25 λέξεις, φωτό κι ολίγη από σανίδι!!

Πως λέμε ρόδα, τσάντα και κοπάνα;; Ε, κάτι τέτοιο ο τίτλος, λέμε τώρα!! Εντάξει όπως θα έχετε ήδη καταλάβει θα τα λέμε ελάχιστα για λίγο καιρό. Ή και για πολύ, θα δείξει. Δημιουργίες ανύπαρκτες, διάθεση οκ αλλά χρόνος;; Οποιος τον βρει να τον φέρει πίσω.. Οσο πιο συχνά μπορώ διαβάζω τις αναρτήσεις σας να μην χάνω εντελώς επαφή τουλάχιστον κι ευχαριστώ και πάλι όλους τους φίλους που ξεκλέβουν από τον πολύτιμο χρόνο τους να σεργιανίσουν στα λημέρια μου, είτε γραπτώς είτε τηλεφωνικώς!! :) Και μια που λέω για γραπτώς, υπήρξαν κάποια θεματάκια με το mail μου πριν λίγες μέρες, όσοι φίλοι μου στείλατε mails και δεν πήρατε απάντηση, προσοχή δεν είμαι γαϊδούρα, απάντησα αλλά μίλαγα μόνη μου και το mail μου δεν σας έφτασε ποτέ!! Οπότε σφυρίξτε μου κλέφτικα κι εγώ θα καταλάβω και θα σας ξαναστείλω, ναι;;

Πάμε στα του τίτλου τώρα!! 25 λέξεις, από τα πιο αγαπημένα μου διαδικτυακά δρώμενα γιατί τρελαίνομαι για την μικρή φόρμα και την πρόκληση να γράψεις τόσο όσο!! Η Μαρία Νι μας χάρισε μια εκπληκτική φωτό για έμπνευση και όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα μάζεψε πολύ δυνατές συμμετοχές!! Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το ολιγόλεκτο που διακρίθηκε καθώς κι όλες τις συμμετοχές!! Συγχαρητήρια σε όλους και φυσικά στο νικητήριο  ολιγόλεκτο που έκλεψε τις εντυπώσεις!!

 

Να κάνουμε έρωτα, είπες, και το κλαδί έδειχνε την έξοδο από τον Παράδεισο.

 

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή. Ευχαριστώ πολύ πολύ όλους τους φίλους για την ανάγνωση και προτίμηση στο ολιγόλεκτό μου καθώς και το Μαράκι μας για την ζεστή της φιλοξενία!!

Ενα ακόμα διαδικτυκό διαγωνισμό έφερε εις πέρας η Μαρία Νι, το Φωτογραφίζειν!! Αυτήν την φορά θέμα είχαμε ένα χειμωνιάτικο τοπίο. Χόρτασε το μάτι μας χιονάκι από τις συμμετοχές που είδαμε!! :) Μπράβο σε όλες τις φωτό που μαζεύτηκαν και στην νικητήρια που διακρίθηκε πανηγυρικά!! Τις βλέπετε όλες εδώ!! Η δική μου συμμετοχή ήταν από μια επίσκεψή μου στην Φλώρινα, πριν λίγα χρόνια, λόγω σπουδών!! Οταν χιονίζει στην Φλώρινα , δεν χωράνε αστεία!! Εχω πετύχει χιόνι, ίσαμε το γόνατο και τίποτα δεν συγκρίνεται με την μυρωδιά από τζάκι σε όλη την πόλη!! Εδώ, μια παιδική χαρά έχει καλυφθεί ολόκληρη και σιγά μην μου ξέφευγε η στιγμή!! Τίτλος, χιόνι και χαρά!! Ευχαριστώ πολύ την Μαρία μας για την άψογη διοργάνωση!!

 

Το σανίδι δεν θα μπορούσε να ναι τίποτα άλλο εκτός από το θεατρικό φυσικά!! Σπεύστε να δείτε το έργο του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, οι Σύντροφοι, στο θέατρο Τόπος Αλλού στην Κυψέλη!! Ενα ζευγάρι, δυο σύντροφοι όπως αυτοαποκαλούνται οι ήρωες, αγαπιούνται, μισιούνται, ανταγωνίζονται μέχρι τέλους ο ένας τον άλλον. Η σύγκρουση του αρσενικού με το θηλυκό σε μια ανελέητη μάχη που όπως έλεγε κι ο Μπρεχτ: «Μην σας ενδιαφέρει ποιος νικάει στο τέλος. Επικεντρώστε την προσοχή σας στις τεχνικές των αντιπάλων, και στα μέσα που χρησιμοποιούν και κυρίως πως τα χρησιμοποιούν». Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ. Προσωπικά την ευχαριστήθηκα εις διπλούν!! 

Αυτά τα λίγα από μένα!! Να στε όλοι καλά, να προσέχετε με τόσες ιώσεις που κυκλοφορούν, εγώ ήδη κρεββατώθηκα, σιγά μην την γλύτωνα!! Φιλιά πολλά και καλά να περνάτε μανάρια!!

Ανάσκελη

 

κρεμιόμουν στην γέννα
εφτάμηνη κλωστή που ξέφυγε απ΄τον πόντο.
Εκτοτε καραδοκεί ο χρόνος, με το νεογιλό στο ένα χέρι και δυο φτερά ατροφικά στο άλλο.

Γίνε κρυψώνα να χωρέσω, εννέα μήνες φώλιασα σ’ανθρώπου σωθικά

Volsung

 

Το ποίημα συμμετείχε στο επετειακό δέκατο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα μας, για τα δυο χρόνια που έκλεισε το διαδικτυακό δρώμενο γραφής που φιλοξενεί με αγάπη στο blog της! Να σαι καλά μπουκλί μου, σε ευχαριστώ ολόψυχα για την φιλοξενία σου και το μεράκι σου!! <3

Κι αυτήν την φορά μαζεύτηκαν δυνατά ποιήματα, ξεχωριστές συμμετοχές από δημιουργούς που αγαπούν τις λέξεις κι αφήνονται στην δίνη τους! Ενα μεγάλο μπράβο σε όλους για την συγκινητική κατάθεση των συναισθημάτων τους και πολλά πολλά συγχαρητήρια στο ποίημα που διακρίθηκε πανηγυρικά και διαβάζεται εδώ!

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε επίσης όλες τις συμμετοχές αν δεν το έχετε κάνει ήδη! Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φίλους που διάβασαν και ένωσαν την ανάσα τους με της  ανάσκελης! Είμαι ευγνώμων στις λέξεις γιατί καταπίνουν τις αποστάσεις, διαπερνούν τα δέρματα και φωλιάζουν στα εσώψυχα.. <3

Λίγες δημιουργίες ακόμα!

Καλησπέρα σας!! Όπως λέει κι ο τίτλος, λίγες δημιουργίες ακόμα που έγιναν μέσα στις γιορτές κι ήρθε η ώρα να σας τις δείξω!! 

Αρχικά ένα υπέροχο δωράκι που έλαβα από το αγαπημένο Αννιώ!! Ένα γούρι για το σπίτι, στο οποίο έβαλα μαγνητάκι και πήρε την θέση του στο ψυγείο και μια χειροποίητη καρτούλα με ζεστές ευχές!! Σε ευχαριστώ πολύ πολύ Αννιώ μου για την σκέψη σου!! <3

γούρι 2016

κάρτα

 

Οι φίλοι που με διαβάζετε από την αρχή που ξεκίνησα το blog, θα θυμάστε σίγουρα αρκετές αναρτήσεις  με έργα της αγαπημένης μου κουμπαρούλας Αγγελικής!! Η οποία σαν γνήσιο καρκινάκι έχει δημιουργικότητα που εκτοξεύεται στους ουρανούς και τα χεράκια της φτιάχνουν παπάδες που λέμε!! Τώρα γιατί δεν θέλει να δείχνει τις δημιουργίες της αυτό είναι δικό της θέμα αλλά όσο μπορώ την τσιγκλάω και της ζητάω να μου στέλνει διάφορα να τα θαυμάζετε κι εσείς!! Το σπίτι της είναι σαν γκαλερύ με τόσα πανέμορφα χειροποίητα που φτιάχνει η κουμπαρούλα μου!! Έτσι, τώρα στις γιορτές έφτιαξε σπιτάκια από χαρτόνι, ταρανδάκια από ρολό τουαλέτας και χιονανθρωπάκια από κάλτσες που τα παραγέμισε για σταθερότητα με όσπρια!! Δεν είναι γλύκα;;; <3 <3

χιονάνθρωποι από κάλτσες

 

Τέλος,  μπορώ να σας δείξω τώρα και τα δωράκια που έφτιαξα για το μυστικό μου ταίρι στην χριστουγιεννιάτικη ανταλλαγή μας, το οποίο ήταν η Αλεξανδρούλα μου!! <3 Ταλαιπωρήθηκε το πακέτο από τα ελτα μέχρι να φτάσει στα χέρια της, αφού είχε προηγηθεί και τους προηγούμενους μήνες ακόμα ένα περιστατικό με τα ελτα που χάθηκε το αναμνηστικό της για την περσινή ανταλλαγή αλλά είπαμε, τέλος καλό!! Το πακετάκι είχε ένα ζουζουνιάρικο καδράκι με decoupage και πάστα κρακελέ, ένα μπουκάλι με σπιτική πάστα χιονιού κι ένα κουτί με decoupage και πάστα κρακελέ που προσπάθησα να το κάνω να μοιάζει σαν βραχογραφία!! Εδώ μπορείτε να διαβάσετε και την συνέντευξή μου στο περιοδικό της Αλεξάνδρας, για την μυστική μας ανταλαγή!! Σε ευχαριστώ για όλα Αλεξανδρουλίνι μου γλυκό!! <3 Να μην ξεχάσω να σας πω κι από δω, γιατί τα λέμε και στο mail, πως μόλις παραδοθούν κι αναρτηθούν όλα τα δώρα  σας θα ακολουθήσει κι η τελική ανάρτησή μου με την πορεία όλων των δώρων οπότε κι εκεί θα πούμε λίγα πραγματάκια ακόμα!!

καμβάς με decoupage

 

μπουκάλι με decoupage

 

κουτί decoupage

 

κουτί decoupage βραχογραφία

 

Σας φιλώ όλους και καλή βδομάδα να έχουμε!! :)

 

 

Όχι εγώ, Σάμιουελ Μπέκετ

Beckett_WinterWarmed

Καλησπέρα φίλοι μου!! Εύχομαι να στε όλοι  καλά και να απολαμβάνετε αυτές τις μέρες τον γλυκό, σχεδόν ανοιξιάτικο ήλιο που μας κάνει για Γενάρη!!

Το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής μου ανάρτησης είναι αντιγραφή, με τις απαιτούμενες παραπομπές φυσικά, από άρθρα που ξεψάχνισα στο διαδίκτυο κι αφορούν ένα ανυπέρβλητο (για μένα) θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ που θα θελα πολύ να παιχτεί για να το θαυμάσω κι από κοντά. Και το λέω αυτό γιατί το πέτυχα στο youtube και φυσικά εκστασιάστηκα οπότε έκανα και την απαιτούμενη έρευνα!!

Το έργο ονομάζεται Όχι εγώ ( Not I), κι η ιδιαιτερότητά του είναι ότι δεν εμφανίζεται κάποιος ηθοποιός στην σκηνή, αλλά πρωταγωνιστής είναι ένα στόμα γυναικείο σε μαύρο φόντο!!

Η Ελένη Γεωργίου έχει γράψει ένα εξαιρετικό άρθρο στο site http://koyinta.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2155&Itemid=189, σχετικά με το ύφος του Μπέκετ και το θεατρικό Όχι εγώ.  Η ίδια γράφει σε αποσπάσματα του άρθρου:

Χιλιάδες δοκίμια, σκέψεις, συζητήσεις, έχουν γίνει μέχρι σήμερα για τον Ιρλανδό απόφοιτο του Trinity College, S. Beckett.  Ο ίδιος ο Μπέκετ ποτέ δεν έπαψε να υπενθυμίζει ότι δεν έκρυβε τίποτα κάτω απ’ τα κείμενά του και δεν εννοούσε τίποτα περισσότερο από αυτό που έγραφε. Ο Βιττγκενστάιν είχε πει «τα πράγματα είναι αυτό που λέμε πως είναι». Το να πιστεύουμε πως είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε συνιστά ανοησία.

Ο Μπέκετ έχει συχνά θεωρηθεί ψυχρός φορμαλιστής που εκφράζεται με αφαιρετικά σχήματα. Ένας φίλος του συγγραφέα, ο ζωγράφος van Velde είχε πει: «Ο Μπέκετ δεν έγραφε ποτέ κάτι το οποίο δεν είχε ζήσει», εννοώντας φυσικά την εμπειρία σε πολύ βαθύ επίπεδο.
Όλο το συγγραφικό έργο του Μπέκετ έχει μια ροπή προς την ακινησία, τη σιωπή, την ανυπαρξία. Ο άνθρωπος παύει να λειτουργεί ως ύλη αλλά υπάρχει ως συνείδηση που μιλά εως ότου βουλιάξει στη σιωπή. Στον Μπέκετ η φθορά ξεκινά από το σώμα, ώστε το ον ως μη ύλη να είναι ελεύθερο πια να εκφραστεί, αλλά να εκφραστεί με ποιόν τρόπο; Με λέξεις;

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αντιληφθεί πλέον πόσο η σκέψη είναι δύσκολη και η γλώσσα εύκολη. Έχει εξοικειωθεί με την αδυναμία του να εκφραστεί. Η γλώσσα για τον άνθρωπο είναι η τελευταία στιγμή. Ονοματίζοντας τα πράγματα τα θανατώνει.
Την πορεία των ηρώων των αφηγηματικών έργων του Μπέκετ, που φθείρονται από βιβλίο σε βιβλίο (κυρίως της τριλογίας Μolloy, Malone meurt & L’innomable), ακολουθούν και θεατρικοί του ήρωες. Στη σιωπή οδηγείται ο συγγραφέας από την αντίληψή του ότι η τέχνη είναι η αποθέωση της μοναξιάς και της έλλειψης επικοινωνίας. Ο ίδιος ταλαντεύτηκε πολλές φορές ανάμεσα στην επιθυμία για σιωπή και στην ανάγκη της έκφρασης. Έτσι ο λόγος γι αυτόν είναι καθοριστικός.

Ο λόγος στον Μπέκετ χρησιμοποιείται σαν μια εσωτερική μουσική έξω από το χωροχρόνο αλλά πηγάζουσα από τη συνείδηση, απ΄ το βαθύτερο εγώ του ανθρώπου που δεν χρειάζεται κανένα τόπο, κανένα χώρο, καμιά κίνηση για να ειπωθεί και να υπάρξει. Η γλώσσα του είναι ελλειπτική όπως η σκέψη, με ένα ρυθμό και μια μουσικότητα που από μόνη της αποτελεί “κίνηση” .
Οι ήρωες του Μπέκετ φθείρονται από έργο σε έργο, χάνουν την ύλη τους και απομένουν μοναχικές συνειδήσεις που στροβιλίζονται στον άνεμο της αγωνίας και της ανυπαρξίας ώσπου και αυτές να φτάσουν στην ηρεμία της ακινησίας και της σιωπής. Στο έργο του παρουσιάζει μια αντιπαλότητα μεταξύ λόγου και κίνησης, αφού η επικέντρωση στη ροή της σκέψης περιορίζει το σώμα και την κίνηση επί σκηνής.

Ενώ στα πρώτα του έργα οι κινήσεις θυμίζουν τσίρκο, μιούζικ-χώλ, λάτσι και commedia dell’arte, σιγά-σιγά αδρανοποιούνται και περιορίζονται σε μικρές χειρονομίες, εκφράσεις και αντιδράσεις ώσπου να καταλήξουν στην πλήρη ακινησία. Αυτή η τάση για ακινησία και οι μονόλογοι του δημιουργούν ένα δεύτερο σκηνικό χώρο επί σκηνής, αυτόν του νοητικού χώρου του εγκεφάλου.
Η γλώσσα του εκφράζει τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την αποτυχία της επικοινωνίας, την αδυναμία, την ασημαντότητα. Οι λέξεις δεν ονομάζουν, δεν εννοούν, δεν εκφράζουν, απλώς ηχούν ως ένα παιχνίδι, ως ένας τρόπος διασκέδασης, ως μοναδικός τρόπος διεξόδου και αυτές οι ίδιες οι λέξεις που δεν έχουν αντίκρισμα καταφέρνουν να γίνουν ποιητικές μέσα από αμφισημίες και έννοιες βαθιές.

Οι ήρωες του Μπέκετ μιλούν με ένα μοναδικό τρόπο. Με την ίδια ευκολία που χρησιμοποιούν την argo και χυδαίες εκφράσεις χρησιμοποιούν και ποιητικές και λυρικές εκφράσεις. Διαθέτουν γνώσεις λογοτεχνίας, μυθολογίας, θρησκείας, μιλούν με ύφος ρητορικό, με αντιθέσεις, παρηχήσεις, συνηχήσεις που κάνουν το λόγο “αντιστικτικό”.
Η γλώσσα, απελευθερωμένη από οποιουσδήποτε κανόνες γραφής, σύνταξης και ενοτήτων, αγγίζει τη λογική του ονείρου. Μοναδική κατορθωτή γραφή στα έργα του Μπέκετ είναι αυτή του σώματος, όπου και αυτό με τη σειρά του παραχωρεί τη θέση του στον ελλειπτικό λόγο που αναζητά την αρχέγονη έκφραση. Έτσι, οι λέξεις θρυμματίζονται, το σώμα διαβρώνεται και οι παύσεις βοούν και επαναλαμβάνονται.

Στο «ΟΧΙ ΕΓΩ» (1973) ο Μπέκετ αναιρεί το σώμα, το σκηνικό χώρο και το θεατρικό λόγο. Όταν ρωτήθηκε για τις πηγές του, παρέπεμψε τους ερευνητές στο μυθιστόρημά του «Ο ακατονόμαστος».
Το έργο εκτυλίσσεται σ’ ένα απόλυτο σκοτεινό χώρο. Ένα γυναικείο στόμα ξεπροβάλλει απ’ το μαύρο κενό και η δυσδιάκριτη φιγούρα του ακροατή στέκει στο πλάι. Το κείμενο που αρθρώνει το στόμα μιλά για μια γυναίκα Ιρλανδή, απομονωμένη, απελπισμένη που έχασε τις αισθήσεις της. Μόλις τις ανακτά αισθάνεται ότι ακούει ένα βόμβο που δεν είναι παρά οι λέξεις που βγαίνουν απ’ το στόμα της.
Μέσα από θραύσματα λέξεων επαναλαμβάνει το τραυματικό γεγονός που φορτίζει συγκινησιακά τη φωνή. Πράγμα που αποδεικνύεται από τις χειρονομίες συμπαράστασης του σιωπηλού ακροατή που είναι και οι μόνες που διακόπτουν την ακατάπαυτη ροή του λόγου. Η διήγηση γίνεται στο τρίτο πρόσωπο. Δεν είναι ξεκάθαρο αν το “αυτή” αναφέρεται σε κάποια τρίτη γυναίκα ή στο ίδιο το στόμα.

Στο «Όχι εγώ» έχουμε την απελευθέρωση του λόγου απ’ το υποκείμενο της εκφοράς του και τη συνολική ανατροπή του θεατρικού κώδικα. Η παρουσία του ακροατή είναι μόνο συμβολική και είναι η κλωστή η οποία μετά βίας κρατά το «Όχι εγώ», και μόνο με το σχήμα της λεκτικής ανταλλαγής, σ’ αυτό που λέμε θέατρο. Στην ανυπαρξία του δομημένου θεατρικού λόγου, της δράσης και του “εδώ και τώρα” του θεάτρου προστίθεται και η ανυπαρξία της κίνησης, ακόμα και της γκριμάτσας, και καταργείται η συνθήκη του θεάτρου, που είναι η παρουσία του ανθρώπινου σώματος.

Το ακίνητο, ανελεύθερο σώμα είναι δεμένο με τα δεσμά της αγάπης, της ανάγκης, της αγωνίας, της αμφισβήτησης, της άγνοιας. Η εγκατάλειψη του σώματος είναι πορεία προς τον βαθύτερο εαυτό. Μέσα στην ακινησία ξυπνά το όνειρο. Ο μπεκετικός λόγος, αδύναμος να συστήσει, να εννοήσει, να ονομάσει οτιδήποτε, μέσα απ’ αυτή την έκφραση ανημπόριας, η άρθρωση της μη σύστασης γίνεται σύσταση. Η ομιλία είναι αναπόφευκτη έστω και σαν ελευθερία αποδομημένου λόγου, κραυγής, επανάληψης, παιχνιδιού, έστω και σαν έκφραση πόνου. Οι ρυθμικές σιωπές είναι αυτές που ξαναδίνουν το λόγο και οι παύσεις αυτές που ξαναδίνουν την κίνηση.

 

Για τους φίλους που ενδιαφέρονται, το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο βρίσκεται εδώ , στα αγγλικά, και εδώ σε μετάφραση ελληνική!! Ακολουθεί ένα βιντεάκι 15 λεπτών για όποιον θα ήθελε να παρακολουθήσει τον μίνι μονόλογο, στα αγγλικά, από την μούσα του Μπέκετ, την ηθοποιό Μπίλι Γουάιτλο (Billie Whitelaw), την οποία επέλεξε ο ίδιος για το θεατρικό του!! Εύχομαι να το απολαύσετε ή τουλάχιστον να σας φανεί ενδιαφέρον!! Σας φιλώ γλυκά!! :)

 

 

Δικό της, Μαρία Λαϊνά

 

 

 

Η Μαρία μέσα στον καθρέφτη
ολόσωμη
στρώνει το φόρεμά της στο λαιμό.
Δεν έχει σημασία τώρα που ξαπλώνει το κορμί της
αν έγινε σημύδα ή χορτάρι
η Μαρία μέσα στον καθρέφτη
στρώνει το φόρεμά της στο λαιμό.

 


doll5

Η Μαρία πέρασε και κάθισε
έστρωσε ήσυχα το φόρεμά της
χωρίς ν’ αγαπάει
χωρίς την έξαψη να πληγωθεί
περιεργάστηκε τις εποχές στο χιόνι
κι έδιωξε απαλά τη μνήμη από το στόμα της.

Κάθε λίγα βήματα
προχωρούσε το σούρουπο.

 

kr

Τρία ολόκληρα λεπτά προτού ουρλιάξει –
Καθισμένη στο κίτρινο φως
ενός προχωρημένου απογεύματος
οι θάμνοι χρυσοί
ότι δεν αγαπούσε έλειπε
έμειν’εκεί ακίνητη
τρία ολόκληρα λεπτά προτού ουρλιάξει.
Όταν την ταρακούνησαν απάντησε:
Την επόμενη φορά
θα μπορούσα να μιλήσω με κάποιον
και ν’αγαπήσω, αν χρειαστεί.

 

doll7

Δεν είχε σκοτεινιάσει ακόμα
κι ίσως πραγματικά να ήταν
μέσα στα σάλια και το γέλιο της
ανόητη, αλλά
δεν είχε σκοτεινιάσει ακόμα
όταν ένα βαθύ φτερό
πέρασε απ’τα μάτια της
ένα μελίσσι με φωνές.

 

doll6

Στη μέση ενός έξοχου κύκλου
από μεστά νοήματα
η Μαρία στάθηκε
και βγήκε στη φωτογραφία
σιγανά
φτιάχνοντας τη φουρκέτα στα μαλλιά της.

Εκθαμβωτικός αέρας
φυσούσε την αδιαφορία της.

 

doll4

Πίνει ένα φλυτζάνι τσάι
και χαίρεται
να ανάβει ένα τσιγάρο.
Δε θα γεράσει ήσυχα.

 

kr

 

Είμαι στην αρχή της ζωής μου και είμαι έξω στο
φως. Εχουν περάσει χρόνια από τότε και προσπαθώ
να ρουφήξω το άσπρο. Μόνο το φως χρειαζόμουν.
Υστερα, σκέφτηκα, θα σταματήσω να κάνω
αυτόν το θόρυβο. Αν σταματήσω να κάνω αυτόν το θόρυβο,
θ’ακούσω κάτι πολύ όμορφο. Δεν ξέρω ακόμα, αλλά
είμαι σίγουρη, κι αυτό μου συμβαίνει συχνά. Μου συμβαίνει
συχνά εκεί που κάθομαι και σκέφτομαι, αλλά δεν είναι καθόλου αυτό.
Καθόλου κάτι που σκέφτομαι, αλλ’αυτό με βοηθάει. Με βοηθάει
να μην έχω το νου μου, να μην περιμένω τίποτα. Γιατί τότε τίποτα
δε θα μπορούσε να συμβεί, εκτός από κάτι που ήδη το ξέρω.
Και τι ξέρω εγώ; Τι ξέρω;

 

 

Χρόνια πολλά σε όλους φίλοι μου!! Καλή χρονιά να έχετε όλοι με υγεία, αγάπη, εμπνεύσεις κι ότι λαχταράτε για να είστε ευτυχισμένοι!! Πρώτη ανάρτηση για φέτος κι είναι αφιερωμένη στην στήλη της Μαρία Νι, Σκέψεις κι Εικόνες!!

Τα ποιήματα είναι αποσπάσματα της ποιητικής συλλογής Δικό της, από την Μαρία Λαϊνά κι όλες οι φωτογραφίες  με τις κούκλες είναι τραβηγμένες κι επεξεργασμένες από εμένα!!

Φιλιά και κάθε τι καλό!! <3

Ευτυχισμένο το 2016!!

Καλημέρα σας φίλοι μου!! :) Χρόνια πολλά σε όλους!! Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να έχουμε ένα ευλογημένο και χαρούμενο 2016!!

Ας είναι για όλους μας πιο καλότυχο και γεμάτο ευκαιρίες!! Ας ήμαστε κι εμείς λίγο πιο τολμηροί την καινούρια χρονιά, να δοθούμε σε πράγματα κι ανθρώπους που αγαπάμε και λαχταράμε με λιγότερες παρωπίδες!! Η ζωή θέλει τόλμη και θάρρος!!

Εύχομαι να περάσουμε πολύ πολύ όμορφα με τους αγαπημένους μας κι όσο μπορούμε ας ήμαστε δοτικοί κι εκδηλωτικοί με όσους μας αγαπούν και μας νοιάζονται!!

Υγεία, αυτό το υπερπολύτιμο αγαθό ας φωλιάσει στα σπίτα μας κι ας μας συντροφεύσει όλη την νέα χρονιά!!

Να στε όλοι καλά, όσο μπορείτε να αφήνεστε να σας εμπνέει η ζωή κι η διάθεσή σας μετά κι η δημιουργικότητά σας, πιστέψτε με, θα εκτοξεύεται στους ουρανούς!! Σας φιλώ με αγάπη και καλή χρονιά σε όλους!! <3

 

 

Θεατροπροτάσεις!!

Χρόνια σας πολλά φίλοι μου;; Τι κάνετε;; :) Εύχομαι να περάσατε πολύ πολύ όμορφα τα Χριστούγεννα, να ξεκουραστήκατε και γενικά να είχατε ωραίες στιγμές με τους αγαπημένους σας!!

Λίγο πριν τελειώσει αυτή η χρονιά δεν μπορώ να παραλείψω να μην σας αναφέρω  τις θεατρότσαρκές μου στην πόλη!! Αν μπορούσα κάθε βδομάδα θα πήγαινα!!

Ξεκινώ από το θέατρο Ιλίσια Βολανάκης, με έναν μονόλογο του Πάτρικ Ζίσκιντ, Το κοντραμπάσο! Η μοναξιά, ο έρωτας, η τέχνη , η μουσική, τα όνειρα, η ματαίωση όλα συνυπάρχουν σε αυτόν τον εκπληκτικό θεατρικό μονόλογο όπου ο πρωταγωνιστής, Βασίλης Ευταξόπουλος, υπηρετεί αξιοζήλευτα τον ρόλο του ερωτευμένου και μοναχικού κοντραμπασίστα!! Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ!! 

 

Επόμενη παράσταση που σας προτείνω, παίζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα κι είναι Ο μικρός Έγιολφ του Ερρίκου Ίψεν!! Αν σας αρέσει ο συγγραφέας και τα ιψενικά μοτίβα που χρησιμοποιεί πάντα στα έργα του, θα σας αποζημιώσει η συγκεκριμένη παράσταση από την ομάδα Γέφυρα!! Μια πολύ έξυπνη κι ευρηματική σκηνοθεσία, με ενδιαφέρουσες και συγκινητικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς!! Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω πως ανάμεσά τους είναι και μια ταλαντούχα φίλη blogger που γνώρισα πολύ πρόσφατα μέσω της κουκλοσυμπεθέρας μου, η ταλαντούχα Ειρήνη ή αλλιώς Η κουκουβάγια και το σόι της!! Το βλέμμα αυτής της κοπέλας παραστατικότατο κι άκρως διαπεραστικό!!

Η μόνη παρατήρηση που θα μπορούσα να κάνω για την παράσταση είναι η επιλογή της μουσικής η οποία μου φάνηκε αρκετές φορές ανεπίκαιρη αλλά και πάλι όλα είναι θέμα γούστου!!   Περισσότερες πληροφορίες για το έργο μπορείτε να δείτε εδώ!!   

 

Τέλος, κλείνω με μια παράσταση που είδα στην παιδική σκηνή του θεάτρου Κάππα, το διασκευασμένο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού, Το μόνο ταξίδι της ζωής του!! Μια άμεση και απόλυτα κατανοητή παράσταση πολυθέαμα για τους μικρούς φίλους κι όχι μόνο!!  Στην σκηνή συνυπάρχουν μαζί με τους ηθοποιούς, η Αρετή Κετιμέ και μουσικοί με ζωντανά τραγούδια και παραδοσιακά όργανα όπως σαντούρι, ούτι, νέι, λαούτο, γκάιντα και άλλα, θέατρο σκιών με κούκλες, μάσκες από τον σκηνοθέτη και σκιοπαίχτη Ηλία Καρελλά!! Μια παράσταση που μαγεύει μικρούς και μεγάλους, σκορπίζει χαμόγελα και εν τέλει συγκινεί!! Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ!!

 

Σας φιλώ όλους και σε λίγες μέρες θα χουμε και τα γιορτινά ματς μουτς για την νέα χρονιά!! Να περνάτε όμορφα!!