Ελένη

 

Στίχοι: Δημήτρης Τσεκούρας
Μουσική: Τάκης Σωτηρχέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Τάκης Σωτηρχέλλης
Τραγούδι: Ελένη

 

 Ήθελα να φορώ τους φακούς το καλοκαίρι. Να κοιτώ ψηλά και να αλλάξουν χρώμα τα μάτια μου από τον ήλιο. Ήθελα να πάρω τα δικά σου. Πράσινα του σμαραγδιού την ώρα που ιριδίζει χρυσό το φως της αυγής. 

Πράσινα της  χρυσόμυγας την ώρα που σκαρφαλώνει πάνω της η τελευταία ηλιαχτίδα. Θα συμβιβαζόμουν και με το πράσινο του βάλτου. Του έλους. Εκεί που ρουφά την χορτιαριασμένη γη και της δίνει μια σκοτεινή, σχεδόν απόκοσμη απόχρωση του κίτρινου. Εκεί που το μπλε εξαφανίζεται κι υπάρχει μόνο υποψία πράσινου. Εκεί που υπερνικά το χαλασμένο κίτρινο. Έστω. Θα συμβιβαζόμουν. Ήθελα να  ρίξω άγκυρα σε αυτές τις πινελιές. Να μαζέψω με τρύπια δίχτυα ότι έχει απομείνει σε σιωπή, να τα ρίξω σε μια βάρκα και να την βλέπω να βυθίζεται.  Ήθελα να θυμηθώ πως τρίζουν οι βλεφαρίδες όταν ανοίγουν. Σαν βάρκα που βουλιάζει. Ξέμεινα με ευχές  στον αντίχειρα και τον δείκτη. Και στα δυο χέρια. Ξέμεινα από πράσινες βλεφαρίδες. Ξέρεις, το δάκρυ παίρνει χρώμα όταν ψηθεί στον ήλιο. Γίνεται μελί. Σχεδόν γλυκίζει. Σχεδόν κολλάνε οι βλεφαρίδες σε μια τσίμπλα από μέλι που στάζει. Και να ξεμείνεις από αλάτι, σου υπόσχομαι θα στάζεις μέλι.

Ήθελα, τίποτα…

(αφιερωμένο στην Ελένη μου που πάντα θα μου λείπει)

 

 

Το κείμενο συμμετέχει εδώ, στο καινούριο project του Γιώργου Ιατρίδη, Το γραμμόφωνο

Κλέψε άφοβα τίτλους από τραγούδια και σύνθεσε με λέξεις το δικό σου κείμενο. Δώσε λοιπόν πλοκή, στην πλοκή των στίχων. Ντύσε με προτάσεις και σημεία στίξης τις παρτιτούρες. Πάτα πάνω στα μουσικά μέτρα και γράψε τη δική σου ιστορία!

Περισσότερες πληροφορίες για να στείλετε και την δική σας συμμετοχή αλλά και να διαβάσετε τις ήδη υπάρχουσες , μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Γιώργο για την δημιουργική του έμπνευση, την ενημέρωση του project και φυσικά για την φιλοξενία του κειμένου μου. Καλή επιτυχία στο λογοτεχνικό project με εμπνευσμένες συμμετοχές!!

Το κείμενο αυτό είχε γραφτεί πέρσυ το καλοκαίρι για την πρόσκληση της Πέτρας μας, Άλλος με την βάρκα μας. Ήθελα πολύ όμως να συμμετέχει και στο project του Γιώργου για προσωπικούς λόγους.

Να στε όλοι καλά και να χουμε μια όμορφη βδομάδα!!

 

Ποίηση Γιώργου Σαραντάρη, #2

Αιώνες

Μακριά απ’ την κοσμογονία,
με παρατήσανε μοναχό
σαν πτώμα
ή κτήνος

Και περάσανε οι μέρες πάνω μου
στάχτη φέρνοντας και καπνό

Περνούσανε, κι από τον ύπνο
όταν επνιγόμουνα,
έβλεπα τα θολά τραγούδια
τα δάκρυα που είχαν γίνει ουρανός
και τη σιωπή του χρόνου.

Εμβατήριον

Ἔλεος στὰ περιστέρια καὶ στὴν ψυχή μας!
Τὸ ἐπίσημο ἔργο μὴν ταράξει ἡ φωνή
Τῆς θάλασσας, ἡ χαρὰ τοῦ ἔρωτα·
Θὰ σβήσουμε ἀπὸ τὴ μνήμη τὸ θάνατο
Ἀπ’ τὶς εἰκόνες τὴν ἀνυπαρξία,
Ἐλεύθεροι καὶ καθαροί, μεταρσιωμένοι
Σὰν νὰ μὴν εἴχαμε πονέσει,
Θὰ πατήσουμε πάνω στὰ δάκρυα
Καὶ στὴ χυμένη ματαιοδοξία

Ἀκολουθώντας τὴν ἱερή μας ὁρμὴ
Ὅπως σκιρτάει…

Η λύπη ο κήπος

Η λύπη ο κήπος
Ο ξανθός έφηβος
Ο κόσμος των κοριτσιών
Με τις πλουμιστές φωνές
Με την αχανή προσευχή
Με τα λουλούδια που χορταίνουν
Τις άπληστες καρδιές

Λυμαίνονται τον ύπνο μου
Όπως τα κοχύλια που αγάπησα
Στα πρώτα χαράματα
Στα θαλασσινά χρόνια.

Σελήνη

Ἀπὸ ἕνα θαῦμα
Ἀπὸ ἕνα πρόσωπο πρωίας
Παίρνεται ὁ θυμός μου

Σελήνη ἀθρόα παρουσία
Ἑλένη ἡ καμπύλη τοῦ κόσμου
M᾿ ἐβένινη σημασία
Ἡ πύλη ἀνοίγει στὸν ξένο
Στ᾿ ἀγέρι
T᾿ ἀλέτρι ὀργώνει τὸν κάμπο
Ἐκεῖ ποὺ δὲ βλέπει ἡ καρδιὰ

Βελάζουν τ᾿ ἀστέρια στὴν κρύπτη

Των αγγέλων

Μια ησυχία ψυχών
Μας οδηγεί
Η μουσική του χορού
Των τραγουδιών η τρυφή
Ο ασπασμός η ευχή
Των αγγέλων
Ακολουθούν την πομπή
Αναστηλώνουν τον παλμό
Τον σεμνό
Των φλεβών.

Ο ύπνος απόψε

Ο ύπνος απόψε μας γύρισε την πλάτη· δε μας χαιρέτησε· έκανε πως δε μας είδε. Μείναμε σιωπηλοί και ξαφνιασμένοι· ο ένας δεν τολμούσε να ρωτήσει τον άλλο. Και η βροχή, χωρίς να μας κοιτάξει, τραγουδούσε. Δε μας έβλεπε πια κανείς, αλλά έφεγγε η μέρα και μύριζε η χλόη. Δε μπορούσαμε να σηκώσουμε το κεφάλι στον αέρα, να τεντώσουμε τα μπράτσα και να πιαστούμε στα δέντρα. Είχαμε γίνει μυρμήγκια.

Όλα έγιναν

Όλα έγιναν σα να μην χρειαζόταν η παρουσία μας, οι άνθρωποι, τα ζώα, τα δέντρα. Πού βρισκόμαστε εμείς, τότε; Μέσα στην κοιλιά της γης, λέει κάποιος· πάνω στον ουρανό, άλλος. Τρώγονται να πουν μια γνώμη, γιατί ξέρουν πως τα λόγια έχουν βάρος όπως οι πέτρες. Και όταν ακούστηκε η φωνή τους, επιστρέφουν ήσυχοι στα σπίτια τους. Αφήνουν το θάνατο έξω απ’την πόρτα, πέφτουν στο κρεββάτι, κι ο ύπνος τους είναι γαλήνιος, χωρίς εφιάλτες.

Δὲν εἴμαστε ποιητές

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς σημαίνει φεύγουμε
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβούμαστε
Καὶ ἡ ζωή μᾶς ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνὰς

Πάνω στ’ αγκάθια η σελήνη

Πάνω στ’ αγκάθια η σελήνη
Μετράει τις μέρες του αισθήματος
Τη συνοδεύουν βροχές από κρίνους
Και μενεξέδες την κρύβουν
Δεν έχουν λαλιά τα λιβάδια
Δεν έχουν γλώσσα οι βρύσες
Όποιος ερωτεύεται τώρα
Αποκοιμιέται για πάντα
Ο θερμός ήρωας ο κρύος ποιητής
Οι τρελοί τα παιδιά κι οι γυναίκες
Δεν έχουν δόξα δεν τρώνε χαρά
Σαν άλλες φορές σε άλλα περβόλια
Και ξεμουδιάζουν.

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα…

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ χύσω ἕνα δάκρυ
πάνω στὴν καταστροφὴ
δὲν κοίταξα ἀκόμα καλὰ τοὺς πεθαμένους,
δὲν πρόφτασα νὰ δῶ πὼς λείπουνε
ἀπὸ τὴ συντροφιά μου,
πὼς ἔχασαν τὸν ἀέρα ποὺ ἐγὼ ἀναπνέω
καὶ πὼς ἡ μουσικὴ τῶν λουλουδιῶν,
ὁ βόμβος τῶν ὀνομάτων ποὺ ἔχουνε τὰ πράγματα
δὲν ἔρχεται στ᾿ αὐτιά τους·
ἀκόμα δὲν χλιμίντρισαν τ᾿ ἄλογα
ποὺ θὰ μὲ φέρουν πλάι τους.
Νὰ τοὺς μιλήσω,
νὰ κλάψω μαζί τους
καὶ ὕστερα νὰ τοὺς σηκώσω ὄρθιους·
ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος,
σὰν τίποτα νὰ μὴν εἶχε γίνει
σὰν ἡ μάχη νὰ μὴν εἶχε περάσει πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας.

Κ. Π. Καβάφης

Η πόλη όπου γεννήθηκες είναι η Κωνσταντινούπολη
Πόλη του μέλλοντος,
Ενώ εσύ, πολύ προτού πεθάνεις,
Μέσα στο παρελθόν έπαιζες ζάρια

Όχι, η ζωή σου δεν ήταν ωραία
Με τα μυρωδικά
Με τα βιβλία
Με τις εξαίσιες εκείνες
Αλλά ψεύτικες οπτασίες

Αγάπησες ποτέ σου μια Ρωξάνη;

Ο Αντώνιος της ποίησής σου η Αλεξάνδρεια.

Ο Γιώργος Σαραντάρης (Κωνσταντινούπολη, 20 Απριλίου 1908 – Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Έλληνας ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30. Γόνος οικογένειας Ελλήνων εμπόρων με καταγωγή από  Λεωνίδιο Αρκαδίας που διέμεναν Ιταλία, είχε την ευκαιρία να ανατραφεί σε αστικό και σχετικά προοδευτικό, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, περιβάλλον. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Μπολόνια στην Ιταλία, όπου έζησε από το 1910 έως το 1931. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ωστόσο, τον κέρδισε η ποίηση. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941.

Η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη υπήρξε αρκετά πρωτοποριακή για τα δεδομένα των ιδεών που επικρατούσαν την εποχή του Μεσοπολέμου στους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους. Υπήρξε λάτρης της λεγόμενης «καθαρής ποίησης». Έχοντας γνώση των ευρωπαϊκών διανοητικών κι αισθητικών ρευμάτων, χρησιμοποίησε στα ποιήματά του τον ελεύθερο στίχο, ενώ στις αναζητήσεις του περιέλαβε προβληματισμούς που έλκουν την επιρροή τους από την ιταλική ποίηση, το έργο του Ντοστογιέφσκι, από τις φιλοσοφικές ιδέες του Νίτσε, του Σαίρεν Κίρκεγκωρ αλλά και από τον υπαρξισμό. Το έργο του δεν συνάντησε ευρεία αποδοχή στην εποχή του, επηρέασε ωστόσο την ελληνική ποίηση βαθιά και ουσιαστικά.

Η συμβολή του αναγνωρίστηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος επηρεάστηκε σαφώς από συμβολικές εικόνες που κυριαρχούν στο έργο του Σαραντάρη: γυναίκα, θάλασσα, μοναξιά, ουρανός, πουλιά. Για τον λόγο αυτό, ο νομπελίστας Ελύτης, πέραν του ότι έχει αφιερώσει στον ποιητή το ποίημα Γιώργος Σαραντάρης κάνει ειδική μνεία γι’ αυτόν στο έργο του Ανοιχτά Χαρτιά (Ίκαρος 1974) όπου αναφέρει για τον πρόωρο χαμό του ποιητή, αλλά και για την σχέση του με τα λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής τα εξής: «Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια […] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της». (πηγή)

Εδώ το πρώτο αφιέρωμα στα ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη.

Κοίμησις Θεοτόκου

Καλημέρα σε όλους φίλοι μου!! Εύχομαι όπου κι αν βρίσκεστε να ξεκουράζεστε, να περνάτε όμορφες στιγμές με τους αγαπημένους σας!

Μεγάλη γιορτή τον δεκαπενταύγουστο, η Κοίμησις της Θεοτόκου, καθώς ονομάζεται και το Πάσχα του καλοκαιριού!

Θέλω να ευχηθώ στους συνεορτάζοντες φίλους μα και σε όλους, χρόνια πολλά με υγεία και ψυχική ανάταση για τους ίδιους και τις οικογένειές τους!! Μακάρι να αναπτερωθεί το ηθικό όλων μας γιατί το έχουμε απόλυτη ανάγκη με όσα διαδραματίζονται καθημερινά γύρω μας. Πάνω από όλα να μην χάσουμε την πίστη μας στην ανθρωπιά και στην ελπίδα κι ανάγκη για το δίκαιο. 

Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι η Παναγιά μας, να μας προσέχει, να μας απαλύνει την καρδιά και την ψυχή με δάκρυα χαράς κι ανακούφισης, με νου απαλλαγμένο από σκοτεινές σκέψεις.. Για όλα όσα μας έχει προσφέρει, για την αγάπη και την προστασία της αγκαλιάς της, μόνο απέραντη ευγνωμοσύνη νιώθω μέσα μου. Για όλες τις φορές που γονάτισα και με βοήθησε να σηκωθώ..

Να στε όλοι καλά, συντροφιά με τους  αγαπημένους σας , να μην ξεχνάτε να σας νοιάζεστε και να σας προσέχετε για να μπορείτε να νοιάζεστε και να προσέχετε τους σημαντικούς άλλους της ζωής σας. Κι όσο γίνεται να μην ξεχνάμε την ανθρωπιά μας, όσες δυσκολίες κι αν βρεθούν μπροστά μας!! Σας φιλώ!!

Καλή Παναγιά!! <3

My love, δείγμα μονόπρακτου

 

                                                                               Gaetan Cormier, The red veil

 

Η – μι- κρή Ε- λέ- νη – κά-θε- ται- και – κλαί-ει γιά- τι – δεν – την –παί- ζου-νε – οι – φι- λε- να- δες – τις


ΑΤΙΛΟΛ: …..


Η – μι- κρή Ε- λεεεεεεεέ- νη – κά-θε- ται- και – κλαίιιιιιιιιιιιιιιιι-ει γιά- τι – δεν – την –παί- ζου-νε – οι – φιιιιιιιιι- λε- νά – δες – τις


ΑΤΙΛΟΛ: Πάψε.


φι- λε – νά- δεεεεεες – τις


ΑΤΙΛΟΛ : Πάψε είπα.


δεεεεεεεες- τις


ΑΤΙΛΟΛ: Σκάσε!


δεεεεεεεες-


ΑΤΙΛΟΛ :Παράτα με!


-τις. Επιτέλους. Καιρό είχα να σε δω αγάπη μου. Δεν ήσουν καλό κορίτσι. Με είχες στην απομόνωση, τι κατάλαβες. Δεν είναι καλύτερα έτσι; Για να σε δω. Ναι, είχες δίκιο τελικά. Τα χάλια σου έχεις.


ΑΤΙΛΟΛ : Τι θες;


Εγώ; Εσύ με ξέχασες. Απλά να σου υπενθυμίσω ότι υπάρχω. Πρόσεχε θα πέσεις! Σου είναι δύσκολο να ισορροπείς στα τακούνια σου. Μπορείς να τα βγάλεις πια. Δεν σε βλέπει κανείς.


ΑΤΙΛΟΛ: Με τραγουδάκια θα μου το θυμίσεις; Παράτα με.


Έλα πιο κοντά. Γέρασες μωρό μου. Εγώ για να σου φτιάξω το κέφι. Θυμάσαι..;


ΑΤΙΛΟΛ : Όχι.


Φυσικά και θυμάσαι. Δεν πέρασαν δα κι αιώνες. Μου πόζαρες με τις ώρες. Τι σώμα! Τα μαλλιά σου , μαύρα. Λεία. Θυμάσαι όταν μου θύμωνες; Θα τα κόψω, μου έλεγες. Θα τα κόψω εδώ μπροστά σου και θα τα χαρίσω στους εραστές μου κι εσένα θα σε καλύψω για πάντα. Θα με παρακαλάς αλλά δεν θα με ξαναδείς ποτέ ξανά. Θυμάσαι; Θυμάσαι τι σου έλεγα; Θυμάσαι που σε ικέτευα να μην το κάνεις; Σου έλεγα χίλιες φορές να με σπάσεις σε χίλια κομμάτια παρά να κόψεις τα μαλλιά σου. Κι εσύ γελούσες και μου έκλεινες το μάτι και πέταγες πάνω μου το σεντόνι σου. Σε ευχαρίστησα ποτέ; Ήταν τόσο ζεστό αυτό το σεντόνι. Τόσο διάφανο. Σου άρεσε πάντα να σε βλέπω στο κρεβάτι με αυτούς. Οι ανόητοι. Νόμιζαν ότι σε είχαν ενώ εσύ πάντα κοιτούσες εμένα. Εμένα και δεν το ξεχνώ. Σε ευχαριστώ. Κοίτα τώρα το σεντόνι σου. Κιτρίνισε κι αυτό.


ΑΤΙΛΟΛ : Εμένα κοιτούσα.


Ναι μωρό μου αυτό λέω κι εγώ. Εμένα. Άγγιξέ με. Να νιώσω τα δάχτυλά σου πάνω μου. Τι νιώθεις;


ΑΤΙΛΟΛ: Κρύο.


Ω !Το μωό μου νιώθει κλύο;


ΑΤΙΛΟΛ: Κρύο σου λέω. Όπου και να σε αγγίζω. Κρύο. Πες τ’ όνομά μου.


Μετά. Πρώτα θα τραγουδήσουμε. Η- μι- κρή- Ε-


ΑΤΙΛΟΛ: Πες τ’όνομά μου.


Πόσα παιδιά θα μπορούσες να’χεις τώρα άραγε; Τρία; Τέσσερα; Παραπάνω, έχεις δίκιο. Πολλά παραπάνω.


ΑΤΙΛΟΛ: Σε παρακαλώ…


Ναι, μάλλον δεν ήθελες. Δεν είναι τρομερά αστείο αν φανταστείς πόσο σπέρμα έχεις φτύσει ή πόσο έχεις καταπιεί; Τα πένθησες άραγε μικρή μου; Όχι! Δεν θα έχανα τέτοια παράσταση. Που είχαμε μείνει; Κά- θε-ται- και – κλαί-ει- γιά-τι -δεν- την – παί-ζου-νε -οι- φί-λε-να-δες- τις.


ΑΤΙΛΟΛ: Είμαι κουρασμένη. Σταμάτα σε παρακαλώ.


Ξέρεις γιατί το λένε μήλο του Αδάμ αυτό το σημείο στο λαιμό του άντρα; Η Εύα τον ξεγέλασε κι όμως εκείνος καρπώθηκε την δόξα. Αλλά να σου πω τι πιστεύω; Δεν ήταν κουτός. Ούτε αθώος. Όχι. Ήταν μόνος του. Ολομόναχος. Για σκέψου το. Μόνος του. Εκείνος. Η Εύα ήταν δικό του δημιούργημα. Φαντασίωση του μυαλού. Μην το πεις όμως παραέξω. Αν και να το πεις λόγω ηλικίας δεν θα σε παρεξηγήσουν.


ΑΤΙΛΟΛ: Μη με κοροϊδεύεις. Σε παρακαλώ. Αφού το θες τόσο πολύ, έλα να τραγουδήσουμε.


Βιάστηκες να χορτάσεις από νωρίς. Έτσι είναι. Όταν καταπίνεις την γλώσσα του φιδιού θα αναγκαστείς να ξεράσεις κάποια στιγμή το δηλητήριο.


ΑΤΙΛΟΛ: Θα κάνω ότι θες. Θυμάσαι; Σου ανήκω.


Σε ξέχασαν όλοι. Κρίμα. Όλους τους ξεγέλασες. Εμένα όμως όχι. Γέρασες μικρή μου. Χώνεψέ το. Πλέον δεν με νοιάζει αν κόψεις τα μαλλιά σου. Κανείς δεν θα βρεθεί να σε πηδήξει τώρα. Δεν έχουν γεύση οι πέτσες σου. Κάλυψέ με πάλι κι εγώ σου υπόσχομαι να πω τ’όνομά σου. Με αυτό το σεντόνι, το κίτρινο.


ΑΤΙΛΟΛ: Και μετά θα φύγω μόνη;


Και μετά θα τραγουδήσουμε μαζί το σωστό τραγούδι.


ΑΤΙΛΟΛ: …


Σκούπισε τα μάτια σου και ξεκίνα.


ΑΤΙΛΟΛ: Η – μι-κρή- Ε-λέ-νη- κά-θε-ται – και- κλαί-ει…


Το σωστό τραγούδι μικρή μου.


ΑΤΙΛΟΛ: …. Η – γρι-ά –


– Λο-λί-τα – κά-θε-ται


ΛΟΛΙΤΑ: – και- κλαί-ει- για-τι-


– δεν- την- παί-ζου-νε- οι – φι-λε-νά-


ΛΟΛΙΤΑ: – δεεεεεεεες- τις

 

Τέλος

 

Υποσημείωση: Το μίνι μονόπρακτο γράφτηκε περίπου πριν 2 χρόνια, σαν άσκηση σε σεμινάριο γραφής στο ΕΚΕΒΙ. Ποιος είναι ο συνομιλητής της ηρωίδας;; Η απόφαση ή το συμπέρασμα ανήκει στον αναγνώστη!!

Φίλτρα και στίχοι#3 …

με φως και με σκιές:

Λες να πήγα Παρισάκι;;; ;) Όοοοχι!! Φιλιατρά μεριά, ομοίωμα του πύργου του Άιφελ!!

 

Μετά από επίσκεψη στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας, πήγαμε στον νερόμυλο λίγο παραπέρα!! Οι πάπιες λικνίζονταν στο ποταμάκι!!

 

Κάποτε, καλοκαιρινό απόγευμα στην Μονεμβασιά!!

 

Κοιτάζοντας από ψηλά, το ναυάγιο στην Ζάκυνθο!!

 

Στις Γαλάζιες σπηλιές της Ζακύνθου, κάποιο καλοκαίρι!!

 

Κάπου στην Πελοπόννησο!! Ε, μα δεν θυμάμαι που ακριβώς!! ;)

 

Στην λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας!!

 

Οι μπουκαλόγαμπές μου παιχνιδίζουν με κατακόρυφα στην Ελαφόνησο!!! ;) :) :)

 

Πάλι στην Ελαφόνησο ντε!! Τι δεν καταλαβαίνεις;; Βουτιές και μπουρμπουλήθρες η αφεντομουτσουνάρα μου!! :) :)

 

Τις φωτό τις τράβηξα εγώ, σε καλοκαιράκια που τα φέρνω στην μνήμη με νοσταλγία!! Εντάξει, εννοείται οι δυο τελευταίες λήψεις έγιναν από άλλους!!! :)

Το  Φίλτρα και στίχοι#3, συμμετέχει στο Life images της Μαρίας μας , που μας κάλεσε να βρούμε όμορφες εικόνες για να υποδεχτούμε αισιόδοξα τον Αύγουστο!!!

Για όποιον επιθυμεί να ξαναδεί: Φίλτρα και στίχοι#1  και Φίλτρα και στίχοι#2

Φιλάκια πολλά και καλή μας βδομάδα!!! <3

Καλό μήνα με κλήρωση!!

Καλό μήνα να έχετε όλοι φίλοι μου!! Η ανάρτηση διαβάζεται καλύτερα ακούγοντας θαλασσογραφία!! Εφτασε φαρδύς πλατύς κι ο Αύγουστος..Πότε μπήκε το καλοκαίρι, πότε φτάσαμε Αύγουστο χαμπάρι δεν πήρα με τούτα και με εκείνα!! :) Λέτε να μαι η μόνη;; Μπα!!!

Πως σας βρήκε χθες η μελαγχολική πανσέληνος;; Το λεγόμενο blue mοon, ντε!! Καμία σχέση με το μπλε!! Ξεκινήσαμε κατά τις 20:00 από Αθήνα για Χαλκίδα μετά από πολύ καιρό που είχαμε να βολτάρουμε προς τα εκεί!! Σε 1,5 ώρα περίπου, μετά από μια διαδρομή που έσφυζε δροσιά (επιτέλους γιατί ψηθήκαμε τόσες μέρες), φτάσαμε στο πανηγύρι της Χαλκίδας!! Κόσμος, πάγκοι, πράγματα, μυρωδιές, φωνές, μετά και ταβερνάκι, φύγαμε από κει κατά τις 01:30!! Ο αέρας της επιστροφής ήταν ακόμα πιο δροσερός και μύριζε πεύκο!! Το κακό είναι κάποιες στιγμές είχα την τσίτα μου, ήμουν λίγο κακοδιάθετη χωρίς λόγο, να φταιγε το φεγγαράκι, who knows!!  Πάντως ήταν μια απολαυστική εξόρμηση που είχαμε καιρό να κάνουμε!!

Σήμερα σας είχα πει θα έκανα την κλήρωση για να ευχαριστήσω κι έμπρακτα δυο από σας που με τιμήσατε με τα ζεστά σας σχόλια στην ανάρτηση για τα 3 χρόνια του blog μου!! Ενα τεράστιο, εγκάρδιο ευχαριστώ σε όλους μα όλους τους φίλους που με συγκίνησαν με τα λόγια τους κι εδώ και στο mail και στο g+ !! Να στε όλοι καλά, να μαστε όλοι καλά και να τα λέμε όσο λαχταράμε!! <3

Η πρώτη τυχερή είναι η Αννιώ μας που θα της στείλω ένα ξύλινο αλογάκι με καρότσα!! Του έκανα decoupage, παλαίωση, φωτοσκιάσεις και το απαραίτητο πια κρακελέ!!

 

 

 

Η δεύτερη τυχερή είναι η Κική μας!! Θα της στείλω ένα ξύλινο κάδρο με ρομαντικό μοτίβο που υπέστη παλαίωση, πλαίσιο από πάστα και πατίνες!! Η πίσω όψη έγινε με τεχνική αλουμινόχαρτου και κρακελέ!!

 

 

Εύχομαι να σας αρέσουν και να τα χαρείτε κορίτσια μου! Να στε πάντα καλότυχες!! Από κοντά είναι και πιο ζωντανά τα χρώματα με τις απαραίτητες ιριδίσεις!!

Φέτος το καλοκαιράκι με βρίσκει και πάλι εδώ αλλά με την δημιουργία, το διάβασμα (πως το παθα!! Εμ τόσες αδιάβαστες ντάνες που χω καιρός ήταν ;) ), τις βόλτες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και την κατάλληλη παρέα είμαι μια χαρά!! Περιορίζω τις αναρτήσεις και τις επισκέψεις σε blogs λόγω καιρού, όπως οι περισσότεροι, αλλά όλο και θα γυροφέρνω στα μέρη μας!! Απλά όχι τόσο συχνά!!

Να περνάτε όσο πιο όμορφα γίνεται και να κάνετε πράγματα που σας γεμίζουν!! Οπου κι αν βρίσκεστε, όπου κι αν βρεθείτε παρέα με φίλους κι αγαπημένους!! Χαρίστε απλόχερα χαμόγελα στους γύρω σας, ένα ζεστό βλέμμα!! Είναι ικανά να φτιάξουν την διάθεση του παραλήπτη μα και την δική μας!! Να στε όλοι καλά, να προσέχετε τους εαυτούς σας για να μπορείτε να προσέχετε και τους οικείους σας!! Φιλάκια όλο γλύκα και καλό καλοκαίρι να χετε!! :) <3

Καδράκι decoupage

Για έναν μπόμπιρα μιας φίλης μου που μόλις ξεπόρτισε στα λημέρια μας, εδώ και λίγους μήνες!! <3 Ένα καδράκι με χαρτοπετσέτα decoupage,κρακελέ και παλαίωση!! Να ναι γερό και καλότυχο το μαναράκι μου!!