. (πηγή)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης
Κείμενο: Ομάδα Ιδέα με την συνεργασία των: Μαρίνας Αργυρίδου, Έκτορα Λίατσου, Γιώργου Βουρδαμή, Νεφέλης Μαρκάκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ίριδα Κανδρή
Live Μουσική: Κώστας Γάκης
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Εικαστική επιμέλεια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική Σύνθεση: Κώστας Γάκης
Δ/νση – Οργάνωση Παραγωγής: Λευτέρης Πλασκοβίτης
Παραγωγή: K2L ΑΛΦΑ Ιδέα Ε.Ε

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ: Κώστας Γάκης, Μυρτώ Γκόνη, Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, Σταύρος Λιλικάκης, Κώστας Μαγκλάρας,  Νεφέλη Μαρκάκη, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής

Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα & 50 λεπτά χωρίς διάλειμμα.

Θέατρο ΑΛΦΑ – Ιδέα, Πατησίων 37, Πολυτεχνείο

Τηλ.: (210) 5238742, 5221444

Δευτέρα & Τρίτη: 21.00

Πίνακας αγνώστου ζωγράφου, Tάσος Λειβαδίτης

 

Kι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δυο ακροβάτες που
μισούνται θανάσιμα
που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει το
θάνατο ο ένας του άλλου,
μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο
ξεχειλίσει απ’ την πελώρια αναμονή
ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί
νά, που βρίσκονται κιόλας πάνω απ’ το μίσος και τον κίνδυνο
και το θαυμασμό
και τον χρόνο ― αδερφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη αρετή της Tέχνης.

 

 

 

Οι φωτογραφίες είναι το πριν και το μετά ενός κεραμικού διακοσμητικού που αγόρασα σε ένα παλαιοπωλείο, στου Ψυρρή. Στην δεύτερη φωτό, το επεξεργάστηκα σαν απομίμηση μετάλλου με πατίνες.

Το ποίημα, λατρεμένος Λειβαδίτης!! ❤

 

Το κόκκινο νυφικό (συλλογικό διήγημα)

Καλημέρα φίλοι μου!! Ήρθε η μέρα που θα ξεκινήσουμε την καινούρια μας ιστορία, που θα εξελίσσεται από blog σε blog!! Δεν φαντάζεστε πόσο ανυπόμονη ήμουν μέχρι να συμπληρωθούν οι συμμετοχές!! Σας ευχαριστώ τόσο πολύ για την όρεξη και την διάθεση σας, όσους θα συμπορευτούμε γράφοντας καθώς κι όλους τους φίλους που θέλουν πολύ να ακολουθήσουν την διαδρομή της κοινής μας ιστορίας διαβάζοντάς την!!

Έλαβαν συμμετοχή δώδεκα bloggers και θα συνεχίσει ο καθένας την εξέλιξη της ιστορίας με την σειρά που άφησε το σχόλιό του. Ούτως ή άλλως θα ενημερώνω κάθε blogger από πριν οπότε δεν υπάρχει λόγος να αγχωθεί κανείς. Η σειρά θα είναι αυτή:

  1. Μαριλένα από https://marilenaspotofart.wordpress.com/
  2. Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/
  3. Μαριάννα από https://onirokosmos-art.blogspot.gr/
  4. Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/
  5. Μαρία Κανελλάκη από http://toapagio.blogspot.gr/
  6. Μαρία Νικολάου από http://tokeimeno.blogspot.gr/
  7. Memaria από http://mytripssonblog.blogspot.gr/
  8. Γιάννης από http://idipoton.pblogs.gr/
  9. Αλεξάνδρα από http://abuttononthemoon.blogspot.gr/
  10. Άννα από http://kloanna.blogspot.gr/
  11. Κλαυδία από http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/
  12. Χριστίνα από http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/

Ο καθένας έχει στη διάθεσή του έως 8 μέρες να αναρτά την συνέχεια της ιστορίας  μας όταν φτάνει η σειρά του, με όριο έως 800 λέξεις!! 

Ο τίτλος της ιστορίας μας είναι, Το κόκκινο νυφικό, κι όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας την αρχή μου δεν κάνω καμία αναφορά στον τίτλο, οπότε το αφήνω πάνω σας πως θα το δέσετε στην εξέλιξη της ιστορίας!! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! Δεν φαντάζεστε πόσο με τιμά που θα βάλουμε μαζί τελεία σε αυτήν την ιστορία που την ταλαιπωρώ 14 χρόνια!!! Εύχομαι να μην σας απογοητεύσω με το στόρυ που είχα στο μυαλό μου τότε και να την βρείτε ενδιαφέρουσα!!

Καλή μας αρχή λοιπόν!! Καλή μας απόλαυση, καλή μας ανάγνωση!! Την εξέλιξη της ιστορίας θα συνεχίσει η Αριστέα μας!!

 

 

 

Είναι ένα αίσθημα αλλόκοτο. Σχεδόν ενοχλητικό κι όμως τόσο αναγκαίο. Ξέσπασμα. Αυτό είναι, ξέσπασμα. Την απόφαση την είχε πάρει λίγο καιρό πριν. Επιστροφή στο πατρικό. Το παρελθόν, τα πρόσωπα κι εκείνη. Πάντα εκείνη. Έπιασε το στομάχι της. Πάλι εκείνο το παράξενο αίσθημα. Άνοιξε τα μάτια και κοίταξε τον δρόμο, από το τζαμάκι της άμαξας. Ησυχία. Απόγευμα κι είχε σχεδόν βραδιάσει. Σε λίγη ώρα έφτανε κι όλοι την περίμεναν. Έσφιξε τα δάχτυλα πάνω στην κοιλιά της κι ανέπνευσε με δυσφορία. Ότι κι αν ήταν αυτό που ένιωθε, δεν έλεγε να φύγει. Γαντζωμένο στην άκρη του λαιμού της, λες και προσπαθούσε να δραπετεύσει από μέσα της κι όμως έμενε εκεί. Και σε λίγο έφτανε. Δεν πρέπει να την δουν έτσι, ασθενική, ευάλωτη.

Όταν τους έγραψε πως επέστρεφε, ο πατέρας της την αντιμετώπισε με καχυποψία. Κι όσο για την μητριά της, δεν προσπάθησε στιγμή να κρύψει την δυσαρέσκειά της. Ένιωσε ανεπιθύμητη μέσα στο ίδιο της το σπίτι κι όσο πλησίαζε η ώρα της άφιξης, η φυγή ξαφνικά άρχισε να μοιάζει η πιο ζεστή υποδοχή. Παραδομένη σε αυτές της τις σκέψεις, η άμαξα άφηνε πίσω της γνώριμα τοπία της παιδικής της ηλικίας κι αγκάλιαζε όλο και πιο σφιχτά, σχεδόν αποπνιχτικά, το δύσβατο μονοπάτι της επιστροφής. Όσο γαλήνια της φαίνονταν η φύση στο φως της ημέρας άλλο τόσο απειλητική άρχισε να γίνεται μέσα στο σκοτάδι.

Μετά από ελάχιστες στροφές φάνηκε η έπαυλη. Η άμαξα ακολούθησε υπνωτισμένα τις μυρωδιές από το σπίτι, από τον απεριποίητο κήπο. Από την λίμνη, που τέτοια εποχή μάζευε λογιών ενοχλητικά έντομα. Την τραβούσαν όλα προς τα εκεί, σαν μαγνήτης, και ταυτόχρονα την απωθούσαν σαν κάτι τόσο οικείο που όμως καταντούσε ξένο. Η άμαξα σταμάτησε απότομα κι από το τράνταγμα σταμάτησε κι η ενόχληση στο στομάχι της. Οι πίσω τροχοί είχαν σκαλώσει πάνω σε πέτρες κι ήταν αναγκαία η απομάκρυνσή τους από τον αμαξά. Ασυναίσθητα της ήρθε στο  μυαλό κάτι που είχε διαβάσει πρόσφατα, κάτω από την άγουρη την πέτρα κείτονται υγρά ναύαγια.

 

 

 

 Η Βέρα στεκόταν πίσω από τις λευκές κουρτίνες της κρεβατοκάμαράς της. Λίγα λεπτά πριν είχε βάλει το μικρό της γιο να κοιμηθεί. Ήταν μια συνήθεια που είχε από όταν ήταν εκείνος μωρό. Πέντε χρόνια μετά την συνέχιζε καθημερινά με την ίδια λαχτάρα. Θα μπορούσε να περάσει ολόκληρη μέρα χωρίς να ασχοληθεί ιδιαίτερα με το παιδί κι όμως μόλις έφτανε η ώρα του ύπνου, άφηνε στην μέση είτε το βραδυνό της δείπνο είτε έναν μικρό περίπατο στον κήπο, για να βάλει η ίδια το παιδί στο κρεβάτι, να του χαϊδέψει τα μαλλιά, να δει τα βλέφαρά του να κλείνουν. Εκείνες τις στιγμές ένιωθε να τον ξαναγεννά. Κάθε βράδυ τον γεννούσε από την αρχή και κανείς δεν το ήξερε.

Άγγιξε απαλά το λευκό ύφασμα και το έφερε κοντά στο πρόσωπό της. Η μυρωδιά του χρόνου παγιδευμένη απ’ άκρη σ’άκρη της κλωστής. Άραγε, η δική της μυρωδιά ήταν πουθενά μέσα στο σπίτι; Το σπίτι… Το σπίτι του άντρα της. Τα έπιπλα του άντρα της. Οι αναμνήσεις, του άντρα της. Ο κήπος του άντρα της. Η λίμνη του άντρα της. Κι εκείνη; Του άντρα της κι εκείνη; Όχι! Εκείνη δεν ανήκε σε κανέναν. Σε κανέναν τους. Ίσως ο μόνος που να άξιζε την αγάπη της να ήταν ο γιος της, αλλά κι αυτός ήταν απαιτητικός. Γι αυτό προτιμούσε μια μικρή αλλά ουσιαστική όπως πίστεύε, επαφή μαζί του. Κι ας τον πρόσεχε όλη μέρα η οικονόμος αφού τόσο πια της άρεσε! Η Βέρα το καθήκον της το έκανε. Έγινε σύζυγος. Έγινε μάνα. Για τους άλλους. Για εκείνη παρέμενε πάντα γυναίκα. Κι ελκυστική γυναίκα μάλιστα. Εξάλλου αυτός ήταν κι ο κύριος λόγος που την παντρεύτηκε ο κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερος, σύζυγός της.

Ήταν χήρος κι αν κι ήθελε να γευτεί τις χαρές της ελευθερίας, εντούτοις οι αυστηρές αρχές του, ο φόβος του για τα λόγια του κόσμου και πάνω από όλα η επιθυμία του για ένα γιο, τον έκαναν να ξαναπαντρευτεί. Όχι βιαστικά βέβαια. Έκανε το λάθος την πρώτη φορά. Σίγουρα η πρώτη του γυναίκα ήταν πολύ όμορφη κι είχε νιάτα κι ήταν υπάκουη, σχεδόν δειλή κατά την γνώμη του, προίκα όμως δεν διέθετε. Ζούσε με την μητέρα της στην πόλη κι όταν αποφάσισε τελικά να την παντρευτεί, σκέφτηκε πως ίσως ήταν προτιμότερο από προίκα να πάρει μια πειθήνια κι άβουλη σύζυγο που στο κάτω κάτω θα ήταν υποχρεωμένη να του δείχνει συνεχώς την ευγνωμοσύνη της.

Έμεινε όμως χήρος ξαφνικά, με μια κόρη μόλις δέκα χρονών. Κάποιος έπρεπε  να την μεγαλώσει, εκείνος δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί μαζί της. Αν είχε γιο όλα θα ήταν διαφορετικά. Ένας γιος θα ήταν σιγουριά. Θα ήταν η δική του συνέχεια. Αλλά μια κόρη… Έπρεπε να ξαναπαντρευτεί συντομα κι αυτήν την φορά θα φρόντιζε η μέλλουσα γυναίκα του να διαθέτει και προίκα. Ο ίδιος, όχι πως ήταν υπερβολικά πλούσιος, αλλά δεν ήταν και κανένας τυχαίος. Είχε όνομα κι αυτό μπορούσε με χίλιους τρόπους να το εκμεταλλευτεί προς όφελός του. Όταν γνώρισε την Βέρα ήξερε πως την ήθελε δική του. Όχι μόνο λόγω της τεράστιας προίκας της αλλά και γιατί εκείνη η γυναίκα ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητη. Τόσο γοητευτική, τόσο απροκάλυπτα ατίθαση, ικανή να πυροδοτήσει την φαντασία οποιουδήποτε άντρα. Την ήθελε δική του.

Οσο περνούσε ο καιρός, μέσα στον γάμο γινόταν όλο και πιο αδύνατο να την χαλιναγωγήσει, να τιθασεύσει την φύση της, έτσι μόλις γεννήθηκε ο γιος του, ένιωσε να αποκτά ουσία η ύπαρξή του κι άρχισε πια επιδεικτικά να αδιαφορεί για την Βέρα.

Τα πάντα λοιπόν, δικά του εκεί μέσα. Ή σχεδόν τα πάντα. Κι όμως υπήρχαν φορές που η Βέρα θα ορκιζόταν πως καραδοκούσε μια ανατριχιαστική σιωπή που κάλυπτε αυτό το σπίτι. Από δωμάτιο σε δωμάτιο. Από γωνιά σε γωνιά ως έξω. Πέρα κι από τον κήπο. Στην λίμνη. Μια σιωπή που τους βάραινε όλους, από την πρώτη μέρα που πήγε να ζήσει εκεί. Στην αρχή φοβόταν μήπως ήταν απόρριψη προς το άτομό της επειδή εκείνη πια ήταν η κυρία του σπιτιού. Τόσο διαφορετική από την πρώτη σύζυγο του άντρα της. Δεν άργησε να καταλάβει πως δεν είχε απολύτως καμία σχέση με εκείνη αλλά έφταιγε η εύθραστη υγεία της δεκάχρονης πρόγονής της, που κάθε βράδυ σχεδόν, τα ουρλιαχτά της ράπιζαν ανελέητα την σκοτεινή ησυχία του σπιτιού. Και τότε έσπευδε πάντα η οικονόμος στο προσκεφάλι της μικρής να την ησυχάσει, να την χαϊδέψει, να κάτσει κοντά της και να την παρηγορήσει πως είδε εφιάλτη. Μέχρι να μπορέσει να ξανακοιμηθεί ταλαιπωρημένη από το κλάμα κι από τις φωνές του πατέρα της που προσπαθούσε να της επιβάλλει την σιωπή.

Υπήρξαν κάποια βράδια που η Βέρα κατέβαινε ως το υπνοδωμάτιο της μικρής όταν την άκουγε, αλλά δεν έμπαινε ποτέ μέσα. Πλησίαζε όσο πιο σιγά μπορούσε έξω από την πόρτα κι άκουγε σιωπηλά όσα διαδραματίζονταν μέσα με τις φωνές της μικρής. Αργότερα, ανέβαινε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στην κάμαρά της, έπλενε βιαστικά τα χέρια της κι άνοιγε το παράθυρο δίχως να ανάψει λάμπες, στα σκοτεινά, και περίμενε καθιστή στο κρεβάτι της. Ούτε που ήξερε τότε τι περίμενε. Της φαινόταν λογικό. Σαν να περίμενε να καθαρίσει ο αέρας, να φύγει αυτή η πνιγερή αίσθηση. Υπήρξαν φορές που έγδερνε τα χέρια της όταν τα έπλενε γιατί της φαινόταν πως μύριζαν υγρό χώμα. Εκείνες τις στιγμές, έπιανε τον εαυτό της να συμπονεί την μικρή της προγονή που με τους εφιάλτες και τις κραυγές της στοίχειωνε το σπίτι. Στο κάτω κάτω η μικρούλα είχε βρει την μητέρα της στην λίμνη.

Πως να μην είναι αυτό το γεγονός μια τραυματική εμπειρία για ένα παιδί; Κι όμως όσο τα χρόνια περνούσαν τίποτα δεν άλλαζε προς το καλύτερο. Τα πράγματα χειροτέρευαν και τα νεύρα της ήταν κάθε μέρα τεντωμένα. Δεν έφτανε που ήταν παντρεμένη με έναν άντρα που δεν αγαπούσε, έπρεπε να φορτωθεί και την κόρη του με τις κρίσεις της. Πόσες και πόσες φορές δεν ήθελε να του πει, ακόμα και να τον αναγκάσει να την κλείσει την μικρή πουθενά. Ή έστω να την διώξει σε κάποιον συγγενή για κάποιο χρονικό διάστημα. Δεν τους έφτανε που ήταν αναγκασμένη να κοιμάται στο υπνοδωμάτιο της νεκρής, να χρησιμοποιεί τα πράγματά της, να ανασαίνει καθημερινά την αμυδρή αλλά αδιάψευστη παρουσία της παντού μέσα σε αυτό το σπίτι. Πόσο ακόμα να άντεχε και την κόρη της;

Πόσες φορές δεν σκέφτηκε με τρόμο πως αυτό το σπίτι καρτερούσε έναν θάνατο. Έναν θάνατο που θα έφερνε λύτρωση,  και που όμως δεν ερχόταν κι έτρωγε το σπίτι από τα θεμέλια. Αργά και βασανιστικά, για χρόνια. Κι όταν επιτέλους ο πατέρας της την έστειλε στην γιαγιά της, την μητέρα της μητέρας της, καθώς ο γιατρός τους είχε επισημάνει πως η αλλαγή περιβάλλοντος θα ήταν βάλσαμο για την μικρούλα, βρήκε επιτέλους την ηρεμία της η Βέρα. Πίστεψε τότε για πρώτη φορά πως θα ήταν εκείνη πλέον η κυρία, η μόνη κυρία αυτού του σπιτιού.

«Και τώρα έρχεται…». Η Βέρα έπιασε δυνατά την κουρτίνα, στο μέσο του υφάσματος καθώς κοιτούσε έξω από το τζάμι, και την τύλιξε αργά γύρω από τον λαιμό της, και μόνο τόσο σφιχτά ώστε να νιώσει την πίεση από το δαντελένιο ύφασμα στον λαιμό της. «Και τώρα αυτή ξανάρχεται και φέρνει μαζί της όλο το παρελθόν. Θα αρχίσουν πάλι τα ίδια. Τα ίδια… ». Τα μάγουλά της είχαν γίνει κατακόκκινα, οι φλέβες στον λαιμό είχαν διογκωθεί όταν είδε από το παράθυρο που στεκόταν την άμαξα να καταφτάνει. Η πνοή της έλουσε το κρύο τζάμι κι οι υγρές τις παλάμες λέρωσαν τα χνάρια της ανάσας της. «Ήρθε η ώρα…».

Είχε γείρει το μελαχρινό της κεφάλι στο ζεστό μαξιλάρι και έπαιζε ασυναίσθητα με λίγες τούφες από τα μαλλιά της μόνο και μόνο για να κρατά τα χέρια της απασχολημένα. Ακόμα κι η ίδια εξέπληξε τον εαυτό της με την τόση αυτοκυριαρχία που εδειξε απο την στιγμή που εφτασε εκει και ειδε τον πατερα της. Την οικογενεια του. Δεν είχε παρά λίγες ώρες που επέστρεψε στο πατρικό κι όμως της φαίνονταν αιώνες. Ή ακόμα χειρότερα, πως δεν έφυγε ποτέ.